စာဖတ္မ်ားေလ အမွန္ဘက္ကို ပိုနီးစပ္ေလလို႔ ဆိုတဲ့ ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္လြင္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈ သေဘာတရား

.

လူေတြဟာ ေအာင္ျမင္မႈကို ရဖို႔အတြက္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ႀကိဳးစား႐ုန္းကန္ ေနၾကရပါတယ္။ ေအာက္ဆံုးဘ၀ကေန ႀကိဳးစား ႐ုန္းကန္ရသူေတြ ရွိသလို ျပည့္စံုၿပီးသား ဘ၀ေတြကေန ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ဆက္တိုက္ ရွာေဖြ သူေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒီတစ္ပါတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းသြားမယ့္သူကေတာ့ Fame  ေဆး၀ါးလုပ္ငန္းကို ေအာင္ျမင္စြာ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္လြင္ ျဖစ္ပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕မိဘေတြဟာ ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းမ်ား ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဖခင္ကေတာ့ တပ္မေတာ္သား တစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက သူျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖို႔ အတြက္ ဘ၀မွာ မျပည့္စံုမႈေတြနဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ရေပမယ့္ ယခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ရရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလို ေအာင္ျမင္မႈကို ရဖို႔အတြက္ ဘယ္လုိ ႀကိဳးစား႐ုန္းကန္ခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို သိရွိႏိုင္ေစဖို႔ ေအာင္ျမင္သူနဲ႔ အတူ ေတြ႕ဆံု စကားေျပာၾကည့္ပါမယ္။

 

ဆရာေမြးတာေတာ့ မႏၱေလးမွာ ေမြးတာပါ။ အေဖက စစ္မႈထမ္းပါ။ စစ္မႈထမ္းဆိုေတာ့ မႏၱေလး နန္းတြင္း ထဲမွာ ေမြးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ မႏၱေလးမွာ ေမြးတယ္ဆိုေပမယ့္  မႏၱေလးမွာ သိပ္အၾကာႀကီး မေနရဘူး။ အေဖက တပ္က ၀န္ထမ္းဆိုေတာ့ တပ္ကေန ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ ေျပာင္းေနရတာေပါ့ေနာ္။ ဆရာ မႏၱေလးမွာ ေမြးၿပီး  ျပင္ဦးလြင္ ေရာက္တယ္။ ပခုကၠဴေရာက္တယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္း လြယ္လင္ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာေနရတယ္။  လြယ္လင္မွာ ဆရာ ေက်ာင္းစတက္တာ။

လြယ္လင္မွာ သူငယ္တန္း စတက္တယ္။ ေနာက္လြယ္လင္မွာ ေနၿပီးေတာ့ ကြတ္ခိုင္ကို ေျပာင္းရတယ္။ ကြတ္ခိုင္ ကေနၿပီးေတာ့ ေတာင္ႀကီးကို ေျပာင္းရတယ္။ ေတာင္ႀကီးကေနၿပီးေတာ့ လာ႐ိႈးကို ေျပာင္းရတယ္။ လာ႐ိႈးမွာ ၅တန္း၊ ၆တန္း၊ ၇တန္္း၊ ၈တန္း ေပါ့ေနာ္။ လာ႐ိႈးကေနၿပီးေတာ့ ပုသိမ္ကို ေရာက္တယ္။ ပုသိမ္မွာ ဆယ္တန္း ေအာင္တယ္ေပါ့။ ပုသိမ္က ေအာင္ၿပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့ ရန္ကုန္ ေျပာင္းလာတယ္။ ရန္ကုန္မွာ ေကာလိပ္ တက္တယ္၏။ ရန္ကုန္မွာပဲ ေဆးတကၠသိုလ္ ၂ ကေန ဆရာ၀န္ျဖစ္တယ္။ ဒါကေတာ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေပါ့ေနာ္။

 

ေဆးေက်ာင္းတက္ေနရင္း တစ္ေန႔မွာေတာ့ စစ္မႈထမ္း ဥပေဒေၾကာင့္ တပ္မေတာ္တြင္းမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ အတြက္ အေၾကာင္းဖန္ လာခဲ့ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္ ဆရာ ေဆးတကၠသိုလ္ႏွစ္ ရန္ကုန္မွာ တက္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲလိုတက္ေနတုန္းမွာ  တပ္က ေနၿပီးေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္ ဗိုလ္ေလာင္းဆိုၿပီး ေခၚတယ္။ ဘာလုိ႔ေခၚရလဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီတုန္းက တပ္ထဲမွာ ဆရာ၀န္ ရွားပါးမႈ ျဖစ္လာတယ္။ ရွားပါးမႈ ျဖစ္လာတာ ေၾကာင့္မို႔လို႔ ျပည္သူ႔စစ္မႈထမ္း ဆရာ၀န္ဆို ၿပီးေတာ့ အရပ္ဖက္  ဆရာ၀န္ေတြကို စစ္မႈထမ္းခိုင္း ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္စစ္မႈထမ္း ဥပေဒအရ ၃ႏွစ္ မထမ္းမေနရ ဆိုၿပီးေတာ့ ေခၚၿပီးေတာ့မွ ဆရာ၀န္ လုပ္ခိုင္းတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးပါ။

အဲေတာ့ တပ္ထဲမွာ ဆရာ၀န္ရွားပါတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ လူႀကီးေတြကေနၿပီးေတာ့မွ ေဆးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀ကေနမွ သူတို႔ တပ္မေတာ္မွာ လိုအပ္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြကို ေခၚမယ္ဆို ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆရာတို႔ ႏွစ္မွ စလုပ္တာေပါ့ေနာ္။ ဟိုအရင္ကတည္းက ရွိခဲ့ဘူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲလို မလုပ္တာ ၾကာလွၿပီ။ ဆရာတု႔ိ ႏွစ္က်မွ စေခၚတဲ့ အခါ ဆရာတို႔ကလည္း တပ္မေတာ္မွာ အမႈထမ္း ခ်င္တာနဲ႔ အေဖကလည္း စစ္သားျဖစ္တာနဲ႔ ဒါေၾကာင္မို႔ ဆရာ ေလွွ်ာက္လိုက္တယ္။

