သူ႔ကၽြန္မခံၿပီ ဇာတ္ဝင္ခန္းက ကေလးငယ္ ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းပါလို႔ မေျပာရဲခဲ့ဟု ၾကည္စိုးထြန္းဆို

.

ဒီတစ္ပါတ္ Meet the successful အစီအစဥ္မွာ ေတြ႔ဆံု ေမးျမန္းသြားမယ့္ သူကေတာ့ ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင ္ေလာကမွာ အကယ္ဒမီဆု ငါးဆုအထိ ဆုခူးႏိုင္ခဲ့တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ ၾကည္စိုးထြန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ႐ိုင္တာ ၾကည္စိုးထြန္းဟာ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာ ဒိုးဇာတ္ကား၊ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွာ သူ႔ကြၽန္မခံၿပီ၊ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္မွာ ဆန္ေရ ဇာတ္ကားနဲ႔ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ဆ႒ဂံ စတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္မ်ားနဲ႔ အကယ္ဒမီဆု ငါးဆုကို ဆြတ္ခူးႏိုင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလိုမ်ဳိး ေအာင္ျမင္မႈေတြ မရရွိခင္မွာ သူ႔ရဲ့ဘ၀ ဘယ္လိုျဖတ္သန္း ခဲ့တယ္ဆိုတာ သိရွိႏိုင္ေစဖို႔ ဒီတစ္ပါတ္မွာေတာ့ ေအင္ျမင္သူနဲ႔ တစ္ေန႔တာ ေနထိုင္ရင္း စကား ေျပာၾကည့္ပါမယ္။

 

ပထမဦးဆံုး အေနနဲ႔ေပ့ါေနာ္ ဆရာရဲ့ဘ၀ ျဖတ္သန္းပံုေလးကို ကြၽန္ေတာ္ သိခ်င္ပါတယ္။ ဆရာရဲ့ အရင္ဆံုး မိသားစုအေၾကာင္းေတြ၊ ဘ၀အေၾကာင္းေတြ သိခ်င္ပါတယ္။

ဆရာက အညာသားပါ၊ အညာသား စစ္စစ္ေပါ့။ ေရႊဘိုနဲ႔ ေလးမိုင္ေလာက္ ကြာတဲ့ ရြာကေလးမွာ ေမြးတာေပ့ါ။ ေျခာက္ႏွစ္သားေလာက္မွာ ေရႊဘိုေရာက္တယ္။ ေနာက္ ေရႊဘုိကေနၿပီးေတာ့ ၁၀ တန္း ေအာင္တယ္။ မႏၱေလး တကၠသိုလ္မွာ ၂ ႏွစ္ ေနရတယ္။ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္မွာ ၃ ႏွစ္ေနတယ္။ ေနာက္ဘူမိေဗဒဘြဲ႔ ရတယ္။ ရၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆရာက ဘူမိေဗဒနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ပညာ မလိုက္ေတာ့ဘဲနဲ႔ ဒီအႏုပညာေလာကကို စိတ္၀င္စား ခဲ့တာေပ့ါေနာ္။ သီခ်င္းေတြဘာေတြ စပ္တယ္၊ ေနာက္ စာေတြဘာေတြ ေရးခ်င္တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ပထမေတာ့ ဂီတေပ့ါ။ ေနာက္ေတာ့ ႐ုပ္ရွင္နယ္ေျမထဲ ေရာက္လာတာေပ့ါ။

 

အဲဒီေတာ့ ဆရာရဲ့ ဒီအႏုပညာအေၾကာင္းကို ဆက္မယ္ဆိုရင္ ဆရာ ဒီအႏုပညာေလာကကို ဘယ္အခ်ိန္က စၿပီး ဘယ္အရြယ္ေလာက္မွာ ထဲထဲ၀င္၀င္ စၿပီးေတာ့ ၀င္ေရာက္ခဲ့တာလဲ။

ထဲထဲ၀င္တာကေတာ့ ဒီေက်ာင္းက ထြက္ၿပီးေတာ့ ၀င္တာ။ ဒါေပမဲ့ မသိမသာကေတာ့ ၀င္ေနတာ သူ႔ဟာသူ ဒါေပမဲ့ အႏုပညာသမား တစ္ေယာက္ရဲ့ အႏုပညာစိတ္ကိုေပ့ါ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္တာက သူ႔ရဲ့ပတ္၀န္းက်င္ဘဲ။ ဥပမာ ဆရာ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာဆို ဆရာက အညာသား ျဖစ္တယ္။ အညာမွာ ဘုရားပြဲေတြ ေပါတယ္။ ဘုရားပြဲေတြ ေပါတဲ့အခါ က်ေတာ့ အၿငိမ့္ပြဲေတြရွိတယ္၊ ဇာတ္ပြဲေတြရွိတယ္။ ဒါေတြက ဆရာ့ကို သင့္ေပးလိုက္တာ ေပ့ါေနာ္ တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဒီဟာ ဒီစိတ္ဓာတ္ေလးေပါက္လာေအာင္ သင္ေပးလိုက္တာ။

 

ငယ္စဥ္ကတည္းက အညာေဒသ ေက်းလက္ကေလးမွာ ဂီတသဘင္ အႏုပညာေလာကနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့တာေၾကာင့္ သူ႔ရဲ့ဘ၀မွာ အႏုပညာေလာကကို ပထမဦးဆံုး ေျခလွမ္းအေနနဲ႔ ေတးေရးဆရာ ဘ၀ကေန စတင္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာျပပါတယ္။

