ဘီးတစ္ေခ်ာင္း မွန္တစ္ခ်ပ္ ကပ္ေၾကးတစ္ေခ်ာင္း နဲ႔ ဆံပင္ပညာရွင္ဘ၀ တက္လွမ္းလာခဲ့သူ မက်င္ပို႔

.

ဒီတစ္ပါတ္ Meet the Successful  အစီစဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းသြားမယ့္သူကေတာ့ Fancy House Hair & Beauty Spa ကို ေအာင္ျမင္စြာ ဦးေဆာင္သူ ဆံပင္ပညာရွင္ မက်င္ပို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလိုမ်ိဳး ေအာင္ျမင္တဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခု ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ မွန္တစ္ခ်ပ္၊ ဘီးတစ္ေခ်ာင္း ၊ ကပ္ေၾကး တစ္လက္နဲ႔ စတင္ခဲ့ရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူမရဲ႕ ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္မႈကို ရရွိဖို႔အတြက္ ဘယ္လိုႀကိဳးစား ႐ုန္းကန္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ သိရွိႏိုင္ေစဖို႔ ေအာင္ျမင္သူနဲ႔အတူ ေတြ႕ဆံု စကားေျပာၾကည့္ပါမယ္။

ဟုတ္ကဲ့ ဆံပင္လုပ္ငန္းကို ဘယ္အအရြယ္ကတည္းက စတင္ စိတ္ဝင္စားခဲ့တာလဲ။

တကယ္တမ္းေျပာရရင္ေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက စိတ္္ဝင္စားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ Second-Year  ေရာက္တဲ့ခါမွာ တီခ်ယ္ႀကီး အေမဆံုးသြားတယ္တယ္။ ဆံုးသြားတဲ့ခါက်ေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ အလုပ္တစ္ခုေတာ့ လုပ္ရေတာ့မယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ေအာက္မွာ ေမာင္ႏွမ ငါးေယာက္ရွိတယ္။ အႀကီးဆံုးေလ။ အေမကလည္း အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ဘူးဆိုေတာ့ အေဖပဲ ဝင္ေငြတစ္ခု ရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ အေဖဆံုးသြားတဲ့ အခါက်ေတာ့ အေမကလည္း ဖ်ားနာတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တကယ္ျဖစ္သြားတာ သံုးလ အတြင္းထဲမွာ ျဖစ္သြားေတာ့ အဲအခ်ိန္မွာ ကိုယ္က စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ဒါဆံပင္ သင္ရမွာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့ ဆံပင္သင္တန္းထဲ ဝင္ျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီကေန ဆံပင္ေလာက ကို Second Year  ကတည္းက စတင္ခဲ့ တာပါ။ အခုထိေပါ့ေနာ္။

အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီအခါတုန္းက တီခ်ယ္ႀကီး ဘဝမွာ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေလာကဓံ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ပညာေရး တစ္ပိုင္းတစ္စ ဆုိေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းထဲကို ဝင္ခဲ့ရလဲ ဆိုေတာ့ မဝင္ခင္မွာ ခ်ယ္ရီရဲ႕ ဘဝမွာ အျခားရည္မွန္းခ်က္ေတြ  ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြေကာ ရွိခဲ့ဖူးေသးလား ခင္ဗ်။

တစ္ခါကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဆရာ၀န္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာဝန္ျဖစ္တဲ့အခါမွာ ခြဲစိပ္တာပဲ ႀကိဳက္တာ အဲလို တစ္မူထူးျခားတဲ့ အလုပ္ကို ပိုစိတ္ဝင္စားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ အမွတ္ကလည္း မျပည့္ဘူးဆိုေတာ့ Chemistry  ေရာက္သြားတယ္။ ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာ ဓာတုေဗဒမွာလည္း Second  ထဲမွာ စၿပီး ဆံပင္ေလာကထဲ ဝင္လိုက္တာ။ ဒါေပမယ့္ အခုနက ေျပာသလို ခြဲစိပ္မဟုတ္ဘဲ ဆံပင္ကေတာ့ ကပ္ေၾကးသြားကိုင္ ျဖစ္သြားတယ္ေပါ့။

သေဘာတရားေတာ့ တူတယ္ လိုင္းေျပာင္းသြားတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္အဲဒီအခါမွာ တီခ်ယ္ႀကီးဘဝမွာ ဆံပင္ လမ္းေၾကာင္းကို ေရြးလိုက္ၿပီ ဆိုတဲ့ခါက်ေတာ့ ဘာေၾကာင့္မိုလို႔ ဆံပင္ညွပ္တဲ့ လုပ္ငန္းကို ေရြးျဖစ္သြားတာလဲ။ အျခားလုပ္ငန္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲေလ။ အဲဒီအထဲကမွ ဘာေၾကာင့္ ဒီလမ္းကို ေရြးျဖစ္သြားတာလဲ။

ဆံပင္လိုင္းကို ေရြးတာ တစ္ခါလဲ ကိုယ့္ဘာသာ ဒီေမးခြန္း ျပန္ေမးတယ္။ Chemistry နဲ႔ ၿပီးသြားတဲ့အခါမွာ အမွတ္က ေတာ္ေတာ္ ျမင့္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမရိကားဘက္ကေနလဲ ေပးတယ္။ ဟိုဘက္ကိုသြားၿပီးေတာ့ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူတို႔ လိုင္းဘက္ကို ကူးလို႔ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးေတြအားလံုးကလဲ သြားခိုင္းတယ္။ အဲတာကို ျပန္ျငင္းၿပီးေတာ့ ဆံပင္လိုင္းကိုဘဲ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီဆံပင္ကို လုပ္လိုက္ရတာ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု ပံုေျပာင္းသြားတယ္။ အဲေခတ္ကဆို က်စ္ဆံၿမီး က်စ္တယ္။ ပံုေျပာင္းသြားတဲ့အခါမွာ အဲဒီ ဖီလင္က မတူဘူး။ ခါတိုင္းနဲ႔ မတူပဲ စိတ္ေပါ့တယ္။ ကၽြန္မ အကၤ်ီခ်ဳပ္ဖူးပါေသးတယ္။ ဒီဖက္ရွင္ေတြ လုပ္ဖူးတယ္။ တီရွပ္ေလးေတြေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆံပင္လုပ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ အရမ္းစိတ္ဝင္စားတယ္။ အဲဒီေခတ္ကဆို ပိုဆိုးတယ္ ဘာမွလဲ ၾကည့္လို႔မရဘူး။ မဂၢဇင္းတို႔ ဆံပင္စာအုပ္တို႔ ဆိုတာ သီးသန္႔လည္း မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘာသာကို ထြင္ေနရတယ္။ အဲဒီကတည္းက ထြင္တဲ့ဟာကို ဝါသနာ ပါေနတာ။