ေလွ်ာက္လိုက္တဲ့ အခါ ဆရာ အေရြးခံရတယ္ေပါ့ေလ။ အေရြးခံေတာ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို အတန္း တစ္တန္းမွာ ေလးငါးဆယ္ေယာက္ ေရြးတယ္။ ေရြးတဲ့ အခါမွာ ဆရာတို႔ အတန္းထဲမွာဆို ၆ေယာက္ေပါ့။ ေယာက္်ားေလး ၃ ေယာက္ မိန္းကေလး ၃ ေယာက္ အေရြးခံရပါတယ္။ အေရြးခံရၿပီးေတာ့ ဒုတိယႏွစ္က စၿပီးေတာ့ တစ္လ တစ္ႀကိမ္ Traning  သြားရတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ တပ္မေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ သူတု႔ိ သင္ေပးတာ ေတြ နားေထာင္ရတယ္။ အဲဒီကေနၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းလည္း ၿပီးေရာ ဆရာ၀န္္လည္း ျဖစ္ေရာ ဆရာ တပ္ထဲ   တန္းေရာက္သြာတယ္။  ဆိုလို တဲ့ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀ကတည္းက ဗိုလ္ေလာင္းနဲ႔ ဆရာတို႔က ေနရတယ္။ ၿပီးတဲ့အခါမွာ တပ္ထဲမွာ ဆရာ ၅ႏွစ္တိတိ ေနခဲ့ပါတယ္။

 

တပ္မေတာ္တြင္းမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့စဥ္က ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္ကိုလည္း ေရာက္ရွိခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဘ၀ အေတြ႕အႀကံဳေတြဟာ သူ႔အတြက္္ေတာ့ အၿမဲတမ္း အမွတ္တရ ရွိေနတယ္လို႔ ေျပာျပပါတယ္။

စစ္ေျမျပင္ ထြက္ေတာ့ ဆရာတို႔သြားရတဲ့ အခ်ိန္က ၈၅/၈၆ ေပါ့။ အဲခ်ိန္တုန္းက ကရင္ျပည္နယ္မွာ စစ္ဆင္ေရးေတြ တအားလုပ္တဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ေနာ္။ အေသေပ်ာက္ေတြ အက်အဆံုးေတြလည္း မ်ားတယ္။ စစ္ဆင္ေရးကလည္း အႀကီးမားဆံုးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာတို႔ စစ္ဆင္ေရး ပါသြားတယ္ေပ့ါေနာ္။ စစ္ဆင္ေရး ပါသြားေတာ့ အရင္တုန္းကေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ေနရတာေပါ့ကြယ္။ ေတာထဲဆိုတာ ဘာမွ မသိဘူး။ စစ္ဆင္ေရး ဆိုတာလည္း ဘာမွ မသိဘူး။ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာပဲ ျမင္ဖူးတာေပါ့ေနာ္။ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာေတာ့ ျမင္ေတာ့ ဒီေလာက္ ဆိုးဆိုးရြားရြား မျဖစ္ဘူး။

ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က်ေတြ႕ေတာ့ စစ္ဆင္ေရးသြားေနရင္း မိုင္းေတြ ထိတယ္။ မိုင္းထိတဲ့သူေတြက ေျခေထာက္ေတြဆိုလည္း သစ္ပင္ေပၚ တက္ခ်ိတ္ေပါ့ေနာ္။ ၿပီးရင္ လူကလည္း ေအာ္ဟစ္ေပါ့။ ေသြးရဲ သံရဲေပါ့။ စစ္ေၾကာင္းသြားေနတုန္း ရန္သူကလည္း ေဘးကေန ပစ္မလား ျပဳမလား ရွိေသးတယ္။ အဲၾကားထဲမွာ ဆရာတို႔က အသက္ကယ္တဲ့ သူလုပ္ရတယ္။ အဲကတစ္ဆင့္မွ ဆရာတို႔က အခုသိတဲ့ တာေလတို႔ မဲလတို႔ ေမာ္ဖူးေကတို႔ ရွမ္းရြာသစ္တို႔ မဲသေ၀ါတို႔ အဲဒီေနရာေတြ ဆရာ အကုန္ေရာက္ခဲ့တယ္။

စစ္ဆင္ေရးက အားလံုးႏွစ္ေခါက္ေပါ့ေနာ္။ တပ္မ ၄၄ နဲ႔ တစ္ေခါက္ ေရာက္တယ္။ တပ္မ ၆၆ နဲ႔ တစ္ေခါက္ ေရာက္တယ္။ အဲဒီစစ္ဆင္ေရး ကာလေတြဟာ ဆရာဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ေန႔ရက္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။  တစ္ခါတေလက်ရင္ ဆရာတို႔က ညဘက္ႀကီး တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ ညႀကီးမွာ ဘာမွလည္း မျမင္ရေတာ့ဘူး ေမွာင္ႀကီး မဲႀကီးမွာ ဘာျဖစ္လို႔ ျဖစ္ေနမွန္းလဲ မသိဘူး။  တိုက္ပြဲ ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ေသနတ္ထိတဲ့ သူကေတာ့ ေအာ္တာေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္ကို အားကိုးခ်င္တယ္။ ေဆးတပ္ဖြဲ႔ လာပါ။ ဘယ္သြားရမလဲမသိဘူး။ ဘယ္လိုသြားရမလဲ မသိဘူး။ ဒါမ်ိဳးေတြလည္း ဆရာ ႀကံဳရတယ္။

 

ဆရာရဲ႕ဘ၀မွာ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာမွာ အမႈထမ္းေဆာင္ခဲ့ေတာ့ ခုလက္ရွိဘ၀မွာေကာ ဘယ္ေလာက္ထိ အဲဒီအေတြ႕ အႀကံဳေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ထိ အေထာက္ပံ့ ျဖစ္ခဲ့လည္း ဆရာ။

အမ်ားႀကီး ျဖစ္တာေပါ့။ နံပါတ္တစ္ စည္းကမ္းပိုင္း ဆိုင္ရာေပါ့။ ဆရာတို႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေဆး႐ံုမွာ ရွိတဲ့ ဆရာ/ဆရာႀကီး ေတြေပါ့ ဆရာ အၿမဲေျပာျပတယ္။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး သိန္းေက်ာ္တို႔ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ၾကည္လြင္တို႔ တပ္ထဲမွာဆို လူတိုင္းသိၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အင္မတန္း စည္းကမ္းႀကီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြေပါ့။ ဒါမ်ိဳးလူေတြက ခုခ်ိန္မွာဆို ဆရာတို႔ မေတြ႕ရသေလာက္ ျဖစ္သြားၿပီ။

