အခက္အခဲကို အခက္အခဲလို႔ မျမင္ဘူး မေက်ာ္လႊားႏုိင္တာမရွိဘူးလို႔ ေျပာဆိုတဲ့ ဂီတမွဴး အကယ္ဒမီ ဒီရာမိုရ္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း

.

ဒီတစ္ပါတ္ Meet the Successful  အစီစဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းသြားမယ့္သူကေတာ့ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေအာင္ျမင္တဲ့ ဂီတမႈးတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့သူ ဂီတမွဴး အကယ္ဒမီ ဒီရာမိုရ္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ႕ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္မႈကို ရရွိဖို႔အတြက္ ဘယ္လို ႐ုန္းကန္ ႀကိဳးစားခဲ့သလည္း ဆိုတာ သိရွိႏိုင္ဖို႔  ေအာင္ျမင္သူနဲ႔ အတူ ေတြ႕ဆံု စကားေျပာၾကည့္ပါမယ္။

အႏုုပညာက မိဘေတြကေတာ့ မ်ိဳး႐ိုးမရွိဘူးေပါ့။ သာမန္ပဲေျပာရမွာေပါ့။ အေဖက ဝန္ထမ္းလုပ္တယ္ အေမက ႐ိုး႐ိုး အိမ္ရွင္မေပါ့။ ဘယ္ကေနစလဲဆိုေတာ့ ညီအစ္ကို စုစုေပါင္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ ၇ေယာက္ရွိတယ္။ ၇ေယာက္တည္းမွာ အႀကီးဆံုး အစ္ကိုက သူလူပ်ိဳေပါက္ ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွွာ သီခ်င္းေရးတာတို႔ တီးတာတို႔၊ ပန္းခ်ီဆြဲတာ ကဗ်ာေရးတာ သူက အကုန္လုပ္တယ္။ သူကအၿမဲတမ္း ဝါသနာပါတယ္။ အိမ္မွာ သီခ်င္းေတြေရးတယ္။ သီခ်င္းေတြ တီးၾကတယ္။

အစ္ကိုကေတာ့ အငယ္ဆံုးေပါ့ အစ္ကုိ ေမြးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ ၁၅ႏွစ္ေလာက္ကြာတယ္။ ေမြးတဲ့အခ်ိန္မွာ အၿမဲတမ္းအိမ္မွာ တီးဝိုင္းေတြ ရွိတယ္။ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ေနတယ္။ အဲတာနဲ႔ အၿမဲတမ္း လိုက္ဆိုတာေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဂီတကို စိတ္ဝင္စားတာေပါ့ေနာ္။ သူတို႔ကလည္း စိတ္ဝင္စားမွန္းသိတယ္။ သိတဲ့အခါက်ေတာ့ သိျခား စကားစၿပီးေျပာတတ္တဲ့ အရြယ္ကတည္းက အစ္ကိုႀကီးက သီခ်င္းေတြ ဘာေတြ ေရးေပးတယ္။ ဧည့္သည္ေတြ လာရင္ သီခ်င္းဆိုခိုင္းတာ အဲလိိုေပါ့ေနာ္။ အဲဒီကစၿပီး ငယ္ငယ္ကတည္းကို က မိသားစုၾကားထဲမွာ ဂီတကို ဝါသနာပါေနတယ္ဆိုတာ အသိမွတ္ျပဳခံရတယ္ေပါ့ေနာ္။ ေက်ာင္းတက္လာတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း ဘင္ခရာ သင္တန္းေတြ တက္ျဖစ္တယ္။ ဂီတနဲ႔ နည္းနည္း နီးစပ္တဲ့ လမ္းကို အၿမဲတမ္း သြားျဖစ္ေနသလို ျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္။

အဲဒီေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အစ္ကိုကလည္း ဂီတကို ဝါသနာပါတယ္ဆိုေတာ့ ဆရာမိဘေတြကေကာ အႏုပညာမ်ိဳး႐ိုးေတာ့ မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ ဆရာခုလို ေအာင္ျမင္လာေအာင္ မိဘေတြက ဘယ္လိုမ်ိဳး အားေပးမႈေတြ ျပဳခဲ့တာလဲ ဆရာ။

မိဘေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ သူတို႔က အေဖက အႏုပညာအလုပ္ကို ဝါသနာပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရတာလဲ ႀကိဳက္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္ဆို ကားလဲတိုင္း သြားၾကည့္ ျဖစ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မဂၢဇင္းဖတ္တယ္။ စာေတြဘာေတြ ဝါသနာပါေတာ့ ဖတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ႐ိုး႐ိုးဝန္းထမ္းပဲ သူတို႔မိသားစုေတြကလည္း နယ္ဘက္ကပဲ။ ေတာဘက္ကေပါ့ေနာ္။

ငယ္ငယ္က ရပ္ကြက္မွာ ကဖူးတာတို႔ ဘာတို႔ေပါ့ေနာ္ အဲေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မွတ္မွတ္သားသား ေျပာရမယ္ဆိုရင္ သူတို႔က ေထြေထြထူးထူး ဘာမွ အားမေပးခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ သူတို႔က မတားခဲ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ ဥပမာေျပာရမယ္ဆိုရင္ ၈တန္းစာေမးပြဲ ေျဖမယ့္ရက္ေတြမွာ ဂီတာေတြ တီးေနတယ္ သီခ်င္းေတြေရးေနတယ္။ စာေမးပြဲေျဖမယ့္ မနက္ကိုလည္း ဂီတာေတြ တီးေနေသးတယ္။ အဲတာလဲ သူတို႔က ဘာမွ မေျပာဘူး။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အမွတ္တရ ျဖစ္စရာေပါ့ေနာ္။ အားေပးလားဆုိေတာ့ ထိထိေရာက္ေရာက္အားလည္း မေပးဘူး။ အႏုပညာလုပ္တာေတာ့ ဘာမွ မေျပာဘူး။ မတားဆီးဘူးေပါ့ေနာ္။

ဆရာခုေျပာတဲ့စကားေလးေတြက တိုက္ဆိုင္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကို သတိရသြားလဲဆိုေတာ့ ဆရာရဲ႕ အစ္ကို ဆရာအၾကည္ေတာ္ ေျပာသလိုပါပဲ။ ဆရာတို႔အိမ္က ဒီမိုကေရစီ စနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆိုတဲ့ အဲတာေလး ဟာသေလးကို သြားသတိရတယ္။ မိဘေတြကလဲ အဲလိုမ်ိဳးေပါ့ သားသမီးေတြကို ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို လြတ္လပ္စြာ ထားထားတယ္ဆိုေတာ့ ဆရာအေနနဲ႔ ဘယ္အရြယ္ေလာက္မွာ ဂီတလမ္း ေၾကာင္းကို Professional  ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ ဆႏၵမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့တာလဲဆရာ။

ဂီတကို နည္းနည္းနီးစပ္သြားတာက ဘင္ခရာ သင္တန္း စတက္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သတိထားမိသြား တာေပါ့ေနာ္။ သင္တန္းတက္လိုက္ေတာ့ သင္တန္းမွာကိုယ္လိုလူေတြက အမ်ားႀကီးပါလာတယ္။ အေယာက္၂၀/၃၀ အဲဒီအထဲမွာမွ အရမ္းထူးခၽြန္တဲ့ အထဲမွာ ထူးခၽြန္တဲ့ အပိုင္းကို သြားၿပီး ေတြ႕တာေပါ့ေနာ္။ သင္တန္းဆရာေတြကလည္း အားေပးတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ သိလာတယ္။ ဂီတကို ေတာ္ေတာ္ နီးစပ္ေနပါလားေပါ့ေနာ္။ ဥပမာ ထားပါေတာ့ ပုေလြ သင္ရတယ္။ Drum  ေတြပါ သင္ရတယ္။ နားထဲမွာ ၾကားတဲ့ အသံကို အကုန္လံုး ျပန္မႈတ္ႏိုင္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ သေကၤတေတြ သင္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ်ားထက္ပိုၿပီးေတာ့ ပိုျမန္ေနတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီကစၿပီး ၁၂ ႏွစ္သားေလာက္ကေပါ့ေနာ္။ သတိထားမိတယ္။ အဲတာလဲ ၿပီးေရာ ဂီတာကို အတီးသင္ခ်င္တာေပါ့ေနာ္။ ဂီတာ စၿပီး တီးသင္ေတာ့လည္း သူမ်ားေတြထက္ ပိုျမန္တယ္။ အစ္ကိုေတြဆီက သင္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္လ သံုးလေလာက္ၾကာေတာ့  သူတိ္ု႔ထက္ ပိုတီးတတ္ေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္။ အဲတာနဲ႔ ဂီတာဟာကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္ေနပါလား ကိုယ့္ဟာကိုယ့္လည္း သိတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း သိတယ္။ မိသားစုကလည္း သိတယ္။