ဆံပင္ညွပ္တဲ့ ဝါသနာကို စိတ္ဝင္စားကတည္းက သူမရဲ႕ ဝါသနာကို တစ္စိတ္မတ္မတ္ ႀကိဳးစားခဲ့သူပါ။ ဆံပင္ပညာကို အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက နာမည္ႀကီး ပညာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အိုမိဂါ အၾကည္ဆီမွာ တပည့္ခံၿပီးေတာ့ အပင္ပန္းခံ သင္ၾကားခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕ႀကံဳေတြကိုလည္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

တကယ္တမ္း စခဲ့တာက Second Year  မွာကတည္းက ကိုယ့္ရဲ႕ဆရာေပါ့ေနာ္။ အိုမီဂါ အၾကည္ဆီမွာ သင္တန္းတက္ခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္း ဒီလိုတက္တာေပါ့။ တကယ္သင္တန္းေက်ာင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေခတ္မွာ ရန္ကုန္မွာ နာမည္အႀကီးဆံုးက အိုမီဂါေပါ့။ အဲဒီတစ္ေခတ္မွာေပါ့ေနာ္။ ဆိုေတာ့ အဲဒီေခတ္မွာ သူဆီမွာ သင္တန္းတက္တုန္းကဆို ေက်ာင္းက တစ္ဖက္ သင္တန္းက တစ္ဖက္ အဲအခ်ိန္မွာ အေဖကလည္း ဆံုးေနၿပီ ဆ္ိုေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ေဇာက္ခ်ၿပီးေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းကို လုပ္ရမယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း စာဖတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းက   ျပန္လာတယ္ ေန႔လည္ဘက္ဆို ဆံပင္ညွပ္ေပးတယ္။ ငါးက်ပ္နဲ႔ေပါ့။ အဲေခတ္က ငါးက်ပ္နဲ႔ ဧည့္သည္ေတြကို ညွပ္ေပးတယ္။ ပိုက္ဆံစုတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖဆံုးၿပီးသြားေတာ့ အေမ့ကို ေဟာင္ေကာင္ ပို႔လိုက္ေတာ့ ေဟာင္ေကာင္ သြားတယ္။ ေဟာင္ေကာင္မွာ အေမက ဆံပင္နဲ႔ မိတ္ကပ္ကို သီးသန္႔ သင္တန္းသြားတက္တာ။ အေမက တကယ္တက္ခဲ့တာေပါ့။ တီခ်ယ္ႀကီး က ဒီမွာ ဆက္လုပ္တယ္။ ၿပီး အေမျပန္လာတဲ့ အခါမွာ တီခ်ယ္က တကယ္ထြက္ၿပီးေတာ့ ထိုင္ဝမ္မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါး ေလာက္ၾကာတယ္။ ေဟာင္ေကာင္မွာ ၇ လေပါ့။ တစ္ႏွစ္ခြဲေက်ာ္ေလာက္ သင္တန္းကို တကယ္တက္ခဲ့တာေပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမကလည္း ျပည္ပကို ပညာသင္သြားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တီခ်ယ္ႀကီး အေနနဲ႔ ေမာင္ႏွမကလည္း ငါးေယာက္ေလာက္ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ေလ ကိုယ္က ဆံပင္ညွပ္တဲ့ အလုပ္ကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မဟုတ္ဘူး သင္ေနရေသးတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ တီခ်ယ္ႀကီးတို႔ အိမ္မွာ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ အခက္ခဲေတြေကာ ႀကံဳခဲ့ရေသးလား။

ႀကံဳခဲ့ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အေဖက သံုးလတြင္းထဲမွာ ဆံုးသြားေတာ့ သူက ဒီမိသားစုအတြက္ကို ဘာမွမျပင္ဆင္ေပးခဲ့ရဘူး။ အဲအခ်ိန္မွာ ေမာင္အႀကီးကလဲ ထိုင္ဝမ္ ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္မ အႀကီးဆံုး ေအာက္မွာ ကေလးေတြ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ အဲအခ်ိန္မွာက ကၽြန္မ မွန္ေဘာင္ေလး ေသးေသးေလး တစ္ခုေပါ့။ အၾကည့္ဆီက သင္ထားတဲ့ ပညာ ဓားနဲ႔ ဘီးပဲ ရွိေသးတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ အဲအခ်ိန္မွာ ဆံပင္သြားေကာက္တဲ့ အခါမွာ အဂၤလန္က ဆရာတစ္ေယာက္ ေရာက္ေနၿပီ  ကပ္ေၾကးပညာရွင္ဆိုေတာ့ သူ႔ဆီမွာ သင္တန္း ထပ္တက္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တီခ်ယ္ႀကီး ဘဝ စခဲ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းက ျပန္လာတယ္ဆို ဧည့္သည္ကို ညွပ္တယ္။ ငါးက်ပ္ရတယ္ ဆို ငါးက်ပ္ေပါ့။ သံုးေယာက္ဆို ဆယ္ငါးက်ပ္ေပါ့။ အဲတာေတြကို စုစုၿပီးေတာ့ ကေလးေတြကို ေရခဲမုန္႕ေတြ ဝယ္ေကၽြးတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကေလးေတြက အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမလည္း မရွိဘူးေလ။ ကိုယ့္က အႀကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ ခါက်ေတာ့ ခုနက ဒီေရခဲမုန္႔ဝယ္ေကၽြးလိုက္တယ္။ မုန္႔ေလးေတြ ဝယ္ေကၽြးလိုက္တယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဒီကေနရတဲ့ ပိုက္ဆံေလးေတြ စုစုၿပီးေတာ့ ၂၅ က်ပ္ရတယ္ဆို ၂၅ က်ပ္ေပါ့ေနာ္။ အဲလိုေလးေတြ ကေလးေလးေတြ လုပ္ေပးတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီကတည္းက ကိုယ္က ဘာသိလဲဆိုေတာ့ တီခ်ယ္ ဘာေၾကာင့္ ဆံပင္လိုင္းကို ေရြးလိုက္တာလဲ ဆိုေတာ့ အဲအခ်ိန္မွာ အသိက တစ္ခု သိလိုက္တာေပါ့။ ေအာ္ ငါ့မွာ ဘီးတစ္ေခ်ာင္း၊မွန္တစ္ခ်ပ္၊ ကပ္ေၾကးတစ္ေခ်ာင္း ရွိတာနဲ႔ ငါ့ဘဝ အာမခံခ်က္ တစ္ရက္စာေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ဖူလံုတယ္။ ငါဒီကေလးေတြကိုလည္း ေကၽြးႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္က အဲဒီထဲက သိသြားတာေပါ့ေနာ္။

