အႏုပညာေရးကိစၥမွာ ျခေသၤ့တို႔ထံုး ႏွလံုးမူၿပီးလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ သရုပ္ေဆာင္ ဒါရိုက္တာ ထူးသာ

.

ဒီတစ္ပါတ္ Meet the Successful အစီစဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းသြားမယ့္သူကေတာ့ အႏုပညာေလာကမွ ေမြးဖြားလာၿပီး ငယ္စဥ္ကတည္းကစလို႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ လုပ္ခဲ့ရာကေန ပရိသတ္ေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ အားေပးမႈကို ရရွိလာခဲ့တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ ဒါ႐ိုက္တာ ထူးသာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ဖခင္ကေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ သမိုင္းမွာ အထင္ကရ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦး ျဖစ္တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေဂ်ာ္လီေဆြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဖခင္ရဲ႕ အႏုပညာအေမြကို ဆက္ခံရင္း ငယ္စဥ္ကတည္းက စလို႔  သူဝါသနာပါတဲ့ အႏုပညာလုပ္ငန္းကို တစ္စိုက္မတ္မတ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့တဲ့ ဦးထူးသာရဲ႕ ဘဝျဖတ္သန္းပံုကို သိရွိႏိုင္ေစဖို႔ ဒီတစ္ပါတ္မွာလည္း ေအာင္ျမင္သူနဲ႔အတူ ေတြ႕ဆံု စကားေျပာၾကည့္ပါမယ္။

ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ဦးရဲ႕ အႏုပညာ ျဖတ္သန္းမႈ အႏုပညာေလာကကို ဘယ္အရြယ္ကတည္းက ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္ေလာက္က စလုပ္ျဖစ္တာလဲ။

႐ုပ္ရွင္အေနနဲ႔ အတိက်ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၈၃ ေအာက္တိုဘာမွာ ဦးတို႔ ႐ိုက္ထားတဲ့ကားက စၿပီး ႐ံုတင္တာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီကစၿပီး မွတ္တမ္းတင္ တြက္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ခုဆိုရင္ ႏွစ္ သံုးဆယ္ ေက်ာ္သြားၿပီေပါ့။ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္း ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အေဖက သူ႐ုပ္ရွင္မွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ခ်ိန္ေက်ာ္မွ အေမနဲ႔ညားတာဆိုေတာ့ ဦးတို႔က ဒီေလာကမွာ ေမြးတာဆိုေတာ့ ကိုယ့္တစ္သက္လံုးက ႐ုပ္ရွင္ေလာကမွာ က်င္လည္ခဲ့ရတာေပါ့ေနာ္။

ဒါေပမယ့္ အႏုပညာလို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ သိလာတဲ့ အတိုင္းတာကေတာ့ ၁၁ႏွစ္သား ၁၂ ႏွစ္သားကေန အေဖက စၿပီး ေျမေတာင္ ေျမွာက္ေပးတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲက ျပဇာတ္ေလးေတြ သီတင္းကၽြတ္၊ တန္ေဆာင္တိုင္ ေနာက္တစ္ခါ အထင္ကရ ပြဲေလးေတြမွာ ကေလးေတြ ျပဇာတ္သေဘာမ်ိဳး ဖြဲ႔ၿပီးေတာ့ ျပဇာတ္ေတြ လိုက္ကတယ္။ အဲဒီကစၿပီးေတာ့ ပိုးေတြ ပါလာတာေပါ့။ နဂိုကတည္းက ဝါသနာပါၿပီးသားဆိုေတာ့ အေဖေျမေတာင္ေျမွာက္တာနဲ႔ပဲ တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႔  ဒီေလာကႀကီးကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိရသေလာက္ ပရိသတ္ေတြလည္း သိမွာပါ။ ဦးတို႔ က ညီအစ္ကို သံုးေယာက္ရွိတယ္ေျပာတယ္။ အဲဒီအထဲကမွ ဦးရယ္၊ ဦးညီေဂ်ာ္ရယ္ ပရိသတ္ေတြၾကားမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား  သ႐ုပ္ေဆာင္ေတာ့ သိရတယ္။

အလတ္ကေတာ့ ဒီေလာကကေတာ့ မလုပ္ဘူး။ အေဖနာမည္ နာမည္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဂ်ာ္လီေဆြႏွင့္ သားမ်ားဆိုၿပီး ႐ုပ္ရွင္ ကုမၸဏီ ေထာင္ေတာ့လည္း သူပဲ ဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္တယ္။ သူကလည္း ဝါသနာေတာ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူကိုယ္တိုင္ေတာ့ ဝင္မလုပ္ခဲ့ဘူး။ အေဝးကေန ပံ့ပ္ုိးေပးတယ္။

ဒါဆုိရင္ ဦးဘဝမွာ ၈၃ခုႏွစ္ကေနစၿပီး ႐ုပ္ရွင္ေလာကထဲ စေရာက္ၿပီ ဆိုေတာ့ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေကာ ဦးအေနနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ိဳး ႐ုပ္ရွင္ေလာကမွာ ဇာတ္လမ္းေတြကို ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့လဲ။

