နာမည္ေက်ာ္ ျမန္မာ့ေဆးတံလုပ္ငန္းရွိရာ ရြာလြတ္ရြာသို႔

.

ေမာ္လၿမိဳက္ၿမိဳ႕ရဲ႕ သာယာလွပတဲ့ ေနရာေတြထဲက တစ္ခုကေတာ့့ ကမ္းနားလမ္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကမ္းနားလမ္း ေက်ာက္မီးေသြးဆိပ္ကေနၿပီး ဘီလူးကြၽန္းႀကီးကို ကူးသြားလို႔ရပါတယ္။ ဘီလူးကၽြန္းမွာ ေက်ာက္သင္ပုန္း ေက်ာက္တံလုပ္ငန္းေတြ သားေရပင္လုပ္ငန္းေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီလုပ္ငန္းေတြ လည္ပတ္ေနပံု အဆင့္ဆင့္နဲ႔ ၿပီးေတာ့ ဒီပစၥည္းေတြ ေစ်းကြက္ေပၚ ေရာက္လာပံုအဆင့္ဆင့္ကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

အခုဆိုရင္ ေမာ္လၿမိဳင္ ေက်ာက္မီးေသြးဆိပ္က ဟိုဘက္ကိုကူးမယ့္ ေဘာက္ေပၚ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒါကေတာ့ စက္တပ္သမၺာန္ အႀကီးစားႀကီးပါ။ ဒီကေန အခု နတ္ေမွာ္ဆိပ္ကုိ ကူးရမွာပါ။ နတ္ေမွာ္ေမာ္ဆိပ္ကုိ ကူးဖို႔အတြက္ ေရစုန္ေရဆန္ကုိ မူတည္ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္က တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာပါတယ္။ ဒီ သေဘၤာဆိပ္မွာဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီေဘာက္ႀကီးေတြက မနက္ ၈ နာရီခြဲေလာက္ကေန စၿပီးေတာ့ တစ္နာရီျခား တစ္ႀကိမ္ေလာက္ နတ္ေမွာ္ဆိပ္ကုိ အသြားအျပန္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီ နတ္ေမွာ္ေမာ္ေတာ္ဆိပ္ကေနၿပီးေတာ့ ေမာ္လၿမိဳင္ကို ျပန္ကူးဖုိ႔အတြက္ကေတာ့ ညေန ၃ နာရီခြဲ ၄ နာရီေလာက္ကေတာ့ ေနာက္ဆံုးပါ။

ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ တစ္ဖက္ကမ္းမွာ ေခ်ာင္းဆံုၿမိဳ႕နယ္ ဘီလူးကၽြန္း ရွိပါတယ္။ ဘီလူးကၽြန္း ေခ်ာင္းဆံုကေတာ့ ရြာေပါင္း ၇၂ ရြာနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ေခ်ာင္းဆံုၿမိဳ႕နယ္မွာရွိတဲ့ ရြာလြတ္ရြာနဲ႔ မုဒြန္းရြာကေတာ့ လက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားနဲ႔ ထင္ရွားလွပါတယ္။

ေခ်ာင္းဆံုၿမိဳ႕နယ္ရဲ႕ အက်ယ္အဝန္းက စတုရန္းမိုင္ ၂၄၅၇ မိုင္ျဖစ္ၿပီး စပါးစိုက္ႏိုင္တဲ့ စတုရန္းမိုင္ကေတာ့ ၁၉၀ ေလာက္သာရွိပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဒီကၽြန္းေပၚမွာ ဘီလူးေတြ ေနထိုင္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကလို႔ ဘီလူးကၽြန္းလို႔ ေခၚၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဘီလူးမ်ားဟာ မြန္လူမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ စစ္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ႐ံႈးနိမ့္သြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပင္လယ္ဘက္ကို ထြက္ေျပးသြားၾကၿပီး ကၽြန္းေတြ ပင္လယ္ထဲမွာ ေလွေတြနဲ႔ ေနထိုင္ၾကတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္သြားၾကပါတယ္လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။