နံပါတ္တစ္က Traning  ေကာင္းေကာင္းရတယ္။ ၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ခုက စစ္စည္းကမ္္းေပါ့။ စစ္စည္းကမ္းဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ဆရာပထမဆံုး ဆရာ သတင္းပို႔တဲ့ အခါမွာ ဆရာ MO  အေနနဲ႔ ေရာက္သြားတယ္။  ေရာက္သြားတဲ့ အခါမွာ ဆရာ့ ဆရာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး သိန္းေက်ာ္က ကိုခင္ေမာင္လြင္တဲ့ ခင္ဗ်ား MO  တစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္နဲ႔ ၀တၱရားကို ခင္ဗ်ားသိလားတဲ့။ အစ္ကုိက အၾကမ္းဖ်င္းပဲ သိတာေပါ့ေနာ္။ မသိလို႔ ရွိရင္္ ခင္ဗ်ား အလုပ္မ၀င္နဲ႔ဦး စာၾကည့္တိုက္သြားၿပီး ခင္ဗ်ား စာသြားဖတ္လိုက္ဦး ဆိုၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပထမဆံုး  သင္ခန္းစာ ေပးလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ အဲတာ ကၽြန္ေတာ္မွာ စာၾကည့္တိုက္သြားၿပီး MO  တစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္နဲ႔ ၀တၱရားေတြကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေျပာၿပီးေတာ့မွ အလုပ္၀င္လို႔ ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲလိုမ်ိဳး တိက်တဲ့ ဆရာေတြေပါ့ေနာ္။

ေနာက္တစ္ခုက ေရွ႕တန္းသြားတယ္။ ေတာထဲေရာက္တယ္။ ေတာထဲေရာက္ေတာ့ တစ္ခါမွ ဒီလို ပင္ပန္းဆင္းရဲတာကို အိမ္မွာ ေနတုန္းက မခံစားခဲ့ရဘူးေပါ့ေနာ္။ ၿမိဳ႕မွာ ပင္ပန္းဆင္းရဲဆိုတာ ေတာထဲက ဒီေန႔စကားနဲ႔ဆို ပ်င္းေတာင္း ပ်င္းေသးတယ္။ ေတာထဲမွာ တကယ့္ အေနထိုင္အစားေသာက္ ေအာက္ကလည္း မိုင္း အျပင္က လက္နက္ႀကီးက က် အဲလိုမ်ိဳး ေနလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေနလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ကို အခက္အခဲလို႔ မထင္ေတာ့ဘူး။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု အခက္ခဲေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္တဲ့ အခါမွာ အမ်ားႀကီး အေထာက္ကူ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္း ေျပာရရင္ေတာ့ ရင္က်က္မႈေပါ့ေနာ္။ အခ်ိဳ႕ သူငယ္ခ်င္းးေတြဆို ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ကိစၥေလးေတြနဲ႔ စိတ္ညစ္ၾကတယ္။ ဘာမွ စိတ္ညစ္စရာမလိုဘူး။ သူတို႔ကို အားေပးလို႔ ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဒါမ်ိဳးႀကံဳေတြ႕ထားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ကိစၥလည္း မမႈဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ ျဖစ္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္လုပ္တဲ့ အခါမွာ အမ်ားႀကီးး အေထာက္အကူ ျဖစ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီလို စိတ္ဓါတ္ခြန္အား ေပးႏိုင္တာ အဲဒီ ေတာထဲက အေတြ႕အႀကံဳပဲ။

 

တပ္မေတာ္တြင္မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရင္း ၈၈ အေရးခင္းကာလ ေရာက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သူရဲ႕ဘ၀မွာ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ တစ္ဆက္ခ်ိဳး အေျပာင္းလဲေတြနဲ႔ ႀကံဳေတြခဲ့ရပါတယ္။

တကယ့္ေတာ့ ဆရာတို႔ Permanent သမားေတြေပါ့ေနာ္။ တပ္ထဲမွာ ေရရွည္ေနဖို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက ဘာျဖစ္တာလဲဆိုေတာ့ ၈၈ အေရးခင္း ျဖစ္လာတယ္။ ၈၈ အေရးခင္းျဖစ္တဲ့ အခါမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆရာ၀န္ အသင္းနဲ႔ ဆရာတို႔က ပါ၀င္ၿပီးေတာ့ တက္ႂကြစြာ လႈပ္ရွားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ တပ္ကေန ဆရာတို႔ကို အနားေပးလိုက္တယ္။ အနားေပးလိုက္ေတာ့ တပ္ထဲကေန ဆရာတို႔ အျပင္ေရာက္လာတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အျပင္ ေရာက္လာတာေပါ့ေနာ္။ ဒါလဲ ဆရာတို႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ပါ။ ကုိယ့္ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ေပါ့ေနာ္။ ကုိယ့္ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ့္လုပ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ဆရာတို႔ကို အျပင္ကို အၿငိမ္းစား ေပးလိုက္တယ္ဆိုေတာ့ ဒါဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ဆရာ ေက်နပ္တယ္။

အျပင္ေရာက္တဲ့ အခါမွာ နဂိုကတည္းက အေတြ႕ႀကံဳေတြ ရွိၿပီးသားပဲ။ အျပင္မွာ ဆရာတို႔ အျပင္စီးပြားေရး တစ္ခု လုပ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ လုပ္တဲ့ အခါမွာ ဆရာပထမပိုင္းေတာ့ ေဆးခန္းထိုင္တယ္။ ဆရာစာသင္တာ ၀ါသနာပါတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ စာသင္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္တယ္။ အလုပ္ႏွစ္ခု လုပ္တယ္။ အဲလို လုပ္ၿပီးေတာ့မွ ဒါ ၅ႏွစ္ေလာက္ လုပ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ လုပ္ၿပီးတဲ့ အခါ ဆရာ ေဆးခန္းဖြင့္တာလဲ ဆရာ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ စာသင္တာလဲ ေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။

