နာဂစ္ေရ
ရြာအျဖစ္ေတြကို
ရွာလစ္ေဖြလို႔ ေျပာပါရေစ။

ႏွစ္ရက္ ေမလ
ရတတ္ေပြရ
မ်က္ရည္နဲ႔ စခဲ့ၾကၿပီ။

ေကာင္းကင္မွာ ေလနီၾကမ္း
ေျမျပင္မွာ ဒီေရလႊမ္း
ျပည္သူေတြ ဘ၀ မ်က္ရည္လမ္း
က်ဳိးပဲ့သစ္ပင္
မိုးထဲျဖစ္အင္

ကြ်ဲ၊ႏြား၊ ၀က္ေသ
တဲမ်ားပ်က္ေန။

ေခ်ာင္းေရထုမွာ
အေလာင္းေတြစုပါ
ေသာင္းေျမထု ပမာ။

စာသင္ေက်ာင္းေတြ
ရြာအျပင္ ေခ်ာင္းေရမွာ ေျမာခဲ့ၿပီ။

နာဂစ္ေရ
မင္းလာတာက တညပါ
ျပည္သူေတြမွာ ဘ၀နာ
အနိ႒ာရဲ့ စာမ်က္ႏွာ။

စားစရာလဲ  မရွိ
ခါးဗလာ နိတၱိ
သြားစရာလဲ မသိ။
သားလဲမရွိ အားနဲ ့ခ်ိ
သမီး၊ ဇနီး လဲ မရွိ ခရီးလဲ မသိ။

အေဖလဲ ေသေဘး
အေမလဲ အေနေ၀း
ေၾကကြဲေနတဲ့ ကေလးေတြ။

ေဆြးရတတ္ ေျဖမရ
ေသြးပ်က္ေနၾက
ကေလးငယ္ေတြ ဘ၀။

ေနရန္လဲ မရွိ
ေရ၊ ဆန္လဲ မရွိ
ေသရန္ပဲ ရွိ။

သခၤါရ
ယွဥ္လာမရ
ရင္နာရၿပီေလ။

တူ၊သား အရင္းပမာ
လူသားခ်င္းစာနာ
“တူညီမွ်ကာ ... ကူညီၾကပါ”