ရြာလြတ္ရြာကဆိုလို႔ရွိရင္ ေဆးတံအပါအဝင္ သစ္သား ပန္းပုနဲ႔ လက္မႈလုပ္ငန္းေတြ အဓိက ထြန္းကားတဲ့ရြာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လည္း ဒီရြာလြတ္ရြာက ရြာသူရြာသားေတြ ရပ္မိရပ္ဖေတြက သူတို႔ရြာရဲ႕ အဓိက ထြက္ကုန္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဒီေဆးတံလုပ္ငန္းကို ဂုဏ္ျပဳဂုဏ္ယူတဲ့အေနနဲ႔႔ သူတုိ႔ရဲ႕ ၿမိဳ႕နယ္ လမ္းမလမ္းဆံုႀကီးမွာ သစ္သားပန္ပုနဲ႔ ေဆးတံ႐ုပ္ အႀကီးႀကီးကို ကလပ္ေပၚမွာ တင္ထားထုလုပ္ ထားရွိထားပါတယ္။

ပထမဦးစြာ ရြာလြတ္ရြာက ေဆးတံလုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္တဲ့ ဦးမန္းေငြ၀င္းနဲ႔ စၿပီးစကားေျပာၾကည့္ပါတယ္။  

အဘ လက္မႈပညာကုိ စၿပီးေတာ့ လုပ္ခဲ့တာ ဘယ္အရြယ္ေလာက္က ျဖစ္မလဲအဘ။

အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေတာ့ ဒီအလုပ္ကုိ စလုပ္တာေပါ့။

အဲေတာ့ အဘကိုက်ေတာ့ ဒီပညာကုိ ဘယ္သူက သင္ေပးခဲ့တာလဲရွင့္။

ဒီပညာေတြက အဘုိးလက္ထက္ကတည္းက အဘုိးက အဂၤလိပ္မင္း လက္ထက္ကတည္းက ေဆးတံလုပ္ခဲ့တာေလ။ အဘိုးကေနတစ္ဆင့္ ေမာ္လၿမိဳင္ မိုင္ဒါကြင္းမွာ မြန္ယဥ္ေက်းမႈမွာ အဲဒီမွာ ၿပိဳင္ပြဲ သြားျပတယ္။ အဲဒီမွာ ပထမဆု ရလာတယ္။ ေနာက္ပုိင္း အဖိုးမသြားႏိုင္ေတာ့ အေဖေပါ့ေနာ္။ ဦးေက်ာ္ဟိန္ဆိုတဲ့ အေဖက သြားျပရတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ထက္ၾကေတာ့ မဆလေခတ္တို႔ ျပည္ေထာင္စုေန႔တုိ႔ ဘာတို႔ အထက္ျမန္မာျပည္ ေအာက္ျမန္မာျပည္ ျပပြဲတို႔ ေနာက္ အာဆီယံ ဆယ္ႏိုင္ငံ ျပပြဲတို႔မွာ သြားျပခဲ့ဖူးတာေပါ့။

ဒီေနရာမွာ ဘီလူးေခါင္းရုပ္နဲ႔ထုလုပ္ထားတဲ့ အင္မတန္လွပတဲ့ ေဆးတံအိုးေလးကိုလည္း သူက အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

အဆိုေတာ္ လႊမ္းမိုက သူသီခ်င္းဆိုေတာ့ ဘီလူးက ကၿပီးေတာ့ ထြက္လာတယ္။ အဲဒီအုိင္ဒီယာကုိ အဘက ေဆးတံမွာ ပံုစံ ထြင္လိုက္တာေပါ့ေနာ္။

ေဆးတံေသာက္တဲ့သူေတြကလည္း နည္းေတာ့ ဒါေပမယ့္ ဒီ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေစ်းကြက္ကက်ေတာ့ ရခိုင္နဲ႔ ထာဝယ္ေပါ့ အထူးသျဖင့္ အဲဒီကုိပဲ တင္ပို႔ေနတာပါ၊ အရင္တုန္းကေတာ့ အဘတို႔က နယ္ကို ပို႔တယ္ေပါ့ေနာ္။ မႏၱေလးကို တုတ္ေကာက္ေတြပို႔တယ္ေလ။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ေန႔တုိင္းလာတယ္ေလ။ အမ်ားဆံုးကေတာ့ ဥေရာပက အလာမ်ားတယ္ေပါ့။ အေနာက္ႏိုင္ငံ အေမရိကတို႔ ဂ်ပန္တို႔ကေတာ့ အလာနည္းတယ္ေပါ့။