အဲဒီကေန  ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာ ဆရာ Fame  ဆိုၿပီးေတာ့ Business  လုပ္ခ်င္တယ္။ ဆရာ၀ါသနာပါတာက အပင္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အပင္ေတြနဲ႔ တင္မဟုတ္ဘူး ေဆး၀ါးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေပါ့။ ေဆး၀ါးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆရာ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ထုတ္လုပ္ခ်င္တယ္။ ေဆး၀ါးထုတ္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းကို ဆရာ လုပ္ခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ၉၄ ခုႏွစ္ကစၿပီးေတာ့ ဒီ Frame  ေဆး၀ါး ထုတ္လုပ္ငန္းကို လုပ္ ျဖစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

 

ဆရာရဲ႕ Fame  ေဆး၀ါးလုပ္ငန္းဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာဆို အထင္ကရျဖစ္တဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္ ဆရာ။ ခုလိုေအာင္ျမင္တဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို စစခ်င္းမွာ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ဘယ္လို ႐ုန္းကန္ခဲ့ရလဲ ဆရာ။ ပထမဦးဆံုးေပါ့။

စလုပ္ခါစေတာ့ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရတာေပါ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒီပညာရပ္ေတြက ဆရာတို႔ ေက်ာင္းမွာ မသင္ခဲ့ရဘူးေပါ့။ ဆရာ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ဆရာ၀န္ဆိုတာ ေဆးပဲ ကုတတ္တာေလ။ ေဆးထုတ္တဲ့ အလုပ္ကို ဆရာတို႔က မလုပ္တတ္ဘူး။ ေဆး၀ါးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သံုးပဲ သံုးတတ္တာ။ ဘယ္လို လုပ္ရတယ္ဆိုတာ နားမလည္ဘူး။ ဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆရာ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာ စလုပ္ခ်င္တယ္ ဆိုေတာ့ ေလ့လာရတာ ေပါ့ေနာ္။ ပထမဆံုးေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေလ့လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားထြက္ၿပီး ေလ့လာတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲကရတဲ့ အေတြ႕ႀကံဳနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ဆရာ စလုပ္တာေပါ့။

စလုပ္တဲ့ အခါမွာ ဒုတိယ စတဲ့ ဆရာကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေဆး၀ါးစက္႐ံု MPF ေပါ့ေနာ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ BPI   လို႔ေခၚတယ္။ ၉၄ ခုႏွစ္မွာ ဆရာတို႔က စၿပီးေတာ့ BPI  နဲ႔ လုပ္ငန္းေတြ အက်ိဳးတူ ပူးေပါင္းလုပ္တယ္။ အက်ိဳးတူ ပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္တဲ့ အခါမွာ ဆရာက အဲဒီ BPI  စက္႐ံုႀကီးထဲကို ထဲထဲ၀င္၀င္ ေလ့လာခြင့္ ရတယ္။ အဲမွာရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ဆရာ ရင္းႏွီးတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေဆး၀ါး စက္႐ံုမွာရွိတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြ ဆရာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက ဆရာရဲ႕ ဆရာသမားေတြလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ မသိတာ ရွိရင္ သူတို႔ကို ေမးတယ္။

ဆရာတို႔က ႏိုင္ငံျခားက ကုန္ၾကမ္းေတြ သြင္းတယ္။ စက္ပစၥည္းေတြ သြင္းတယ္။ BPI  ကေနၿပီးေတာ့ ေဆးေတြ ထုတ္တယ္။ အဲေတာ့ ဆရာစၿပီးေတာ့ လုပ္ကတည္းက ဒါေတြ အကုန္လံုးကို ေလ့လာတယ္။ ေလ့လာတဲ့ အခါမွာ ဒီစက္႐ံုတစ္႐ံုကို ဘယ္လို လုပ္ရတယ္ဆိုတာ ေလ့လာခြင့္ရတယ္။ အဲေတာ့ ကုန္ၾကမ္းလည္း ဒီအတိုင္းပဲ ဆရာတို႔က ႏိုင္ငံျခားကေနၿပီးေတာ့ ကုန္ၾကမ္း၀ယ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္က  ဒီလုပ္ငန္းကို လုပ္ခ်င္တဲ့သူျဖစ္တဲ့ အတြက္ ကုန္ၾကမ္းကို ႏိုင္ငံျခားကေန ၀ယ္႐ံုနဲ႔ မၿပီးေသးပဲ ကုန္ၾကမ္း ထုတ္လုပ္တဲ့ ေနရာထိပါ ဆရာတို႔က မင္းတို႔ စက္႐ံုေတြကို လာၾကည့္ခ်င္တယ္။ သူတို႔က ခြင့္ျပဳတယ္ဆိုရင္ သြားၾကည့္တယ္ေပါ့ေနာ္။ သြားၾကည့္ေတာ့ ကုန္ၾကမ္းဘယ္လို ထုတ္လုပ္ရတယ္ဆိုတာ ေဆး၀ါးကုန္ၾကမ္း တစ္ကေနစၿပီးေတာ့ "က" ႀကီးကေန "အ" အထိ ဘယ္လို လုပ္တယ္ဆိုတာ သိတယ္။

ၿပီးေတာ့ အဲကုန္ၾကမ္းကိုမွ ဆရာတို႔၀ယ္တယ္။ ၀ယ္ၿပီးေတာ့မွ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေဆး၀ါးလုပ္ငန္း စက္႐ံုမွာ ကုန္ေခ်ာ ျဖစ္ေအာင္ထုတ္တယ္။ ကုန္ေခ်ာ ျဖစ္ၿပီးတဲ့ အခါမွာ ေစ်းကြက္ထဲကို ျဖန္႔တယ္။ ျဖန္႔တာလဲ ကိုယ္တိုင္ လုပ္တယ္ေပါ့ေနာ္္။ အဲဒီေတာ့ ဒီအခ်ိန္တစ္ခုတည္းမွာ ကုန္ၾကမ္း "က" ေနၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး ကုန္ေခ်ာ စားသံုးသူ လက္ထဲ ေရာက္တဲ့ အထိ တစ္ခုလံုးကို ဆရာ ေလ့လာခြင့္ရခဲ့တယ္။  ၅ႏွစ္/၆ႏွစ္ေလာက္ ေလ့လာတဲ့ အခါမွာ ဆရာ တီးမိေခါက္မိ  ျဖစ္သြားတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ ေဆး၀ါးစက္႐ံုမွာ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္က စလုပ္ေတာ့ ၁၉၉၉ေပါ့ေနာ္ ၅ႏွစ္ေလာက္ၾကာတဲ့ အခါမွာ ဆရာကိုယ္ပိုင္ လုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ျဖစ္လာတယ္။ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵျဖစ္လာတဲ့ အခါမွာ အရင္တုန္းကေတာ့ အစိုးရစက္႐ံုနဲ႔ ပူးေပါင္းလုပ္တာေပါ့ေလ။ ပူးေပါင္းလုပ္ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြက ကိုယ့္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ မျဖစ္ဘူးေပါ့။ သူတို႔နဲ႔ ေပါင္းလုပ္ေတာ့ သူတို႔က ခြင့္ျပဳတာ ရွိတယ္။ ခြင့္မျပဳတာ ရွိတယ္။ ကန္႔သန္႔ခ်က္ေတြ ရွိတာေပါ့ေနာ္။

