လူငယ္နဲ႔ ဗဟုသုတမိုးေကာင္းကင္ ၃

.

 

အမွန္တကယ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူငယ္ရယ္လို႔မဟုတ္ပါဘူး။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ ဗဟုသုတရွာေဖြခ်င္တဲ့စိတ္္ဟာ လူသားရဲ႕အေျခခံစိတ္ဓါတ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာကလည္း အမွန္ပါပဲ။ လူဟာ အမိ၀မ္းတြင္းက ထြက္တာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ ကမၻာႀကီးအတြက္ မ်က္ေစ့နဲ႔နားကုိ ဖြင့္ထားေတာ့တာပါပဲ။ ကေလးေတြဟာ လူႀကီးေတြထက္ပိုၿပီး သိခ်င္ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ပိုရွိၾကတယ္ဆိုတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ ဗဟုသုတအသစ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဆင္ျခင္ႏိုင္ခ်ိန္ ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းမရွိေလာက္ေအာင္ကိုပဲ စူးစမ္းခ်င္ၾကတာ ကေလးေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း မမွားသင့္တာမမွားရေလေအာင္ လူႀကီးေတြက ပဲ့ျပင္ဆံုးမလမ္းတည့္ေပးၾကရပါတယ္။

စူးစမ္းရွာေဖြလိုစိတ္ ဗဟုသုတရလိုတဲ့စိတ္ဟာ ေကာင္းပါတယ္။ တည့္တည့္ေျပာရရင္ေတာ့ စူးစမ္းလိုစိတ္ ဗဟုသုတရွာေဖြလိုစိတ္ နညး္ပါးၾကတဲ့လူေတြဟာ လူမ်ိဳးနဲ႔ခ်ီၿပီး ကမၻာႀကီးေပၚမွာ သူမ်ားေတြထက္ ေခတ္ေနာက္က်က်န္ရစ္ၾကရတာ ပညာညာဏ္နည္းပါးၿပီး ထြန္းကားတိုးတက္မႈေႏွးေကြးတာဟာ ဥပမာေပးရမယ့္ႏိုင္ငံေတြအမ်ားႀကီးပါပဲ။ သူမ်ားတကာ သူမ်ားလူမ်ိဳးမၾကည့္နဲ႔ ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႕အေျခအေနကိုၾကည့္ရင္ကိုပဲ သိႏိုင္ၾကပါတယ္။

ႏွစ္ေပါင္း ရာစုႏွစ္တ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ ကမၻာႀကီးနဲ႔ လြတ္လပ္စြာ ထိေတြ႕ဆက္ဆံခြင့္ အျပန္အလွန္အသိဖလွယ္ခြင့္ေတြ ဆံုးရႈံးခဲ့ၾကရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံဟာ အခုေတာ့ ဟိုး ဥေရာပႏိုင္ငံေတြ မေျပာနဲ႔ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံအမ်ားစုနဲ႔ေတာင္ ရင္ေဘာင္မတန္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အစစ ေနာက္က်က်န္ရစ္တာေတြ႕ၾကရမွာပါ။ ဥပမာ အနီးကပ္ဆံုးတိုင္းျပည္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ထိုင္းလိုႏိုင္ငံမ်ိဳးနဲ႔ေတာင္မွ စီးပြားေရး ပညာေရး အစရွိတဲ့နယ္ပယ္ေတြမွာ မယွဥ္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။

ဗဟုသုတရဖို႔ဆိုတာ ထိုင္ေစာင့္လို႔ရတတ္တာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ဗဟုသုတရွိရာ သြားၾကမွ ရွာေဖြမွသာ ရတာမ်ိဳးပါ။

ဒီေနရာမွာ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ လူသားဟာ ေမြးကင္းစကတည္းက ဗဟုသုတရွာေဖြလိုစိတ္ရွိတာမွန္ေပမယ့္ လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး၊ လူမ်ိဳး တမ်ိဳးနဲ႔တမ်ိဳး ေလ့လာအား မတူၾကတာရွိသလို ေခတ္ေတြကိုပိုင္းၾကည့္ရင္လည္း တေခတ္နဲ႔တေခတ္ မတူေအာင္ ေလ့လာၾက တီထြင္ၾကတာလည္း မတူၾကပါဘူး။