 ၉တန္းေက်ာင္းသားေလာက္က်ေတာ့ တီးဝိုင္းေထာင္ဖို႔ စဥ္းစားတယ္။ အစ္ကိုႀကီးေတြကလည္း အားေပးတယ္။ သူတို႔မွာလဲ တီးဝိုင္းရွိတယ္။ ကိုယ္က တီးဝိုင္းေခါင္းေဆာင္လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေနာက္က Menber  ေတြက သူတို႔ Originization  လုပ္ေပးတယ္။ ေဘ့တီးတဲ့ သူေတြ ေခၚေပးတာမ်ိဳး အဲလိုေပါ့။ ၉တန္းေက်ာင္းသားေလာက္ကို က ထဲထဲဝင္ဝင္ ဂီတကို လုပ္ေနၿပီေပါ့ ။ ဒါေပမယ့္ professional ဆိုတဲ့ အေတြးေခၚေတာ့ မဝင္ေသးဘူး။ professional အေတြးေခၚ ဝင္လာတာကေတာ့ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ အႏုပညာတကၠသိုလ္ေပါ့ေနာ္။ ဒီတကၠသိုလ္ လာၿပီးေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ဂဃနဏ သင္လိုက္တဲ့ ခါက်မွပဲ ဒါဆိုရင္ သြားလို႔ရၿပီေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လဲ ယံုၾကည္ခ်က္ရွိလာတယ္။ အဲဒီမွ professional ဆိုၿပီးေတာ့ သြားမယ္ဆိုၿပီး စိတ္ကူးျဖစ္တာ။

ဆရာတစ္ဖက္က ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုလည္း ဆရာရဲ႕ ညီအစ္ကိုေတြက ခုနက ကိုစန္းဆိုလည္း ပန္းခ်ီ ေတာ္တယ္ေပါ့။  ဆရာ့အစ္ကို ဆရာအၾကည္ေတာ္ဆိုလဲ စာေရးဆရာ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုေတာ့ အဲလိုမ်ိဳး ညီအစ္ကိုေတြနဲ႔ အတူတူေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေပါ့ ဂီတအျပင္ အျခားလမ္းေၾကာင္းကို စမ္းလုပ္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလားဆိုတဲ့ အျခားအႏုပညာေပါ့ေနာ္။ စိတ္ကူးေတြေကာ ရွိခဲ့လား ဆရာ။

ငယ္ငယ္တုန္းကလဲ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲလိုေပါ့ေနာ္။ မ်ိဳးစံုေတာ့ လုပ္ၾကည့္ဖူးတယ္။ အစ္ကုိေတြနဲ႔လည္း ပန္းခ်ီေတြ ဘာေတြ လိုက္ဆြဲဖူးတယ္။ ပန္းခ်ီ ပန္းပုေက်ာင္းမွာပဲ အၾကာႀကီး သြားေနဖူးတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဒီလိုင္းကိုလဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ သူတို႔လဲ အားေပးတယ္။ ဘယ္လိုအားေပးလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္က အႏုပညာရဲ႕ အေျခခံတြကို သြားၿပီးေတာ့ ခ်ိတ္မိေနတဲ့ နဂို Telent  တစ္ခုက ပါေနတဲ့ သေဘာမွာ ရွိတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ လူငယ္ဆ္ိုေတာ့ သိပ္မသိဘူး ။ သူတို႔ကေတာ့ အကဲခတ္တာေပါ့ေနာ္။ ဘာပဲသင္သင္ ေသေသခ်ာခ်ာ တတ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ သူတို႔က အားေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရဲ႕ အတြင္းထဲက စိတ္က ဂီတကို ပိုၿပီး အားသန္တာ။ အားသန္တဲ့အတြက္ ဂီတဘက္ကို ပိုၿပီးလုပ္ျဖစ္တာေပါ့ေနာ္။ က်န္တဲ့အရာကေတာ့ နည္းနည္းေလး ထိမိေတြ႕မိ႐ံုေလာက္ပါပဲ။

