ကယားျပည္နယ္ ေထခိုရြာကေလးသို႔ ခရီးတစ္ေခါက္

.

ဒီကေန႔ေတာ့ ကယားျပည္နယ္၊ ဖရူဆိုၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာရွိတဲ့ ေထခိုဆိုတဲ့ ေတာင္ေပၚရြာေလးတစ္ရြာကို သြားၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီရြာေလးကေတာ့ ကယားျပည္နယ္ၿမိဳ႕ေတာ္ လိြဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ကေန မိုင္ ၂၀ ေလာက္ပဲ ေ၀းပါတယ္။ မိုင္ ၂၀ ဆိုတာက ေျမျပန္႔မွာဆိုရင္ ၁ နာ၇ီေလာက္ပဲ ကားေမာင္းရတာပါ။ဒါေပမယ့္ ဒီေဒသမွာေတာ့ ေတာင္အဆင္းအတက္မ်ားၿပီး လမ္းကလည္း ၾကမ္းလို႔ ၄ နာရီေလာက္ ကားေမာင္းသြားရမွာပါ။ အဲ့ဒီေထခိုဆိုတဲ့ ေတာင္ေပၚရြာေလးမွာ ပရဲ႕ေခၚ ကေယာလူမ်ဳိးေတြ ေနထိုင္ၾကပါတယ္။

လိြဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕က ထြက္လာၿပီး မိနစ္ ၄၀ ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ ဖရူးဆိုၿမိဳ႕ထဲကို ၀င္လာပါၿပီ။ ဒီဖရူးဆိုၿမိဳ႕ကေတာ့ အေနာက္ကရင္နီနယ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ၾကယ္ဖိုးႀကီးနယ္ရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔တေတြ ဖရူးဆိုၿမိဳ႕မွာ ခရီးတစ္ေထာက္နားၿပီးရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၃ နာရီခဲြေလာက္ ခရီးၾကမ္းႏွင္ရပါဦးမယ္။ဒီေန႔ ၅ ရက္မွ တစ္ေစ်းျဖစ္တဲ့ ဖရူးဆိုေစ်းေန႔ ျဖစ္တယ္ရွင့္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မလည္း ေစ်းထဲမွာ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျဖစ္တာေပါ့။ ေဒသတစ္ခုကို ေရာက္ၿပီဆိုရင္ ေစ်းထဲမွာ ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ဒီေဒသမွာ ေနထိုင္တဲ့လူေနမႈဘ၀ေတြကို ျမင္ရတာပါပဲ။

လမ္းမေကာင္းဘူးလို႔ သိရတုန္းက အခုေလာက္ထိ မထင္ထားခဲ့ဘူး။ ခုေတာ့ လမ္းေပၚက ခ်ဳိင့္ခြက္ေတြက တခ်ဳိ႕ေနရာမွာ ေတာ္ေတာ္ကိုနက္ပါတယ္။ မိုးရြာထားရင္ ေတာ္ရံုကားသြားဖို႔ မလြယ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီလမ္းေတြကို ေမာင္းေနက်မဟုတ္ရင္ ခရီးဆံုးထိေရာက္ေအာင္ေမာင္းဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခု သြားၾကမယ့္ ေထခိုရြာအပါအ၀င္ ကေယာလူမ်ဳိးစုေတြ ေနထိုင္တဲ့ေဒသေတြကို သြားဖို႔ ေတာင္တက္ကားမ်ဳိးေတြ အၾကမ္းခံတဲ့ကားမ်ဳိးေတြ လည္း လိုပါတယ္..။ ဒီဖရူးဆိုၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာပဲ ကေယာလူမ်ဳိးစုေတြ ေနထိုင္တဲ့ ေက်းရြာေပါင္း ၄၂ ၇ြာ ရွိေနပါတယ္။ အရင္ကဆိုရင္ ကားလမ္းမရွိတာနဲ႔ နယ္ေျမမေအးခ်မ္းတာေတြေၾကာင့္ ဒီရြာေလးေတြကို ေရာက္ဖို႔မလြယ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။