အဖုိးလက္ထက္တုန္းကေတာ့ ခတ္ရိုးရိုးလုပ္တယ္။ အေဖတို႔လက္ထက္မွာက်ေတာ့ သူ႔ထက္သာေအာင္ ထပ္လုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ထက္ၾကေတာ့ တစ္ဆင့္တစ္ဆင့္ တိုးတိုးၿပီးေတာ့ ဆန္းသစ္လွပေအာင္လုပ္တယ္။

အဲဒီေနာက္ ရြာလည္ေခါင္ လမ္းဆံုလမ္းခြမွာထားရွိတဲ့ ေဆးတံအိုးရုပ္တုႀကီး ကိုယ္တိုင္ ထုလုပ္ေပးခဲ့ရတဲ့ ဦးမန္းေငြ၀င္းက ေဆးတံအိုးႀကီး ျပဳလုပ္ခဲ့ရပံုကိုလည္း ရွင္းျပပါတယ္။

ဒီ ေဆးတံျဖစ္ေျမာက္ဖို႔က အဘတို႔ စိန္ျမေတာင္ ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱဝံသဃံသ ဆိုတာ ေက်းရြာေတြက ေကာ္မတီအဖြဲ႔ဆိုၿပီး ဖြဲ႔တယ္။ ဖြဲ႔ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ရြာလယ္မွာ ေဆးတံအုိးႀကီး တည္ဖို႔ကုိ ျပဳလုပ္ခုိင္းတယ္။ အဘ လုပ္ဖို႔က သစ္သြားရွာတာက ဟုိမွာ ၁၅ ရက္ေလာက္ ၾကာတယ္။ ေခ်ာင္းဆံု ေတာင္ကေလးေက်ာင္းမွာ အနန္းပင္ အႀကီးႀကီးကုိ လွဲလုိက္ၿပီးေတာ့ နန္းသားနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတာပါ။ အဲဒီမွာ အဘလုပ္တာ ႏွစ္လေက်ာ္ၾကာတယ္။ အဲဒီေဆးတံႀကီးကုိလုပ္တာ။ ေတာ္ေတာ္ေလးတာကုိ ဒီအသားက သူက ႏွစ္ရာေက်ာ္ေနမွာေလ။ အဲဒါကုိ အဘတို႔က အိမ္မွာလာေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားကုိး။ ေမးၾကည္တယ္။ ဥေရာပက လူေတြကို အဘေမးၾကည့္တယ္။ ဒီလုိ ေဆးတံအိုးႀကီးက မင္းတုိ႔ႏိုင္ငံမွာ ရွိလားမရွိဘူးလားဆုိတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည့္တယ္။ သူက အဂၤလန္က လာတာေလ။ သူက ရွိတယ္တဲ့။ ဒီလုိ သစ္သားနဲ႔လုပ္ထားတာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔က စတီးနဲ႔လုပ္ထားတာ။ ဒါဆုိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီေဆးတံက ကမာၻမွာ အႀကီးဆံုးလုိ႔ သတ္မွတ္လို႔ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။

အဘတစ္ဦးတည္ပဲ တာဝန္ယူၿပိးေတာ့ ဒီေဆးတံကို လုပ္ခဲ့တာေပါ့ေနာ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ရြာရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးေပါ့ေနာ္။ ၿပီးေတာ့လည္း တစ္ကၽြန္းလံုးအတြက္ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ အဘုိးကလည္း ဒီေဆးတံကို ပထမဦးဆံုး သူ တီထြင္ထားတာ။ ေဆးတံအစ ဦးညႊန္႔ကလုိ႔ ဆုိတယ္။ အဘိုးနာမည္က ဦးညႊန္႔ပါ။ ေဆးတံအစ ဦးညႊန္႔က ေဆးတံအစ ရြာလြတ္ကလုိ႔ဆုိတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ ရွိခဲ့တယ္။ ဒီပညာကုိ စိတ္ဝင္စားတဲ့သူဆုိရင္လည္း သင္ေပးပါတယ္။ အဘတုိ႔ကလည္း အသက္ႀကီးၿပီဆိုေတာ့ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီပညာေတြ မပေပ်ာက္သြားေအာင္ ထိမ္းသိမ္းဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိပါတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။