ဆရာ့မွာ အံ့ၾသစရာက ဆရာ႐ုပ္ရွင္ေလာကကို ၀င္လာတဲ့အခါ သီခ်င္းနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ကေန စ၀င္လာတာ။ အဲဒါနဲ႔ လူေတြက ညည္းၾကတာ့ေပါေနာ္။ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး မၾကားဘူးဖူး ေပ့ါေနာ္။ ဆိုေတာ့ သီခ်င္းနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္နဲ႔ စတယ္။ အဲဒါေလးကလည္း ဆရာအၿမဲတမ္း ဂုဏ္ယူၿပီးေျပာတယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္လုပ္တယ္ဆိုတာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေတာ္လြန္းလို႔ လုပ္တာမဟုတ္ဘူး။ ဆရာကို ႐ုိက္ေပးတဲ့ ဓာတ္ပံုဆရာက သိပ္ေတာ္တာဘဲ။ ေနာက္ ဒါ႐ိုက္တာကလည္း ေတာ္တယ္ေပါ့။ ဦးေက်ာ္သန္းဆိုတာ ေနာက္႐ုိက္ေပးတဲ့ ကင္မရာမန္းကလည္း ဦးဘၾကည္ဆိုတာ သိပ္ေတာ့တာဘဲ သူက။ ညဘက္ မီးေတြဘာေတြ ထိုးတာကို သိပ္ေကာင္းတာသူက။ အဲဒါအတြက္ ဂုဏ္ယူတာပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး ပါရတာ။ ဒါသို႔ေသာ္လည္း ေပ်ာ္ခဲ့တာ ေပါ့ေနာ္။ ႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ၀င္တဲ့အခါမွာ အဲလိုေလး ၀င္လာရတာကို ေပ်ာ္တာေပ့ါ။

ေနာက္သီခ်င္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာစရာရွိတာက စ၀င္ေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းက သ႐ုပ္ေဆာင္ အ၀င္ သီခ်င္းနဲ႔စတာ။ အဲဒီ သီခ်င္းက ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ သံုးတယ္။ သံုးတဲ့အခါက်ေတာ့ သူမ်ားထက္ ထြင္တာေပ့ါ။ ထြင္တဲ့အခါက်ေတာ့ သီခ်င္းႀကီးက ခက္ေနတာေပ့ါ။ ခက္တဲ့စကားလံုးေတြ ေလွ်ာက္ထည့္တာကိုး။ အမွန္ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ေလွ်ာက္ထည့္တဲ့ အခါက်ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဂီတလုလင္ ေမာင္ကိုကိုနဲ႔ ဆရာနဲ႔ မသိေသးဘူး။ သူကလည္း ကိုယ့္ကို မသိတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘယ္လိုေကာင္လဲကြာ၊ ဒီလိုသီခ်င္းမ်ဳိး စပ္တယ္ေပ့ါေလ။ ေျပာျပတဲ့အခါက်ေတာ့ ရီရတာေပ့ါေနာ္။ အဲဒီေလာက္ထိ အႏုပညာကို ဆရာတို႔က ေလွ်ာက္ခဲ့ရတာေပါ့။

 

၀ါသနာအရ အႏုပညာေလာကကို ေရာက္ရွိခဲ့ေပမဲ့လည္း စစခ်င္းမွာေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာ တစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း သူ၀ါသနာပါရာ အႏုပညာ တာ၀န္ကို က်ရာေနရာကေန ထမ္းေဆာင္ရင္း အိမ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

 

ဆရာအဲဒီေတာ့ ဒီအႏုပညာ လမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းမယ့္ အခ်ိန္တုန္းကေပ့ါ။ ဆရာ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆရာအိမ္ကေကာ ဘယ္လိုမ်ဳိး ပံ့ပိုးေပးခဲ့လဲ။

ဆရာကို လြတ္ထားလိုက္တာဘဲ သူတို႔က။ ဘာမွ ခ်ဳပ္ျခယ္မႈ မရွိဘူး။ အဲဒါတစ္ခု သိပ္ေကာင္းတာပဲ ဆရာကိုေပ့ါေလး ဆရာမိမ်ားက ဘာမွ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ပေလ့ေစ။ ေက်ာင္းမွာ မင္းဆရာ၀န္ျဖစ္ ရမယ္။ မင္း အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး သူတို႔က။ လုပ္ခ်င္တာလုပ္တဲ့ ဆရာလည္း လုပ္ခ်င္တာလုပ္တာဘဲ။

ဒါေပမဲ့ ဆရာဘာ ေက်နပ္သြားလဲဆိုေတာ့ ဆရာ ႐ုပ္ရွင္ဒါ႐ိုက္တာ ျဖစ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဆရာ့ ႐ုပ္ရွင္ကားကို ဆရာ့မိဘမ်ားက ၾကည့္သြားရတယ္ေပ့ါ။ အေမကဆိုရင္ နည္းနည္းေလးဘဲ ေလးငါး ေျခာက္လပဲသူက လႊဲသြားတာေပါ့ေနာ္။ အေမက ဆံုးသြား ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေလးငါးေျခာက္လေလာက္မွာ ဆရာက အကယ္ဒမီရတယ္။ အဲဒါေလး တစ္ခုေတာ့ ဆရာ စိတ္မေကာင္းဘူးေပ့ါေနာ္။