ဘီးတစ္ေခ်ာင္း၊မွန္တစ္ခ်ပ္၊ ကပ္ေၾကးတစ္ေခ်ာင္း နဲ႔ စာဝတ္ေနေရးအတြက္္ ႀကိဳးစားခဲ့ရသလို သူမရဲ႕ အားလပ္ခ်ိန္မွာလဲ အပိုဝင္ေငြ ရရွိဖို႔ အတြက္ အျခားအလုပ္ေတြ လုပ္ကိုင္ ခဲ့ရပံုကိုလည္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

အေမကလည္း ႏိုင္ငံျခားမွာ သင္တန္းသြားတက္တယ္ ဆိုေတာ့ တီခ်ယ္က စာကလည္း တစ္ဘက္ ဖတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲအခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္လဲဆိုလို႔ရွိရင္ ညဘက္ဆိုလို႔ရွိရင္  အေဒၚက တကၠသိုလ္က ဆရာမ ေက်ာင္းကေနၿပီးေတာ့ စာေမးပြဲေျဖတဲ့ စာ႐ြက္ေတြ ရွိတယ္။ အဲစာ႐ြက္ကိုလည္း တီခ်ယ္ ပိုက္ဆံရွာတယ္။ သူက စာေမးပြဲ ေျဖတဲ့ စာရြက္တယ္ ရွိတယ္ဆို ညဘက္ဆို ခ်က္ေပးရတယ္။ သူတို႔က ေဘးနားမွာ အေျဖက ေပးၿပီးသား။ တစ္ညကို တစ္အုပ္ခ်က္လိုက္တယ္ဆိုရင္ ငါးမူးရတယ္လို႔  ဆယ္ပါးရတယ္လို႔ အဲလိုမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္။ သူ႔စာေမးပြဲ အခ်ိန္နဲ႔ ရတာဆိုေတာ့ ညညဆိုရင္ အေဒၚကေန ဒီစာအုပ္ေတြ ထုတ္ေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ က်ဳရွင္က စာ႐ြက္ေတြ အကုန္လံုးေပါ့။ က်ဳရွင္ေတြဆီက ရတာကိုလည္း လုပ္ေပးတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း အန္တီေတြဆီက ရတာလဲ ယူတယ္။ ကၽြန္မ အဲတာ ေတြနဲ႔ ပိုက္ဆံေတြ စုတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲလိုခ်က္တဲ့ခါက်ေတာ့ သိတယ္ ဘဝက ဘာျဖစ္သြားလဲ ဆိုေတာ့ စိတ္ ထဲမွာ ကိုကိုယ္တိုင္ လုပ္မွ ရမယ္။ ငါမလုပ္ရင္ ဘာမွ မရဘူး။ သူမ်ားအားကိုးေနလို႔လဲ မၿပီးဘူး။ အေမကလည္း သင္တန္း သြားတက္ေနတယ္ ဆိုေတာ့ အဲလို ခ်က္တယ္ဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း စုမိတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ Case   ကိုလည္း ျမင္ရတယ္။ ေန႔လည္ ပိုင္းမွာလည္း ဆံပင္ညွပ္္တာကိုး။ ဆံပင္ညွပ္ေတာ့လည္း Case  ကို ျမင္ရတဲ့အခါက်ေတာ့ သိသြားတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း အားမငယ္ဘူး ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ အကုန္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ စာ႐ြက္ေတြ ခ်က္တယ္။

မနက္ဆိုရင္ အိုမီဂါ အၾကည့္က သတိုးသမီးေတြ လိမ္းတယ္ဆို ေခၚတယ္။ ေခၚတယ္ဆုိရင္ အမွန္က ဒါေတြက ပိုက္ဆံမရဘူး။ သူက ေခၚတယ္ဆို သြားၿပီးေတာ့ မိတ္ကပ္လိမ္းေပးမယ္။ မ်က္ခံုးေမႊးေတြ သြားရိတ္ေပးတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ ဆိုးေပးမယ္။ ဆံပင္လိပ္ ေပးမယ္။ ဒါေတြက ပိုက္ဆံမရဘူး ဒါေပမယ့္ ၃ နာရီခြဲ ၄ နာရီေလာက္ဆို ေအာက္မွာ လာေခၚၿပီ။ ဆရာမရဲ႕ အမ်ိဳးသားက က်င္ပို႔ေရ ထေတာ့ သတိုးသမီးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ လာလာ ဝိုင္းလုပ္ ဆို အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမွတ္ခ်က္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္က ညသန္းေခါင္းေက်ာ္  ၂ နာရီ ထိ ခ်က္ရတာ။ ကိုယ္က ဒီအခက္ခဲကို အေမ့ကိုေတာ့ မေျပာဘူးေပါ့ေနာ္။ အဲဒီေငြကို စုေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီဘက္ကလည္း ပညာမရမွာ စိုးေတာ့ ထတယ္။ ထၿပီးသြားေရာဆိုေတာ့ သူက ၂၁ လမ္းမွာ ဆိုေတာ့ ဆင္းအိုးတန္းမွာ ေနတယ္ ။ ၂၁ လမ္းထိ သြားတယ္ ဆိုေတာ့ သင္တန္းေတြတက္ မိတ္ကပ္ေတြ လိမ္း  လိမ္္းၿပီး ျပန္လာရင္ ေရခ်ိဳး ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ တကၠသိုလ္ သြား ဘတ္စ္ကားနဲ႔ သြား အဲလိုနဲ႔ ပဲ ဘဝကို ႐ုန္းကန္ခဲ့တာေပါ့။ အေမ ျပန္လာတဲ့ အထိေပါ့။

ႏိုင္ငံျခားမွာ ဆံပင္ပညာ သင္ၾကားေနတဲ့ သူမရဲ႕ မိခင္ ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မိုနာလီဇာ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ကို ပထမဦးဆံုး စတင္ တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီဆိုင္မွာ မိခင္ႏွင့္ အတူတူ အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ ဖန္တီးမႈေတြ ျပဳလုပ္ခ်င္တာေၾကာင့္ သူမကိုယ္တိုင္ ႏို္င္ငံျခားကို ထြက္ သြားၿပီးေတာ့ ပညာဆက္လက္ သင္ၾကား ျဖစ္ခဲ့ပံုုကိုလဲ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