၈၃ ႐ိုက္တယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီတုန္းက ရုပ္ရွင္ပဲ ရွိတာ။ ႐ုပ္ရွင္ကားႀကီးကလဲ အဲဒီတုန္းက ဖလင္အားကိုး ႐ိုက္ရတာ ဖလင္အားကိုး ႐ိုက္ေတာ့ ကားထုတ္အေရတြက္ကလည္း နည္းတယ္။ နည္းေတာ့ ဖလင္အရင္ေလွ်က္ရတယ္။ ဖလင္အရင္ဝယ္ရတယ္။ အဆင့္ဆင့္ ဒီလိုပဲ မွာယူတင္သြင္းၿပီး ႐ိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ကား အေရအတြက္နည္းေတာ့ တစ္ႏွစ္မွ ႏွစ္ကား႐ိုက္ရတဲ့ အခါမ်ိဳးလည္းရွိတယ္။ သံုးကားေလာက္ ႐ိုက္ရတာမ်ိဳးလည္းရွိတယ္။ အဲေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လုပ္ေနတဲ့ က်ဳရွင္ လုပ္ငန္္းကိုလဲ ႐ပ္လို႔ မရဘူး။ ရပ္လို႔မရေတာ့ က်ဳရွင္ကို တစ္ဖက္ျပ ကေလးေတြကို စာသင္ေနရင္းနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ဝင္လာၿပီဆိုရင္ ႐ုပ္ရွင္သြား႐ိုက္လိုက္ ကေလးေတြကို ခဏ အနားေပး။ သူတို႔ စာေမးပြဲအခ်ိန္ဆို အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ အရမ္းကို သူတို႔ကို ျပန္သင္ေပးရတယ္။

ဒါဆိုရင္ အဲဒီရက္ပိုင္းေတြကေတာ့ ဦးအတြက္ အလုပ္ႏွစ္ခု တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း လုပ္ေနရတာေပါ့ေနာ္။

အၿမဲတမ္းလဲ ႐ုပ္ရွင္က မ႐ိုက္ရဘူး က်ဲက်ဲ ဆိုေတာ့ အဲမွာ အားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးေတြကို ဖိသင္ ဖိသင္ၿပီးေတာ့ စာေမးပြဲ သူတိို႔ ရက္ဆိုရင္ အဆိုးဆံုးက စာေမးပြဲရက္နဲ႔ သူတို႔ သီတင္းကၽြတ္စာေမးပြဲရက္၊ ဒီဇင္ဘာ စာေမးပြဲရက္၊ ေနာက္ဆံုး စာေမးပြဲရက္ ႐ုပ္ရွင္ဝင္လာၿပီဆိုရင္ ႐ုပ္ရွင္လဲ ေျပး႐ိုက္လိုက္ရ။ အဲတာက်ေတာ့ ဦးညီေဂ်ာ္တို႔၊ ဦးတို႔နဲ႔ တြဲသင္တဲ့ ကိုခင္ေဌးတို႔ ဆရာေတြပါ အစားထိုး၊ ေနာက္ၿပီး ဦးတို႔ က ျပန္သင္ေပး။ အဲဒီတုန္းက အဓိက ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ ဦးတို႔က chemistry ေပါ့ေနာ္။ ၉တန္း၊ဆယ္တန္းထိ chemistry သင္ေပးတယ္။ အဲလိုနဲ႔ေနၿပီးေတာ့ ၈၈ ထိသင္ရတယ္။ ၈၈ ၿပီးေရာ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ေကာ၊ က်ဳရွင္ေကာ၊ ရွင္ႏွစ္ရွင္ၾကားမွာ ေသေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့ က်ဳရွင္ကို နားလိုက္တယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ကို္ ဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေလးစားၾကတယ္။ ခ်စ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ကလည္း လူငယ္ေတြကိုကေလးေတြကို ဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေပါင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေပါင္း ေပါင္းၿပီး ကေလးေတြကို ေခ်ာ့သင္ေပးတာေပါ့ေလ။

 ၉၀ က်ေရာ ဗီြဒီယိုေတြ ေပၚလာတယ္။ ဗီြဒီယို ေပၚလာေတာ့ ဗီြဒီယို အားေတြလည္း ေကာင္းလာၿပီ၊ ေကာင္းလာေတာ့ ဗီြဒီယို သီးသန္႔ ႐ိုက္တာေပါ့။ ႐ိုက္ေတာ့လည္း သ႐ုပ္ေဆာင္ စစ္စစ္နဲ႔ေပါ့။ သ႐ုပ္ေဆာင္ပိုင္းအေနနဲ႔ သိပ္အခက္အခဲေတာ့ မရွိပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အေပးအယူ မွ်ပါတယ္။ ၉၀ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဗီြဒီယိုပဲ ဆက္လက္ ခ်ီတက္ခဲ့တယ္ေပါ့။ ဗီြဒီယို ဆက္လက္ခ်ီတက္ခ့ဲေတာ့ ဗီြဒီယို မွာလဲ အလုပ္ေတြ လုပ္ရတယ္။ အဲဒီမွာ ႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ဗီြဒီယို မွ်ေနတာေပါ့ေနာ္။ သရုပ္ေဆာင္ စစ္စစ္ကိုပဲ ရပ္တည္ခဲ့တယ္။

အႏုပညာေလာကမွာ ႀကိဳစားေနစဥ္အတြင္း ၾကားကာလ နာမည္ရလာခါစမွာ ႀကံဳေတြခဲ့ရတဲ့ အမွတ္တရ အျဖစ္ပ်က္ေလးကိုလည္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

ဦးခုနေျပာသလိုပဲ ပင္ပန္းတယ္။ ပင္ပန္းတာက ဘယ္ခ်ိန္မွာ ပင္ပန္းလဲ ဆိုေတာ့ နာမည္ေလး နည္းနည္း ရလာၿပီ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ထူးသာရယ္လို႔ သိလာတဲ့အတိုင္းအတာ ရွိသလို၊ ေဂ်ာ္လီေဆြရဲ႕ သားရယ္လို႔ သိလာသည္ ျဖစ္ေစ၊ ညီေဂ်ာ္ရယ္လို႔ သိလာသည္ ျဖစ္ေစ၊ ႐ုပ္ရွင္ သမားလို႔ သိလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆံုး အဆိုးဆံုးက ၾကားကာလက တစ္ခါတေလ ဘဝက ဘတ္စ္ကား စီးလို႔ မရတဲ့ ဘဝေရာက္သြားတယ္။ ကားေပၚမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လက္တို႔ၾကတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ထဲက ထူးသာ ထူးသာ ေနာက္တစ္ေရာက္က ဘာလို႔ၾကည့္ေနတာလဲ ကြာ။ သူလဲ ငါတို႔လိုပဲ ဘတ္စ္ကား စီးတာပဲ ဆိုတဲ့ အဲဒီလို ဒဏ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ခံရတယ္။ ခံရတယ္ဆိုတာက နာမည္ရလာစ အခ်ိန္ တြန္းလွန္ရတဲ့ ဒဏ္ပဲ။ ကားလဲ ဝယ္မစီးႏိုင္ေသးဘူး။ အဲလိုၾကားကာလေပါ့။ အဲလိုၾကားကာလမွာ နာမည္္ကေတာ့ရေနၿပီ။ အကုန္လံုး သာမန္ လူေတြ သြားေနတဲ့ အတိုင္းအတာပါ။ အဲဒီရဲ႕ ဒဏ္ေတြကို ေတာ္ေတာ္ ခံရတယ္။