ဆရာ အကယ္ဒမီ ႐ုပ္ကေလးကို အေမ့ကို ျပခ်င္တာေပ့ါေနာ္။ အဲဒါ တစ္ခုဘဲ စိတ္ထဲမွာ ဒီေန႔အထိ ေပ့ါေနာ္။ စိတ္မေကာင္းဘူး ဒါေပမဲ့ တစ္ခု ဘာေတြးမိလဲဆိုေတာ့ ဒီပထမဦးဆံုး ရတဲ့ အကယ္ဒမီ႐ုပ္ဟာ အေမ့ကိုယ္စား ေရာက္လာတယ္လို႔ ထင္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ အဲ့ေလာက္ထိကို အဲဒီအ႐ုပ္ေလးေပၚမွာ အျမတ္တႏိုး ရွိသြားတာေပ့ါ။ အေမလို႔ကို ေအာက္ေမ့သြားတယ္။

 

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာၾကတယ္ ပရိသတ္ေတြလည္း သိမွာပါ။ အႏုပညာ လမ္းေၾကာင္းဆိုေတာ့ အရမ္းၾကမ္းတယ္ေပ့ါ မေအာင္ျမင္ခင္မွာ။ ဆရာအေနနဲ႔ေကာ အဲဒီ အဲလိုမ်ဳိး လုပ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္တုန္းက ဘယ္လိုမ်ဳိးခက္ခဲတဲ့ဟို စိန္ေခၚမႈေတြ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ပင္ပန္း ဆင္းရဲမႈေတြ ခံခဲရလဲဆရာ မွတ္မွတ္ရရ ေျပာစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြေကာ ရွိလား။

႐ုပ္ရွင္ဆိုတာက ပိတ္ကားေပၚမွာ ၾကည့္ရတဲ့အခါက်ေတာ့ ႏူးႏူးညံ့ည့ံ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ပဲ။ တကယ္ လုပ္ရတဲ့အခါက်ေတာ့ မပီျပင္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ဆရာ မွတ္သေလာက္ကေတာ့ ဆရာ ပထမဦးဆံုး ကားမွာ ႐ႈတင္မန္ေနဂ်ာ လုပ္ရတုန္းက မင္းသမီးရဲ့ မ်က္ေတာင္တုကို ဆရာ လိုက္ရွာရတယ္။ ဘာျဖစ္လိုလဲဆိုေတာ့ ၁၉၇၇ ဆိုေတာ့ ဒီမ်က္ေတာင္တုက သိပ္မသံုး ၾကေသးဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာက္ဆည္မွာ ေရာက္ေနတယ္။ ေက်ာက္ဆည္ဆိုေတာ့ ပိုရွာရ ခက္သြားတယ္။ ဒီသတို႔သမီး လုပ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ အဲဒီမိန္းမႀကီးဆီကို သြား၀ယ္ရတယ္ အဲ့ဒီအမ်ဳိးသမီးစီက ၀ယ္ၿပီးေတာ့ မင္းသမီးကို တပ္ေပး။ မင္းသမီးက ဓါးခုတ္တဲ့ ဓါးမင္းသမီး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဓါးခုတ္ေနရင္းနဲ႔ အဲဒီ မ်က္ေတာင္ တုႀကီးက ေအာက္ျပဳတ္က်သြားေကာ။

အဲဒီေတာ့ ခုတ္ေတာ့ကြား ကုိယ္လံုးလည္း ပြစိခတ္ၿပီးေတာ့ သဲထဲ ေရာက္သြားေတာ့ ေနာက္ေန႔ အဲဒီအဆက္ရွိေတာ့ ဆရာတို႔က ညေနအထိေတာ့ အဲဒါႀကီးကို ဇကာနဲ႔ တိုက္ၿပီးေတာ့ ရွာရတယ္။ အဲဒီမ်က္ေတာင္တုကို ေတြ႔လိုက္တာ သိပ္၀မ္းသာ သြားတာပဲ။ အဲဒီ ၀မ္းသာတာေလာက္ ၀မ္းသာတာ မရွိဘူးေပ့ါေနာ္။ အဲဒီေတာ့ ႏွင္းေတြၾကား၊ စက္ေတြၾကား အဲလိုေပ့ါေလး၊ ဓါးေတြၾကား၊ လွန္ေတြၾကား၊ ဖိုင္တင္ေတြၾကားမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔က စခဲ့ရတာေပ့ါ။

 

အဲဒီလို ၾကမ္းတမ္းတဲ့ဘ၀ကို ဆရာျဖတ္သန္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆရာ့ စိတ္ထဲမွာ ငါတစ္ေန႔က်ရင္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ တစ္ေယာက္ အကယ္ဒမီ ဆုရမယ့္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ရမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ႀကိဳးစားခဲ့တာလား ဒါမွမဟုတ္ ဆရာ ဒီအႏုပညာေလာကထဲမွာ ဒီအတိုင္းလုပ္ရတာကို ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၿပီးေတာ့ ျဖတ္သန္း ခဲ့တာလား။