အထင္ရွားဆံုးဥပမာကေတာ့ မီးကုိ စတင္ေတြ႕ရွိ မီးကို ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္ လိုသလိုအသံုးခ်လာတတ္တာဟာ ဗဟုသုတရွာေဖြစူးစမ္းလိုတဲ့လူသားတစ္ဦးေၾကာင့္ဆိုတဲ့ေခတ္နဲ႔ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ ကိုယ္ေနတဲ့ နယ္ေျမထက္ ပိုၿပီးက်ယ္၀န္းတဲ့ ပိုၿပီး ဆန္းသစ္တဲ့ နယ္ေျမသစ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္ဆိုတဲ့ဗဟုသုတရလာတဲ့ေခတ္နဲ႔ ကမၻာႀကီးဟာ ေနကိုဗဟုိျပဳၿပီး ၀ိုင္းႀကီးပါတ္ပါတ္ ဒူေ၀ေ၀ ဆိုတဲ့သေဘာ ဖြဲ႔စည္းတည္ရွိတဲ့ စၾကၤာ၀ဠာတစ္ခုသာျဖစ္ၿပီး အျခားအျခားေသာ စၾကၤာ၀ဠာေတြလည္း ရွိေသးတယ္ဆိုတဲ့အျမင္ကိုရလာတဲ့ေခတ္နဲ႔ကလည္း မတူၾကေတာ့ပါဘူး။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လူသားေတြဟာ ကိုယ္ေနထိုင္တဲ့နယ္ေျမအျပင္ဘက္ကိုေျခဆန္႔ၿပီး နယ္ေျမသစ္ရွာေဖြတဲ့ေခတ္ ဥပမာ ဥေရာပနယ္ေျမအျပင္ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ အာဖရိကတိုက္ အာရွတိုက္ အေမရိကတိုက္ အစရွိတဲ့နယ္ေျမႀကီးေတြလည္း ရွိေနပါလားဆိုၿပီး သိရွိလာတဲ့အခ်ိန္ကာလသည္ပင္လ်င္ လူ႔သက္တမ္းနဲ႔ခ်ိန္ၾကည့္ရင္ မၾကာလွေသးပါဘူး။ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀ ေက်ာ္၀န္းက်င္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ ပုဂံေခတ္လည္ေလာက္ကမွ စခဲ့တဲ့သေဘာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္္ေလာက္ကမွ ဒီကမၻာေပၚမွာ အျခားအျခားေသာလူသားေတြ ရွိပါေသးလား၊ အျခာအျခားေသာ တိုင္းျပည္ေတြရွိပါေသးလားဆိုတာ လက္ေတြ႕မ်က္ေတြ႔ သိလာၾကရတာပါ။

ဒီေနရာမွာ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာႏိုင္ငံေတြက ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ျပင္ပကမၻာကိုထြက္ၿပီး ဗဟုသုတရွာဖို႔ အားေပးတတ္ၾကတာရွိသလို တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ အဲသလို ျပင္ပကမၻာထြက္ၿပီး ဗဟုသုတရွာေဖြလိုမႈကို မႀကိဳက္ၾက အားမေပးၾကပါဘူး။ အႏုနည္း အၾကမ္းနည္း နည္းမ်ိဳးစံုသံုးၿပီး တားျမစ္ထားၾကေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္။ အဲသလို တိုင္းျပည္ျပင္ပထြက္ၿပီး ဗဟုသုတရွာေဖြဖို႔ အားေပးၾကတယ္ဆိုရာမွာ ဗဟုသတသက္သက္ ရွာေဖြဖို႔အားေပးတဲ့သေဘာမဟုတ္ဘဲ နယ္ပယ္ခ်ဲ႕ထြင္ခ်င္လို႔၊ ရတနာေတြ ရွာခ်င္လို႔ ၾသစာနယ္ပယ္ခ်ဲ႕ခ်င္လို႔ လုပ္ခဲ့ၾကရတာေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ နယ္ပယ္သစ္ေတြဆုီ ထြက္ခြာရွာေဖြခဲ့ၾကတဲ့ေကာင္းက်ိဳးကို သက္ဆိုင္ရာလူမ်ိဳးေတြ ႏိုင္ငံေတြဟာ လက္ေတြ႕ခံစားခြင့္ရခဲ့ၾကတာေတာ့ ျငင္းလို႔မရပါဘူး။

