ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္းေနၾကရၿပီေလာ

.

မေန႔တုန္းက ေန႔စဥ္ထုတ္သတင္းစာတစ္ေစာင္တြင္ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးသို႔ စြန္႔ပစ္လူနာ ေရာက္ရွိလာမႈ အေျခအေန သတင္းတစ္ခုကို ဖတ္ၾကရသည္။ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးသို႔ စြန္႔ပစ္လူနာေရာက္ရွိမႈ အေျခအေနမွာ ၂၀၁၅ ခုထက္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္တြင္ ႏွစ္ဆခန္႔ပိုမိုမ်ားလာခဲ့ေၾကာင္း၊ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္က ၂၉ ဦးခန္႔ရွိခဲ့ရာက ၂၀၁၆ ခုႏွစ္တြင္မူ စြန္႔ပစ္လူနာ ၅၉ ဦးအထိ အေရအတြက္ ျမင့္တက္လာခဲ့ေၾကာင္း ဖတ္ရႈၾကရပါသည္။  

သည္သတင္းႏွင့္ဆက္စပ္လ်က္ ေသခ်ာသည့္အခ်က္တစ္ခ်က္မွာ ယခုလိုစြန္႔ပစ္လူနာကဲ့သို႔ပင္ စြန္႔ပစ္ လူေသအေလာင္းမ်ား၊ စြန္ပစ္ ေမြးကင္းစကေလးမ်ားသည္လည္း ရွိေနခဲ့မည္ဆိုသည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ သက္ႀကီးရြယ္အိုတခ်ိဳ႕ကို သူ႔မိသားစု၀င္မ်ားက ဆက္လက္မျပဳစုႏိုင္၊ မေကြၽးေမြးႏိုင္ၾကသည့္အခါ လူသြားလူလာႏွင့္နီးသည့္ေနရာမ်ားတြင္ လာေရာက္ စြန္႔ပစ္သြားၾကသည့္ သတင္းမ်ားမွာလည္း အၿမဲလိုလို ၾကားေနၾကရၿပီျဖစ္သည္။ အေထြေထြခြၽတ္ၿခံဳက်မႈကို မိမိတို႔ျပည္သူတခ်ိဳ႕ ဆက္လက္ ခံစားႏိုင္စြမ္းမရွိၾကေတာ့သည့္ သေဘာ ယူဆရပါမည္။ ကမၻာမီးေလာင္ေတာ့ မိမိတို႔၏ မိသားစု၀င္မ်ားကိုပင္ ခ်နင္းၿပီး ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔  ႀကိဳးစားၾကရသည့္သေဘာ ျဖစ္လာေနပါသည္။

သည္လို ပိုင္ရွင္မဲ့ စြန္႔ပစ္လူသားမ်ားျပႆနာသည္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု၏ လူမႈအနာအဆာမ်ားအျဖစ္ တင္စားေျပာဆိုလို႔ ရမည္ျဖစ္သည္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု၏ အတြင္းလိႈက္စားေနေသာ အနာအဆာတစ္ခုအျဖစ္လည္း ရႈျမင္လို႔ရႏိုင္ပါသည္။

လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုရဲ႕ အနာအဆာမ်ားထဲ၌ မူးယစ္ေဆး၀ါး၏ ေက်းကြၽန္မ်ား၊ HIV ေရာဂါပိုးစြဲေနေသာ လိင္လုပ္သားမ်ား၊  လမ္းေဘးေရာက္ ေလလြင့္ပ်က္စီးေနၾကသူမ်ား၊ အိုးအိမ္မဲ့   ေျခသလံုးအိမ္တိုင္   ေနထိုင္ၾကသူမ်ား အစရွိေသာ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္လည္း အကြၽမ္း၀င္ပါသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ကဆိုလ်င္ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕၊ ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္ေဆးခန္းတြင္ HIV ေရာဂါပိုးစြဲကပ္ေနေသာ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးဦးေရ ၂၀၀ ခန္႔ စာရင္းေပး ေဆးကုေဆးစားလ်က္ရွိေနေၾကာင္း သိခဲ့ရပါသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ား လိင္လုပ္သားအျဖစ္ ဘ၀ရပ္တည္ၾကရင္းက၊ စက္ရုံအလုပ္ရုံမ်ားတြင္ ၀င္ေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ၾကရင္းက HIV ေရာဂါပိုးစြဲၾကရသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဤစာရင္းမွာ ေဆးကုသရန္ အတိအလင္းစာရင္းလာေရာက္ေပးသည့္အတြက္ သိရိွရသည့္ အေရအတြက္သာျဖစ္ၿပီး အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ေဆးရုံသို႔ ေရာက္မလာသည့္ လူနာမ်ားလည္း မလြဲမေသြ ရွိေနႏိုင္သည္ကိုလည္း မည္သူမွ် ျငင္းႏိုင္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ဤသည္မွာ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာအသိုင္းအ၀ိုင္းအတြင္းက လူမႈအနာအဆာအေျခအေန တစ္စိတ္တစ္ေဒသသာျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းလူမႈအနာအဆာမ်ားရဲ႕ အေျခအေနသည္မူ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာလူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းအတြင္းက လူမႈအနာအဆာမ်ားထက္ အေရအတြက္အားျဖင့္ ပိုမိုမ်ားျပားေနလိမ့္မည္ဆိုသည္မွာလည္း မည္သူမွ် ျငင္းႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေခ်။