အခုဆိုရင္ ေထခိုရြာကိုေတာ့ ေရာက္လာပါၿပီ။ ရြာအ၀င္ကေနလွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္ ပတ္ပတ္လည္က ေတာင္ခါးပန္းေတြေပၚမွာ အိမ္ေလးေတြ တည္ေဆာက္ထားၾကတာကို ျမင္ေနရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဒီရြာေလးမွာ အိမ္တိုင္းလိုလို ေရာင္ျခည္သံုးဆိုလာျပားေတြ တပ္ဆင္ထားတာပါပဲ။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ ေတာင္တန္းေတြရဲ႕အေနအထားေၾကာင့္ လွ်ပ္စစ္မီးသြယ္တန္းလို႔ မရႏိုင္ေသးတာလို႔ေတာ့ ေဒသခံတစ္ဦးက ေျပာျပပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ရြာထဲ၀င္၀င္ခ်င္းမွာ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္ေတြကို ဆက္ လက္ထိန္းသိမ္းထားဆဲျဖစ္တဲ့ ရြာသူရြာသားေတြကို ေတြ႕ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕အရပ္ေဒသေတြဆိုရင္ နည္းနည္းေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးလာၿပီ တိုးတက္လာ ၿပီဆိုရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ ရိုးရာကိုထိန္းသိမ္းမႈေလ်ာ့သြားၾကတဲ့ေနရာေတြ ရွိတယ္ေလ။ ဒီရြာမွာေတာ့ အဲ့ဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။

ဒီေဒသမွာ ဖာလာေစ့နဲ႔ ဒညင္းသီးကို စီးပြားျဖစ္စိုက္ပ်ဳိးၾကတယ္လို႔ ေဒသခံေတြက ေျပာျပၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပဲြစားေတြကသာ ဒီေဒသ ေတြကို ကိုယ္တိုင္လာေရာက္ၿပီး ေစ်းျဖတ္၀ယ္ယူၾကပါတယ္။ ဒီေဒသက ထြက္တဲ့ ဖာလာေစ့ေတြဟာ ပြဲစားေတြကတဆင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံဘက္ကို ကုန္ၾကမ္းပစၥည္းအေနနဲ႔ ေရာက္သြားၾကတာပါ။ အခု ကၽြန္မတို႔ ရြာလူႀကီးအိမ္ကို အရင္သြားလိုက္ပါဦးမယ္။

ဒီရြာေလးရဲ႕အေၾကာင္းကို ေမးရင္းျမန္းရင္းနဲ႔ေပါ့ေနာ။ ရြာလူႀကီးနဲ႔ အလႅာပ သလႅာပ စကားစျမည္။ဘုရားေက်ာင္းအေၾကာင္း အနည္းငယ္။ တစ္ရြာလံုး ရိုမန္ကက္သလစ္ဘာသာ၀င္ေတြျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း။ သိလာရပါတယ္။

ဘာသာတရားကိုးကြယ္မႈ အေနနဲ႔က ဒီရြာမွာ ဘယ္ခ်ိန္ေလာက္ကတည္းက စၿပီးေတာ့ ျဖစ္သြားတာလဲ။

ၾကာၿပီ ႏွစ္တစ္ရာျပည့္ေတာ့္မယ္။ ရြာတည္တာနဲ႔ ကိုးကြယ္တာ တူတူပဲေလ။

ဘုရားေက်ာင္းေဆာက္တာက ၂၀၀၂ တုန္းက ေဆာက္တာ ဆိိုေတာ့ ဘယ္ကို သြားၿပီးေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရလဲ။

ဟိုဘက္ အေပၚကုန္းေပၚမွာ တစ္ခုရွိတယ္။

ကၽြန္မအခုဆိုရင္ ေထခိုရြာရဲ႕ ဘုရားေက်ာင္းထဲကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒီဘုရားေက်ာင္းကို စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တာကေတာ့ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ကပါ။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္မွာ အၿပီးသတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ရြာလံုးကၽြတ္ ရိုမန္ကက္သလစ္ဘာသာကို ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ အီတလီက ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကိုယ္တိုင္ ျမန္မာျပည္တြင္းကို လာေရာက္ၿပီးေတာ့ ကယားျပည္နယ္မွာ အေျခခ်ေနထိုင္ၿပီးေတာ့  သာသနာျပဳခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီရြာကလည္း ရြာလံုးကၽြတ္ကိုးကြယ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ကေတာ့ တနဂၤေႏြေန႔ပါ။ ဒါေပမဲ့ အခုကေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းတက္တဲ့အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းတက္တဲ့သူ ေတြကိုေတာ့ မေတြ႕ရဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တနဂၤေႏြေန႔ဆိုရင္ ေတာင္ယာသြားတဲ့ အလုပ္ေတြကအစ အလုပ္ေတြ အားလံုးနားၿပီးေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းတက္တာပဲ လုပ္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္ရွင့္။