ငယ္စဥ္ကတည္းက ဂီတပညာနဲ႔ ထိေတြ႕ခြင့္ ရရွိခဲ့ၿပီး အႏုပညာကို စိတ္ဝင္စားခဲ့တဲ့ အကယ္ဒမီ ဒီရာမိုရ္ဟာ အႏုပညာေလာကကို စတင္ဝင္ေရာက္ခဲ့စဥ္က ေတးေရး ဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္ စတင္ဝင္ေရာက္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

ပထမဦးဆံုး ဘယ္ဘက္ကို စၿပီး တိုးၾကည့္လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြက ဘာမွ ေနာက္ခံမရွိဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကူညီတဲ့သူလည္း မရွိဘူး ခ်ိတ္ဆက္လည္း မရွိဘူး။ လမ္းစလဲ မရွိဘူး အဲေတာ့ သူဘာသူ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ဂီတ ေလာကႀကီးရွိတယ္။ အဲေလာကထဲ ဝင္ဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ကို ခက္ခဲတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ အနီးစပ္ဆံုး တစ္နည္းပဲ ရွိတယ္။ အဲတာဘာလဲဆိုေတာ့ သီခ်င္းေရးတာပဲ။ သီခ်င္းေတြေကာင္းလို႔ရွိရင္ အဲသီခ်င္းေရးဆရာ နာမည္ႀကီးစရာ မလိုဘူး။ တကယ့္ကို ဆိုတဲ့တတ္လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ကံေကာင္းလို႔ ေပါက္သြားရင္ ေတးေရးဆရာ နာမည္ႀကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ လမ္းက အနီးစပ္ဆံုးလမ္း၊ က်န္တဲ့ လမ္းေတြက ဘာမွ မနီးစပ္ဘူး အရမ္းေဝးတာေပါ့ေနာ္။

အဲဒီေတာ့ သီခ်င္းေတြ ေရးၿပီးေတာ့ အဆုိေတာ္ေတြ ဘာေတြ လိုက္ျပဘူးတယ္။ နံပါတ္တစ္က သီခ်င္းေရးတာ ေတာ္တယ္ဆိုတဲ့ လိုင္းနဲ႔ အႏုပညာေလာကထဲ ဝင္လုိ႔ရမလားေပါ့ေနာ္။ ဆိုၿပီးေတာ့ ေတြးဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဘာသတိထားမိလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း အဲလို professional သီခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီး မေရးႏိုင္ဘူး။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ႏွစ္ပုဒ္ကို တစ္ခါတေလက်ရင္ ႏွစ္ႏွစ္ေတြ သံုးႏွစ္ေတြ တစ္ခါတေလက်ရင္ လခ်ီ ၾကာတယ္။ ၾကာေပမယ့္လည္း ဒီတစ္နည္းပဲ ရွိတယ္။ ဒီတစ္နည္းကို ေရြးၾကည့္တာေပါ့ေနာ္။ ေရြးေပမယ့္လည္း ေအာင္ျမင္လားဆိုေတာ့ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မလုပ္ႏ္ိုင္တာလဲ ပါပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ Current  ဆိုတာကိုလဲ သိပ္ၿပီးေတာ့ ထည့္မေတြးတာေပါ့ေနာ္။ ပညာရပ္ေတြ ထည့္ခ်င္တယ္။ အဲလို ေလာဘေတြကလဲ နည္းနည္း ရွိတာေပါ့။  အဲဒီမွာ ဘာကိုသိတာလဲဆိ္ုေတာ့ သီခ်င္းေရး ဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လံုးဝ ရပ္တည္လို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတာေပါ့။  အဲတာနဲ႔ သီခ်င္းေရး ဆရာ နာမည္ႀကီး professional ေတးေရးဆရာ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးဖ်က္လိုက္တယ္။