ဘယ္လိုေျပာရမလဲ အဲခ်ိန္မွာ လူက ငယ္လည္း ငယ္တယ္ေလ။ အျပင္ေရာက္သြားတဲ့ အခါမွာလည္း အဲအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခား ေရာက္သြားတဲ့ သူ သိပ္မရွိဘူး။ ကိုယ့္က မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံရွိလို႔ သြားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေခၽြေခၽြတာတာနဲ႔ သင္တန္းကို သြားတက္ခဲ့တယ္။ ၿပီးလို႔ ရွိရင္ အေမလည္း ပိုက္ဆံေခ်းေပးတာေတြ ရွိတယ္။  တက္ၿပီးလို႔ သင္တန္းျပန္လာတဲ့ အခါက်ရင္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ၁၅ က်ပ္နဲ႔ေတာ့ မညွပ္ေတာ့ ဘူး ဆိုၿပီးေတာ့ ညီမႏွစ္ေယာက္ အခန္းေသးေသးေလးထဲမွာ အဲကြန္းဆင္ၿပီးေတာ့ အဲေခတ္က အဲကြန္းလည္း သိပ္မတပ္တဲ့ ေခတ္မွာ အဲကြန္း တစ္လံုး တပ္လိုက္တယ္။ အဲလို စဥ္းစားၿပီး ထြင္ေနတာေပါ့။ ၿပီးလို႔ရွိရင္ အမိုးေတြ သစ္ပင္ေတြ ထည့္လိုက္မယ္။ အဲေခတ္က decoration အဲလိုမ်ိဳး ကုမၸဏီ လည္း မရွိဘူး။ အဲေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာလုပ္ ေခါင္းေလွ်ာ္ စက္တစ္လံုးနဲ႔ ငါ ၂၅က်ပ္နဲ႔ စေတာ့မယ္။ ၂၅ နဲ႔ စတယ္။ အဲေတာ့ အေမကေျပာတယ္။ ဘယ္သူမွ လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ပဲ ဒီဘက္အခန္းက ၂၅ က်ပ္အခန္းက ေပါက္သြားတယ္။ အဲဒီေခတ္ဆိုရင္ အႏုပညာရွင္ ဦးညြန္႔ဝင္းတို႔၊ ဝါဝါဝင္းေရႊတိ္ု႔ ေဒစီေက်ာ္ဝင္းတို႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒီဘက္ဆိုင္က အျပည့္ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီကတည္းက စၿပီး ကၽြန္မ ဒီဆံပင္ကို ပိုၿပီး Crazy ျဖစ္လာတယ္ေပါ့ေနာ္။

ဘယ္အလုပ္ကို လုပ္လုပ္ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း ဆက္လက္ ရွင္း ျပခဲ့ပါတယ္။

တီခ်ယ္ႀကီးက ခါတိုင္း အင္တာဗ်ဳး လုပ္သလိုပဲ တီခ်ယ္တို႔ S ၅လံုးကို အၿမဲကိုင္ထားတယ္။ Smile, Smart, sensibility, Study,Speed ဘယ္လိုခံယူထားလဲ ဆိုေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းကို လာၿပီးေတာ့ ဒီလို အလွအပကို လာၿပီး ေငြေပးၿပီး Service  လုပ္ခံေနတဲ့ လူတိုင္းက ဘာပဲေျပာေျပာ ဒါဟာလဲ ေငြတစ္ခုပဲ ထုတ္ရတယ္ ရင္းရတယ္ ဟာ တစ္ခု ဆိုေတာ့ အားလံုး က စီးပြားရွင္ ျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္။ စီးပြားရွင္တိုင္းက အခ်ိန္နဲ႔ တန္ဖိုးေပးတာ။ အဲေတာ့ ကၽြန္မ Speed ထဲမွာ ျမန္ရမယ္။ သာမန္စင္စစ္ ေကာင္းဖို႔လိုတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း Smart  က်ရမယ္။ အဲဒီ S ၅လံုးကို အၿမဲေတာ့ ကိုင္ေဆာင္ထားတယ္။

sensibility ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ ဧည့္သည္ကို ေကာက္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ ပိုက္ဆံရတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေကာက္သင့္ဘူး ဆိုရင္ မေကာက္ေပးဘူး။ ျမင္တယ္ ဒီဥစၥာ ေကာက္လိုက္လို႔ရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ရမယ္ သိေနတယ္ ကၽြန္မတို႔က မေကာက္ေပးဘူး။ ဘာလို႔ မေကာက္ေပးလည္း ဆိုရင္ သူက မေကာက္ရင္ စိတ္ဆိုးမွာပဲ။ လူရဲ႕ သဘာဝက လာတယ္ မေကာက္ေပးဘူး ဆိုရင္ စိတ္ဆိုးတာပဲ။ အဲေတာ့သြားမယ္ ဒီျပင္ဆိုင္သြားေကာက္တယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြမ္းလာတယ္။ ကၽြမ္းသြားရင္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီလိုျပန္ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ တကယ့္ Customer  က အရင္းႀကီးလို ျဖစ္သြားတယ္။ ခုနကလို မိသားစုလို ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ေျပာတုန္းက သူမယံုခဲ့ဘူး။ သူသြားေကာက္တယ္။ ေကာက္ၿပီး ပ်က္စီးလာတယ္။ ကိုယ့္ဆီ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ခါက်ေတာ့ ကိုယ့္နဲ႔ အရမ္းပဲ ခါတိုင္းထက္ပို ရင္ႏွီးတယ္။ အဲလိုမ်ိဳးေတြ တစ္ေျဖးေျဖး မ်ားလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ သူမ်ားဆိုင္နဲ႔ ကြဲထြက္သြားတယ္လို႔ ယူဆတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက်ေတာ့ တီခ်ယ္က ဘာလဲဆိုေတာ့ Product ပါ။ ဒီ Product ကိုလည္း အရမ္း တန္ဖိုးထားတယ္။ ဘယ္ေတာ့မဆို ကိုယ့္ျမတ္ဖို႔အတြက္ဆို ခုနကလို Product ေတြ ေရာသံုးတာမ်ိဳး တစ္ခါမွ မသံုးဘူး။ သူေပးထားတဲ့ ေစ်းတိုင္းကို သူနဲ႔ တန္တဲ့ Product ကိုေပးတယ္။