ေအာင္ျမင္မႈကို ရရွိဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အခ်ိန္ သးီခံရမယ္ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္းပဲ သူငယ္စဥ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ လုပ္ခဲ့ စဥ္က ဇာတ္႐ုပ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ႀကိဳးစားၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ရတယ္လို႔ ေျပာျပပါတယ္။

ေငြေရးေၾကးေရး အဓိက မထားပဲနဲ႔ ကိုယ့္အႏုပညာ ေအာင္ျမင္ေရး အတြက္ပဲ ဇာတ္႐ုပ္က အစံု လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ဟာသဆိုတဲ့ အတိုင္းအတာမွာလဲ ဒီေနရာမွာ ညီေဂ်ာ္ေနရာ ညီေဂ်ာ္မအားဘူး ထူးသာလာခဲ့။ ထူးသာမအားဘူး ညီေဂ်ာ္ အဲလိုိ ဟာသလဲ လာခဲ့။ ဒုတိယ မင္းသားလို ေနရာမ်ိဳးလဲ လာခဲ့ မင္းသမီးနဲ႔ အၿပိဳင္ မင္းသားကိုပိုးရမယ္။ ေနာက္ဆံုးကိုယ္က်န္ခဲ့တာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါေစ။ ကိုယ္နဲ႔ ညားသြားတာျဖစ္ေစ အဲေတာ့ ဦးတို႔တန္းမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြဲခဲ့ရတယ္ေပါ့ေနာ္။  မစိုးတို႔၊ မဆင့္တို႔၊ ဆိုတာ ေမာင္ႏွမေတြလို အတိုင္းအတာ ျဖစ္ေနၿပီ။

အဲဒီလို ဇာတ္ပို႔ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေနာက္တစ္ခါ လိုအပ္လို႔ဗီလိန္ ဆိုရင္လည္း လာခဲ့ပဲ။ ဆိုေတာ့ အဲလိုဇာတ္႐ုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို တစ္ခန္းရသည္ျဖစ္ေစ။ တစ္ကားလံုးပါသည္ ျဖစ္ေစ ဦးတို႔ ဝီရိယ မေလ်ာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီအရာ ဗဟုသုတနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဦးတို႔ ထံုးက ေျခသၤထံုး ႏွလံုးမူထားတယ္ေပါ့ေနာ္။

 ဦးတို႔ၾကားဖူးတဲ့ ေျခေသၤထံုးကေတာ့ ေျခေသၤတို႔ မည္သည္တဲ့ သားေကာင္ႀကီးသည္ ငယ္သည္ မဟုတ္ဘူး လံုးလဝီရီယ စိုက္ထုတ္ထာေတာ့ ပမာဏခ်င္းအတူတူပါပဲ။ သားေကာင္ေသးလို႔ဆိုၿပီး ဝီရီယ မေလ်ာ့ပါဘူး။ သားေကာင္ ႀကီးလို႔ဆိုၿပီး ဝီရီယ ပို မထည့္ပါဘူးတဲ့။ ဗီြဒီယိုမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကားႀကီးမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ပါတဲ့အခန္း နည္းသည္ ျဖစ္ေစ မ်ားသည္ ျဖစ္ေစ ထည့္ရတဲ့ စြမ္းအင္ကို အျပည့္အဝ ထည့္တယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာ ဒီလိုကားမ်ိဳးေတြကို ျမန္မာ့အသံ ျမဝတီက ေနၿပီးေတာ့ Free  ျပအံုးေတာင္မွ ေအာ္ဒီကားေလးတုန္းက ထူးသာတို႔ ဘယ္လို လုပ္ခဲ့တာ အမွတ္တရေလးေပါ့။ ေပါ့ေပါ့ေလးေပါ့ ထူးသာတို႔ တစ္ကားမွ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္လာမယ့္ လူငယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အဲတာမ်ဳိးေပါ့။ တစ္ခုခုေပါ့ ရည္မွန္းခ်က္ကို အႀကီးႀကီးထား ထားၿပီးရင္  နည္းသည္ မ်ားသည္ မဟုတ္ပဲ လုပ္ၾကပါ။