ဒုတိယဟာက မွန္တယ္။ ဒုတိယက ဘာလို႔မွန္လဲဆိုေတာ့ အလုပ္လုပ္ရတာကို ေပ်ာ္ေနတာေပ့့ါ။ ဒီအထဲမွာဘဲ ၀ါသနာ ပါေနတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ဖန္တီးလိုက္တဲ့ ဟာေလးက ငါေအာင္ျမင္လာတယ္၊ ငါထူးျခားသြားတယ္ဆုိရင္ ေက်နပ္သြားၿပီ၊ အဲဒီလိုမ်ဳိး အခုနတုန္းက ငါဘာေကာင္ႀကီး ျဖစ္ရမလဲ ညာေကာင္ႀကီး ျဖစ္ရမလဲေတာ့ သိပ္ တမ္းတမ္းတတႀကီးေတာ့ မရွိဘူးေပ့ါ။ ကိုယ္လည္း ျဖစ္မယ္လို႔ သိပ္မထင္ထားဘူး အမွန္ေျပာရရင္ ငါကတစ္ေန႔ အကယ္ဒမီရမယ္ဘာညာ ဘဲလိုလည္းေမွ်ာ္ မွန္းမထားဘူး။ ဒီဟာေလးေပၚမွာ ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏုိးတာေတာ့ရွိတာေပ့ါ အဲဒီအတြက္ အဲဒါေၾကာင့္ ႀကိဳးစား ျဖစ္တယ္ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ငါအကယ္ဒမီရေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ ဘာညာလုပ္ ၿပီးေတာ့ မရရင္ ပတ္လက္လွန္သြား ႏိုင္တယ္ေလ။

 

အဲဒီေတာ့ ဒီလိုမ်ဳိး ႐ႈတင္ မန္ေနဂ်ာ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတယ္ ဘယ္အခ်ိန္ ေလာက္မွာ ဆရာရဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ခု ဖန္တီးဖို႔ အခြင့္အေရး ရခဲ့တာလဲ။

အခုနတုန္းက သီခ်င္းေရးရတယ္ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ ရတယ္ဆိုတာ ၁၉၇၄-၅ ေလာက္ျဖစ္မယ္။ အဲဒီတုန္းက သီခ်င္းေရးတာ။ ေနာက္ ၇၇ က်တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဆရာက စိုးသိန္းထြဋ္တို႔ရဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကားမွာေပ့ါ သြားၿပီးေတာ့လုပ္ရတယ္။ လုပ္ရတဲ့အခါမွာ ဆရာက ႐ႈတင္ မန္ေနဂ်ာ ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ တကယ့္ ေအာက္ေျခအေနနဲ႔ လုပ္ရတာ။ ျမင္းေတြငွားရတယ္၊ မီးစက္ေတြ ငွားရတယ္ အစံုေပ့ါေနာ္။ အဲဒီလို လုပ္ခဲ့ရတယ္။

အဲဒီကေနၿပီးေတာ့ သံုးႏွစ္ေလာက္ ႐ႈတင္ မန္ေနဂ်ာလဲ လုပ္တယ္၊ ေနာက္က ကလပ္လည္း ႐ိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ဇာတ္ၫႊန္လည္း ေရးတယ္။ အစံုလုပ္ရတာပဲ။ အစံုလုပ္ ၿပီးေတာ့မွ ဇာတ္ၫႊန္း ေရးလာၿပီ၊ အဲဒါေတြၿပီးေတာ့မွ သံုးႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ ဆရာ ႐ုပ္ရွင္ ဒါ႐ိုက္တာ ျဖစ္ရတာေပ့ါ။

 

ဆရာပထမဦးဆံုး အကယ္ဒမီဆုကို ရရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာေပ့ါေနာ္။ ဆရာျဖတ္သန္း ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီးေတာ့ေပ့ါ ဒီလိုမ်ဳိး မေအင္ျမင္ခင္ စပ္ၾကားမွာ ဆရာရဲ့ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာေတြ မွတ္မွတ္ရရ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ေယာက္ေျပာပါဆိုရင္ ဆရာဘယ္သူ႔ကို အမွတ္ရလဲဆရာ။

တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ဆရာတို႔က သံုးေလ့ရွိတဲ့ ဇာတ္ၫႊန္းေတာ့ ေရးခိုင္းတယ္။ ဇာတ္ၫႊန္း ကိုေတာ့ ထုိက္သင့္တဲ့ ပိုက္ဆံေပးၿပီးေတာ့ ေရးခိုင္းတယ္ ဒါ႐ိုက္တာကေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ မခိုင္းဘူး။ မခိုင္းတဲ့ ဟာက်ေတာ့ ဘာလုပ္ရလဲ ဆိုေတာ့ ကုိယ့္ဟာကို ဒါ႐ိုက္တာ လုပ္ရတာ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ဟာကို ပိုက္ဆံရွာရတယ္။ အမ်ဳိးေတြဆီက ပိုက္ဆံ လုိက္ေခ်းရတယ္။ ေနာက္အဲဒီမွာ ဘယ္သူက အကူအညီေပးလဲဆုိေတာ့ ျမင္းစိုင္းသား ေအာင္ေအာင္သူနဲ႔ ခင္မင္ ရင္းႏွီးလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ သူနဲ႔ ဆရာတို႔ ကားတစ္ကား ႐ိုက္ၾကမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ တိုင္ပင္တယ္။ သူကလည္း အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းသား၊ ကိုယ္ကလည္း ႐ုပ္ရွင္ဒါ႐ိုက္တာ လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံထုတ္ အသင့္အတင့္ထုတ္ၿပီးေတာ့ေပါ့ေလး ႐ိုက္ၾကတဲ့အခါမွာ ခ်မ္းေျမ့ပါေစဆိုတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားဆိုၿပီးေတာ့ အဲဒါေလးကို ႐ုိက္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီေတာ့ သူ႔ကိုေတာ့ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ အခုနက စိုးသိန္းတို႔ ဆိုးေပေမာင္မဲ တို႔လိုပဲေပ့ါ ေအာင္ေအာင္ ဒါေတြက ကိုယ့္အတြက္ အမွတ္ရစရာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူနဲ႔ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ ဒါ ဘယ္သူ႔မွာ ကိုယ့္ကို ဒါ႐ိုက္တာ ႐ိုက္ခိုင္းတာမွ မဟုတ္ဘဲ သူပဲ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ယံုၾကည္ၿပီးေတာ့ ခုိင္းတာဆိုေတာ့ သူ႔ကိုေတာ့ ဒါအမွတ္တရ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးလည္းတင္ပါတယ္။