သူမကိုယ္တိုင္ တည္ေထာင္ထားတဲ့ မိုနာလီဇာ ဆုိင္ခြဲ(၂) ေအာင္ျမင္မႈ ရရွိလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူမရဲ႕ဘဝမွာ ႀကီးမားတဲ့ အေျပာင္းလဲတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီမိုနာလီဇာကို ထားခဲ့ၿပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္က်တာေပါ့ေနာ္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေတာ့ ေဟာင္ေကာင္ ေရာက္သြားတာေပါ့ေနာ္။ အိမ္ေထာင္က်တဲ့ႏွစ္မွာလည္း တီခ်ယ္ႀကီး မိုနာလီဇာကို ထားခဲ့ရမွာ အရမ္းႏွေျမာတယ္။ ဘာလို႔လဲဆုိ အဲအိမ္ေထာင္က်တဲ့ ေန႔မွာပဲ ဝမ္းသာေနမယ့္ အစား ကိုယ္က ဝမ္းနည္းေနတာေပါ့။ ဥပမာ မဂၤလာေဆာင္မယ့္ေန႔မွာပဲ ေအာက္ကို ဆင္းမလာေတာ့ဘူး။   ေဆာင္ရမွာ ေၾကာက္တယ္။ ေဆာင္လို႔ရွိရင္ လိုက္သြားရေတာ့မယ္ဆို ဒီမိုနာလီဇာ ႀကီးကို ထားခဲ့ရမွာကိုး အဲသံေယာဇဥ္ေလးေတြလည္း ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူမရဲ႕ အမ်ိဳးသားေနရာ ေဟာင္ေကာင္ကို လိုက္ပါ သြားခဲ့ရၿပီးေတာ့ သူမဝါသနာပါတဲ့ အလုပ္ကိုလည္း စြန္႔ခြာခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔လဲ ဘဝမွာ တေျဖးေျဖးနဲ႔ အဓိပာယ္မဲ့လာပံုကိုလည္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

ေဟာင္ေဟာင္ေရာက္ေတာ့ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အမ်ိဳးသားရဲ႕ ေယာကၡထီးေပါ့ေနာ္။ သူက ေက်ာက္မ်က္လုပ္တယ္။ ေက်ာက္မ်က္လုပ္ေတာ့ သူတို႔ဆံပင္လုပ္တာ အားမေပးဘူး။ အထူးသျဖင့္ သူညီမေတြဆိုလည္း ဆံပင္လုပ္တာကို မႀကိဳက္ဘူး။ အဲေတာ့ ဆံပင္ကိုလည္း မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အေမကလည္း မွာထားတယ္။ အဲေခတ္က မိန္းကေလးဆိုေတာ့ အိမ္္မွာပဲ ေနတဲ့ေခတ္ေပါ့ေလ။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးလို႔ နင္က ငါ့သမီး မဟုတ္ဘူး သူမ်ားသမီး ဘာကိစၥျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ကို ဖုန္းမဆက္ရဘူး။ နင္က သူမ်ားသမီးျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူမ်ား ခိုင္းတာ အကုန္လုပ္ရမယ္။ အဲလိုမ်ိဳး ႐ိုက္သြင္းထားတယ္။ အဲအခ်ိန္က အေမတစ္ေယာက္တည္း ဆိုေတာ့ ပူေတာ့ ပူစာခ်င္တယ္။ ကိုယ့္က မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး ထြက္ခ်င္တယ္ဆိုတာ ေျပာခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေျပာရဲဘူး ဘာလို႔မေျပာရဲလည္း ဆိုေတာ့ အေမတစ္ေယာက္တည္း ဘဝကို ႐ုန္းကန္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္က အေမ့ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ အဲေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ့္ဘဲ ခံလိုက္တယ္။ မလုပ္ခ်င္တာကို ဆက္လုပ္ လိုက္တယ္။ ဂ်ပန္ေရာက္ၿပီးေတာ့ ေက်ာက္မ်က္သင္တန္းေတြ သြားတက္ရတယ္။ ေျခာက္လ ေယာကၡထီးက ေသခ်ာ ပို႔ေပးတာ။ ေျခာက္လၾကာ ဂ်ပန္မွာေနတယ္ စိတ္မဝင္စားဘူး။ ျပန္လာတယ္ လုပ္ေပးတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အဲစိန္ေတြကို ျမင္ၿပီးေတာ့ စိတ္မပါဘူး။

ဆုိေတာ့ အဲဒီလို မေပ်ာ္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုကိုလည္း တီခ်ယ္ႀကီးအေနနဲ႔ လုပ္ခဲ့ရတာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဒီ ဆံပင္လုပ္ငန္းကို ဒုတိယ အေက်ာ့ ျပန္လုပ္ျဖစ္သြားတာလဲ။

အဲအခ်ိန္မွာက လူက အခုနကလိုေပါ့ ဘာေၾကာင့္ အားငယ္သြားတာလဲ။ အခုနက ေျပာသလို စိတ္ဓာတ္က်တာလဲ။ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ေနရရင္ စိတ္ဓာတ္ တကယ္က်တယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ႕ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဲအခ်ိန္မွာ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႕ ကားေပၚတက္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေက်ာက္ေတြေရြးတယ္ စိန္ေတြ ေရြးတယ္။ ျပန္လာတယ္။ ၿပီးရင္ အိမ္မွာလုပ္တယ္ ျပန္သြားတယ္။ ဘာတစ္ခုမွ Creation  မလုပ္ရဘူး။ ေနာက္တစ္ခု တစ္ေန႔တစ္ေန႔ စိန္ကို ေကာက္လိုက္ ဒါႀကီးက လြင့္ထြက္သြားလိုက္ ဒါႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး အဓိပၸာယ္မရွိသလို သိလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲအခ်ိန္မွာ စိတ္ဓာတ္က်လာတယ္ ခိုင္းတာ အကုန္လုပ္တယ္။ ဘာခိုင္းခိုင္း လုပ္ေတာ့တာ။  တစ္ေန႔ကို အသံုးက်တဲ့ မက်င္ပို႔ပဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အေမ့ကိုလည္း စာမွ မေရးလို႔ရတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ အားလံုးက ဒီအလုပ္ထဲမွာပဲ ျမွဳပ္လိုက္တယ္။