အခုလိုမ်ိဳး ဇာတ္႐ုပ္မ်ိဳးစံုကို ႀကိဳးစားၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ပရိတ္သတ္ေတြ ခ်စ္ခင္အားေပးမႈ ရလာခဲ့တဲ့ ဦးထူးသာရဲ႕ ဘဝမွာ အခက္ခဲေတြနဲ႔ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့အခါ စိတ္ကို အၿမဲၾကည္လင္ ေစဖို႔ အတြက္ကလည္း အေရးႀကီးတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူ႔ဘဝမွာ ခြန္အားေတြ ရရွိဖို႔ဆို ဗုဒစြမ္းအားေတြနဲ႔  ဓမၼစာေပေတြကို အားကိုးေနသူ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးထူး ေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္အဝင္စားဆံုးအခ်က္ေတြက ဦးငယ္ဘဝတုန္းက သ႐ုပ္ေဆာင္ေလာကကို ထဲထဲဝင္ဝင္ ေရာက္တယ္ဆိုေတာ့ ဦးရဲ႕ ညီအစ္ကိုခ်င္းတူတူေတာင္မွ တစ္ေယာက္က သ႐ုပ္ေဆာင္ေလာကထဲမေရာက္ပဲနဲ႔ စီးပြားေရး လိုင္းဘက္ကို အားသန္သြားတယ္လို႔  ထင္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ဦးထူး အေနနဲ႔ေကာ အဲဒီလူငယ္ဘဝ ၂၆/၂၅ အရြယ္မွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ကို ေဇာက္ခ် မလုပ္ပဲ တစ္ျခား က်ဳရွင္ ဆက္သင္ဖို႔ေတြ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ေတြ အဲဒီလိုမ်ိဳး လူငယ္စိတ္နဲ႔ေပါ့ေနာ္။ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာေတြ ရွိလား။

ဒီြဟျဖစ္ခဲ့တာ ဦးက်န္တဲ့သူေတြလည္း သိသြားေအာင္ ဦးဘဝနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး အေမကလည္း က်န္းမာေရး မေကာင္းဘူး အိပ္ရာထဲ လဲေနတဲ့အခ်ိန္ က်န္တဲ့ ညီအစ္ကိုေတြကလည္း ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ ကိုယ္သြား အိမ္ေထာင္က်တဲ့သူက် ဦးထူး တစ္ေယာက္တည္းအိမ္မွာ ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္မွာ စားစရာမရွိေတာ့ ဘာလုပ္လဲ ဆိုရင္ ဦးထူး တစ္သက္လံုးမမယ္ဆိုတဲ့ ဝိတ္ျပားေတြကို ေပါင္ႏွစ္ရာေလာက္ကို ေငြႏွစ္ရာေလာက္နဲ႔ သြားေရာင္းရတယ္။

အဲတုန္းက တစ္ေပါင္ကို တစ္က်ပ္ပဲ ရတယ္။ အဲလိုေတြ ေပးဆပ္ခဲ့ရတယ္။ ဘာလုပ္မလဲဆိုေတာ့ အဓိက ဦးထူးတို႔ရဲ႕ ဂိုက္လိုင္းေပါ့ေနာ္။ လူငယ္ေတြကို ေျပာခ်င္တာက ဂိုက္လိုင္းက ဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ စာေပေတြမွာ သြားေတြ႕တယ္။ ဦးထူးတ္ို႔ နိမ့္က်ေနတဲ့ စိတ္ အားငယ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြကို ဘယ္သူက ဦးထူးကို ဆြဲေခၚသြားလဲ ဆိုရင္ ဆရာႀကီး ပီမိုးနင္းလို စာအုပ္ေတြ တက္က်မ္းလို စာအုပ္ေတြ ဆရာ ေအာင္ဝင္း စိတ္ပညာရဲ႕ ေအာ္တို စာဂ်က္ရွင္း ဆိုတဲ့ စာအုပ္။ ဆရာမင္းဆႏၵရဲ႕  စာအုပ္ေတြေပါ့ေနာ္။ အဲစာအုပ္ေတြဟာ ဆိုက္ကို စာအုပ္ေတြ အဲဆိုက္ကို စာအုပ္ေတြက မိမိဘဝကို ျမွင့္တင့္ဖို႔ဟာ မိမိသာလ်ွင္ ပဲ့ကိုင္ဆိုတဲ့ ေတာ့ပ္ကို ရသြားတယ္။ ငါလုပ္ရင္ ငါတကယ္ရတယ္ဆိုတာလဲ ျမင္သြားတယ္။ ငါတကယ္ႀကိဳးစားရင္ တကယ္ရတယ္။ အဲတာနဲ႔ မဆုတ္မနစ္လုပ္ရင္လည္း တေျဖးေျဖးနဲ႔  ႀကံခိုင္ရငး္ ႀကံခိုင္ရင္းနဲ႔ တစ္ေျဖးေျဖး သူမ်ားေတြ စိတ္ဓာတ္က်လို႔ ထြက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မက်ပဲနဲ႔ တေလွ်ာက္ ခ်ီတက္ႏိုင္ေၾကာင္း  ဆြဲၿမဲစြာ လုပ္ကိုင္ျခင္းေၾကာင့္ ဒီေနရာကို ေရာက္လာတာေပါ့။

ဒီေန႔ ဒီခ်ိန္မွာ ဒီလိုရပ္တည္လို႔ရတဲ့ အခ်က္မ်ိဳး ဒါေပမယ့္ ခ်မ္းသာလားဆိုေတာ့ မခ်မ္းသာပါဘူး။ ဆင္းရဲလားဆိုေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့ အထဲမွာ မပါဘူး။ လူလတ္တန္းစား ထဲမွာပဲ။ သို႔ေသာ္ ပုခံုးႏွစ္ဘက္ၾကား ေခါင္းေပါက္တာျခင္း တူေပမယ့္ ကိုယ့္ကို ေခ်ာလို႔ ၾကည့္တာ မဟုတ္ဘူး။ ခ်စ္လို႔ၾကည့္ၾကတာ။ ျပည္သူရဲ႕ ေမတၱာကို ရတာ။ အဲေတာ့ အသက္ႀကီးတဲ့သူကလဲ ကိုယ့္ကို ရြယ္တူတန္းတူကလဲ ခ်စ္သလို ေအာက္ငယ္ရြယ္သူေတြကလည္း ဦးထူးသာႀကီး ဆိုၿပီး ခ်စ္တယ္။ အဲေတာ့ ဇာတ္႐ုပ္မ်ိဳးစံု လုပ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မိုလို႔လဲ ဒီလူသည္ ႐ုပ္ရွင္ထဲက လူႀကီးဆိုၿပီး ေလးစားမႈနဲ႔ ခ်စ္တယ္။