အဲလို ဖ်က္လိုက္တဲ့ ဥစၥာကလည္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အခုအေနနဲ႔ဆိုေတာ့ အေဝးကေန လွမ္းၾကည့္တာေပါ့ေနာ္။ အဲတုန္းကဆို ေတာ္ေတာ္ႀကီးမားတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုပဲ။ ဒီလိုသြားဖို႔လမ္းက ဒီတစ္ေပါက္ပဲ ရွိတာကို မလုပ္ေတာ့ဘူးဆိ္ုေတာ့ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ ဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ ကိုုယ့္ဟာကိုယ္ ရေအာင္ စီးရီးသြင္းမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူး အိမ္မက္ကို တစ္ခါ ထပ္ေမြးတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒါက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့ အခက္အခဲထဲမွာ အဲတာမ်ိဳးေတြလဲ ပါသြားႏိုင္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္က တစ္ခု ထူးျခားတာ ဘာလဲဆိုေတာ့  အခက္အခဲေတြကို အခက္အခဲလို႔ သိပ္မျမင္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ကိုယ္မေက်ာ္ႏိုင္တာ မွန္သမွ် မရွိခဲ့ဘူးေလ။ အားလံုးကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲေတာ့ ကိုယ္လံုးဝ မေက်ာ္လႊားႏိုင္တာကို အခက္အခဲလို႔ သတ္မွတ္မယ္ဆိုတာ ငယ္ငယ္ကတည္းက စဥ္းစားတာ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုဟာကို အခက္အခဲလို႔ မေတြးဘူးေပါ့ေနာ္။

အခက္အခဲေတြအားလံုးကို ဝါသနာရဲ႕ တြန္းကန္အားေၾကာင့္ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့ၿပီး သူရဲ႕ဘဝရည္မွန္းခ်က္ကို ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂီတေလာကမွာလဲ လိုအပ္ေနတဲ့ ကြက္လပ္တစ္ခုကို ႀကိဳးစားျဖည့္စြမ္း ႏိုင္ခဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ပညာေရး။ ပညာေရးဆိုတာ ဂီတနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပညာေရးကိုသြားေနတဲ့သူေတာ္ေတာ္ ရွားတယ္။ ပညာေရးကို အဲေလာက္ႀကီး မသြားလို႔ရွိရင္ ဒုကၡေရာက္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးကလဲ ဝင္လာတယ္။ ဒါလူငယ္ကေန ဒီဘက္ကို ကူးလာတဲ့ အေတြးေခၚတစ္ခုေပါ့ေနာ္။ အဲတုန္းကဆိုရင္ ဆရာႀကီး ဂီတလုလင္ ေမာင္ကိုကို တို႔ေတြ႕တယ္။ စနၱရားလွထြဋ္တို႔ကို ေတြ႕တယ္။ သူတို႔ေတြဟာဆိုရင္ အရမ္းထူးခၽြန္တဲ့ ဂီတ သမားေတြေပ့ါ။  အရမ္းေတာ္ေတာ့ သူတို႔ဆီကလဲ ဂီတ ပညာေတြ အမ်ားႀကီး သင္ဖူးတယ္။ ဒီဘက္က ဦးတင္ရီတို႔ေပါ့ေနာ္။ အထူးသျဖင့္ ဂီတလုလင္ ေမာင္ကိုကိုတို႔ဆိုရင္ သူတို႔ကို ေလ့လာၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ သူတို႔က အရမ္းေတာ္တယ္။ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔က အသက္က ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနၿပီ အဲတုန္းကဆိုရင္ အသက္ ၇၀ ဝန္းက်င္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ေတြက ၂၀ေက်ာ္ေပါ့။ အဲဒီၾကားထဲမွာ ဒီလိုမ်ိဳးအလုပ္ေတြ တကယ့္ကို အေရးႀကီးတဲ့ အလုပ္ေတြ ဘယ္သူက ဆက္လုပ္မွာလဲ ဂီတပညာကိုဘယ္သူက ေသခ်ာ သြားေနတာလဲဆိုတာ ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါ သိပ္ၿပီး မေတြ႕ဘူး။ သိပ္မေတြ႕ေတာ့ အဲလိုဆိုရင္ ဥပမာ ထားပါေတာ့ ခုျဖစ္လာတဲ့ ဆီးဂိမ္းလိုဟာမ်ိဳး ႏိုင္ငံေတာ္ ကိုယ္စားျပဳ အဲလို အလုပ္မ်ိဳးေတြ ဘယ္သူလုပ္မွာလဲဆိုတဲ့ ေနရာမွာ နည္းနည္း Gap ျဖစ္ေနတာ သတိထားမိတယ္။ အဲေနရာေတြကို ေရာက္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတာ အဲဒီပညာေရးဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚက တစ္ခု အႏုပညာဆိုတဲ့အရာ တစ္ခု အႏုပညာဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြေပါ့ေနာ္။