အဲလိုပဲ ေနရင္းေနရင္းနဲ႔ တစ္ရက္က်ေတာ့ အမ်ိဳးသားရဲ႕ ညီမေပါ့ သူမ ဆိုင္ကိုေလာ္ဂ်ီ ဖတ္တယ္။ သူက အရမ္းေတာ္တယ္။ အဲဒီ ေယာင္းမတစ္ေယာက္က သူကေနၿပီးေတာ့ စာတစ္ေစာင္ေပးတယ္။ ကၽြန္မကို ကားဂိတ္ကိုလာ နံပါတ္ဘယ္ေလာက္ကိုလာ ငါေစာင့္ေနမယ္။ နင့္ေယာက္်ားေခၚမလာနဲ႔ အဲကၽြန္မကလည္း အမ်ိဳးသားကို ေျပာတယ္ နင့္ညီမ ငါ့ကို စာေပးတယ္။ အမ်ိဳးသားက ပို႔ေပးတယ္။ အဲတာနဲ႔ သြားၾကတာေပါ့။ သူလဲ ပိုက္ဆံရွိလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေယာကၡထီးက အရမ္း စည္းကမ္းရွိတယ္။ အဲတာနဲ႔ ဟိုလည္း ေရာက္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္မကို အင္တာဗ်ဳး လုပ္ထားသလိုပဲ ေကာ္ဖီတိုက္တယ္။ ခ်ီးစ္ကိပ္ေကၽြးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံမရွိေတာ့ ကိုယ့္က တစ္ခြက္ သူက တစ္ခြက္ ခ်ီးစ္ကိပ္က ႏွစ္ေယာက္တူတူ စားရတယ္။ သူေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းက ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ကို အဲဒီေန႔မွာ ပြင့္ထြက္သြားတာ။ သူက ခ်ီးစ္ကိပ္ကို ပါးစပ္ထဲမွာ ငံုထားၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ ဘာအရသာ ရွိတယ္။ ခါးသက္သက္ပဲ ရွိတယ္ဆိုေျပာလိုက္တယ္။ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ မေကာင္းဘူးလားဆ္ိုေတာ့ ေကာင္းတယ္။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ သိလာတယ္ အရသာကို ဒါဆိုရင္ ဒီေဟာ္တယ္ႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ ေဟာ္တယ္ကလည္း အရမ္းလွတယ္။ နင့္ေယာက္်ားနဲ႔နင္ တစ္လတစ္ႀကိမ္ ဒီလို ေကာ္ဖီနဲ႔ ဒီလို ခ်ီးစ္နဲ႔ ဒီလိုေဟာ္တယ္မွာ ႏွစ္ေယာက္တည္း စကားမေျပာခ်င္ဘူးလား။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ခုခ်ိန္မွာက  ေယာကၡထီးက တစ္ေန႔လံုး ပိတ္ထားသလိုပဲ ။ မနက္သြား ညျပန္ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လင္မယားလည္း ေကာင္းေကာင္း စကားမေျပာရ အလုပ္ပဲ ျဖစ္ေနေတာ့ သူေျပာလုိက္တဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ကိုယ့္သေဘာေပါက္သြားတယ္။

အဲဒီမွာ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဘာေျပာလဲ ဆိုေတာ့ ေနာက္တစ္ခ်က္ တစ္ခ်ိန္က နင့္က ဘာမက်င္ပို႔လဲတဲ့ အခုဒီေန႔ ငါအိမ္ကို ေရာက္လာတာ ဘာမက်င္ပို႔လဲတဲ့။ သံုးသြားတဲ့ စကားလံုးတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေျပာေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ တစ္ခ်ိန္က ဘာမက်င္ပို႔လဲ။ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ မင္းသမီးေတြကို လုပ္ခဲ့တဲ့ မိုနာလီဇာ မက်င္ပို႔က ဘာျဖစ္လို႔ ငါအိမ္မွာ ဒီလို လာျဖစ္တာလဲ ဆိုတဲ့ သူက တစ္ခြန္း ေျပာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲတစ္ခြန္းကို အိမ္ေရာက္တဲ့ အခါမွာ တစ္ညလံုး စဥ္းစားတယ္။ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဒီအတိုင္း ဆက္ေနလို႔ သြားမယ္ဆိုရင္ အသက္လည္း ႀကီးသြားမယ္။ ကိုယ္ဒီလိုပဲ ဆက္သြားမယ္။ အဲေတာ့ သူမ်ားခိုင္းသလို ေမာင္းသလို သြားေနတယ္ ဆိုေတာ့ ကၽြန္မ ဘဝလည္း တိုးတက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပ့ါ။ အဲတာနဲ႔ ငါလုပ္ခ်င္တာ လုပ္မယ္ ဆိ္ုၿပီးေတာ့မွ ေယာကၡထီးဆီက ခြင့္ေတာင္းၿပီး အိမ္ေပၚကေန ထြက္သြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တစ္ခါတစ္ေလ ဘဝမွာ ဆံုးျဖတ္ရခက္ခဲတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈေတြကို ရင္ဆိုင္ရေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ မိမိတကယ္ဝါသနာပါတဲ့ အလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္မွသာ   ေအာင္ျမင္မႈကို ရရွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဗမာျပည္မွာလဲ တီခ်ယ္တို႔ ဘဝက အေဖမဆံုးခင္ကလည္း စဥ္းအိုးတန္းမွာ အေျခအေန ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖက အဲလို အခ်ိန္တိုတိ္ုေလးမွာ ဆံုးသြားေတာ့ ဘာမွ မစီစဥ္ခဲ့ေတာ့ တီခ်ယ္တို႔ ဘဝက သုည ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ ျဖစ္သြားတဲ့ အခါမွာ အခုက်ေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပန္က်တဲ့ အခါမွာ သူက အေကာင္းကို ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ ျဖစ္သြားတဲ့ အခါမွာျပန္ဆင္းသြားတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေယာကၡထီးအိမ္က ျပန္ဆင္းသြားတဲ့ အခါမွာ တကယ့္ကို သုည ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီ သုည ျဖစ္တာ ပိုဆိုးတာ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္တာ။

အိမ္အရင္ သြားငွားတယ္။ အဲအခ်ိန္ တစ္သိန္းခြဲ ငွားလို႔ရတဲ့ အိမ္က ရပ္ကြက္က သိပ္မေကာင္းဘူး။ ရပ္ကြက္က မေကာင္းေတာ့ အဲဒီရပ္ကြက္မွာ အဲဒီရပ္ကြက္မွာ အမ်ိဳးသားက အၿမဲေစာင့္ေပးရတယ္။ တီခ်ယ္ကလည္း ပိုက္ဆံရွာတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ ဆိုရင္ ခုနကလို ၇နာရီထိ ဆိုင္သိမ္းၿပီဆိုရင္ တီခ်ယ္က အဲ အခ်ိန္မွာ သင္တန္းတက္တာေတြ ရွိတယ္။ ရတဲ့ဟာေလးနဲ႔ တက္ရတယ္။ အဲေခတ္ကဆို ပိုက္ဆံလည္း မသံုးရဲဘူး ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ အိမ္က မေက်ဘူး ဘဏ္တိုက္ကို ေပါင္ထားရတာ။ အိမ္ရဲ႕ အင္စေတာ္မန္႔ကလည္း ေပးေနရတယ္ ဆိုေတာ့ ေခါင္း အရမ္းစားတာ။ ကိုယ္ဝန္လည္း မယူရဲဘူး ကေလးရွိမွာ အရမ္းေၾကာက္ ရွိရင္ ဒီကေလးရဲ႕ စရိတ္ကို မေပးႏိုင္မွာ စိုးရတယ္။