စိတ္ပညာရွင္တိ္ု႔ရဲ႕ အႀကီးဆံုးက ဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ စိတ္ပညာရွင္ႀကီးက တို႔ဗုဒၶဘုရား သခင္ ျမတ္စြာဘုရား ျဖစ္ေနတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ရဲ႕ စာေပေတြ ဒီဘက္ကို ေရာက္သြားတဲ့ အခါက်ေတာ့ စိတ္ကို ထားတတ္သြားတယ္။ ထားတတ္သြားၿပီးေတာ့ သူရဲ႕လမ္းစဥ္နဲ႔ပဲ က်င့္ႀကံ အားထုတ္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္လာတယ္ေပါ့။ အသက္ပိုင္းအရေကာ ကိုယ့္ရဲ႕ က်င့္ႀကံဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္လာၿပီဆိုတဲ့ တိုင္းတာအရ အဲဘက္ကို ဘယ္က လူငယ္ေတြရတာလဲ ေျပာခ်င္တာ။ စာက ရတာပါ။

ခုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျမန္မာျပည္မွာ သန္းငါးဆယ္ေက်ာ္ရွိတယ္။ စာအုပ္တစ္ေထာင္ ႐ိုက္လို႔ မကုန္ဘူး။ ေဖ့ဘုတ္္ေတြ ၾကည့္ၾကတယ္။ ဒီအရာကလဲ မရဘူးလား ရပါတယ္။ သို႕ေသာ္ အရနည္းတာေပါ့ေနာ္။ အရင္ဆံုး မဖတ္ရင္ ဝတၳဳေလးေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ ဝတၳဳမွာ တစ္အုပ္လံုး ၿပီးရင္ တစ္ေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္းေတာ့ ထြက္လာမယ္။ အဲဝထၳဳကေန ရသကေန သုတရသေလး သြားၾကည့္လိုက္။ သုတရသကေန သုတေလး သြားၾကည့္လိုက္။ သုတကေန စိတ္ပညာ စိတ္ပညာကေန ေနာက္ဆံုး ျမတ္စြာဘုရား သခင္ရဲ႕ ေဟာၾကားတဲ့ စာေတြ ေရးသားေနတဲ့ ဆရာေတာ္ဘုရားေတြေပါ့။

ေအာင္ဆန္းဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးတို႔ ၊ဆရာေတာ္အရွင္ေဆကိႏၵတို႔ ေမတၱာရွင္ ေရႊျပည္သာ ဆရာေတာ္တို႔ ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ တရားေတြဟာ တို႔ဘဝလမ္းေၾကာင္းအတြက္ ဒီလိုေနရမွာပါလား။ လူေလာကမွာ ေနဖို႔အတြက္ေကာ ေလာကုတၱရာအတြက္ေကာ တို႔ဘယ္လိုေနၾကရမယ္ဆိုတာ အမ်ားႀကီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ေပးတယ္ေပါ့ေနာ္။ စာသည္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအေရးပါတဲ့ အထဲမွာပါလာတယ္။ အဲတာကိုလည္း ေနာက္ပိုင္းလူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေပါ့လာတာ ေတြ႕တယ္။ အဲတာကိုလဲ လုပ္ၾကပါေပါ့ေနာ္။ အဲတာကိုလည္း အႀကံေပးခ်င္တယ္။

အခုဆိုရင္ အႏုပညာေလာကဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ နာမည္တစ္လံုးကို ထားခဲ့ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ဘူးေလ။ ပရိသတ္ေတြလည္း သိၾကမွာပါ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေျပာတဲ့ စကား။ မေအာင္ျမင္ခင္မွာ အရမ္းၾကမ္းတမ္းတယ္။ ေပးဆပ္ရတာေတြ မ်ားတယ္ေပါ့ေနာ္။ ခုနက ဦးေျပာတဲ့ အထဲမွာလည္း ပါတယ္။ ဦးဘဝမွာေကာ ေအာင္ျမင္မႈကို ရဖို႔ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္မွာ ေပးဆပ္ရတာေတြ မ်ားၿပီးေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်သြားတာ မ်ိဳးေကာ ရွိလား။

အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စိတ္ဓာတ္က်တာေတာ့ မရွိဘူး။ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စိတ္ဓာတ္က်တာေတာ့ မရွိဆိုတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ္သည္ ဒီေလာကမွာ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ သူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိသင့္သိထိုက္တာေတြကို သိထားတယ္။ သိပ္ေဖာင္းႀကီး အတိုင္းတာမွာ မရွိခဲ့ဘူး။ အႏွိမ္ခံရတဲ့ အတိုင္းတာမွာ မပါဘူး။  ခ်ီးက်ဳးခံရတဲ့ အထဲမွာေတာ့ မပါဘူး။ ေအာ္ေတာ္တာေပါ့ ဒီေလာကသားေတြပဲ ကိုေဂ်ာ္လီ သားေတြပဲ။ သို႔ေသာ္ လူေတာ္ထဲမွာမပါေပမယ့္ လူေကာင္းျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေနတယ္။

