စိတ္အားငယ္သူေတြဟာ အရာရာမွာ ရႈံးနိမ့္တဲ့သူျဖစ္ေစမယ္လို႔ ေျပာဆိုတဲ့ ငါးဘာသာဂုဏ္ထူးရွင္ မေရႊရည္၀င္း

.

ဇြန္လ ၆ရက္ေန႔မွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း စာေမးပြဲမွာ ဂုဏ္ထူး ငါးဘာသာနဲ႔ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ မေရႊရည္ဝင္းဟာ မိခင္ကို အေၾကာ္ကူေရာင္းရင္း ပညာႀကိဳးစားသူ အျဖစ္ လူမႈကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ခ်ီးက်ဳး ဂုဏ္ျပဳ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလို ထူးခၽြန္တဲ့ သမီးတစ္ဦးကို ပ်ိဳးစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ မိခင္ႀကီးကို   ျမန္မာအသိုက္အဝန္းထဲက အမ်ိဳးသမီးအစီစဥ္က ဂုဏ္ျပဳေတြ႕ဆံုစကားေျပာခဲ့ပါတယ္။

သမီးျဖစ္သူ မေရႊရည္၀င္းက သူ႔မိခင္ဆီက သူရတဲ့ နမူနာေကာင္းကို အခုလိုေျပာျပပါတယ္။

အေမက ဝီရိယ အရမ္းေကာင္းတယ္ အခုအခ်ိန္အထိ ဆိုင္ပိတ္တဲ့ရက္ဆိုလို႔ သမီးအငယ္ေလး ကတည္းက  ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္အတြင္းမွာ ဆိုင္ပိတ္ခဲ့တာဆိုလို႔ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ပဲ ရွိတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဆိုင္မပိတ္ဘူး။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနသည္ျဖစ္ေစ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်ဳခ်ာေနသည္ ျဖစ္ေစ ဘယ္ေလာက္ပဲ အားမရွိေနသည္ ျဖစ္ေစ ဝီရိယ မေလ်ာ့ဘူး။ အဲလို ဇြဲနဲ႔ေပါ့ေနာ္။ အေမက ဇြဲဲ၊ ဝီရီယ အေမက အရမ္းႀကီးမားတယ္။ အဲတာ သမီးအတြက္ နမူနာေကာင္း အခ်က္ပါပဲ။

ၿပီးေတာ့ မေရႊရည္၀င္းရဲ႕မိခင္ ေဒၚႏြယ္နီ၀င္းက သားသမီးေတြ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာပဲ ဘ၀ကိုဘယ္လိုရုန္းကန္ရပ္တည္ခဲ့ရသလည္းဆိုတာ ရွင္းျပပါတယ္။

ေယာက္်ားနဲ႔ အဆင္မေျပျဖစ္ၿပီးေတာ့ ေယာက်္ားက မေပး မေကၽြးလို႔ ဆင္းလာတာေပါ့ေနာ္။ ကေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ငါလုပ္ေကၽြးမယ္။ ဆင္းလာေတာ့ ေယာက်္ားကလည္း လိုက္မေခၚဘူး။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ေကာ ေနစရိတ္အတြက္ေကာ ဒီအေၾကာ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေကၽြးတာေပါ့ေနာ္။ ဘာမွလဲ ဟုတ္တိပါတ္တိလည္း မလုပ္တတ္ဘူး။ ဒီတစ္ခုပဲ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ခဲ့တယ္။

အစ္မက အေဝးသင္တကၠသိုလ္က ၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွာ ၿပီးတယ္။ BSc(Zool) နဲ႔ ေပါ့ေနာ္။ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းဆရာမေခၚတာ ေလွ်ာက္ေတာ့ ပါသြားတယ္။ ပါေတာ့ က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕နယ္ကို ေရာက္သြားတယ္။ က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕နယ္၊ နတ္စဥ္ဝါ ေက်းရြာ အဲမွာပဲ ၈ႏွစ္ၾကာၿပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္က်တယ္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပဘူး။ အဆင္မေျပေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ကြဲတယ္။ ကြဲၿပီးေတာ့မွ အဲမွာ အေမဆီ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အေမဆီ ျပန္ေရာက္ေတာ့ စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ ေနဖို႔ ထိုင္ဖို႔ စရ္ိတ္က ရွိတယ္ေလ။ ဒီအေၾကာ္လုပ္ငန္းကိုပဲ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက တစ္စိုက္မတ္မတ္ပါပဲ။