 

ေနာက္ထပ္ေပါ့ေနာ္ ပရိသတ္ေတြ အမ်ားႀကီး သိသြားတာဆိုေတာ့ သူ႔ကြၽန္မခံၿပီ သူေပ့ါေနာ္၊ အဲဒီကားအေၾကာင္ေလးလည္း နည္းနည္း သိခ်င္ပါတယ္ဆရာ။

အဲဒါ သိပ္ေျပာခ်င္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဆရာက ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္သားမွာ အဲဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ဘူးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ က်ေတာ့ ဆရာက ဘာကံေကာင္း သြားလည္းဆိုေတာ့ ဘာဆုမွမရတဲ့ စုန္ေရ ဆိုတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားက ဆရာကို ႏိုင္ငံတကာ ပို႔ေပးတယ္သူက စုန္ေရက ဂ်ပန္ကေန ေရြးၿပီးေတာ့ ျပတယ္။ ဂ်ပန္ ေရာက္တယ္၊ ဆရာကေနာက္ ေဟာ္လန္ကို ေရာက္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ကေမၻာဒီးယား၊ ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ဗန္ေကာက္ စသည္အားျဖင့္ေပါ့ ႐ုပ္ရွင္အၾကား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္သြားတာက စုန္ေရေၾကာင့္ ေရာက္သြားတာ။

အဲဒီမွာ တစ္ခါ ဘာသတိထားမိလဲဆိုေတာ့ ႏုိင္ငံတကာကို ထုိးေဖာက္ဖုိ႔ ဆိုရင္ေတာ့ တကယ့္ ကားေကာင္းေကာင္း ရမယ္ဆိုရင္ အဲဒီသူ႔ကြၽန္မခံကို သတိရတယ္။ အဲဒီေတ့ာ သူ႔ကြၽန္မခံကို ဆရာ႐ိုက္ခ်င္တယ္ ငယ္ငယ္ေလးတည္းကလည္း သေဘာက်တဲ့ ကားျဖစ္တယ္။ ေနာက္ သူ႔ကြၽန္မခံသူရဲ့ အဓိပၸါယ္ဟာ ဘာလဲဆိုေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္းဟာ ဘယ္သူမွ သူ႔ကြၽန္မခံခ်င္ဘူး။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အမ်ဳိးကို ကိုယ္ခ်စ္ၾကတဲ့လူေတြခ်ည္းပဲ။

ဒါေပမဲ့ သူ႔ကြၽန္မခံသူမွာ ေျပာခ်င္တာက ဘာလဲဆိုေတာ့ မညီၫြတ္ရင္ေတာ့ သူ႔ကြၽန္ ျဖစ္ၾကမွာဘဲ၊ အဲဒါေလးကို ဆရာေျပာခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအထဲမွာ အခုနလိုမ်ဳိး ရသေျမာက္တဲ့ ေစာရွင္ဦးနဲ႔ ဗိုလ္သူရိန္တို႔ရဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအခန္း မွာေပ့ါေလ ပါေတာ္မူခန္းေတြ ေနာက္ဒီ စုဘုရားလတ္နဲ႔ ကင္း၀န္မင္းႀကီး ေျပာတဲ့အခန္းေတြ ဒါေတြဟာ ရင္ထဲမွာ စြဲေနေတာ့ ဒါကို႐ိုက္ခ်င္တယ္။

ဆရာ သိပ္ကံေကာင္းပါတယ္။ ဘာလို႔ ကံေကာင္းတယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒါကို ႐ိုက္ဖို႔ ဆရာက တကၠသိုလ္ဖုန္းႏိုင္နဲ႔ တိုင္ပင္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဆရာတို႔က ဘတ္ဂ်က္ကို အႀကီးႀကီး မွန္းလိုက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဆရာမႏိုင္တဲ့ ဘတ္ဂ်က္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႐ိုက္ခ်င္တယ္ သိပ္႐ိုက္ခ်င္တယ္ အဲဒီကားကို အဲဒီမွာ ကံေကာင္းတာ ဘာျဖစ္သြားလဲဆိုေတာ့ မီးရထား၀န္ႀကီး ဦး၀င္းစိန္ကေနၿပီးေတာ့ အကိုကလည္း ဒီ၀တၳဳက ဘာျဖစ္လို႔ ႐ုပ္ရွင္မျဖစ္တာလဲ ႐ုပ္ရွင္ျဖစ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီးေတာ့ သူက ဘာမွ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘူး။ လူေတြကထင္ၾကတယ္ သူ႔ကြၽန္မခံမည္ဆိုတာက ေပၚလစီတို႔ ထင္ၾကတယ္။

