မိန္းမေတြကို ဒုတိယအတန္းအစားသာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အျမင္ေပ်ာက္ဖို႔ ပညာေရးက အဓိကက်တယ္လို႔ ေျပာတဲ့ Performance art ပညာရွင္ မအိ

.

ငယ္စဥ္ကတည္းက အမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ အၾကမ္းဖက္တာျမင္ရင္ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရသူ ခုလက္ရွိမွာလဲ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ နစ္နာမႈေတြ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို အႏုပညာနဲ႔ ေဖာ္က်ဳးျပသေနသူ မအိရဲ႕ ႐ုပ္ပံုလႊာကို တင္ဆက္ေပးပါအံုးမယ္ရွင္။

သူမွာဟာ အသက္၃၈ႏွစ္အရြယ္ရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ပါ။ အမည္ရင္းကေတာ့ မဝင္းအိအိလတ္ ျဖစ္ၿပီး  မအိလို႔သာ လူသိမ်ားၾကပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ မအိဟာ ပန္းခ်ီလည္း ဆြဲသလို ဓာတ္ပံုလည္း ႐ိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမကို ပန္းခ်ီဆရာမ၊ ဓာတ္ပံုဆရာမ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အဖိႏွိပ္ခံ ဘဝကို ပံုေဖာ္ေနတဲ့ Performance art  ေတြကို ျပဳလုပ္သူ အႏုပညာရွင္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ပိုၿပီးေတာ့ လူသိမ်ားပါတယ္။

Performance art  ေၾကာင္းကို စသိတာက ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာေတြထဲမွာ အရင္သိခဲ့တာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကားပဲၾကားဖူးတာ ဘာမွန္းမသိ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ ဘယ္လို သင္ယူရမလဲ မသိ ၂၀၀၅ မွာ အစ္မတို႔ရဲ႕ စီနီယာေပါ့ေနာ္ မေခ်ာအိသိန္းနဲ႔ ကိုထိန္လင္းနဲ႔ Performance လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ အဖမ္းခံရတာေပါ့။ အဲဒီသတင္းေတြက မဂၢဇင္းမွာ ဖတ္ရတာေပါ့။ ဒါ Performance  ဆိုပါလားေပါ့ေနာ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဲတာ ဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ သိသြားတယ္။ ဟာ ငါဒါလုပ္ခ်င္ပါလား။ ငါလုပ္ခ်င္တဲ့ ဟာ ဒါမ်ိဳးပဲ ဆိုတာ သိလာတာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း လုပ္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ၾကာတယ္ေပါ့။ ၾကာသြားတယ္ေပါ့ အဲဒီေလာကထဲ တကယ္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ။ အစ္မ တကယ္စိတ္ဝင္စားတာက Philosophy တို႔ Buddhism  တို႔ စိတ္ဝင္စားတယ္။ အဲတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပိုလုပ္ခ်င္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ျမန္မာလူမႈအသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ ေန႔စဥ္ေတြ႕ေနရတဲ့ မိန္းမေတြအတြက္ မတရားဘူး အမွ်တဘူးထင္ရတဲ့ အရာ အၿမဲတမ္းေတြ႕ေနရတယ္။ ေတြ႕ရေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း အဲဒီလို ေတြ႕ရ ျမင္ရေတာ့ ကိုယ္စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတာေပါ့ေနာ္။ သူမ်ားေတြကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိမယ့္ ဟာမ်ိဳးေလးေတြကို အစ္မ က အၿမဲတမ္း သတိထားမိတယ္။ ဒါဟာ မတရားဘူး။ ဆိုတာကို ငယ္ငယ္ကတည္းက အဲလိုမ်ိဳးေတြ ျမင္ခဲ့ေတာ့ အခု Performance လုပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲတာေတြ ျပန္ၿပီး တုန္႔ျပန္ေနမိတာ။ အမွန္တကယ္ကေတာ့ ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားတာ ခုနက ေျပာသလို အေတြးအေခၚပိုင္းေတြ ဘာသာေရးပိုင္းေတြ အဲလိုမ်ိဳးကို ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားတာ။