၉၉ ခုႏွစ္မွာ ကံေကာင္းတဲ့ အခ်က္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စက္မႈဇုန္ေတြ ေဖာ္ထုတ္ၿပီ ဆိုၿပီး ျဖစ္လာတယ္။ စက္႐ံုေဆာက္ခ်င္တဲ့ သူေတြကို စက္မႈဇုန္ေတြမွာ ေနရာေပးမယ္။ စက္မႈဇုန္မွာ ေျမကြက္ေတြ ေလွ်ာက္ပါ ဆိုေတာ့ ဆရာတို႔ ေျမကြက္ေလွ်ာက္တယ္။ ေျမကြက္ေလွ်ာက္ေတာ့ ခုမွာေရာက္ေနတဲ့ ေနရာေပါ့ေနာ္။ ဒါ ၃ ဧက ရွိပါတယ္။ အဲမွာစၿပီးေတာ့ ကိုယ္ပိုင္စက္႐ံုစၿပီး လုပ္မယ္ လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စခါစ အရင္းအႏွီးက မရွိဘူးေလ။ အရင္းအႏွီးမရွိေတာ့ ေျမကြက္ေလး ၀ယ္ဖို႔ေတာင္မွ ပိုက္ဆံေလးစုၿပီး ၀ယ္ရတာ။ ၿပီးရင္ BPI နဲ႔ အလုပ္ လုပ္ ရတဲ့ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ ၿခံစည္း႐ိုးေလးခတ္ ၿပီးရင္ BPI နဲ႔ အလုပ္ အလုပ္ႏွစ္ခု တစ္ၿပိဳင္တည္း လုပ္တာေပါ့ေနာ္။ တည့္တည့္ေျပာရရင္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေဆး၀ါးစက္႐ံုနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး အက်ိဳးတူလုပ္ကိုင္လို႔ရတဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ေတြနဲ႔ ဒီဘက္ကေနၿပီးေတာ့ လုပ္ငန္းကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း  စတင္တည္ေထာင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

 

ဒါကေတာ့ ဆရာရဲ႕ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာေပါ့ေနာ္။ တစ္ဖက္မွာ ျပန္ၾကည့္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဆရာက ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ စီးပြားေရး ပညာရွင္ တစ္ေယာက္မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ အဲေတာ့ ဒီေဆးေတြကို Marketing  လုပ္တဲ့ အခါမွာ စီးပြားေရး အေတြ႕အႀကံဳအတြက္ ဆရာ ဘယ္လိုမ်ိဳးေတြ သင္ယူခဲ့ရသလဲ။

သင္ယူရတာေပါ့။ နံပါတ္တစ္ကေတာ့ စာဖတ္ရတာေပါ့ေလ။ ႏိုင္ငံျခားသြားတဲ့ အခါမွာ ဆရာဘာမွ မ၀ယ္ဘူး ကိုယ့္အတြက္ အက်ႌအ၀တ္စားေတြ ဘာမွမ၀ယ္ဘူး။ စာအုပ္ေတြပဲ ၀ယ္တယ္။  အဂၤလန္ေရာက္တဲ့ အခါမွာလဲ စာအုပ္ေတြပဲ ၀ယ္တယ္။ စင္ကာပူမွာလည္း စာအုပ္ေတြ၀ယ္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ရတယ္။ ဆရာတို႔က အဓိက ေက်ာင္းမွာ သင္ေပးလိုက္တာ ေဆးကုသဖို႔ပဲ သင္ေပးလိုက္တာကိုး။ Business နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တစ္လံုးမွ သင္ခဲ့ဘူးတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ စီးပြားေရး တကၠသိုလ္လည္း တက္ခဲ့ရတာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခုေကာင္းတာက ေက်ာင္းက သင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ အဂၤလိပ္လို စာအုပ္ေတြ ဖတ္တတ္လာတယ္။ အဂၤလိပ္လို စာအုပ္ဖတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ Communication အတြက္က မခက္ေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ နဂိုကတည္းက ဆရာက စာဖတ္၀ါသနာပါတယ္။ Business နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ဆရာအကုန္ဖတ္တယ္။ ဖတ္တဲ့ အခါမွာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းကို ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ သိလာတယ္။ သိလာတဲ့ အခါမွာ Business ပတ္သက္တဲ့ Principal ေတြနဲ႔ လုပ္ငန္းကို စလုပ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒါကတစ္ခုေပါ့ ။

ေနာက္တစ္ခုက ခုနကလို နည္းပညာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးဆိုတာ ေရာင္းတာ ၀ယ္တာ ေငြေၾကးစီမံ ခန္႔ခြဲတာပဲ ရွိေသးတယ္။ ၿပီးရင္ နည္းပညာလိုလာတယ္။ နည္းပညာနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ စာအုပ္ေတြလည္း အကုန္ဖတ္ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီစာအုပ္ေတြလည္း ဆရာ၀ယ္လာတယ္။  အဲေတာ့ ေျပာခ်င္တာက စာဖတ္ရင္ လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုတာပါပဲ။

 