အေၾကာ္ေလးက စေၾကာ္ကတည္းက မဆိုးပါဘူး ေရာင္းရပါတယ္။ ပင္ပန္းတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကလည္း လက္မလြတ္ေသးေတာ့ ကေလးေလးက ငိုလို႔ အေမ့နား ကပ္ခ်င္လို႔ ငယ္ေသးတာကိုး တစ္ႏွစ္ခြဲပဲ ရွိေသးတယ္။ အငယ္ေကာင္ေလးက အဲတာနဲ႔ ကပ္လို႔မရဘူး။ အိပ္ရာထလို႔ အေမ့နားမွာ ေနခ်င္လို႔ မေနရဘူး။  မေနရတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြမွာ စိတ္ဆင္းရဲရတာေပါ့။ အေမက အလုပ္လုပ္ေနရတာကိုး။ ကိုယ္က ဘယ္လ္ိုေျပာမလဲဆိုရင္ ဖခင္တာဝန္ေရာ မိခင္တာဝန္ေကာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းပဲ ယူရတာေလ။ စီးပြားရွာတာေရာ ျပဳစုတာေကာ ဆိုေတာ့ သူမ်ားတကာ အေမေတြလို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ဘူး။ ေတာ္႐ုံတန္႐ံုက ပစ္ထားတယ္။ ေရႊရည္ဝင္းက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အဲကေလး ေလးကို ထိန္းရတယ္။ ေရႊရည္ဝင္းက သနားဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဥာဏ္ေလးက မဆိုးဘူး။ မဆိုးေပမယ့္လို႔ ႏွစ္တန္းကေန တစ္ေနကုန္လည္း လုပ္ရတယ္ဆိုေတာ့ေလ ေရႊရည္ဝင္းက ခိုင္းလို႔ရတယ္။ သမီး ဝယ္သူလာလို႔ရွိရင္ေလ အိတ္္ကေလးနဲ႔ ဖြင့္ထည့္ေပးလိုက္ ပိုက္ဆံအမ္းတတ္လား မအမ္းတတ္လိ္ု႔ ရွိရင္လည္း ေန အေမ လွည့္အမ္းေပးမယ္။  အဲႏွစ္တန္းေလာက္ကတည္းက ေရႊရည္ဝင္းကို စၿပီး ခိုင္းရတယ္။

ကိုယ္က တတ္ႏိုင္သေလာက္ျပဳစုေပးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရတဲ့ အလုပ္က အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ တစ္ဝန္းတစ္ခါးအတြက္ ေျပလည္ေအာင္ဆို လုပ္ရတာ အရမ္းပင္ပန္းတဲ့ ခါက်ေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးက်ေတာ့ ကိုယ္လို မပင္ပန္းေစခ်င္ဘူး။ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမတၱာေပါ့။ အဲေတာ့ ကိုယ့္လိုျဖစ္မွာ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ အေမကေလ အဲလိုပဲ သားမီႏွစ္ေယာက္ တြဲသြားလို႔ ရွိရင္ သမီးကိုေလ ပန္ကာေအာက္မွာေလ ျဖစ္ေစခ်င္တာ။ အဲလိုေၾကာင့္ သမီးကို ပညာသင္တာ သမီးက ဥာဏ္ေကာင္းတယ္။ စာႀကိဳးစား၊ အေမတို႔လို ဆင္းဆင္းရဲရဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း နဲ႔ မလုပ္ရေအာင္ ပညာတတ္ႀကီး ျဖစ္ေအာင္ စာႀကိဳးစား။ အဲလိုေျပာၿပီး ႀကိဳးစားခိုင္းတာပါပဲ။