မအိဟာ ငယ္စဥ္က ထားဝယ္ၿမိဳ႕မွာပဲ ႀကီးျပင္းခဲ့တာ ျဖစ္ၿပီး မိမိပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေတြႀကံဳေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကေန  တစ္္ဆင့္ အမ်ိဳးသမီးထုဘက္ကေန အႏုပညာနဲ႔ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္လို႔ ေျပာျပပါတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက ထားဝယ္ၿမိဳ႕ေပၚမွာပဲ ေမြးခဲ့တယ္။ ပထမႏွစ္ ၿပီးတဲ့အထိ ထားဝယ္မွာေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္။ ဒုတိယႏွစ္ကေန ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ထိက အေဝးသင္ပဲ တက္ခဲ့ရတယ္။ Physics  နဲ႔ေက်ာင္းၿပီးတယ္။ အစ္မတုိ႔ မိသားစုေလးကေတာ့ မရွိမရွား သာမန္ မိသားစုေလးပါပဲ။ အရမ္းငယ္တုန္းကေတာ့ ရွိတာေပါ့ေနာ္။ အရမ္းငယ္တုန္းက ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ ဆိုတာ ေသခ်ာမသိၾကဘူး။ ဆရာဝန္ေကာင္းတယ္ဆို ဆရာဝန္ျဖစ္ခ်င္တယ္။ အင္ဂ်င္နီယာ ေကာင္းတယ္ဆို အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ လူတုိင္းကေတာ့ အဲလို ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့ေနာ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဘာျဖစ္ခ်င္မွန္း မသိခင္က။

ဒါေပမယ့္ အစ္မ ငယ္ငယ္ကတည္းက တကယ့္ကို ကေလးေလး ေသးေသးေလး ဘဝကတည္းက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ artic  တစ္ေယာက္လိုမ်ိဳး ခံစားခ်က္က ရွိခဲ့တယ္။ ဒါကေတာ့ အေသခ်ာပဲ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္နားမွာေပ့ါေနာ္။ ခုခ်ိန္ထိမွတ္မိေနတယ္။ အိမ္နားမွာ ဒီအမ်ိဳးမီးက သားသမီး ေလးေယာက္ရွိတယ္။ သူက စက္ခ်ဳပ္တယ္။ ဝင္ေငြလည္း ေကာင္းတယ္။ အမ်ိဳးသားက ဒီလိုပဲ အိမ္မွာ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ကေလးထိန္းသလို ဘာလိုလိုနဲ႔ ကပ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေယာက္်ားက တစ္ေန႔က်ေတာ့ ဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ အစ္မ အိမ္ေပၚကေန လွမ္းျမင္ေနရတယ္ေလ။ လူလည္းေခါင္မွာ မိန္းမကို ျဖတ္႐ိုက္လိုက္တာ။ ဟာ ဒီမိန္းမက သူအိမ္အတြက္ ပိုက္ဆံလည္း ရွာတယ္။ အကုန္လံုးလည္း တာဝန္ယူတယ္။ မနက္ဆိုလည္း ဟင္းလဲ သူပဲ ခ်က္ရတယ္။  ဒီလိုမိန္းမ တစ္ေယာက္ကို လူေရွ႔မွာ ဒီလို ႐ိုက္ရသလားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္ဆို ဒီအမ်ိဳးသမီးက သူေမ့ေတာင္ ေမ့ေနေလာက္ၿပီ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အစ္မ ခုခ်ိန္ထိ မေမ့ဘူး။ ဒီလိုေယာက္်ားေတြလဲ ရွိပါလားေပါ့။ ဒါသိပ္မုန္းဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ 

အဲတာနဲ႔ အစ္မ အေမ့ကို ေျပာတယ္။ အေမ ဒီလူက ဒီလို ဒီလိုပဲ ဆိုေတာ့ အဲတာနဲ႔ အေမကေတာ့ သိတယ္ သိလား အစ္မကို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကေပါ့ေနာ္။ ဒီေယာက္်ားေတြကို ဒီလို မုန္းတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲလို ေယာက္်ားေတြကို မုန္းခဲ့တယ္ဆိုတာ အေမကေတာ့ သိခဲ့တယ္ေပါ့။