ဘယ္ဇာတ္ကားမဆို ဘယ္ဇာတ္လမ္းမဆို ေပၚလစီေတာ့ ရွိတာေပ့ါ။ ဘာေပၚလစီလဲ ဒါက မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ ရွင္သန္ထက္ျမက္ေရး မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ ရွင္သန္ ထက္ျမက္ေရးဆိုတာက ေခတ္တိုင္းေခတ္တိုင္းမွာ ရွိေနမွာပဲ။ ဒီမိုကေရစီ ေခတ္မွာလည္း မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ မရွိလို႔မရဘူးေနာ္။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား အဲဒီေတာ့ ဒီဟာက အၿမဲတမ္းဒါ ရွိေနရမယ္ဟာ တစ္ခုဆိုေတာ့ အဲဒီမွာ ႏွစ္ခုသေဘာတူေပါ့။

႐ိုက္တဲ့အခါမွာ ဆရာေျပာတာက ဘာအျမတ္အစြန္း ရလဲဆိုရင္ (၁) လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ ပါေတာ္မူခန္း၊ တစ္ႏွစ္က ေဂါဝိန္ ဆိပ္ကမ္း ဆရာ ေရာက္သြားတယ္။ ပါေတာ္မူခန္း အခု ဘယ္သူမွ ျပန္မ႐ိုက္ႏိုင္ေသးဘူးေနာ္။ ဒါဆရာ ႂကြားေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ တစ္ခ်က္။

ေနာက္တစ္ခုက တစ္ခါ အဲဒီတုန္းက ဒီကြန္ပ်ဴတာ Effects ဆိုတာ သိပ္မလုပ္ၾကေသးဘူး။ ႐ုပ္ရွင္အတြက္ ဒီပထမဆံုး ကြန္ပ်ဴတာ Effects ျမင္းေခါင္း ျဖတ္တာတို႔ သေဘၤာေတြ ပြားတာတို႔ အဲဒီအခ်က္ေတြ ရခဲ့တယ္၊ ကြန္ပ်ဴတာ Effects က ေနာက္တစ္ခုက အေကာင္းဆံုး ကင္မရာေတြကို ဖလင္ေတြ ၁၅၀ ေလာက္ ျဖဳန္းၿပီးေတာ့ ႐ိုက္ႏိုင္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက တစ္ခါ ဆရာတို႔ အသံကို သံုးႏိုင္ခဲ့တယ္။ စသည္အားျဖင့္ေပ့ါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ခဲ့ရတာအတြက္ေတာ့ တကယ္ကို ေက်နပ္မိတာေပ့ါ။

 

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေတာ္ေတာ္ငယ္တဲ့အခ်ိန္ထဲက သိပ္ၿပီး မ်က္လံုးထဲမွာ စြဲေနတယ္။ တစ္ခုဆိုရင္ ဆိုေတာ့ ဒီပရိသတ္ေတြလဲ သိၾကတယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ေအာင္ျမင္တဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာေကာ ဆရာဖန္တီးတုန္းက အခက္အခဲေတြ ႀကံဳခဲ့ရသလား။

ရွိတာေပ့ါ အခုနက ကြန္ပ်ဴတာကို နားမလည္တဲ့ ကိစၥေတြေပ့ါ။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္ တစ္ခ်ဳိ႕ဟာေတြကေတာ့ ပရိသတ္ကို ေျပာလို႔မရတာရွိတယ္။ ဆိုေတာ့ ဒါ ပါေတာ္မူခန္းမွာ ေရႊေက်ာင္း ေပၚကေနၿပီးေတာ့ ေကာင္းေလးတစ္ေယာက္ ေယာင္ေပစူးေလးနဲ႔ ဆယ္ႏွစ္သား ကေလးကေန ထြက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္တို႔ သြားၾကပါၿပီ ဘုရား ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ်က္ရည္က်တာ။ ဒီေကာင္ေလး ဘယ္သူပါ ဆိုတာ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေျပာလို႔မရဘူး မေျပာရဲဘူး။ ဒါ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းလို႔ ဆရာတို႔ မေၾကျငာရဲဘူး။

သို႔ေသာ္ ဒါေလးကို ရေအာင္ထည့္ ရေအာင္ထည့္ၿပီးေတာ့ ဒါသိတဲ့သူက သိပါေစ၊ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ ဒါေလးက အက်ဳိးရွိတယ္။ အဲဒီေတ့ လုပ္ျဖစ္ရတဲ့ ဟာေတြက အခုနက အခက္အခဲေတြေပ့ါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ တစ္ခ်ဳိ႕ဘယ္ ဘယ္လို ထင္သြားလဲဆိုေတာ့ ၀န္ႀကီးဌာနဲ႔ေပါင္းလို႔တဲ့ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ရမွာဘဲဆိုတာ လံုး၀ မဟုတ္ပါဘူး မရပါဘူး။ ဒါပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ အဲဒီတုန္းက ဒါ႐ိုက္တာေၾကး သံုးသိန္းပဲရတယ္။ အျပင္မွာလဲ ဒီေလာက္ပဲ တိုးလည္း တိုးမေတာင္းရဲဘူး ဘာျဖစ္လို႔ တိုးမေတာင္းရဲလဲ ဆိုေတာ့ ကို္ယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ရမွာစိုးလို႔ အဲဒီလို လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။