သူ႔ရဲ႕ ပင္မလမ္းေၾကာင္းဟာ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး စီးပြားေရး ပညာရွင္တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္လည္း လက္ရွိမွာေတာ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ Fame ေဆး၀ါးလုပ္ငန္းကို ဦးေဆာင္ေနျခင္းဟာ စာဖတ္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးလို႔ ဆိုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ေဒါက္တာခင္ေမာင္လြင္ ဟာ သူ႔ရဲ႕ စက္႐ံုက ၀န္ထမ္းမ်ားအတြက္ စက္႐ံုအတြင္း အဆင့္ျမင့္ စာၾကည့္တိုက္တစ္ခုကို တည္ေထာင္ထားၿပီးေတာ့ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ဖို႔ အတြက္ ေလ့က်င့္ သင္ၾကားေပးလ်က္ရွိပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ ႏွစ္ပိုင္းျဖစ္သြားတာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလူေတြက တကၠသိုလ္ေတြ သြားရင္စာသင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာဘ၀မွာေတာ့ ဆရာသင္ခဲ့တာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက Self-Study  နဲ႔လုပ္ခ့ဲတာဆိုေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳး ႏွစ္ခုေပါ့ ကြာျခားခ်က္အေနနဲ႔ ဆရာ ဘယ္လို ျမင္လဲ ဆရာ။

 

အဓိကေတာ့ တတ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵက အဓိက ပါ။ ဘယ္နည္းနဲ႔ပဲ သင္သင္ေပါ့။ ဥပမာ အားျဖင့္ဆိုရင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းက မိဘက ပို႔တယ္။ ပို႔လို႔သာ သြားရတယ္။ ကိုယ္သင္ခ်င္တဲ့စိတ္ စိတ္ပါ၀င္စားမႈ မရွိရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ တကၠသိုလ္ ၾကာၾကာေန တတ္တဲ့သူ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လက္မွတ္ေတာ့ရမယ္။ ကိုယ္တိုင္က လိုလားမႈမွ မရွိတာ အဲသလိုမ်ိဳး ျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ Self-Study   လုပ္တာသည္ ကိုယ္သိခ်င္ တတ္ခ်င္တာကို ဖတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ တစ္ေခါက္ဖတ္ တစ္ေခါက္ ေခါင္းထဲ ေရာက္တယ္။ ေက်ာင္းတက္တာနဲ႔ မတူဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ သိခ်င္တတ္ခ်င္တဲ့ စိတ္က အရမ္းလႊမ္းမိုးေနတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဘာစာအုပ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္ရတာလဲ ခက္ခဲတယ္လို႔ မရွိဘူး။ အဲေၾကာင့္မို႔လို႔ Self-Study   လုပ္တာသည့္ ေက်ာင္းတက္တာ ထက္ ေခါင္းထဲကို ပိုၿပီးေတာ့ ၀င္တယ္လို႔ ဆရာထင္ပါတယ္။

 

ဆရာ့ဘ၀မွာ ၿပီးခဲ့တာေတြ  ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းတစ္ခုကိုလည္း အရဲစြန္႔ၿပီးေတာ့ စတင္ခဲ့တယ္ ေပါ့ေနာ္။ အခုဆိုလည္း ဆရာ လုပ္ငန္းေတြ အၿမဲတိုးခ်ဲ႕ေနတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္အခ်က္က ဆရာ့ကို ဒီလိုမ်ိဳး ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ့တာလည္း ဆရာ။

ဘယ္အခ်က္ကလည္းဆိုေတာ့ အဓိက ၀ါသနာေပါ့ေနာ္။ ဆရာက ေဆးထိုးတဲ့ အလုပ္ကို ၀ါသနာပါတယ္။  ဆရာဒီလုပ္ငန္းကို စလုပ္တုန္းက ႏိုင္ငံျခားကေန ေဆးသြင္းၿပီးေတာ့ ေရာင္းတဲ့ အလုပ္ကို စလုပ္တယ္။ ဒါ စီးပြားေရး စလုပ္တာကို ေျပာတာေနာ္။ ဒါလြယ္တယ္ေပါ့ေလ ႏိုင္ငံျခားကေန ကုမၸဏီ ၆ခု ကေနၿပီးေတာ့ ေဆးေတြကို ၀ယ္လိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ ျပည္တြင္းမွာ ျဖန္႔တယ္။ ထားပါေတာ့ေလ။ ႏိုင္ငံျခားက တစ္က်ပ္နဲ႔ ၀ယ္တယ္။ ဒီမွာ တစ္က်ပ္ခြဲနဲ႔ ေရာင္းတယ္။ ငါးမူးျမတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲလုပ္ကိုကိုယ့္က Enjoy  မျဖစ္ဘူးေနာ္။ ဒီေဆးေတြကို သူမ်ားထုတ္တဲ့ေဆး ကိုယ္ယူတယ္။ ၿပီးရင္ ေရာင္းတယ္။ တစ္ႏွစ္ကို ဘယ္ေလာက္ျမတ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒါကို ဆရာက မသာယာဘူး။ ဆရာလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္က ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေဆးထုတ္လုပ္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ထုတ္ခ်င္တဲ့ ေဆးကိုထုတ္မယ္။ ၿပီးရင္ ဒီေဆးကို ျပည္တြင္း ျဖန္႔မယ္ေပါ့။အဲအလုပ္ကို  လုပ္ခ်င္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘက္ကိုေျပာင္းလာတယ္ေပါ့။

အဲေတာ့ တကယ္ေတာ့ ၀ါသနာေပါ့။ ၀ါသနာက အရမ္းလႊမ္းမိုးေနတာေပါ့။ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ခ်င္တဲ့ ၀ါသနာ ၊   သီခ်င္းဆို ၀ါသနာပါတဲ့သူက သီခ်င္းမဆိ္ုရရင္ မေနႏိုင္ဘူး။  စာေရးတဲ့ သူကလည္း သူ႔စာကို ဖတ္ခ်င္ဖတ္၊ မဖတ္ခ်င္ေန၊ သူက ေရးေနရရင္ ေက်နပ္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ေနာ္္။ ဒါက ၀ါသနာကို အေျခခံပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ကလဲ ဒီအလုပ္ကို ၀ါသနာပါတဲ့ အတြက္ ၀ါသနာက ဆရာကို ေမာင္းႏွင္တာေပါ့။

အဲအခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္ကလည္း ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ ေအာင္ျမင္လာတဲ့ အခါမွာ Market က Demand လုပ္လာၿပီ ဒီပစၥည္းေတြ ၀ယ္ခ်င္တယ္ ျဖစ္လာတဲ့ အခါမွာ Production ဘက္ကို ျမွင့္ရမယ္။ အခုဆို ဆရာတို႔က producion  စက္႐ံု ၂၄ နာရီ လည္တယ္။  ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဆရာတို႔ ထုတ္တဲ့ေဆးဟာ ထုတ္လို႔ မေလာက္ဘူး။ ပစၥည္းျပတ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးက ၂၀ ေလာက္ရွိတယ္။ အဲ ၂၀ေလာက္က ဘာလို႔လဲ ဆိ္ုေတာ့ သူတို႔က ပိုက္ဆံကို ႀကိဳေပးထားတာ။ ထြက္လို႔ရွိရင္ သူတို႔ကို အရင္ေပးပါ သူလိုခ်င္တယ္ ျဖစ္လာတယ္။ ဆရာတို႔ ေငြႀကိဳတင္ေပးတဲ့သူက ဦးစားေပးေပါ့ေနာ္။ အဲခ်ိန္မွာကိုယ့္က မလုပ္လို႔ မရေတာ့ ဘူးေပါ့ေနာ္။ ၀ယ္လိုအားေတြက ရွိေနၿပီဆိုရင္ ဒီအလုပ္ကို ကိုယ္က ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ရေတာ့မယ္ လုပ္တဲ့ အခါမွာ စက္အသစ္ေတြ ထပ္ခ်ဲ႕ရေတာ့မယ္ေနာ္။

စက္အသစ္ေတြ ထပ္ခ်ဲ႕မယ္ဆိုရင္ ဒီစက္ေတြက အရင္တုန္းက စက္ေတြနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး နည္းပညာက ျမင့္လာၿပီေလ။ ဒီစက္ေတြကို သြားေလ့လာျပန္ေရာ။ ဒီစက္ေတြကို ႏိုင္ငံျခားကို သြားၾကည့္ရမယ္။ စက္ေရာင္းတဲ့ သူေတြ ရွိမယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ဒီအရာေတြကို  ထုတ္လုပ္တဲ့ နည္းစနစ္ေတြ စသည္အားျဖင့္ေပါ့ေနာ္။ ဒါေတြက တြန္းအားေတြေပါ့ေနာ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ လုပ္ငန္းက တေျဖးေျဖး တိုးခ်ဲ႕လာၿပီးေတာ့ ပိုၿပီးေတာ့ ႀကီးလာတယ္လို႔လဲ ေျပာလို႔ရတယ္။

 

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခု ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ စီးပြားေရး အျမင္သာမကပဲနဲ႔ မိမိရဲ႕ ကုန္ပစၥည္း အရည္အေသြး ေကာင္းမြန္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီဖို႔ အတြက္လည္း အၿမဲတမ္း ဂ႐ုစိုက္ေနရတယ္လို႔ ေျပာျပပါတယ္။ ေအာင္ျမင္မႈကို ေရရွည္ထိန္းထားႏိုင္ဖို႔ အတြက္ ဆိုရင္ေတာ့ အေမွ်ာ္အျမင္ ရွိၾကဖို႔ လိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုလဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေျပာျပပါတယ္။

ဆရာ့ရဲ႕ လုပ္ငန္း အေနနဲ႔ေကာ ဆရာတို႔ လုပ္ငန္းက အၿပိဳင္အဆိုင္ ရွိတာေပါ့ေနာ္။ အဲေတာ့ ဆရာ့အေနနဲ႔ ကိုယ္က အၿမဲတမ္း ေရွ႕ကို ေရာက္ေနေအာင္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ျပင္ဆင္ထားေလ့ရွိလဲ ဆရာ။

ဆရာကေတာ့ ေနာက္ဆယ္ႏွစ္ ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုတာ အၿမဲတမ္း Focus လုပ္ထားတယ္။ ဆရာ့မွာ Plan  လုပ္ထားတယ္။ ေနာက္ဆယ္ႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘာျဖစ္မလဲေပါ့ေနာ္။ အဲဒီဆယ္ႏွစ္ကို ခုကတည္းက ျပင္ဆင္ရတယ္။ ဆရာ ဒီလုပ္ငန္းေတြက ခုလဲ အၿမဲ တိုးခ်ဲ႕ေနတယ္။

ဆရာတို႔က မၾကာခင္ AEC  ေပၚလာမယ္ေနာ္။ အဲဒီေတာ့ အာဆီယံ ႏိုင္ငံအားလံုး သ႔ူပစၥည္းလဲ ကိုယ့္ဆီလာေရာင္းမယ္။ ကိုယ့္ပစၥည္းလည္းသူ႔ဆီ သြားေရာင္းမယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဆရာတို႔က ႏိုင္ငံျခား ကုမၸဏီေတြနဲ႔ ယွဥ္ရေတာ့မယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျမန္မာ ကုမၸဏီေတြနဲ႔ပဲ ယွဥ္တာၾကေတာ့ သိပ္ႀကီးမားမား မရွိဘူး။ အာဆီယံ Level  ျဖစ္လာတဲ့ အခါက်ေတာ့ က်န္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ကိုယ့္ထက္သာတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာေတာ့မယ္။ သူတို႔ေတြက ျမန္မာႏို္င္ငံ Market  ထဲကို ၀င္လာမယ္။ ထားပါေတာ့ Fame  ကထုတ္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခု ဒီပစၥည္းကို အျခား စင္ကာပူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဗီယင္နမ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ယိုးဒယားျဖစ္ျဖစ္ ဆရာတို႔နဲ႔ လာၿပီး ယွဥ္ေရာင္းတဲ့အခါမွာ သူတို႔ထက္ ကိုယ္က သာေနဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ အဲလိုသာေနဖို႔အတြက္ ဆရာတို႔က ခုကတည္းက Plan  ေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ရတယ္။