ေထခုိရြာမွာ ကေယာ ရိုးရာအိမ္ နည္းပါးလွပါတယ္။ ကေယာရိုးရာအိမ္အျဖစ္ ေတြ႕ႏိုင္တာ ဒီအိမ္ ၂ လံုးပဲ ရွိေတာ့တယ္လို႔ ရြာလူႀကီးက ဆိုပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အိမ္တိုင္းလိုလိုဟာ သူတို႔ရိုးရာအတိုင္း ေျခတံရွည္အိမ္ေတြျဖစ္ေပမယ့္ အိမ္အမိုးကိုေတာ့ သြပ္ျပားေတြ မိုးထားတာေၾကာင့္ပါတဲ့။ တကယ့္ကေယာရိုးရာအိမ္ကေတာ့ ေျခတံရွည္လည္း ျဖစ္ၿပီး သက္ကယ္မိုးအိမ္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ေခါင္ကေတာ္ေတာ္ေလးနိမ့္ၿပီး အလင္းေရာင္ေကာင္းေကာင္းမရတဲ့ အေနအထားကိုေတာ့ ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။

အခု ေထခိုရြာက အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ ရိုးရာ၀တ္စံုကိုလည္း ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္ေနာ္။ 

စ်ာျမာ၊ ခိုင္မြန္တို႔နဲ႔ ေဒသခံအမ်ဳိးသမီးမ်ား အျပန္အလွန္စကားေျပာေနၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။

သူတို႔လူမ်ဳိးေတြက သူတို႔ရဲ႕ ဆဲြႀကိဳးေတြကိုလည္း ရိုးရာအေမြအႏွစ္တစ္ခုအေနနဲ႔ တကယ့္ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ထိန္းသိမ္းၿပီးေတာ့ ၀တ္ဆင္ၾကတာရွင့္။ အဲ့ဒီမွာ ဒဂၤါးျပား ေတြကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ဒီဒဂၤါးျပားေတြဟာဆိုရင္ မိဘမ်ဳိးရိုးကတည္းက အစဥ္အဆက္ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္လာတဲ့ ရတနာပစၥည္းေတြလို သေဘာထားၿပီးေတာ့ကို ၀တ္ေနၾကတာရွင့္။ အရမ္းလည္း ၾကည့္လို႔လွ တယ္။ အရမ္းလည္း ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ရိုးရာအေမြအႏွစ္ကို တကယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ လူမ်ဳိးစု တစ္စုကို ေတြ႕ရတဲ့အတြက္ပါ။

ရြာထဲမွာ ဒီလိုမ်ဳိးရိုးရာ၀တ္စံု အၿမဲ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အမ်ဳိးသမီး အေယာက္ ၈၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိတယ္လို႔လည္း ေျပာၾကပါတယ္။ ဒီေထခိုရြာမွာေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေတြဟာ အသက္ ၆ ႏွစ္ေလာက္ ကတည္းကေန ရိုးရာ၀တ္စံုကို စ၀တ္ၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ လည္း ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ၀တ္ဆင္ေနၾကဆဲပါတဲ့။ ပဲြလမ္းသဘင္ရွိတဲ့ အခါမွာေတာ့ သူတို႔အားလံုး ရိုးရာ၀တ္စံုကို ၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ လည္း သူတို႔ ရိုးရာအက ကျပဖို႔ရွိေနပါတယ္။ အခု အလွျပင္ထားတဲ့ ကေယာအမ်ဳိးသမီးေတြကေတာ့ ရိုးရာအက ကျပဖို႔ အသင့္ျပင္ထားၾကတာပါရွင့္။ အခုဆို ရြာသူရြာသားေတြက ကေယာရိုးရာအက တစ္ခုကို ကျပၾကေတာ့မွာပါ။