အဲလိုနဲ႔ပဲ တီခ်ယ္တို႔ လုပ္တယ္။ လုပ္ရင္းနဲ႔ သူေဌးက ကိုယ္အလုပ္ လုပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက ဂ်ဳနီယာ ဘဝနဲ႔ ျပန္ဆင္းရတာေပါ့။ ဂ်ဳနီယာ ဆိုတာ ဆံပင္ညွပ္ဆရာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေအာက္ေျခသိမ္းကေန ျပန္ဆင္းရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆံပင္ ဆိုင္ထဲဝင္ရရင္ ၿပီးေရာဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဝင္လုပ္တာ။ အဲမွာ ဆံပင္ျပန္လုပ္တယ္။ ပိုင္ရွင္က ေတြ႕သြားတယ္။ လုပ္တာ သူမ်ားနဲ႔ မတူဘူး ႀကိဳးစားတာလဲ သူမ်ားနဲ႔ မတူဘူး။ ကိုယ့္ကို ျပန္ၿပီး သင္တန္းေတြ ေပးတက္တယ္။ တီခ်ယ္ႀကီးက အဲခါမွာ စၿပီး သင္တန္းေတြ တက္ရတယ္။ သင္တန္းေတြ စတက္တဲ့ အခါမွာလည္း   ျပႆနာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ႀကံဳတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုနက သားေမးသလို ျပန္ေနာက္ဆုတ္ခ်င္လား ဆိုေတာ့ တစ္ခါမွ အဲလို မစဥ္းစားဘူး။ ဘာလို႔ဆိုရင္ ကိုယ္ ဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီ ကို္ယ္သြားတယ္။ ၂ႏွစ္ေလာက္ ကိုယ္ ဆရာအဆင့္ ျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း ကိုယ္ဝန္စယူခဲ့တာေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္ဝန္ယူတဲ့အခါမွာ သားႀကီးရွိတဲ့ ကိုယ္ထဲမွာ ၇ လ/၈လထိ အဲလိုပဲ ညဘက္ ပြဲေတြကို လိုက္လုပ္တယ္။ ပိုက္ဆံ ရရ မရရ ဒီ႐ိႈးပြဲေတြကို အရမ္းဝါသနာပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုရင္ အဲဒီ ႐ိႈးပြဲေတြလုပ္မွာ ဒီ Creation  ဆိုတာ ထြက္လာတာ။  အလုပ္ကိုလည္း တီခ်ယ္ႀကီးက အၿမဲေပါ့ေနာ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ကိုယ္ဝန္ရွိတယ္ဆို အလုပ္မလာေတာ့ဘူး။ ဗိုက္နာလို႔ မလာရတာနဲ႔။ ေခါင္းကိုက္လို႔ မလာရတာနဲ႔ တစ္ခါမွ ကိုယ္ဝန္စလြယ္ကတည္း ကေလး ဒီသားႀကီးေမြးတာ ညဘက္ ဆယ္နာရီ ေမြးတာ။ ည ၇နာရီထိ အလုပ္လုပ္တုန္း။ တစ္ခါမွ မနားဘူး။

တီခ်ယ္ႀကီးတို႔ ဆံပင္ေလာကဆိုတာလည္း အၿပိဳင္ အဆိုင္မ်ားပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ဆံပင္ညွပ္တဲ့ ပညာကိုေပါ့ေနာ္။ ေလ့လာသင္ယူေနတဲ့ လူငယ္ေတြလည္း ရွိသလို တျခားနယ္ပယ္ အသီးသီးမွာလည္း ေအာင္ျမင္မႈကို ရဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူငယ္ေတြ ရွိပါတယ္ ခင္ဗ်။ အဲဒီလို လူငယ္မ်ိဳးေတြ အတြက္ေကာ သူတို႔လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္မွာ ေအာင္ျမင္မႈ ရဖို႔အတြက္ ဘယ္လိ္ုမ်ိဳး ႀကိဳးစား သင့္လဲ။

ကၽြန္မတို႔ တကယ္ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ပထမဦးဆံုးေပါ့ေနာ္ ဒါတီခ်ယ္ဘက္က ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ကိုယ္ဝါသနာပါတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အရင္ေမးရမယ္။ ဘာလို႔ ဒါကို ေျပာတာလဲဆိုရင္ ဆံပင္က အရမ္းႀကီး နက္နဲတယ္။ ၾကည့္ေတာ့တာ အေပၚယံေလး ၾကည့္လိုက္ရင္ ဒီဆံပင္က ညွပ္လို႔ရမယ္ ထင္ေပမယ့္ ဆံပင္က တအားခက္တယ္။ အဓိပၸာယ္က ေလးေလးနက္နက္ ေသခ်ာ လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဒီဆံပင္က ေအာင္ျမင္တယ္။ ေနာက္ ဘာလို႔ဒါကို ေျပာခ်င္တာလဲ ဆိုရင္ ဥပမာ ေနာက္တစ္ခုက်ေတာ့ ေငြေနာက္ မလုိက္ေစခ်င္ဘူး။ တကယ္လို႔ ေငြေနာက္လိုက္သြားမယ္ဆိုရင္ ဥပမာ ကၽြန္မဆို သင္တန္းတက္တယ္။ နည္းနည္းပါးပါး တတ္သြားတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုင္က ပိုက္ဆံရွိလို႔ ဖြင့္တယ္။ ဖြင့္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္လာၿပီး ပိုက္ဆံေပါက္ၿပီး ေခၚသြားတယ္။ ေခၚလည္း ေခၚသြားေတာ့ ကေလးေတြက ပိုက္ဆံေၾကာင့္ဆို လုိက္သြားတယ္။ ပညာတကယ္မရေတာ့ဘူး။ အဲအခ်ိန္မွာ အဲသူေဌးကလည္း သူကို မေပးႏိုင္ဘူး။ မေပးႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ သူ႔ဘဝကလည္း အဲမွာ သံသရာလည္ေနေတာ့မွာ။ သူတကယ္နာမည္ ႀကီးသင့္တဲ့ ေနရာကို သူမေရာက္ဘူးေပါ့။ ေငြေနာက္ လုိုက္လို႔မရဘူးေပါ့ေနာ္။