Performance art  နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူမက ခုလိုရွင္းျပသလို သူမရဲ႕ Performance art   ေတြၿပီးသြားတိုင္း ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို သူမက ခုလိုေျပာျပပါတယ္။

Performance art  က ျမန္မာျပည္ကို ေရာက္တာ နည္းနည္း ေနာက္က်တာေပါ့ေနာ္။ ဟိုတျခား အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာက်ေတာ့ အစ္မတိ္ု႔ မေမြးခင္ကတည္းက သူတို႔မွာ ရွိၿပီးသား ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိလဲ ဒါက Popular  ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးအစားထဲ မေရာက္ေသးဘူး။ တကယ့္ကို ဒီအရာကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ဒီဟာကို တကယ့္ကို ဝါသနာပါတဲ့ သူေတြကပဲ လုပ္ၾကေပါ့ေနာ္။

Performance art  ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲဆိုေတာ့ အစ္မ အရမ္းကို သိတဲ့ ဆရာႀကီးလဲ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္သိသေလာက္ေတာ့ ေျပာျပမယ္။ အဓိက သူရဲ႕ အေျခခံ Performance ကေတာ့ Time ရယ္။ Space ရယ္။ Body ရယ္။ ဒီသံုးခုကို သံုးၿပီးေတာ့ အႏုပညာတစ္ခုကို ဖန္တီးရတဲ့ အရာေပါ့ေနာ္။ ဒါဘာေၾကာင့္မို႔လို႔  အစ္မ သိတာေျပာရမယ္ဆိုရင္ အရင္တုန္းက ပန္းခ်ီ၊ ပန္းခ်ီေပၚမွာ ေရးရတဲ့ အရာေလာက္တဲ့ မလံုေလာက္ေတာ့ ေနာက္ သူတို႔ Installation လုပ္ၾကတယ္။ အရာဝတၳဴ ပစၥည္းေတြကို ဆိုတာကို တပ္ဆင္ၾကတယ္။ ဒါက ငါေျပာခ်င္တဲ့ အရာ ဘာဆိုတာေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ Installation ဆိုတာ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီကေနၿပီးေတာ့ ထပ္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ေျပာခ်င္တာ မလံုေလာက္ေသးဘူး။ ေနာက္တစ္မ်ိဳး အသစ္ကို ရွာၾကတာေပါ့ေနာ္။

အႏုပညာသမားဆိုတာ အကုန္လံုးက အမွန္တရား သစၥာတရား အသစ္ျဖစ္တဲ့အရာကို အၿမဲတမ္း ရွာေဖြေနတဲ့ သူေတြဆိုေတာ့ အဲတာနဲ႔ ေနာက္ Installation ကေန အသစ္ဘာေတြ ထပ္ေပၚလာလဲဆိုေတာ့ Performance ငါတို႔ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ဘယ္လိုျပမလဲ။ ငါတို႔ ခႏၶာကိုယ္ကို အႏုပညာ ပစၥည္း တစ္ခုအေနနဲ႔ ဘယ္လိုျပမလဲ။ ဆိုၿပီးေတာ့ စၿပီးေတာ့ ေပၚလာတာေပါ့ေနာ္။ သမိုင္းေၾကာင္းကေတာ့ အရွည္ႀကီးပါပဲ။

လတ္တေလာမွာ သူမရဲ႕ အႏုပညာ အားထုတ္မႈေတြအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ ႀကိဳးစားေနရတဲ့ အရာေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။

အစ္မေလာေလာဆယ္ေတာ့ အားသြန္ခြန္စိုက္ လုပ္ေနရတာ မရွိေသးဘူး ေျဖးေျဖးခ်င္း ေစာင့္ရမယ္။ ပညာေရး ေရာ  တိုင္းျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးေကာ လူေနမႈ အဆင့္တန္း ေကာ Level  တစ္ခု ထပ္ျမင့္လာလို႔ ရွိရင္ ဒါဟာ အလိုလို ျဖစ္လာမယ္ေပါ့ေနာ္။ အခုကေတာ့ အခုအမ်ားႀကီး လုပ္ေနၾကတာေတာ့ ေတြ႕တယ္။ ေလာေလာဆယ္ သူတို႔လုပ္လို႔ရသေလာက္ လုပ္ေနၾကတာဆိုေတာ့ ဒီအေျခေနကို ေတာ့ သူတို႔ လက္ခံရမွာပဲေပါ့ေနာ္။ ဒီတိုင္းျပည္ အေျခေနနဲ႔ ဆိုေတာ့။