ယခုအခါ ယင္းလူမႈအနာအဆာမ်ားကို ျမန္မာျပည္တနံတလ်ား စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ရာ ေတြ႕ေနၾကရၿပီျဖစ္သည္။ ယခင္က လူေတြႏွင့္ေ၀းရာ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ျခားတြင္သာ ျမင္ရေတြ႕ရႏိုင္သည့္ အိမ္ေျခရာမဲ့သူမ်ားမွာ လူျမင္ကြင္း လူစည္ကားရာေနရာတိုင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာေနၾကၿပီျဖစ္သည္။ ေစ်း၊ ကားဆိပ္၊ ရထားဘူတာရံုႏွင့္ ဘုရားပြဲေစ်းခင္းလို လူစည္ကားရာေနရာမ်ားအနီးတြင္ပင္ ေနရာအႏွံ႔ေတြ႕ေနၾကရၿပီျဖစ္သည္။

ယင္း လူမႈအနာအဆာမ်ားသည္ သည္အတိုင္း သူ႔သဘာ၀အေလ်ာက္ ရွိေနၾကမည္မဟုတ္ဘဲ ပတ္၀န္းက်င္ လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းကို အေသအခ်ာ ထိခိုက္ေစေတာ့မည့္ အနာအဆာမ်ားျဖစ္သည္။ သက္ဆိုင္ရာပတ္၀န္းက်င္ကို ေႏွာက္ယွက္ျခင္း၊ ကူးစက္ျခင္းႏွင့္ တိုက္ခိုက္လုယက္ျခင္းမ်ား မလြဲမေသြ ျပဳလုပ္လာၾကေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ယင္း လူမႈအနာအဆာမ်ားသည္ သည္အတိုင္း အခ်ိန္မီ အေရးယူေျဖရွင္းျခင္းမျပဳပါက သက္ဆိုင္ရာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းသည္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈ မရွိသည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအျဖစ္သုိ႔ အေႏွးႏွင့္အျမန္ ေရာက္ရွိသြားေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာသည္။

ယင္း လူမႈအနာအဆာမ်ားသည္ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရသနည္း။ မည္သည့္နည္းျဖင့္ ကူးစက္ျပန္႔ပြားလာရသနည္း။ မည္သုိ႔ေသာ ေနာက္ခံအေၾကာင္းတရားမ်ား ရွိေနသနည္း။ ယင္းလူမႈအနာအဆာမ်ား ျဖစ္ေပၚတိုးပြားလာရျခင္း၏ လက္သည္တရားခံမွာ မည္သူနည္း။ ယင္းလူမႈအနာအဆာမ်ား ေလွ်ာ့နည္းပေပ်ာက္သြားေအာင္ အေျခခံက်က် မည္ကဲ့သို႔ ေဆာင္ရြက္ၾကမည္နည္း။

မိမိတို႔တိုင္းျပည္သည္ ႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္၏ ဆိုးေမြမ်ားကို ခါးစည္းလ်က္ ခံစားေနရသည့္အေျခအေနမ်ားထဲ၌ ယင္း လူမႈအနာအဆာမ်ားသည္လည္း မေသးငယ္လွသည့္ ဆိုးေမြျပႆနာတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။

ယင္းျပႆနာမွာ ေခ်ာင္းဆိုးရင္ၾကပ္ေရာဂါတစ္ခုလို ဒီကေန႔ေဆးေသာက္ ေနာက္တစ္ေန႔ ေရာဂါေပ်ာက္ဆိုသည့္ ေရာဂါမ်ိဳးလိုမဟုတ္သည့္ လူမႈေရာဂါဆိုးႀကီးတစ္ခုျဖစ္သည့္အတြက္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ မိမိတို႔ျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ အေျခခံက်က် မွန္ကန္သည့္ အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈျဖင့္သာ ေအာင္ျမင္စြာ ကုသဖယ္ရွားႏိုင္မွာျဖစ္သည့္အတြက္ ၀ို္င္းၾက၀န္းၾက အေျဖရွာၾကဖို႔ အထူးလိုအပ္ေၾကာင္း မဇၥ်ိမက အေလးအနက္ထား တိုက္တြန္းလိုက္ပါသည္။