တစ္ခါ တစ္ေလက်ေတာ့ ေဗဒင္ကို ယံုရမလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး ဆရာက ၉  ျဖစ္ေနတာကိုး၊ ဒီဇင္ဘာ ၉ မွာ ေမြးတဲ့အခါက်ေတာ့ ၉ သမားေတြက အတိုက္အခိုက္ မ်ားတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အလုပ္တစ္ခုကို ဘယ္ေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ မေအာင္ျမင္ဘူးဆိုတာ အဲလိုဘဲ ဆရာ ဆန္ေရ ဇာတ္ကား႐ိုက္တယ္။ စုန္ေရဟာ ဆရာကို အက်ဳိးေပးတဲ့အတြက္ ဆန္ေရကို ႐ိုက္မယ္လို႔ ဆန္ေရကို ဆရာတို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အခါမွာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွ ဆရာတို႔ ဆန္ေရကို ႐ိုက္ရတယ္။

အဲဒီဆန္ေရကလည္း ထား၀ယ္ ဘက္မွာဘဲ ႐ိုက္ရတယ္။ တကယ္ ဓါးျမေတြ အတိုက္ခံရဘာနဲ႔ ဒုကၡေတြ အမ်ားႀကီးေရာက္ခဲ့တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီမွာ လြင္မိုးနဲ႔ေပ့ါေလ ႐ိုက္ခဲ့တဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီကေလးကလည္း ဆရာ တို႔ကို အက်ဳိးေပး တာေပ့ါ၊ လြယ္လြယ္ကူကူ တစ္ခါမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဆရာတို႔႐ိုက္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားေတြ။ ကိုယ္ကိုတိုင္ကလည္း လြယ္လြယ္ကူကူ သေဘာထားတဲ့ ႐ိုက္တဲ့ကား ရွားပါတယ္။ ဒါေလးကေတာ့ကြာ လြယ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ႐ိုက္တာမရွိပါဘူး။

အကယ္ဒမီ ဆုဆိုတာလည္း သူတို႔ေျပာသလုိ နတ္ႀကီးတာေပ့ါ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ကေတာ့ အေကာင္းဆံုး လုပ္ခဲ့တာပဲ။ ေကာင္းတယ္ဟာက်ေတာ့ သူ႔ဘာသာသူ ျဖစ္သြားတာေပ့ါ။ ဆန္ေရကို ႐ိုက္တုန္းကဆိုရင္ ထား၀ယ္စကားေတြရွိတယ္။ ဆရာက ထား၀ယ္စကား နားမလည္ဘူး ထား၀ယ္က ဗမာလို ေျပာတာကို ဆရာတို႔ နားမလည္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ အခုနလို ကေလးေလးေတြကစၿပီးေတာ့ ထား၀ယ္ကလူေတြကို ထည့္သံုးတယ္ ဆရာက အဲဒါမ်ဳိးေတြေပ့ါ။ သူ႔ရဲ့ ပရိသတ္ကိုလည္း ထား၀ယ္ ေရာက္သြားသလိုခံစားရတယ္။ သူ႔ကြၽန္မခံ တုန္းကလည္း အဲဒီလိုပဲေပ့့ါ။ သီေပါနဲ႔ စုဘုရားလတ္ဆိုရင္ ဆရာတို႔က တကယ္အျပင္ကလူေတြ သံုးတာေပ့ါ နည္းနည္း ခပ္ဆင္ဆင္တူေလးေတြ သံုးတယ္ေပါ့။

 

ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ခုခု လုပ္တဲ့ေနရာမွာေပ့ါေနာ္ ဒါအႏုပညာ လုပ္လုိ႔မဟုတ္ပါဘူး။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း၊ ဘယ္လုပ္ငန္း မွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ဘာသူ အခက္အခဲ ဆိုတာ ရွိၾကၿပီးသား။ အဲဒီေတာ့ ဒီလိုအခက္အခဲေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္တဲ့အခါမွာ စိတ္ဓာတ္ မက်ေအာင္ေပ့ါေနာ္ ဆရာအေနနဲ႔ ဆရာအတြ႔အႀကံဳအရ ဘယ္လိုမ်ဳိး အားေမြးၿပီးေတာ့ ေရွ႕ဆက္သင့္လဲဆရာ။

ဆရာကေတာ့ ႐ိုး႐ိုးသားသားပဲ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ႐ိုး႐ိုးေလးပဲေျပာမယ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း လုပ္မယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တစ္ခါတာ၀န္ကိုေပ့ါေလ ဒီဟာကို တကယ့္ကို စိတ္ပါမွ လုပ္တယ္ စိတ္မပါတဲ့ဟာ မလုပ္ဘူးေပ့ါ။ အခုနက သူ႔ကြၽန္မခခံဘာကို  ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လဲဆိုေတာ့ တစ္ခုရွိတယ္။ အသံနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အသံကို ေကာင္းခ်င္တဲ့ အခါမွေတာ့ အသံကို ေဖာက္ခ်င္တာေပ့ါ အဲလိုေဖာက္တဲ့အသံေတြက မေပ်ာက္ဘူး ေဗာက္ေဗာက္နဲ႔ စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္ ေဗာက္ကနဲ႔ ထြက္လိုက္ အဲဒါကို ဆရာ မေဖ်ာက္တတ္ဘူး။ ဒီပညာလည္း ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ေဖ်ာက္တာ ေဖ်ာက္လို႔မရဘူး။ ဆရာစိတ္ေတြညစ္ေနတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ကြၽန္ပ်ဴတာနဲ႔ ေဖ်ာက္လိုက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဒါဘာမွ မခက္ဘူး။ အဲဒါမ်ဳိးေလးေတြ သြားေတြ႔တာေပ့ါေနာ္ အဲဒီေတာ့ နည္းပညာေတြ လည္း ဆရာတု႔ိမွာ လိုပါတယ္လို႔ ဒါေလးကိုလည္း လက္ခံရမယ္။