မအိဟာ ကိုယ္တိုင္က အႏုပညာဝမ္းစာနဲ႔ ျဖည့္တင္းေနသူ ျဖစ္ေပမယ့္လည္း တကယ္တမ္း Performance art  က မိမိဝမ္းစာအတြက္ေတာ့ အာမခံခ်က္ မရွိဘူးရယ္လို႔ သူမဆီက သိရပါတယ္။

Performance ကေတာ့ ပိုက္ဆံရႏိုင္တဲ့ အႏုပညာအမ်ိဳးစား လံုးဝ မဟုတ္ဘူး။ ဆိုေတာ့ ခုအစ္မ ဘာအဆင္ေျပသလဲဆိုေတာ့ အႏုပညာနဲ႔ ရပ္တည္လို႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ခက္တယ္ကြာ ဒီမွာဆိုေတာ့ အစ္မ ခုေနတာ ေအာက္ထပ္ေပါ့ေနာ္။ အေပၚတစ္ထပ္ရွိတယ္။ အေပၚထပ္ကို ငွားတယ္ေပါ့။ ဆိုေတာ့ အမ်ားႀကီး ရတာ မဟုတ္ေပမယ့္ အစ္မတြက္ေတာ့ လံုေလာက္ပါတယ္။

ဒီဟာကေလ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြ ရွိလို႔ ရွိရင္ ေသခ်ာ စဥ္းစားေစခ်င္တာေပါ့ေနာ္။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ဒီဟာက အစ္မက ကံေကာင္းလို႔ မိသားစုအဆင္ေျပလို႔ ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္မွာ သားေရး သမီးေရး ပူပန္စရာလဲ မရွိလို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ႏိုင္တာကိုး။ ဆိုေတာ့ ေနာက္လူငယ္ေတြ လုပ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစား တစ္ျခား ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အကုန္လံုး အကုန္စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ရဲ႕လား။ ဒီဘဝရပ္တည္ဖို႔ မေသခ်ာတဲ့ အႏုပညာႀကီးကို ကိုယ္တကယ္ လုပ္ခ်င္တာ ေသခ်ာရဲ႕လား ဆိုမွပဲ ဒီဘက္ကို ကူးခဲ့ေစခ်င္တယ္။ အဲလိုမွ မဟုတ္ရင္ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီး ကုန္မွာ စိုးလို႔။

တစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္ေနတဲ့ သူမ အေနနဲ႔ သူမရဲ႕ တစ္ေန႔တာ ရွင္သန္လႈပ္ရွားမႈေတြက ႐ိုးရွင္းပါတယ္။ အားလပ္ခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာလဲ အိမ္တြင္းမွာပဲ ကိုယ္ဝါသနာ ပါရာ အလုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔တတ္ၿပီး ျပင္ပကို ထြက္ၿပီး အပန္းေျဖေလ့ သိပ္မရွိတဲ့ သူပါ။ သူမအတြက္ ႏွလံုးသား အာဟာရကေတာ့ စာေပေတြပါပဲ။

သူငယ္ခ်င္း နည္းနည္းပါးပါးရွိတယ္ အရမ္းရင္းႏွီးေတြတဲ့ သူေတြနဲ႔ ခဏတစ္ျဖဳတ္ အျပင္ထြက္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အျပင္မွာ မေပ်ာ္ဘူး။ အဲဒီလို အျပင္သြားၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႕ၿပီး ခဏေပါ့ေနာ္။ အိမ္ပဲ ျပန္ခ်င္လာတယ္။ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ေနရတာ ႀကိဳက္ေတာ့ သပ္သပ္ႀကီး အပန္းေျဖဖို႔ အဲလိုမ်ိဳးေတာ့ မရွိဘူး။ အမ်ားအားျဖင့္ အိမ္ထဲမွာ သီခ်င္းဖြင့္ၿပီးေတာ့ ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။ ပန္းခ်ီမဆြဲခ်င္ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္မၾကည့္ခ်င္ဘူးဆိုရင္ စာဖတ္တယ္။ ေနာက္ ဒါမွ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ အားကစားလုပ္တယ္။ ဒီေလာက္ပဲ အစ္မ ဘဝက။