သူရဲ႕ဘဝမွာ အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပန္းတိုင္လို႔ ဆိုရမယ့္ အကယ္ဒမီဆု ရရွိခဲ့ပံုကိုလဲ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။

ဒီ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ပို႔တီးတာေပါ့ေနာ္။ ဒီလိုင္းက မထင္မွတ္ပဲနဲ႔ ေရာက္လာတာ။ ကိုယ္ေတြရဲ႕ အဓိကလုပ္ခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြထဲမွာ ဒီဘက္ ျမဴးဇစ္ Creation  က နံပါတ္တစ္ေပါ့ေနာ္။ Music Education  က နံပါတ္ႏွစ္ေပါ့။ ေနာက္ ႐ုပ္ရွင္က က်ေတာ့ မွတ္မိမလားမသိဘူး ၂၀၁၂ ခုိင္သင္းၾကည္ရဲ႕ မဂၤလာေခြဆိုၿပီး ထြက္လာေသးတယ္။ အရင္တုန္းက မဂၤလာေတးေတြကို ျပန္ၿပီး Live  လိုက္တီးတာေပါ့ေနာ္။ အဲတာ စီစဥ္တာေတာ့ ဦးမီးပြားတို႔ စီစဥ္တာ အဲတာေလး ထြက္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ဒါ႐ိုက္တာေတြက နည္းနည္း စိတ္ဝင္စားလာတယ္။ ဒါျဖင့္ တီးမယ္ဆို တီးလို႔ ရႏိုင္တယ္ေပါ့ေနာ္။

ဂီတမွဴးက ကိုယ္ကလဲ ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ အဲတာနဲ႔ ဦးမီးပြားကလည္း တြဲေခၚတယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ ကမ္းလွမ္းတာေပါ့ေနာ္။ သူနဲ႔ေတာ့ အရင္ဆံုး မလုပ္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ဆက္သြယ္မႈေတာ့ ရွိေနတယ္ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဒါ႐ိုက္တာ ၾကည္ျဖဴသွ်င္ေပါ့ သူနဲ႔ အရင္ဆံုး လက္တြဲၿပီး လုပ္ျဖစ္တာေပါ့။ သူရဲ႕ ဇာတ္ကားတစ္ကားကို လွမ္းၿပီးအပ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အခက္အခဲေတြက ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္က ႏိုင္ငံျခားမွာ သြား ပညာသင္တယ္။ တီးဝိုင္းေတြက ဒီမွာက်န္ခဲ့တယ္။ ဟိုကေန အ႐ုပ္ေတြၾကည့္ Note  ေတြပို႔ ဒီကေန အသံေတြ သြင္း။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီနည္းနဲ႔ပဲ ဒီ႐ုပ္ရွင္ေလာကထဲကို ေရာက္လာတယ္။ တကယ့္တကယ္ေတာ့ ဒီေလာက္အားျပဳၿပီး လုပ္ဖို႔လဲ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိေတာ့ဘူး။

အကယ္ဒမီဆိုတာလဲ တကယ့္တကယ္ေတာ့ ႀကိဳးစားမႈကို အသိမွတ္ျပဳတဲ့ ဆုတစ္ခုေပါ့။ ဗမာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဂီတနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အျမင့္ဆံုး လူသိအမ်ားဆံုး ဆုတစ္ခုေပါ့။ အဲေတာ့ တီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အကယ္ဒမီ ရဖို႔ တီးတာရယ္လို႔ မရွိဘူး။ ကိုယ္ဟာကိုယ္သာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ တီးတာေပါ့ေနာ္။  အဲဒီအထဲက ႏိုမီေနရွင္းေတြ ပါတယ္။ ပထမတစ္ႀကိမ္၊ ဒုတိယတစ္ႀကိမ္၊ တတိယ တစ္ႀကိမ္ ပါတယ္။ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ ႏိုမီေနရွင္း ၾကမွ အကယ္ဒမီ ရတာေပါ့ေနာ္။ အဲေတာ့ ဘယ္လိုခံစားရလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ႀကိဳးစားတာကို တကယ္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ အသိမွတ္ျပဳ ခံလိုက္ရတာေပါ့ေနာ္။