က်မတို႔အားလံုး ရိုးရာအက ကျပတဲ့ေနရာကို သြားခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ သီခ်င္းကေတာ့ အခ်စ္အလြမ္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့သီခ်င္းပါတဲ့။ ေယာက်္ားနဲ႔ မိန္းမ လက္ခ်င္းယွက္ၿပီး ေျခကိုလႈပ္ လက္ကိုလႈပ္ၿပီးေတာ့ ညင္ညင္သာသာ ကခုန္ရတဲ့ဒီအကဟာ ကေယာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္တတ္တဲ့ ဓေလ့ကို ေဖာ္ေဆာင္ေနပါတယ္။

ညင္ညင္သာသာ ကခုန္ရတဲ့ဒီအကဟာ ကေယာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္တတ္တဲ့ဓေလ့ကို ေဖာ္ေဆာင္ေနပါတယ္။

အခုဆိုရင္ ေရာက္ဖို႔ခက္ခဲတယ္ဆုိတဲ့ ေထခိုရြာကေန ျပန္လာပါၿပီ။ ဒီေနရာေလးကိုေရာက္ဖို႔ ေတာင္ ၁၂ လံုးေလာက္ ျဖတ္ရပါတယ္။ အျပန္မွာ ေသခ်ာၾကည့္မိတာကေတာ့ လမ္းေတြဟာ က်ဥ္းၿပီးေတာ့ ေဘးမွာ ေပ ၄ ေထာင္ေလာက္နက္တဲ့ ေခ်ာက္ႀကီးေတြနဲ႔ပါ။ မၾကာခင္မွာပဲ ရြာတစ္ရြာမွာ ခဏ၀င္နားရပါဦးမယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ ဒီးကူးပဲြအခ်ိန္ ျဖစ္ေနပါတယ္။  

ကၽြန္မအခုေရာက္ေနတဲ့ေနရာကေတာ့ ဖရူးဆိုၿမိဳ႕နယ္မွာ ရွိတဲ့ ဒီခူလယ္ေက်းရြာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတြ႕ရတဲ့အတိုင္းပဲ ဒီကြင္းျပင္ႀကီးအလယ္မွာ ရွိတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေလးဟာ လူ႕ရဲ႕စိတ္ကို တကယ့္ကို ေအးခ်မ္းေစပါတယ္ရွင့္။ ဒီေန႔ဟာ တနဂၤေႏြေန႔လည္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုရားေက်ာင္းတက္တဲ့သူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီရြာကို အခု ကၽြန္မတို႔ ဘာေၾကာင့္ ေရာက္လာလဲဆိုေတာ့ အဓိကက ဒီအခ်ိန္ဟာ ဒီးကူးပဲြေတာ္ျပဳလုပ္ တဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဒီးကူးပဲြအေၾကာင္းလည္း နည္းနည္းစပ္စုၾကည့္မိပါတယ္။

ကယားျပည္နယ္မွာ ဒီးကူပဲြကို ႏွစ္စဥ္ စက္တင္ဘာလမွာ ျပဳလုပ္ၾက တယ္လို႔ ေဒသခံေတြက ေျပာျပပါတယ္။ အဲ့ဒီပဲြမွာ ကယားလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အမ်ဳိးသားေရး သေကၤတျဖစ္တဲ့ ဒီးကူးေကာက္ညင္းထုပ္ကို ေကၽြးေမြးၾက တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ရပ္ေ၀းရပ္နီးကလာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို အေကၽြးအေမြးနဲ႔ ဧည့္ခံၾကတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဒီရြာက အိမ္တစ္အိမ္ကို သြားလည္ၾကည့္ခဲ့ပါေသးတယ္။

ဒီးကူပဲြေတာ္ကို လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို ၀က္သားလံုး၊ ေခါင္ရည္၊ ဒီးကူေကာက္ညင္းထုပ္…ေတြနဲ႔ ဧည့္ခံေကြၽးေမြးၾကပါတယ္။