စာေပလိုက္စားသူတိုင္းရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္စကားကေတာ့ ပညာကို တန္ဖိုးထားျခင္းပါပဲ။ သူမကလဲ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးထု အနာဂတ္အတြက္ ပညာေရးဟာ အေရးႀကီးဆံုးရယ္လို႔ ေထာက္ျပ ေဝဖန္သြားပါတယ္။

သူတို႔လဲ ဗဟုသုတ ရွိဖို႔လိုတာေပါ့ေနာ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္က လုပ္လာခဲ့တာေလ။ ဒီေယာက္်ားလႊမ္းမိုးတဲ့ လူမႈပံုစံကေန ၿပီးေတာ့ ျဖစ္လာခဲ့တာကိုး။ ဆိုေတာ့ သူတို႔စိတ္ထဲမွာလဲ ေျပာင္းလာေအာင္ ဒါလဲ ပညာေရးလို႔ ထင္တာေပါ့ေနာ္။ မိန္းမလဲ မဟုတ္ဘူး သူတို႔ သိရမယ္။  မိန္းမေတြကို ငါတို႔ ဒီလို ဆက္ဆံလို႔မရဘူး။ သူနဲ႔ငါနဲ႔ က တူတူပဲ။ သူလဲလူ ငါလဲလူ။ Level  တစ္ခုတည္းဆိုတာကို လက္ခံဖို႔ သူတို႔လဲ ပညာပိုၿပီး တတ္လာဖို႔ လိုတယ္ ထင္တာပဲ။ ဟိုေရွ႕တုန္းကတည္း စြဲလာခဲ့တဲ့ မိန္းမေတြဆိုတာ ဒုတိယ အတန္းစား ဆိုတာကို ေဖ်ာက္ဖို႔ က်ေတာ့ ဒါလဲ ပညာေရးပဲ မူတည္တာပဲ။

အခုဆိုရင္ သူမခ်စ္တဲ့ အႏုပညာကို သူမ ယံုၾကည္ရာ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ဆက္လက္ ပံုေဖာ္ေနဆဲပါ။ တစ္ခ်ိန္က အမွတ္တရ ရွိခဲ့တဲ့ မွတ္တိုင္ေလးေတြဟာ သူမအတြက္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ျပန္ေျပာေျပာ လတ္ဆတ္ေနဆဲ ပါပဲ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ လတုန္းက Solo Performance  ေပါ့ေနာ္။ သံုးရက္ Performance လုပ္ခဲ့တယ္။ Gallery 55 မွာ ပြဲနာမည္က Period ဆိုေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ ရာသီလာတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာတာ။ အဲ Performance မွာ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ အစ္မက လာတဲ့သူေတြကို အမ်ိဳးသမီး လစဥ္သံုး ေလးေတြကို လက္ေဆာင္ျပန္ေပးတယ္။ လက္ေဆာင္ေပးတယ္ဆိုတာ ဒီအတိုင္းမဟုတ္ဘူးကြာ အစ္မ စကၠဴေလးနဲ႔ ထုတ္ၿပီးေတာ့မွ လက္ေဆာင္ေပးတာ။ ဒီေယာက္်ားေတြ အေနနဲ႔က ဒီအရာကို သူတို႔ မကိုင္ေကာင္းဘူး မထိေကာင္းဘူးလို႔ ထင္တဲ့ အရာေပါ့ေနာ္။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဆို အစ္မက ေပးလိုက္ေတာ့ မထိခ်င္ မကိုင္ခ်င္တဲ့ပံုစံနဲ႔ ယူေတာ့ ယူလိုက္တယ္။ အားနာတာေပါ့ေနာ္။ မယူခ်င္ဘူးတဲ့။ ဟုတ္ပါၿပီ မယူခ်င္ရင္လဲ ထားခဲ့ေပါ့။ အဲဒီပြဲအေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ အဲတာေလးက ခ်က္ခ်င္း ေခါင္းထဲကို ပထမဆံုး ဝင္လာတဲ့ အမွတ္တရေလးပါပဲ။