အလုပ္ကို ကိုးနာရီ စမယ္ဆုိရင္ ကိုးနာရီေရာက္တယ္။ ကိုထူးသာ ဘယ္ႏွစ္နာရီေလာက္ စႏိုင္မလဲ လို႔ မန္ေနဂ်ာက ေမးရင္ ကိုးနာရီခဲြေလာက္ စႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကိုးနာရီခြဲေလာက္ ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။ အဲေတာ့ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ လူမွန္ေပါ့။ အဲလို အလုပ္ေပၚမွာ စည္းကမ္း ရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ခုနကလို စိတ္ဓာတ္က်စရာ အေၾကာင္းေတာ့ ျဖစ္မလာဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ႏွိပ္ျခင္း ျပဳျခင္းလဲ မရွိဘူး။ သို႔ေသာ္ ဘာေတြျဖစ္လဲဆိုေတာ့ တစ္ခါတေလက်ရင္ စားဝတ္ေနေရး မေျပလည္တာေတြ ရွိတယ္။ ဆိုေတာ့ ဒီတစ္ခုတည္းနဲ႔ စ႐ုန္းကန္စမွာ ဒီဝင္ေငြ တိုင္းတာနဲ႔ မရပ္တည္ႏိုင္ဘူး။ သူက ရခါစအခ်ိန္မွာ အဲတာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေတာင့္ခံရတယ္။ အႏုပညာေလာက ဝင္တဲ့သူတိုင္း ေတာ္ေတာ္ေတြ႕ရတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မွ မဟုတ္ပါဘူး ပန္းခ်ီဆရာလည္း ပန္းခ်ီဆရာ အေလ်ာက္ သူနာမည္ မႀကီးခင္မွာ ရင္းခဲ့ရတာေတြ အမ်ားႀကီး တို႔တိုင္းျပည္အေနနဲ႔ လက္ရွိအေနထားေျပာရမယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ အရမ္းကို အႏုပညာေၾကာင့္ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြ နည္းပါတယ္။ တစ္ေျဖးေျဖး ၾကာလာေတာ့မွ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေနရာ ရလာတာ။ ေနရာမရခင္ စပ္ၾကားေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပင္ပန္းတယ္။

အေဖ့စကားတစ္ခုကိုလည္း ေျပာရမယ္၊။ သူကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္းတစ္ခု ျဖစ္လာဖို႔ဟာ ပင္လယ္ေရေအာက္မွာ ေျမဆီေျမႏွစ္ေတြ ကႏုကမာေကာင္ေလးေတြနဲ႔ အားလံုး ေျမၾသဇာေတြ ပို႔ခ်ၿပီး ေျဖးေျဖး ျမင့္သထက္ျမင့္ျမင့္လာၿပီး ေနာက္ဆံုး ေရေပၚကို ေပၚလာေတာ့မွ ကၽြန္းပါလာေဟ့ဆိုၿပီး လူေတြက သတ္မွတ္ၿပီး ဝိုင္းအံုၿပီး လာနားၾကတယ္။ နားခိုစရာ ေနရာေလး ရၾကတယ္။ ကၽြန္းမျဖစ္ခင္မွာ ေအာက္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဘယ္ေလာက္ထိၾကာၾကာ စုေဆာင္းၿပီး ကၽြန္းျဖစ္လာဖို႔အတြက္ အဆီႏွစ္ေတြ စုေဆာင္းေနရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာတယ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ဘူး။ မျမင္လိုက္ဘူး။ တို႔ အဲဒီလိုေလာကႀကီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာေပါ့။

တစ္ခ်ိိဳ႕ေတြကလဲ လြယ္လင့္တကူနဲ႔ ေပၚလာတာ ရွိသလို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေရေပၚမွာ မေပၚပဲ ေအာက္မွာပဲ ျပန္နစ္္ျမွဳပ္သြားတဲ့ သူလဲ ရွိပါတယ္။ ဆိုေတာ့ ဒါက ေလာကီရဲ႕ အက်ိဳးအေၾကာင္းေပါ့ေနာ္။ ေလာကီမွာေတာ့ နာမည္တစ္လံုးရဖို႔က ေတာ္ေတာ္ေလး ခဲယဥ္းတယ္။ ဦးလဲ နာမည္ရတယ္လို႔ေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ထိုက္သင့္သေလာက္ လူသိတဲ့ အဆင့္မွာေတာ့ ရွိတယ္။ လူသိတဲ့အတိုင္းတာ ျဖစ္လာဖို႔လဲ ဦးတို႔ အဲလို ႐ုန္းကန္ခဲ့ရပါတယ္။ ႐ုန္းကန္ခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ အတိ္ုင္းတာေတာ့ အနည္းႏွင့္အမ်ား ေပးဆပ္ခဲ့ရတာပါပဲ။

သူရဲ႕ဘဝမွာ ပရိသတ္ခ်စ္တဲ့ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖို႔ ေနာက္ကြယ္ကေန လမ္းညႊန္ေပးခဲ့ သူကေတာ့ သူရဲ႕ဖခင္ျဖစ္သူ သ႐ုပ္ေဆာင္ေဂ်ာ္လီေဆြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဖခင္ျဖစ္သူနဲ႔ အမွတ္တရေတြကိုလည္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

တစ္ဖက္မွာ ျပန္ၾကည့္ရင္ေကာ ဦးထူးက အႏုပညာ မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ သူဆိုေတာ့ အဲဒီလိုမ်ိဳး အခက္အခဲေတြ ႀကံဳေတြခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဦးထူးရဲ႕ ဖခင္ေပါ့ေနာ္ ဦးေဂ်ာ္လီေဆြက ဘယ္လိုမ်ိဳး ဦးထူးကို အႏုပညာ အားေတြ ေပးခဲ့လဲ။

ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ ရပ္တည္တာ အေဖေက်းဇူးပဲ သူရဲ႕ ၉၀% က သူရဲ႕ သူက စာအရမ္းဖတ္တယ္။ ဦးထူးထက္ စာဖတ္တယ္။ ဦးထူးက သူေလာက္မဖတ္ဘူး။ သူဖတ္ၿပီးသားကိုအလုိက္သင့္ ခူးစားေနတာ။ သူေျပာခဲ့တဲ့ အရာေတြခ်ည္းပဲ။ ဒီစာေလးက ဒီလိုေကာင္းတယ္ကြ။ ဒီပုဒ္ေလးက ဒီလိုေကာင္းတယ္ကြ။ သူေျပာခဲ့တဲ့ အရာေတြပဲ တို႔ေတြ ျပန္ရပ္တည္ ၾကတာေပါ့ေနာ္။ ရပ္တည္ေတာ့ သူက အခက္ခဲလို႔ မရွိဘူး။ ဒယ္ဒီေရ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႐ူတင္မွာေတာ့ ဝိုင္းႏွိမ္က်တာ တစ္ခါမွေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ျဖစ္လာမယ့္ အတိုင္းတာကိုလည္း သူက ႀကိဳျမင္ၿပီးသား သူက ေျပာခဲ့ၿပီးသား စကားက လူေတြကို ကိုယ့္ကစၿပီး ၿပံဳးပါ။ သူတို႔ ၿပံဳးမွ မလုပ္ပါနဲ႔တဲ့။ ဒါသူရဲ႕စကား။

ေနာက္တစ္ခါ ဒီ႐ုပ္ရွင္ေလာကမွာ ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ ဒီကားတစ္ကားကို နာမည္ရရင္ရ နာမည္မရရင္ ေငြရတ့ဲ။ နာမည္ေကာ ေငြေကာ မရဘူးဆိုရင္ မကင္းတရား ရွိတယ္ကြ။ မကင္းတရားဆိုတာ မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္း ဆိုေတာ့ ဒီသံုးခ်က္နဲ႔ ႐ပ္တည္ႏိုင္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္ေလာကမွာ နာမည္ရရင္ရ မရရင္ ေငြရ နာမည္လဲမရဘူး ေငြလည္းမရဘူးဆိုရင္ မကင္းတရား ပတ္သက္ေၾကာင္းလုပ္ဆိုလဲ လုပ္လိုက္ပါ။ အဲတာေတြ တစ္ခ်ိန္မွာ အက်ိဳးရွိပါလိမ့္မယ္။ နာမည္ရတာနဲ႔ ေငြရတာ ျပႆနာ မရွိဘူး။  မကင္းတရားကို သူက ထည့္ေျပာတယ္။ ဒီလူကို ကူညီလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ဒီလူသည္ တစ္ခ်ိန္မွာကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးေက်းဇူး ရွိပါလိမ့္မယ္တဲ့။ မရွိလည္း အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး ကိုယ္သည္ ေမတၱာ ထားလိုက္႐ံုပဲ ေစတနာ ထားလိုက္႐ံုပဲ။ ေမတၱာဆုိတာ triangle ပဲလာတယ္။ သားေပၚထားလိုက္တဲ့ ေမတၱာသည္ သားဆီက ျပန္လာခ်င္မွ လာမယ္။ မေမွွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔ ေနာက္လူက လာလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုသြားတာပါ။

ဆိုေတာ့ ဒီအရာေတြက သူရဲ႕ ေဖာ္ျမဴလာေတြေပါ့ေနာ္။ သူရဲ႕ အိုက္တင္လည္း အေသးစိပ္ သင္ေပးတယ္။ ဦးတို႔ကိုေတာ့ သူက သေဘာတရား ေျပာလိုက္ရင္ ဦးတို႔က သိတယ္။ ဦးညီေဂ်ာ္က ကြက္တိ လက္ဟန္ေျခဟန္ကစ သင္ေပးတာ။ သူလိုပဲ ဟာသသမား ျဖစ္ေအာင္လို႔။ ဦးညီက ဟာသ ပိုသန္တာကိုး။ ဦးတို႔က အၿမဲတမ္း ဆရာႀကီးလုပ္တာပဲ။ နဂိုကတည္းက ဆရာႀကီး လုပ္တာပဲဆိုေတာ့ မင္းတို႔ကေတာ့ ငါေျပာရင္ ဘယ္ေတာ့ အေကာင္း မထင္ဘူး။ သူေျပာတဲ့ စကားေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ အမွတ္တရ ေလးေတြ ရွိတယ္။ ဒါက ေလာကမွာ ေလ်ာက္တဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ေနာ္။ သူေျပာခဲ့တဲ့ လမ္းစဥ္နဲ႔ပဲ ေလ်ာက္ေနတာေပါ့။

ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အႏုပညာေလာကမွာေပါ့ေနာ္။ အျခားလုပ္ငန္းေတြ ဘာေတြလဲ ရွိပါတယ္။ အဲလိုမ်ိဳးေအာင္ျမင္မႈ တစ္ခုရဖို႔ ႀကိဳးစားရတာ ခက္သလို ေအာင္ျမင္မႈ ရၿပီးသြားရင္လည္း ၾကာၾကာထိန္းထားဖို႔ ခက္ပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ဦးထူးသာအေနနဲ႔ေကာ အႏွစ္သံုးဆယ္ ကာလ ဝန္းက်င္မွာ ကုိယ့္ရဲ႕ နာမည္တစ္ခုကို ၾကာၾကာရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဦးအေနနဲ႔ အႏုပညာေပၚမွာ ဘယ္လို စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ရလဲ ။

စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာကေတာ့ မေသးေတာ့ ဘူးေပါ့ေနာ္။ ခုနက ေျပာတဲ့ ငယ္ဘဝကလည္း နာမည္ မရခင္ေပါ့။ ရၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒါအေဖသင္ခဲ့တဲ့ စကားလံုးပါပဲ။ အႏုပညာ သမားတစ္ေယာက္ဟာ နာမည္တစ္လံုး ရဖို႔ ခဲယဥ္းသလို ရလာတဲ့ နာမည္ကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ က ပိုခက္ပါတယ္တဲ့။ နာမည္ေလး ရလာခ်ိန္မွာ အဲဒီအေပၚမွာ ဦးခုနက ေျပာခဲ့သလိုေပါ့။ ဦးတို႔က လူေတာ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လူေကာင္းေပါ့။ လူေကာင္းဆိုတာ ဘာကို ေကာင္းတာလဲ ဆိုရင္ ဟိတၱေပါ့။ စာရိတၱ ေပါ့ေနာ္။ အဲတာေတြက ေကာင္းျခင္းပဲ။ စည္းကမ္းရွိတာေတြ အလုပ္ကို ႐ိုေသတာေတြ ေလးစားတာေတြ အခ်ိန္ေလးစားတာေတြ အဲတာေတြက ဦးတို႔ကို အလုပ္ကိုရေစတယ္။ အဲေတာ့ ေကာင္းေသာ နာမည္ ျဖစ္လာဖို႔ အတြက္ အဲတာေတြ ထိန္းရမယ္။ အဲဒီထိန္းေတာ့မွ ဒီေကာင္ေတြ ေတာ္ခ်င္မွ ေတာ္မယ္။ ေခၚခိုင္းလိုက္ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ကြာ။ နားေအးတယ္။

ဒီအလုပ္တစ္ခုဟာ ၃၀၀၀ နဲ႔ ကိုယ့္ကို အပ္တယ္။ ေနာက္ပိုက္ဆံသည္ ၅၀၀၀ ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ၃၀၀၀ သမားသည္ အရင္ ရက္ေစာတယ္။ ဒီသံုးရက္ေန႔ ႐ိုက္မယ္ဆိုၿပီး ၃၀၀၀ ေပးတယ္။ အဲဒီသံုးရက္ေန႔ပဲ ေနာက္က ၅၀၀၀ သမားလာေပးရင္ ဦးတို႔ လက္ခံလို႔ မရဘူး။ ၅၀၀၀ ကို မက္ၿပီး ၃၀၀၀ ကိုဖ်က္လို႔ မရဘူး။ ဒါဟာ စည္းကမ္းပဲ။ စရံရရ မရရ တို႔ဟာ ယုံၾကည္မႈနဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကတာ။ ႐ုပ္ရွင္မွာ စရံႀကိဳေပးတာ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္။ မရွိခ်င္ မရွိဘူး။ ထိပ္ဆံုးေန႔ ႐ိုက္ေတာ့မွ စရံေပးခ်င္ေပးတယ္။ ေနာက္ဆံုးပိတ္က်မွ ကိုယ့္ရမယ့္ လုပ္အားခ အေၾကရတယ္။ အဲလိုသြားေနတဲ့ အတိုင္းတာမွာ ႏႈတ္ကတိကို အေရးႀကီးဆံုးပဲ။ အဲေတာ့ ကတိတည္ၿပီဆိုရင္ အလုပ္မွာ ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မိုလို႔  နာမည္ပ်က္ မရွိဘူး။ အဲတာ ေရရွည္ ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ ဘာေတြလုပ္ရသလဲဆုိေတာ့ ေနာက္ဆံုးေျပာရရင္ ဘာသာေရးပဲ ေျပာရမယ္။

 ဦးထူး ကေလးေတြကို ထုတ္တဲ့ ေဖာ္ျမဴလာေပါ့။ သူတို႔ကို ထုတ္တဲ့ ေဖာ္ျမဴလာက ႐ုပ္ေခ်ာတိုင္း မျဖစ္ဘူး။ သ႐ုပ္ပညာ ေတာ္တိုင္းလည္း မျဖစ္ဘူး။ ေငြရွိတိုင္းလည္း မျဖစ္ဘူး။ အာဏာေတြလဲ မျပနဲ႔ မျဖစ္ဘူးေနာ္။ က်ဳပ္ေငြပံုေပးမယ္။ သိန္းေသာင္းနဲ႔ခ်ီ ထုတ္ေပးမယ္။ က်ဳပ္သားကို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးဆိုလဲ မျဖစ္ဘူး။ အဲေတာ့ ေနာက္ဆံုးက နံပါတ္ေလးက ဆက္ဆံေရး၊ ဆက္ဆံေရးဆုိတာက ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ သဖြယ္ တကယ့္ ပုလင္းတူ ဘူးဆို႔ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာျဖင့္သြားႏိုင္ရမယ္။ ငါေတာ့ မင္းသားပဲ မင္းသမီးပဲ။ မီးထိုးပဲ တစ္ေန႔ ငါးေထာင္ ေျခာက္ေထာင္ေလာက္ရတာ။ ငါတို႔ကေတာ့ ငါးေသာင္း ေျခာက္ေသာင္းရတာ။ ကြာေနလို႔ မရဘူး။ အဲတာ ေတြအကုန္လံုးကို ညီတူ ေပါင္းနဲ႔ ဆက္ဆံရင္ ေငြေရး ေၾကးေရး အေခၚေျပာလဲ ပါတယ္။ သံုးသိန္းတန္တဲ့ သူက ေလးသိန္း ေတာင္းလိုက္လို႔ ႐ုပ္ရွင္ေလာကနဲ႔ ေဝးကြာသြားတာ ရွိတယ္။

႐ုပ္ရွင္ေလာကမွာ ေရရွည္ေလ်ာက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဦးထူးေျပာတဲ့ ငါးခ်က္ေပါ့။  သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာ ေတာ္တိုင္းလည္း မရပါဘူး။ ႐ုပ္ေခ်ာတိုင္းလဲ မရပါဘူး။ ေငြရွိတိုင္းလည္း အာဏာရွိတိုင္းလည္း မရပါဘူး။  ဆက္ဆံေရး ေကာင္းရပါမယ္။ ေလးနဲ႔ငါးက ေဆာင္ရမယ္။ ေငြေရးေၾကးေရး အေခၚေျပာက အစ မ်ားသြားလို႔ မရပါဘူး။ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္စြာ လႈပ္ရွားရမယ္။ ခုနက ေျပာသလို ေငြလား နာမည္လား မကင္းဇယားလား အဲေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ကစားေပးရမယ္။ ေငြခ်ည္း ပဲ မက္လို႔မရဘူး။ နာမည္ခ်ည္းပဲ မက္လို႔ မရဘူး။ ကူညီသင့္တဲ့ သူကို ကူကို ကူညီရမယ္။