အဲခါက်ေတာ့ အေမက ေျပာတာ ေျပာတာပဲ ကိုယ့္နားထဲမွာ အဲေလာက္ပဲ ဝင္တယ္။ အေမရဲ႕ ေမတၱာရဲ႕ နက္႐ိႈင္းမႈကို မသိခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္အလွည့္က်ေတာ့မွ ကိုယ့္သားသမီးေပၚ ထားတဲ့ ေမတၱာဟာ ရင္ထဲမွာ ျဖစ္ေစခ်င္တာ အရမ္းပဲ အဲေမတၱာကို ပါးစပ္နဲ႔ ထုတ္ေဖာ္ မေျပာတတ္လို႔သာ မေျပာတာ။ အေမတုန္းက ေျပာတဲ့စကားကို နားမလည္လို႔ ကိုယ့္သားသမီးက်မွ အဲေမတၱာကို ကိုယ့္ သိေတာ့တယ္။ ကိုယ့္အေမလည္း ဒီလိုပဲ ကိုယ္လိုပဲ ေနမွာေပါ့ေနာ္။ သူလဲ အဲလိုပဲ သားသမီးေပၚ ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တာ ျဖစ္မယ္။ အခုကိုယ္ေတြ႕က်မွ သိေတာ့တယ္။

တစ္ေနကုန္ မနားရတဲ့ အခါက်ေတာ့ သူတို႔ကို ႏိုင္သေလာက္ေလး နည္းနည္းခ်င္း ခိုင္းတာ။ ခိုင္းလာတဲ့ အခါေတြက်ေတာ့ စာဖက္မွာ သူ႔ကို သူမ်ားတကာေတြလို အဲဒီဘက္မွာ အဲေလာက္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဆယ္တန္းႏွစ္လည္း က်ေရာ သူ႔ရဲ႕ တီခ်ယ္ႀကီးေနၿပီးေတာ့ အန္တီကို ေခၚေျပာတယ္။ ဒီကေလးေလးက ဥာဏ္ရည္ေလးလည္း မဆိုးဘူးတဲ့  ဆယ္တန္းဆိုတာ မ်ိဳးဟာတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္တည္း ႀကိဳးစားလို႔ မရဘူးတဲ့ တီခ်ယ္ႀကီးက အန္တီကို ေခၚေျပာတာ။  ဆယ္တန္းဆိုတာ ကေလးတစ္ေယာက္တည္း ႀကိဳးစားလို႔ မရဘူး ေနာက္က မိဘကလည္း ပံ့ပိုးေပးရတယ္တဲ့။ အဲေတာ့ မိဘကလည္း ဂ႐ုစိုက္ေပးရတယ္တဲ့  ဂ႐ုစိုက္ေပးဖို႔ တီခ်ယ္ႀကီးက ေခၚေျပာ တယ္။. ေခၚေျပာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဒီႏွစ္ဆယ္တန္းကလည္း အေရးႀကီးတယ္ေပါ့ေနာ္။  အဲတာနဲ႔ ေရႊရည္ဝင္းကို အေၾကာ္ေတြ ဘာေတြ ေရႊရည္ဝင္းကို မပို႔ခိုင္းေတာ့ ဘူး။ မပို႔ခိုင္းပဲနဲ႔ ရန္ဖန္ရန္ခါတို႔ အားတဲ့အခါတို႔ အငယ္ေကာင္ေလး အငယ္ေကာင္းေလးက အဲအခ်ိန္ကို ပို႔ေပးတယ္။ လူအံုက်ေနတဲ့ အခါမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ေရႊရည္ဝင္းကို  အဓိကထားၿပီး ေခၚေတာ့တယ္။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ ကေတာ့ ေရႊရည္ဝင္းကို စာက်က္ စာက်က္နဲ႔ အၿမဲတမ္း သတိေပးေနတာ။ ဒီမွာ အေမတို႔ လုပ္တာ အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ သမီးကို ပညာသင္ေပးတာ။ ဆယ္တန္းကို ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္း ေအာင္တာနဲ႔ စာရင္ ဂုဏ္ထူးေလးနဲ႔ ေအာင္တာ ပိုမေကာင္းဘူးလား။ လိုင္းေကာင္းေလး ရတာေပါ့။ ဆယ္တန္းမွာ အမွတ္တစ္မွတ္က အရမ္းတန္ဖိုး ရွိတာ။ ႀကိဳးစားပါ သမီးရဲ႕ အနားက အၿမဲတမ္း ေျပာျပခဲ့တယ္။

မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚႏြယ္နီ၀င္းက အခုလို အေၾကာ္ေရာင္းရင္း သမီးျဖစ္သူ မေရႊရည္၀င္းကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့သလို သမီးျဖစ္သူကလည္း စာႀကိဳးစားပံုနဲ႔ မိခင္ရဲ႕စကားနားေထာင္ပံုကို အခုလိုေျပာျပပါတယ္။

ဆယ္တန္းမွာက်ေတာ့ သမီးက ပံုမွန္ေလးေပါ့ေနာ္။ တစ္ေန႔ကို ညေျခာက္နာရီေလာက္ ဝေအာင္အိပ္၊ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြက စာက်က္ခ်ိန္ေတြႀကီးပဲ။ စာနဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ လုံးဝ မခြာတဲ့ ေန႔ေတြက မ်ားတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အေမကလည္း ေဘးနားကေန ပံ့ပိုးေပးတာေပါ့။ အေမလည္း ည အိပ္ေရးပ်က္ေပါင္းလည္း မ်ားတာေပါ့။ သမီးလည္း က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့ အေမလည္း  က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့ အဲလိုမ်ိဳး အခက္ခဲေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတာေပါ့ေလ။ က်န္းမာေရးကလည္း အဖြားကလည္း က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့ အေမကလည္း ခါးေတြနာ ေလးဘက္နာေတြ ျပန္ထ အဲလိုမ်ိဳး ရွိခဲ့တာေပါ့။ ညလံုးေပါက္ စာက်က္ခဲ့တာေတာ့ အဲေလာက္ႀကီး မဟုတ္ပါဘူး ပံုမွန္ေလးပဲ မနက္ေလးနာရီေလာက္ထတယ္။ ညက်ရင္ ဆယ္နာရီခြဲ ဆယ္တစ္နာရီေလာက္ဆို အိပ္တယ္။

သမီးက အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္တာ။ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းကေပါ့ေနာ္။ အေမကလည္း သမီး တဲ့ ဒီဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ေအာင္ ေတာ့ ေျဖပါေနာ္တဲ့။ အေမဘယ္ေလာက္ပဲ ပံ့ပိုးရ ပံ့ပိုးပါ့မယ္တဲ့။ အေမလည္း ႀကိဳးစားမယ္။ သမီးလည္း ႀကိဳးစားေပါ့ေနာ္။ အဲလိုႀကိဳးစား အရာထင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့တဲ။ အေမ့ကိုေတာ့ သမီး သနားတာေပါ့။ အေဖသာ တကယ္လို႔ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ အေမလည္း အဲလို အလုပ္မလုပ္ရဘူး။ ဆီပူလည္း မေလာင္ဘူး။ အျခားေရာဂါေတြလည္း မရဘူး။ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ အိမ္မွာ အိမ္မႈ ကိစၥေတြပဲ လုပ္ေနရမွာေပါ့။ အခုက်ေတာ့ မနက္မိုးလင္း အေစာႀကီးထ အေၾကာ္အပူထဲမွာ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ကပ္ရတယ္ဆိုေတာ့ေလ စိတ္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေမကေတာ့ အၿမဲတမ္း စိတ္အားမငယ္ပါနဲ႔လို႔ေတာ့ ေျပာပါတယ္။ အေဖမရွိေပမယ့္ အေမရွိတယ္။ အဖြားရွိတယ္။ ေမာင္ေလးရွိတယ္။ အဲသံုးေယာက္ရွိရင္ ရၿပီေပါ့ေနာ္။ ဘာမွလဲ စိတ္အားငယ္စရာ မလိုဘူး။ စိတ္အားငယ္တဲ့သူကေတာ့ အၿမဲတမ္းပဲ အရာရာမွာ ႐ံႈးနိမ့္တဲ့ သူပဲ ျဖစ္ရတယ္ေပါ့့။