ေကာက္ညင္းထုပ္ပံုကို ေဒသခံမိန္းကေလးလုပ္ျပပါေသးတယ္။

ေကာက္ညွင္းထုပ္လုပ္ဖို႔ဆုိေတာ့ ေကာက္ညွင္းရယ္ ဒီ ဒီးကူရြက္ လိုတာေပါ့ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်ည္ဖို႔အတြက္ ႏွီးရယ္ေပါ့။ အရင္ဦးဆံုး ဒီးကူရြက္ကို ကန္ေတာ့ ပံုစံေလး ခ်ိဳးလိုက္တာေပါ့။ ခၽြန္ခၽြန္ေလးေပါ့ေနာ္။ ဆန္ကိုလည္း တအားေမာက္ေမာက္ၿပီးေတာ့ ထည့္လို႔လဲ မရဘူးေပါ့ေနာ္။ သူခြက္ကေလးအတိုင္း အထိ ထည့္ေပးရပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ဒီးကူကို သံုးခု စီၿပီးေတာ့ ဒီးကူ တစ္ခု ျဖစ္လာတယ္ေပါ့။

အခုနက အိမ္ရွင္ဦးေလး ေျပာျပသြားတာ သူတို႔ အယူဆေပါ့ေနာ္။ ထံုးစံအေနနဲ႔ ဒီးကူထုပ္ သံုးထုပ္ကို စုၿပီးေတာ့ ခ်ည္တယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဒီလို ခ်ည္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလး ကေတာ့ ကယားတိုင္းရင္းသားေတြဟာ အလြန္ စည္းစည္းလံုးလံုး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိဖို႔ ၿပီးေတာ့ ဒီးကူဆိုတဲ့ အႏွစ္သာရေလး ကို သိဖို႔ အဲလို အစဥ္လာၿမဲအတိုင္း ထုပ္လာခဲ့့ရတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။

အဲလို သံုးခုစုၿပီး ခ်ည္တာ အဓိက က တိုင္းရင္းသားေတြ စည္းလံုးဖို႔  အဲဒီရည္ရြယ္ခ်က္ေလးနဲ႔ေပါ့။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးက တကယ့္ကို ေကာင္းပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ စားဖူးေနၾက မုန႔္ဖက္ထုပ္တို႔ အျခားထုပ္ေတြက အားလံုးက တစ္ထုပ္ပဲ ေလ။ ဒါကိုလဲ တစ္ထုပ္ပဲ ထားရင္ ျဖစ္ရဲ႕သားနဲ႔ သံုးခုစုၿပီး ခ်ည္တာ ျမင္ကတည္းက စိတ္ဝင္စားမိပါတယ္။

ဒီးကူကို အဲလိုမ်ိဳး ေလ်ာက္စားလို႔လဲ မရဘူး။ ေရာင္းစားလို႔လဲ မရဘူး။ ဒီးကူပြဲခ်ိန္ဆိုတာ ကယားမွာ ကိုးလပိုင္းနဲ႔ ဆယ္လပိုင္းမွာ လုပ္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ စားလို႔ရတယ္။ အခ်ိန္မေရာက္ေသးသေရြ႕  စားလို႔မရဘူးလို႔ သိရပါတယ္။ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါလုပ္ၿပီး ပြဲေတာ္ရာသီမွာပဲ စားရတဲ့ အစားစား ျဖစ္ပါတယ္။

ထုပ္ၿပီးသြားတဲ့ ဒီးကူ အထုပ္ကေလးကို ျပဳတ္ေပးရပါတယ္။ ျပဳတ္လို႔ရွိရင္လည္း တစ္ညလံုး ထိုင္ျပဳတ္ေပးရပါတယ္။

ဒီေန႔ေတာ့ အရင္တခ်ိန္က နယ္ေျမမေအးခ်မ္းမႈေၾကာင့္ ေရာက္ဖို႔ခဲယဥ္းတဲ့ ေဒသတစ္ခုကို ေရာက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္ … ဒီေဒသေလးမွာ ကိုယ့္ရိုးရာကို တန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးၾကတဲ့ ကေယာလူမ်ဳိးစုေတြကို ေတြ႕ဆံုခင္မင္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္ … ဧည့္သည္ကို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြဧည့္ခံၾကတာကိုလည္း ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။