ကၽြန္မတို႔က ပညာေနာက္ လိုက္မယ္ဆိုရင္ ေငြက အလိုလို ဝင္လာတယ္။ ဥပမာ ကၽြန္မဆိုရင္ ပညာဘက္ကို သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဘာသူ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု အဆင္ေျပလာတယ္ေပါ့။ တစ္ခါမွလဲ အဲတာကို သြား မစဥ္းစားဘူး ဆိုင္ခ်ဲ႕မယ္တို႔ မရွိပါဘူး။ လုပ္ရင္း လုပ္ရင္းနဲ႔ အခုနကေျပာသလို ေက်ာင္းသားေတြလည္း ရွိလာတယ္။ ကိုယ္ေမြးထုတ္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ေနရာေပးဖို႔ ဆိုင္ခြဲေတြ ဖြင့္တယ္။ အခု မႏၱေလးတို႔ ေနျပည္ေတာ္တို႔ ေခၚပါတယ္ ခဏ ခဏ ဆိုင္ဖြင့္ဖို႔ေပါ့။ တီခ်ယ္ႀကီးက စည္းတစ္ခုေတာ့ တားထားတယ္။ သြားမဖြင့္ဘူး။ ဘာလို႔ဆိုရင္ ကုိယ္ေမြးထုတ္ထားတဲ့ ကေလးေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ သူတုိ႔ေတြ လုပ္ပါေစ။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္မွာ ဘာလို႔ ဆိုင္ခြဲဖြင့္လဲ ဆိုေတာ့ သင္တန္းဆင္းလာတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ မဖြင့္ႏိုင္ၾကဘူး။ အဲတာဆို   ေနရာတစ္ခုေပးၿပီး သူတို႔ကို ေမြးထုတ္ေပးတယ္။ သူတို႔ ဒီေလာကထဲမွာ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးတယ္။ အဲဒါက တီခ်ယ္ႀကီးရဲ႕ ေစတနာေပါ့ေနာ္။ အဲတာေၾကာင့္မို႔လို႔ တီခ်ယ္ ရန္ကုန္မွာ ဆိုင္ခြဲေတြ ဖြင့္ျဖစ္သြားတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ ဘဝမွာလည္း ေအာင္ျမင္မႈကို ရဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တီခ်ယ္ႀကီး ဘဝမွာလို အေျပာင္းလဲေတြေပါ့။ ေလာကဓံတရားေၾကာင့္မို႔လို႔ စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့ လူငယ္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး လူငယ္ေတြ အတြက္ေကာ တီခ်ယ္ႀကီး အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ိဳး အားေပးစကားေတြ ေျပာခ်င္လဲ ခင္ဗ်။

တီခ်ယ္ႀကီး အားေပးစကားေျပာခ်င္တာကေတာ့ တီခ်ယ္ႀကီး တကယ္ပါ အခုဆိုလို႔ရွိရင္ တီခ်ယ္ႀကီး ဘဝမွာ သုည ျဖစ္သြားတာ အဲလုိ ခဏခဏပါပဲ။ ၿပီး အိမ္ေထာင္က်ေတာ့လည္း အမ်ိဳးသားဖက္က ဒီေလာက္္ခ်မ္းသာတာ ကုိယ့္က ဒီလို လာျဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေနတဲ့ရပ္ကြက္ ႀကံဳခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ ေနာက္ၿပီးေတာ့ စကားကလည္းမေပါက္ အႏိုင္က်င့္ခံရတယ္ ႏိုင္ငံျခား ေရာက္တဲ့ အခါမွာ ဆံပင္ေလာကမွာလဲ အႏိုင္က်င့္ခံရတယ္ မ်ိဳးစံု က်င့္ခံရတယ္။ ဆံပင္အရွည္ႀကီးကို ဟိုတစ္ေရာက္က ညွပ္လိုက္ ဒီတစ္ေယာက္က ညွပ္လိုက္ ဆံပင္အရွည္ႀကီးကို အိမ္ျပန္သြားရင္ ကိုယ့္အမ်ိဳးသားက မမွတ္မိဘူး။ အဲလိုမ်ိဳး ထိ အႏိုင္က်င့္ခံရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဘာလုပ္လိုက္လဲ ဆိုရင္ သီးခံစိတ္ တီခ်ယ္ႀကီးက သီးခံစိတ္နဲ႔ အႏိုင္ယူတယ္။ ကိုယ့္သူမ်ားကို သီးခံလိုက္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကို အႏိုင္က်င့္ေနတဲ့ သူက အေႏွးနဲ႔ အျမန္ပဲ သူက ကိုယ့္ကို သူငယ္ခ်င္းျပန္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ကို သနားလာတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္လည္း ျပန္ကူလာတယ္။ ရန္သူ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အစက ကိုယ့္ကို ကိုယ္စိတ္ထဲမွာ အဲလို ထင္တယ္။ တီခ်ယ္ ဆရာျဖစ္သြားတဲ့ အခါမွာလည္း တီခ်ယ္ အခုနကေျပာတဲ့ ေဟာင္ေကာင္မွာဆို ၿပိဳင္ရတယ္။ ဘယ္္ဆရာက ဘယ္ေလာက္ လုပ္ရတယ္။ ဘယ္ဆရာက ဘယ္ေလာက္ရတယ္ဆိုတာ ကပ္ျပားေတြနဲ႔ ၿပိဳင္ရတယ္။ ၿပိဳင္တဲ့ အခါမွာ တီခ်ယ္က ေျခာက္လပဲ ၾကာတယ္။ ရွိသမွ် တစ္ဆိုင္လံုးက ဆရာကို အကုန္ေက်ာ္တက္တယ္။

အဲတာဆုိ သူတို႔က ဝိုင္းၿပီးေတာ့ မနာလိုၾကတာ။ အဲလို မနာလိုတဲ့ အခါ ေတာ္ေတာ္ခံရတာ။ ေသးေသးမႊားမႊားက အစ ဒုကၡေပးတယ္။ ဖုန္းဆက္တာက အစ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေနာ္။ အဲတာေလးေတြကိုလည္း ဘယ္လိုလဲ ဆို ခြင့္လႊတ္စိတ္နဲ႔ ခြင့္လြတ္တယ္။ ျဖစ္မွာပဲ သူတို႔  လုပ္ခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီ ကိုယ့္က ေျခာက္လေလာက္ ေလးနဲ႔ ေနရာယူလိုက္တယ္။ ငါဆို ဒီလိုပဲ ျဖစ္မွာပဲ အဲလိုမ်ိဳးေပါ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ကို အၿမဲထားတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်တယ္ မက်ဘူး ဆိုတာ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ ႀကိဳးစားတယ္။ တကယ့္လိုကိုယ့္ အရမ္း ဒီေလာကကို စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုရင္ စိတ္ဓာတ္က်ေနမယ့္ အစား ေလ့လာပါ။ အခုဆုိ အရမ္းေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳး အြန္လိုင္းမွာ ေဖ့ဘုတ္မွာ ယူက်ဳမွာ အကုန္သင္လို႔ရတယ္။ ဆရာမပါပဲ ေတာင္မွာ ညွပ္တာေတြ ေသခ်ာသင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုနက ေျပာသလို အေျခခံေလးေတာ့ ေကာင္းဖို႔လိုတယ္။ အေျခခံေကာင္းတယ္ဆိုရင္ အြန္လိုင္းမွာ အကုန္သင္တန္း တက္လို႔ရတယ္။ အဲဒီလိုတတ္သြားတယ္ဆိုရင္ တစ္ေန႔ေအာင္ျမင္မွာ သီးခံဖို႔ပဲ လိုတယ္။