စပိန္ဘုရင္ “ဖါဒီနန္” က “ကိုလံဘတ္”ကို ျပင္ပကမၻာထြက္ရွာဖို႔ေစလႊတ္ျခင္းနဲ႔ ေပၚတူဂီဘုရင္ “ဟင္နရီ နဘီေဂတာ” ဟာလည္း ေရေၾကာင္းသိပၸံအခ်က္အလက္မ်ားရရွိဖို႔ “ဗတ္စ္ကုိဒဂါးမား”ကို ပင္လယ္ျပင္ထဲလႊတ္လိုက္တာမ်ိဳးေတြဟာ စူးစမ္းလိုစိတ္ကို အားေပးလိုတဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြဆိုတာ သမိုင္းမွာ အထင္အရွားရွိခဲ့ပါတယ္။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဟာ ဘုရင္ေမဂ်ီေခတ္ၾကကာမွ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ ဂ်ပန္ျပည္သူေတြ ထိေတြ႕ဆက္ဆံလို႔ရေအာင္ တံခါးဖြင့္ေပးၿပီးေနာက္ပိုင္း တိုင္းျပည္ အရွိန္အဟုန္နဲ႔တိိုးတက္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ရတာပါ။ အဲ လြတ္လပ္ေရးစကာစက အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ ပညာေရး စီးပြားေရး အဖြံ႔ၿဖိဳးဆံုးတိုင္းျပည္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံဟာ ႏွစ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ကမၻာႀကီးနဲ႔ ထိေရာက္စြာထိေတြ႕ခြင့္မရလို႔ ပညာဗဟုသုနည္းပါးၿပီး ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုးစာရင္း၀င္ႏိုင္ငံျဖစ္သြားရတာဟာလည္း ဗဟုသုတနည္းပါး ပညာညာဏ္မြဲက်ံမႈရဲ႕ဆိုးက်ိဳးပါပဲ။

ျပန္ေနာက္ဆုတ္ၾကည့္ရင္ က်ေနာ့္ရြာကလူငယ္တခ်ိဳ႕ကိုပဲျပန္ၾကည့္ပါ။ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရြာအျပင္ဘက္ထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့လူငယ္ေတြဟာ ရြာအျပင္မထြက္ဘူးတဲ့တျခားလူငယ္ေတြနဲ႔ႏိႈင္းယွဥ္ရင္ ဗဟုသုတသာၾကတာ အထင္အရွားပါပဲ။ ရြာျပင္ဘက္ထြက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ၾကရရင္းက ဗဟုသုတအသစ္ေတြရလာခဲ့ၾကတဲ့သေဘာပါပဲ။ ဥပမာအေနနဲ႔ေျပာရရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရင္း ရြာကိုခဏျပန္လာလည္ၾကတဲ့လူငယ္ေတြဟာ ျပည္ပအေတြ႕အႀကံဳေတြကို ျပန္လည္ေဖါက္သည္ခ်တဲ့အခါ ရြာျပင္မထြက္ဘဲေနၾကတဲ့ သူေတြဟာ သူ႔ေဘးမွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ေငးၿပီး နားေထာင္ၾကရတာကိုပဲၾကည့္ရင္ ဗဟုသုတရွိသူနဲ႔ နည္းပါးသူရဲ႕ကြာဟခ်က္ကို သိႏိုင္ပါတယ္။

ကဲ ဒီကေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။

ေနာက္ေန႔ၾကမွ လူငယ္ေတြ ဗဟုသုတရွာေဖြဖို႔ ဘယ္ေလာက္အထိ အေရးႀကီးတယ္၊ ရရွိလာတဲ့ဗဟုသုတေတြက ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကုိယ့္လူမ်ိဳးအက်ိဳးကို ဘယ္ေလာက္အထိ အက်ိဳးျပဳႏိုင္သလဲဆိုတာ ဆက္ၿပီးေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့။

လူငယ္ေတြရဲ႕ ဗဟုသုတမုိးေကာင္းကင္ႀကီး လွပစြာအေရာင္စံုႏိုင္ၾကပါေစ။