 

ဆရာ အခုနက ေျပာသြားတဲ့ အသံနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ညစ္သြားတယ္ ဆိုေတာ့ အဲဒီလိုမ်ဳိး ျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာစိတ္ထဲမွာ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ စိတ္ေတြ ဘာေတြေကာ ျဖစ္လား ဒါမွမဟုတ္ ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူးကြာ ဆုိၿပီးေတာ့ အားေလွ်ာ့ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြေကာ ျဖစ္ခဲ့ဘူးလားဆရာ။

အဲဒါေတာ့ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရမွာဘဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒီ ငါဒီေလာက္ေတာင္ လုပ္ခဲ့ရၿပီးေတာ့ မေအာင္ျမင္ဘူးကြာဆုိၿပီးေတာ့ ငါေသရင္ေကာင္းမွာဘဲ အဲဒီေလာက္ထိ ျဖစ္တာ။ ငါေသတာေကာင္းတယ္ အလုပ္ႀကီးလုပ္ရေသးတယ္၊ မေအာင္လဲ မေအာင္ျမင္ဘူး အဲဒီလိုေတာ့ ျဖစ္တယ္ ဒါေပမဲ့ ေသလို႔ မျဖစ္ေသးဘူးေလး ဒါၿပီးေအာင္ လုပ္ရဦးမွာကိုး။ အဲဒီေတာ့လည္း ဆက္ၿပီးေတာ့ ၿပီးေအာင္လုပ္တယ္။ သူအခုန ကြန္ပ်ဴတာ နားလည္တဲ့လူနဲ႔က်ေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္ ေရာက္သြားတာေပါ့။ နည္းပညာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ဒီလိုရွိတာေပ့ါေနာ္။ ဘယ္ေလာကမွာ ျဖစ္ျဖစ္ေပ့ါ နည္းပညာ ကြ်မ္းက်င္တဲ့ လူေတြလိုတယ္ဆိုတာ။ သေဘာေပါက္တယ္။

 

ကြၽန္ေတာ္တို႔ဒီလို လူေတြထဲမွာေပ့့ါေနာ္ ေအာင္ျမင္မႈရဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အထဲမွာ သူတို႔ လုပ္ငန္းေတြမွာ တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ အဆင္မေျပလို႔ က်ဆံုးတဲ့လူေတြလည္း ရွိမွာဘဲ ဆရာ။ ဆိုေတာ့ အဲဒီလိုမ်ဳိးျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီလူငယ္ေတြ အတြက္ေပ့ါေနာ္ ဘယ္လိုမ်ဳိး စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အားေမြးၿပီးေတာ့ ေရွ႕ဆက္သင့္သလဲ။

ေသေလာက္ေအာင္ စိတ္ညစ္ေနရင္လဲ ေသလို႔ေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး။ အခုလို ကိုယ္ လုပ္ႏိုင္တာဘဲ ကိုယ္ျပသြားရမယ္ေလ။ ဥပမာဆိုရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္က ေသမေလာက္ ေရာဂါႀကီး ခံစားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသလို႔မျဖစ္ေသးဘူး ငါလုပ္စရာေတြ လုပ္တာ ဒီေန႔အထိပါဘဲေနာ္။ အဲဒီေတာ့ လုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီစိတ္ဓာတ္ေတာ့ ေမြးရမယ္။ ေသလို႔မျဖစ္ ေသးဘူး ေသေတာ့ေသမွာဘဲေလ။ မေသခင္ေတာ့ လုပ္ႏိုင္တာကို လုပ္သြားရမယ္။ အဲဒါေလးပါဘဲေနာ္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာရွိမယ္၊ သူမ်ား လုပ္ႏိုင္တာရွိမယ္။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ ရွိသေရြ႕ကေတာ့ ကုိယ္လုပ္ႏိုင္တဲ့အထိ ကိုယ္လုပ္သြားရမယ္။ အဲဒါေလးေတာ့ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

 

အားေပးေနၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြအတြက္လည္း ဆရာအေနနဲ႔ အမွတ္တရ စကားေလး တစ္ခုေလာက္ ေျပာျပေပးပါ ဆရာ။

အဲဒါကေတာ့ ဆရာ ေစာေစာကေျပာသလိုပါဘဲ ပထမဦးဆံုးတစ္ခုကေတာ့ ႐ိုးသားမႈက ဆရာေျပာခ်င္ ပါတယ္။ ႐ိုး႐ိုးသားသားနဲ႔ ေလာကႀကီးကို ေလွ်ာက္သြားတာဟာ လိပ္ျပာလည္း သန္႔တယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ေၾကာင့္ဘယ္သူမွ ဒုကၡ မေရာက္ေအာင္ေပ့ါေနာ္။ အဲဒါကို ေျပာခ်င္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးေအာင္ျမင္မႈက အဲဒါပါပဲ။ နိဗၺာန္ကို ရည္စူးၿပီးေတာ နိဗၶာန္မွန္းၿပီးေတာ့ အဲဒီအထိေအာင္ စံစားႏိုင္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္း အားေပးခ်င္ပါတယ္။