အဲဒီေတာ့ ဆရာတို႔ ျမင္ပါတယ္။ ခု AEC  ၀င္လာၿပီးတဲ့ အခါမွာ အခ်ိဳ႕ ျမန္မာ ကုမၸဏီေတြ ေပါ့ေနာ္။ သူတို႔ ျပင္ဆင္မႈ လုပ္မထားရင္ သူတို႔ အ႐ံႈးကို ရင္ဆိုင္ရလိမ့္မယ္။ အ႐ံႈးရင္ဆိုင္မယ္ စီးပြားပ်က္မယ္ေပါ့။ စီးပြားပ်က္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ပစၥည္းေတြ ပ်က္စီးမယ္။ စက္႐ံုေတြ မလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး စက္႐ံုမလည္ႏိုင္ရင္ လူေတြလည္း အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္မယ္။ ၿပီးရင္ ကိုယ့္ဆီက လူေတြက သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ သြားၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကရမယ္။ စသည္အားျဖင့္ေပါ့ေနာ္။ အရင္တုန္းက ကိုယ့္က လုပ္ငန္းရွင္ေပါ့။ ေနာက္တစ္ခါ ႏိုင္ငံျခား ကုမၸဏီမွာ မန္ေနဂ်ာ သြားလုပ္ရမယ္။ အဲလိုမ်ိဳး ဘ၀ေရာက္သြားမယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒါေတြဟာ Europe  မွာလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲေတာ့ ညံ့တဲ့သူက ခံရမွာပဲေနာ္။ ညံတဲ့သူ ခံရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မညံ့ေအာင္ ခုကတည္းကႀကိဳးစားရမယ္္။ ႀကိဳးစားဖို႔အတြက္ ဘာလိုသလဲဆိုေတာ့ အဓိက စာဖတ္ရမယ္ေနာ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ စာဖတ္ရမယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္နဲ႔ ယွဥ္မယ့္သူေတြရဲ႕ အေနထားကို ေလ့လာရမယ္။ သြားလည္းၾကည့္ရမယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြ ျပင္ဆင္မႈ လုပ္ထားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္က ရပ္တည္ႏိုင္မယ္ေပါ့။

ခုေခတ္္ကေလးေတြက စာသိပ္မဖတ္ဘူး။ စာသိပ္မဖတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ အခ်ိဳ႕ တိုးတက္ရမယ့္အရာ မတိုးတက္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ဆရာ့ဆီမွာ တပည့္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္ သူတို႔ကို စာဖတ္ခိုင္းရတယ္။ စာဖတ္ခိုင္းတယ္ ျပန္ေျပာခိုင္းတယ္။  စာအုပ္စာေပက အရမ္းအေရးႀကီးတယ္။ သားလည္း အဂၤလန္မွာေနခဲ့ဖူးတယ္။ အဂၤလိပ္ လူမ်ိဳးေတြ ဘာေၾကာင့္တိုးတက္တယ္။ ဥေရာပ သားေတြ ဘာေၾကာင့္တိုးတက္လဲ စာဖတ္တယ္ေနာ္။ စာဖတ္ျခင္းဟာ တိုးတက္ျခင္းရဲ႕ အေျခခံ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ စာလဲ ဖတ္မယ္ တစ္ဖက္ကလည္း လက္ေတြ႕ လုပ္ငန္းေတြလည္း တတ္ေအာင္ေပါ့။ လုပ္ငန္းမွာ မိမိကိုယ္မိမိ အရည္အေသြးတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ထားရင္ ကိုယ္က တကယ့္ေနရာေကာင္းကိုရသြားမယ္။ လစာေကာင္းေကာင္းရသြားမယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြ ဆရာ ျမင္ခ်င္ပါတယ္။

ကိုယ္က အၿမဲတမ္း Focus   လုပ္ပါ။ ေနာက္ဆယ္ႏွစ္မွာ ဘာျဖစ္မယ္ ကိုယ္လုပ္တာ မွန္ခ်င္လည္း မွန္မယ္။ မွားခ်င္လည္း မွားမယ္။ မွန္ျခင္း မွားျခင္းဟာ စာဖတ္အားေပၚမွာ မူတည္တယ္။ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ေလေလ အမွန္တရား ဘက္ကို ပိုနီးစပ္ေလေလ။ စာမဖတ္ဘဲနဲ႔ ဘလိုင္းႀကီးလုပ္ရင္ေတာ့ အမွန္တရားဘက္ကို  မနီးစပ္ဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္မို႔ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ။ Focus  လုပ္ပါ။ အဲဒီ Focus ကို  ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ကိုက္ေအာင္ Plan လုပ္ပါ။

 

ခုကၽြန္ေတာ္တို႔ Meet The Succefful  အစီစဥ္ကို ၾကည့္ေနတဲ့ သူေတြ ထဲမွာ ဘ၀ကို ႀကိဳးစားၿပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ သူေတြ ရွိသလို ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔မွ မေအာင္ျမင္ပဲ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲေတာ့ အဲလို လူမ်ိဳးအတြက္ေကာ စကားလက္ေဆာင္ေလး ေျပာေပးပါဆရာ။

အဓိက ကိုယ့္ရဲ႕တာ၀န္က ႀကိဳးစားဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ႀကိဳးစားတဲ့ သူအတြက္က ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ အေႏွးနဲ႔ အျမန္ ရမွာပါပဲ။ မရဘူးဆိုတာ မရွိဘူး။ ႀကိဳးစားတဲ့ သူတိုင္းက ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ အၿမဲရွိတယ္။ ေအာင္ျမင္ျခင္းဆိုတဲ့ ဆုလဒ္သည္ ႀကိဳးစားတဲ့ သူအတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိင္ေနတဲ့ သူအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲေတာ့ ခုေလာေလာဆယ္ ေအာင္ျမင္ခ်င္မွလဲ ေအာင္ျမင္ပါမယ္။ အဲေတာ့ ႀကိဳးစားဖို႔သည္ မိမိတာ ၀န္သာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ႀကိဳးစားပါ။ ခုမေအာင္ျမင္ေပမယ့္လည္း ေနာက္ ေအာင္ျမင္ပါလိမ့္မယ္။

ေနာင္ေအာင္ျမင္ေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲ ဒါကို ႀကံႀကံတဲ့ စိတ္ထား ရွိဖို႔လိုပါတယ္။ ၿပီးလို႔ရွိရင္ေလ့လာ မွတ္သားဖို႔ လိုပါတယ္။ဒီနည္းနဲ႔ မေအာင္ျမင္ရင္ ေနာက္ထပ္ ဘာနည္းရွိေသးလဲဆိုတာ ရွာဖို႔လိုပါတယ္။ ဒီနည္းမေအာင္ျမင္တာကို အတင္း ဒါႀကီးပဲတြန္းေနရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈဟာ ရခ်င္မွ ရပါမယ္။ Alternative Way ဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ ရွိပါတယ္။ Alternative Way ဆီက တစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ သံုးေလးခု ရွိတတ္ပါတယ္။ Alternative Way ကေနသြားျခင္းအား ျဖင့္ မိမိရဲ႕ ပန္းတိုင္အေရာက္သြားပါလို႔ ဆရာ့ အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

Tags: