ကမၻာတည္သေရြ႕စည္းလံုးစြာေနထိုင္မယ္ဆိုတဲ့ ခ်စ္ေသာ နာဂတို႔ဆီသို႔ အပိုင္း(၃)

.

နာဂတိုင္းရင္းသားေတြမွာ ရာသီအလုိက္ က်င္းပၾကတဲ့ ပြဲေတာ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွၾကပါတယ္။ ေတာင္ယာလုပ္ငန္းေပၚအေျခခံတဲ့ ကပြဲေတြသာ အမ်ားဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ စစ္ခ်ီအကနဲ႔ စစ္ေအာင္ႏုိင္တဲ့အကေတြလည္း ရိွၾကပါတယ္။ အခုကေနတာဟာ စစ္ပြဲႏုိင္ၿပီး ေအာင္ပြဲခံတဲ့ အကကုိ ကခုန္ေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ စည္းလံုးညီညႊတ္မႈရဲ႕ အဓိပၸာယ္လည္းျဖစ္ပါတယ္။

ညေနခ်ိန္ကာလ သီဆိုကခုန္ေနၾကတဲ့ နာဂတိုင္းရင္းသားႀကီးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ခန္႔ညားတဲ့ ငွက္ေမြးဦးထုတ္ႀကီးေတြက စစ္သူရဲေကာင္းတို႔ရဲ႕ ပံုစံ၊ ရိုးရာ၀တ္စံုရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အစိတ္အပုိင္းတခုျဖစ္ပါတယ္။ တူညီ၀တ္စံုေတြကေတာ့ ေခတ္ကာလရဲ႕ အျပင္အဆင္ေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ထားပါတယ္။ ဒါဟာလည္း ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ကုိယ္ေပၚမွာ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အဆင္တန္ဆာေတြဟာ ေတာင္ေပၚေဒသရဲ႕ ရိုးရာအစဥ္အလာဖန္တီးမႈေတြျဖစ္ပါတယ္။ တိရိစၦာန္အေမြးေတြ၊ အရိုးေတြ၊ အစြယ္ေတြ နဲ႔ အလွဆင္ထားၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ျမင္ေနရတဲ့ ပံုစံက မတူညီတဲ့ နာဂမ်ိဳးႏြယ္စု အေျမာက္အမ်ားထဲကမွ တစ္ခုလုိ႔သာ ေျပာရမွာပါ။

ေဆာ္ေလာေနာက္ကုန္းေက်းရြာအုပ္စု အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဦးထန္ပံုက အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဆာ္ေလာ္ အမ်ိဳးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုဏ္၀မ္ လူမ်ိဳးလို႔ ေခၚပါတယ္။ ကမၻာတည္သေရြ႕ ဒီလိုပဲ စည္းလံုးညီညႊတ္စြာနဲ႔ ရပ္တည္ေနမယ္။ ဘယ္အႏၱရာယ္မ်ိဳးပဲ ႀကံဳလာ ႀကံဳလာ ဘယ္လို အခက္အခဲမ်ိဳးပဲ ႀကံဳလာ ႀကံဳလာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲဝင့္စြာ ရင္ဆိုင္မယ္ တိုက္ခိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ကတိေတြကို ခိုလွံဳၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သီဆိုခဲ့တယ္။ ကတဲ့ ကဟန္ကလည္း စည္းလံုးျခင္းရဲ႕ သေဘာပဲ ျဖစ္တယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရန္သူတစ္ဦးကို ႏိုင္ခဲ့သည့္အခါ ပြဲခံတဲ့ အခါမွာ ကတဲ့ ကဟန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္လည္း စည္းလံုးလာခဲ့တယ္။ အခုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြဟာ စည္းစည္းလံုးလံုးနဲ႔ ရဲရဲဝင့္၀င့္နဲ႔ ဒီလိုပဲ ရပ္တည္ရင္ ကမၻာတည္မယ္လို႔ ဆိုၾကတာေပါ့။ ”

အခု ေတြ႔ေနရာတာကေတာ့ နာဂလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ပန္ဒံုး ထုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပန္ဒံုးဟာ နာဂလူမ်ိဳးတို႔အတြက္ ဘိုးဘြားအစဥ္အဆက္ အေရးႀကီးခဲ့သလို ရြာတိုင္း ရြာတိုင္းမွာ ေတြ႔ျမင္ႏုိင္မယ့္ အရာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ပန္ဒံုးထုအသံျပဳျခင္း ဟာ ရပ္ရြာအတြက္ ထူးထူးျခားျခားအသိေပးစရာ သတင္းစကားတခုရိွရင္ ထုေလ့ရိွပါတယ္။ ေရွးေခတ္ကာလ စစ္ပြဲႏိႈးေဆာ္တာ၊ ေအာင္ပြဲခံတာေတြ ျပဳလုပ္တဲ့ နည္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲရက္ေတြမွာ ပန္ဒံုးထုတယ္။ ၿပီးက်ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာေတြမွာ လုပ္ငန္းတစ္ခု ရွိၿပီ ဝိုင္းၿပီးေတာ့ လုပ္ရမယ့္ လုပ္ငန္းမ်ိဳး ရွိတယ္ဆိုရင္ ဒါစုၿပီးေတာ့ ထုၾကတာမ်ိဳး ရွိတယ္။ ၿပီးၾကရင္ ကိုယ့္ရပ္ကြက္လိုက္ ေပ်ာ္ပြဲစားေပါ့။ ပြဲတစ္ခု လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေနရာမွာ ဝိုင္းၿပီးေတာ့ စုၿပီးေတာ့ ထုၾကတာ ရွိတယ္။

ပန္ဒံုး က တစ္ဖက္က ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ရြာေစာင့္နတ္ ပူေဇာ္ပသတဲ့ ေခါင္းပံုစံမ်ိဳးေလး ျဖစ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ ဒီေန႔ထုတဲ့ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ ထုတဲ့ ပန္ဒံုး က တစ္မ်ိဳး ေနာက္ ရန္သူဦးခါင္းေတြ ပါလာလို႔ အဲဒီေခါင္းေတြကို ပူေဇာ္ပသဖို႔ လုပ္တဲ့ ပန္ဒံုး တစ္မ်ိဳးေပါ့။ မတူဘူးေပါ့။ အဲဒီ ပန္ဒံုး ကိုၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေအာင္ပြဲခံတဲ့အခ်ိန္ ဥပမာ ရန္သူေတြပါလာၿပီ ေခါင္းေတြ ပါလာၿပီဆိုရင္ အဲဒီ ပန္ဒံုးကို ျပန္ထုရတယ္။ ”

 ျမန္မာႏုိင္ငံ ေျမာက္ပုိင္းရဲ႕ အေနာက္ဘက္ျခမ္းတေနရာ၊ ေအးျမတဲ့ ေတာင္တန္းေတြၾကားထဲမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္တန္းႀကီးက ကြယ္ထားတာေၾကာင့္ မနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္က ေရာက္မလာေသးပါဘူး၊ မႈန္ပ်ပ်အလင္းေရာင္ေအာက္မွာပဲ ဒီရြာကေလးက လႈပ္ရွားအသက္၀င္လာပါတယ္။ ဒီရြာေလးဟာ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကမ္းေဘးက ခႏၱီးၿမိဳ႕ကေန အေနာက္ဘက္တည့္တည့္ မိုင္ေပါင္း ၈၀ ေလာက္ ကြာေ၀းတဲ့ေနရာမွာ ရိွပါတယ္။ ေတာင္တန္းထူထပ္လွတဲ့ အိႏိၵယ - ျမန္မာနယ္စပ္ တစ္ေနရာျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အေနာက္ေျမာက္ အစြန္ဆံုး အိႏၵိယ နယ္စပ္အနီးမွာ ရွိေနတဲ့ နာဂရြာ တစ္ရြာေလးကို ေရာက္ေနတာပါ။ ဒီရြာေလးရဲ႕ မနက္ပိုင္း ၆ နာရီေလာက္ အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ အခုႏွင္းေတြ က်ၿပီးေတာ့ ရြာေလးကေတာ့ အရမ္းကို လွေနပါတယ္။ ရြာေလးထဲမွာ ရြာသူရြာသားေတြက ရြာသူေတြက ဆန္ေထာင္းေနၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ စားမယ့္ ဆန္ကိုေထာင္းေနၾကပါတယ္.။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေကၽြးစရာရွိတဲ့ တိရစၦာန္ေတြကို အစာေကၽြးတာ လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ရြာသားေတြကေတာ့ ရြာထဲမွာရွိတဲ့ ေရကန္ေတြမွာ လာၿပီးေတာ့ ေရခပ္ၾကတယ္။

ဒီရြာေလးကုိေတာ့ ေဆာ္ေလာ္ရြာလုိ႔ ေခၚၾကပါတယ္။ အျပည့္အစံုကေတာ့ ေဆာ္ေလာ္ေနာက္ကုန္းရြာပါ။ ဒီရြာေလးကုိေရာက္လာဖို႔ အနီးဆံုးၿမိဳ႕တၿမိဳ႕ျဖစ္တဲ့ လဟယ္ၿမိဳ႕ကေန ဆိုင္ကယ္ခရီးၾကမ္းႏွင္ခဲ့ၾကၿပီးမွ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ရြာေလးျဖစ္ပါတယ္။  ေရွးရိုးအစဥ္အလာ၊ လူေနမႈဘ၀နဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းေတြကုိ ပုိၿပီးေလ့လာခြင့္ရဖုိ႔ ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ အလွမ္းေ၀းရာ ဒီရြာေလးကုိ က်ေနာ္တို႔ ေရြးခ်ယ္ၿပီး လာခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းလွတဲ့ ရြာေလးေတြဟာ နာဂေတာင္တန္းေပၚမွာ ေနရာအႏွံ႔ ရိွေနဆဲလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီရြာရဲ႕ မနက္ခင္းဟာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား မရိွလွပါဘူး။ တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္တိုင္းလိုလိုကေန ဆန္ဖြတ္သံ၊ ေျပာင္းဆံဖြတ္သံ တခ်က္ခ်က္ ၾကားေနရပါတယ္။

ေတာင္ယာလုပ္ငန္းကုိ အဓိက လုပ္ကုိင္ၾကၿပီး အဲဒီစိုက္ပ်ိဳးသီးႏွံေတြကုိပဲ အဓိက စားေသာက္ၾကပါတယ္။ ဟင္းအတြက္ေတာ့ အိမ္ေမြးတိရစာၦန္ေမြးတာအျပင္ အမဲလိုက္ၿပီးလည္း စားေလ့ရိွၾကပါတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေရးအတြက္ စပါး၊ ႏွံစားေျပာင္း၊ ေျပာင္းဖူး စတာေတြကုိ အဓိကစိုက္ပ်ိဳးၾကပါတယ္။

ေတာင္ေပၚရြာေလးျဖစ္တာေၾကာင့္ အိမ္ေတြက ေျခတံရွည္အိမ္ေတြျဖစ္ၿပီး ၀ါးကုိသာ အဓိကအသံုးျပဳၿပီး ေဆာက္ထားပါတယ္။ အိမ္ေတြကုိၾကည့္လုိက္ရင္ ဓါးမ်ိဳးထဲကုိသာသံုးၿပီး ခုတ္ထစ္တည္ေဆာက္ထား  သလိုပါပဲ။ အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ တိရစၦာ ဦးေခါင္းအရိုးေတြကုိ ခ်ိတ္ထားၾကပါတယ္။

ဒီရြာမွာေတာ့ ေရွးေခတ္ရဲ႕ လူေနမႈပံုစံအတိုင္း ေနထိုင္ၾကတဲ့ နာဂတိုင္းရင္းသားႀကီးေတြတခ်ိဳ႕ ရိွေနပါေသးတယ္။ တုိးတက္ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေခတ္နဲ႔အတူ ေနထိုင္မႈပံုစံေတြလည္း ေျပာင္းလာၿပီဆိုေတာ့ ဒီျမင္ကြင္းေတြကလည္း ရွားပါးလာၿပီျဖစ္ပါတယ္။

ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ့ ရာသီဥတုေအာင္မွာ ဘယ္လုိေနထိုင္ခဲ့ၾကသလဲဆိုတာကလည္း စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ သဘာ၀တရားနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ရွင္သန္လာခဲ့ၾကတဲ့ အေလ့အက်င့္တခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

“အရင္တုန္းကဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ၿပီးေတာ့ အဝတ္စားဝတ္တာ မရွိဘူးေပါ့ေနာ္။ အဝတ္အစား မဝတ္ဘူးဆိုေတာ့ သိပ္မခ်မ္းဘူးေပါ့။ နည္းနည္း အဲေလာက္ႀကီး မခ်မ္းဘူးေပါ့ အခုၾကေတာ့ အဝတ္စား ဝတ္ၾကည့္တာၾကေတာ့ ခ်မ္းတဲ့ အရသာ ခံစားရတယ္။ အရင္တုန္းက ေစာင္မရွိလို႔ မခ်မ္းတာ လို႔ ေျပာပါတယ္။ အခ်မ္းဒဏ္ကို ဘယ္လို ကာကြယ္ၾကလဲဆုိေတာ့ တကယ္ေတာ့ အရမ္းခ်မ္းလာၿပီဆိုရင္ မီးပဲ လွံႈၾကတယ္တဲ့။

 အရင္တုန္းကဆိုရင္တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္တယ္။ ေရွ႕ေခတ္မွာဆို တစ္ရြာနဲ႔ တစ္ရြာ တိုက္ၾကတယ္။ အဲေတာ့ ေတာင္ယာလုပ္တဲ့ အခ်ိန္က သိပ္မရွိဘူးေပါ့။ မနက္ပိုင္း ေစာေစာသြားတယ္။ ၿပီးရင္ ခ်က္ခ်င္း ေစာေစာျပန္လာတယ္။ အဲေတာ့ ထမင္းငတ္ၾကတယ္ေပါ့ေနာ္။  စစ္တိုက္တာ သြားဖူးတယ္ ။  လွံနဲ႔ ထိုးၾက ေနာက္ ဓားနဲ႔ ခုတ္ၾကေပါ့ေနာ္။ အဲလိုမ်ိဳးေတြပဲ စစ္တိုက္ခဲ့တယ္။  အရင္တုန္းကနဲ႔စာရင္ အခုက အရမ္းကို ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလာတယ္ေပါ့။ အခုၾကေတာ့ ေသနတ္ေတြနဲ႔ ပစ္ၾကတယ္။ ေနာက္ လက္နက္ႀကီးေတြနဲ႔ ထုၾကတယ္။ လက္ပစ္ဗံုးေတြနဲ႔ ခ်ၾကဆိုေတာ့ အဲ တာ အရမ္းေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ”

အသက္္ကို ဘယ္လိုေရတြက္္သလဲလို႔ ေမးၾကည့္တဲ့အခါ ေတာင္ယာကြက္ လည္ပတ္တဲ့အေရအေတြက္္ကိုို ေရတြက္သြားတယ္တဲ့။ သူက ေတာင္ယာတစ္ပတ္ျပည့္ရင္ ကိုးႏွစ္ၾကာတယ္ေပါ့။ အဲလို အပတ္ေတြကို သူက ေရတြက္တယ္တဲ့။ အပတ္ ၁၀ ခါျပည့္ရင္ေတာ့ ကုိုးဆယ္ေပါ့ေနာ္။ အပတ္ ၁၀ မကေတာ့ဘူးတဲ့။

အခုေတာ့ ေဆာ္ေလာ္ရြာက ေတာလုိက္မုဆိုးေတြနဲ႔အတူ အမဲလုိက္တဲ့အေၾကာင္းကို ေတြ႔ရေတာ့မွာပါ။ မုဆိုး ၂ ေယာက္နဲ႔အတူ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ေတာစပ္ဆီကုိ သြားေနၾကပါၿပီ။  

ပထမဆံုး ကုိယ္စခန္းခ်ထားတဲ့ေနရာေပါ့ အဲေနရာကေန သူတို႔ အမဲလိုက္ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုး ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ဘာေကာင္ အရင္ျဖတ္ထားႏွင့္ၿပီလည္း ဥပမာ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ သြားထားတဲ့ ဘာေျခရာ အရင္ေတြ႕မလဲေပါ့။ ႀကီးတာ ေသးတာ မဆိုထားဘူးတဲ့။ ဘာေကာင္ အရင္ျဖတ္ထားလည္း အဲေကာင္ကို ပထမဆံုး လိုက္ရတယ္ေပါ့။ ပထမဆံုးက အခုနကေျပာသလို ထြက္လာၿပီဆိုရင္ သူတို႔က အရင္ဆံုးေျခရာေတြ႕တာေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ထိုက္လုိ႔ေပါ့။. ႀကီးတာ ေသးတာ မဆိုးထားဘူး ဝက္ဝံပဲ ေတြ႕ေတြ႕ ေတာဝက္ပဲ ေတြ႕ေတြ႕ ေနာက္ ေတာင္ဆိတ္ပဲ ေတြ႔ေတြ႔ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္ေတြ႕တာနဲ႔ ဒီေကာင္ကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ ထိုက္လို႔ ကိုယ့္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့ အဲေကာင္ကို လိုက္ရတယ္။

 ေျခရာခံမိတာနဲ႔ ဒီေျခရာက ဘယ္ေလာက္ထိ ေနာက္ၾကေနၿပီ တစ္ရက္ႀကိဳၿပီလား ဒီေန႔မနက္လား ဘယ္အခ်ိန္လည္း အဲအခ်ိန္ကို ၾကည့္တယ္။ အဲေျခရာထဲမွာ ပါႏိုင္တဲ့ အမိႈက္ေတြ ကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆို ခန္႔မွန္းပါတယ္တဲ့။ ကုိယ့္နဲ႔ အနီးဆံုး အခ်ိန္ျဖစ္တဲ့ ဘယ္ေလာက္မွ မေျပးႏိုင္ေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္က အဲတာကို လိုက္ရတယ္။ လုိက္ၿပီးရင္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ေနရာမွာေနတတ္တယ္။ ဘယ္လိုမ်ိဳး ခ်ိဳင့္ခြက္မွာ ေနတတ္တယ္ဆိုတဲ့ တိရစၦာန္ ေနတတ္တဲ့ အေနထားေပါ့ မူတည္ၿပီးေတာ့ လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ထင္ထားတာထက္ အေဝးႀကီး ေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆက္မလိုက္ေတာ့ဘူးတဲ့။ တကယ္လို႔ ကိုယ္က အေကာင္ပစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႕ အေကာင္က အႀကီးေသးေပၚမူတည္တယ္ေပါ့။

ဥပမာ ေတာဝက္တို႔ ဝက္ဝံတုိ႔ က်ားတို႔ ဆိုရင္ ကိုယ့္ကို အႏၱရာယ္ ျပန္ျပဳႏိုင္တဲ့ ေကာင္မ်ိဳးဆိုရင္ ကိုယ့္ဘက္က မပစ္ခင္မွာ ကိုယ္ဘက္က အသာစီးရေနၿပီ ျမင္ကြင္းရွင္းၿပီဆို ပစ္လိုက္လို႔ မရဘူး။ ကိုယ့္ဘက္မွာေကာ ဘာအကာကြယ္ ရႏိုင္ေသးလဲေပါ့။ ဒီေသနတ္ေတြက တစ္ခါပစ္ၿပီးရင္ က်ည္က ႏွစ္ေတာင့္ ထြက္တာ မဟုတ္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပစ္ဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ့္ဘက္ ႀကိဳတင္ ဥပမာ ဓားေတြ တကယ္လို႔ ကိုယ့္ကို တစ္ခါတည္း ရန္မူလာရင္ ေရွာင္ေျပးဖို႔ အကာကြယ္ယူဖို႔ သစ္ပင္ေတြ အေနထားကိုလည္း ၾကည့္ရေသးတယ္တဲ့။

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္ေတြ ဘယ္လို အေနထားမွာ တိုက္မယ္ဆိုတာကိုေတာ့ အတိက် ေျပာလို႔ မရဘူးေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕အေကာင္ေတြၾကေတာ့ ပစ္ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ကိုေကာင္းေကာင္း မမွန္ဘူးဆိုရင္ တစ္ခါတည္း ခ်က္ခ်င္း လာတတ္တယ္တဲ့။ ပစ္ကတည္းကိုက တစ္ခါတည္း ပြဲခ်င္းၿပီး ေသေအာင္ တစ္ခ်က္ေကာင္းကိုခ်ိန္ၿပီး ပစ္ရတယ္ေပါ့။ ဆိုေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ေသတာ မ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံမေကာင္းရင္ ျပန္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဆီလာတတ္တယ္ေပါ့။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သူက ကုန္းျမင့္မွာ ေနထားတယ္။ ကိုယ့္က ေအာက္ႏွိမ့္မွာ ေနတယ္ဆိုရင္ ကိုုယ့္ဆီလာတတ္တာ မ်ားတယ္။

ရတဲ့ အေတာတြင္းမွာဆိုရင္ေတာ့ သြားတ့ဲသူေတြက ရတဲ့သူက အေကာင္ကို ထမ္းရတယ္ေပါ့ေနာ္။ ပထမဆံုး ပစ္ႏိုင္တဲ့သူ ရတဲ့သူက အဲအေကာင္ကို ထမ္းရတယ္။ သူပစ္တာဆိုေတာ့ သူကို နည္းနည္းပိုေပးတာ ရွိတယ္။ အျခားဟာေတြေတာ့ အညီအမွ် ခြဲေဝေပးတယ္ေပါ့။ ေနာက္ရြာထဲေရာက္လာၿပီဆိုရင္ အိမ္မွာ ထမ္းလာၿပီး အဓိက ကိုယ့္အိမ္ေရာက္လာရင္ အသားေတြကိုေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းနီးစပ္တဲ့ သူေတြကို တစ္တုံုးစီ ျဖစ္ျဖစ္ ေဝေပးတယ္။ ေနာက္ကိုယ့္ရဲ႕ အိမ္မွာကေတာ့ ဒီတစ္ခ်ိဳ႕ဟာေတြကို ဘယ္လိုထားမယ္ဆိုတာ အဲလို စီစဥ္ၿပီးေတာ့ က်ပ္ခိုးတင္တာတို႔ အဲလို လုပ္ၾကတယ္။ ဒီမွာ အဓိကေတာ့ ေရာင္းတာေတြ သိပ္မရွိဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ေခါင္းထမ္းလာတဲ့ သူေတြၾကေတာ့ ေခါင္းကို မနက္ျဖန္ၾကရင္ အိမ္နီးနားျခင္းေတြ ေခၚၿပီးေတာ့ ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ၾကတယ္။ ေခါင္းကိုေတာ့ ထံုးစံတိုင္းပဲ ခ်ိတ္ထားရတယ္ေပါ့။

ဥပမာကိုယ့္က အသက္ႀကီးသြားၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အဘိုးေတြ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕ အေဖက ဒီေလာက္ထိ လိုက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ကၽြမ္းက်င္ခဲ့တာပဲ အေကာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ရခဲ့တယ္ဆိုတာၾကည့္ၾကတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ကိုယ္ေသသြားခဲ့တယ္ဆိုရင္လည္း ကိုယ့္ရဲ႕ သခၤ်ိဳင္း ဂူနားမွာ ခ်ိတ္ထားရတယ္တဲ့။ ကိုယ္ရခဲ့တဲ့ အ႐ိုးေခါင္းေတြကိုအိမ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲရတာ ဒီအ႐ိုးကို ကိုယ့္အိမ္မွာ မခ်ိတ္ထားဘူးဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ အေကာင္ ျပန္မရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဥပမာ ပထမ တစ္ေကာင္ ႏွစ္ေကာင္ သံုးေကာင္ ဆိုရင္ သံုးေကာင္ရတာနဲ႔ ၾကက္ျဖစ္ျဖစ္ သတ္ရတယ္။ ကိုယ့္အိမ္မွာ ရွိတဲ့ အေကာင္ တစ္ခုခု အေကာင္အႀကီးေတြရတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဝက္သတ္တာတို႔ ဘာတို႔ေပါ့ေနာ္။ အဲလို လုပ္ရင္ အေကာင္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ရတယ္ဆိုတဲ့ အယူဆေတြနဲ႔ ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္ကတည္းက တကယ္လို႔ ဒီေခါင္းေတြက အိမ္မွာ မခ်ိတ္ဘူးဆိုရင္ အေကာင္ ဆက္မရေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အယူဆ ရွိတာေပါ့ေနာ္။ အဲတာေၾကာင့္မို႔လို ခ်ိတ္တယ္။ ကိုယ့္ဘယ္ေလာက္ ရခဲ့တယ္ဆိုတာ အဲဒါကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ ျပန္သိရတာေပါ့။

(ေနာက္တစ္ပါတ္ ဆက္ရန္ရွိပါသည္။)