ဆရာဘဝမွာ ျပန္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဘဝမွာ မွတ္မွတ္ရရ ဆရာ သမားေသာ္လည္းေကာင္း မွတ္မွတ္ရရ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ေယာက္ေလာက္ေျပာပါဆိုရင္ ဆရာ ဘယ္သူကို ေျပးျမင္မလဲ။

အဲတာနဲ႔ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီးေပါ့ေနာ္။ တကယ္ေတာ့ ဂီတ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီးေတာ့ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အဓိက လူငယ္တစ္ေယာက္ေပါ့။ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ဟာ သူ႕ကို တံခါးေတြ ဖြင့္ေပးမယ့္သူ လိုအပ္တယ္။ သူကို လမ္းေတြ ျပေပးမယ့္သူ လိုအပ္တာေပါ့ေနာ္။ အဲေတာ့ ကိုယ့္ဘဝနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ပထမဦးဆံုး တံခါးေတြ ဖြင့္ေပးတဲ့ သူကေတာ့ ထူးအိမ္သင္ေပါ့ေနာ္။ သူနဲ႔က လူခ်င္းေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မေတြ႕လိုက္ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူရဲ႕ဂီတ ေတြက ကိုယ္ျမင္ခ်င္တဲ့ တံခါးေတြနဲ႔ ကိုယ္ျမင္ခ်င္တဲ့ ႐ႈခင္းေတြကို ျမင္သြားေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲေတာ့ သူသီခ်င္းေတြ နားေထာင္ၿပီးမွပဲ ေအာ္ဂီတဆုိတာ ဟိုအေနာက္မွာ အေတာ္က်ယ္ျပန္႔ ေနပါလားေပါ့ေနာ္။ တကယ့္ကို ပံုရိပ္ေတြမ်ားစြာ သြားရမယ့္ လမ္းေၾကာင္းေတြ မ်ားစြာ သူကေန သိရတယ္ေပါ့ေနာ္။ သူကေန သူ႔ရဲ႕ ဂီတေတြ နားေထာင္ရင္း အကုန္သိလာတယ္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္ေတြကလဲ သူကို အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ ႀကိဳက္တယ္ဆိုတာက ကဗ်ာဆန္လို႔ ႀကိဳက္တာက တစ္မ်ိဳး၊ ကၽြမ္းက်င္လို႔ ႀကိဳက္တာကတစ္မ်ိဳး။ တကယ့္အေလးနက္ထား လို႔ ႀကိ္ဳက္တာ တစ္မ်ိဳး မ်ိဳးစံုေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ သူရဲ႕ေက်းဇူးနဲ႔ တံခါးေတြကို အမ်ားႀကီး ျမင္ခဲ့ရတယ္။ ပြင့္ခဲ့တယ္။ လမ္းေတြ အမ်ားႀကီး ေတြခဲ့ရတယ္။ ဒါက နံပါတ္တစ္ တစ္ေယာက္ေပါ့။ ထူးထူးျခားျခားေပါ့ေနာ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ Queen ေပါ့ေနာ္။ အဂၤလန္က အဖြဲ႕ေပါ့။ Queen အဖြဲ႔က သူတို႔ဆို ပိုၿပီး ေဝးတာေပါ့ေနာ္။ ပိုေဝးတယ္ဆိုေပမယ့္ ဒုတိယေျမာက္ ထပ္ၿပီးေတာ့ ႀကီးမားတဲ့ တံခါးေတြေပါ့ေနာ္။ ေတြ႕သင့္ေတြထိုက္တဲ့ လမ္းညႊန္ဝါဒေတြကို သိလိုက္တာ Queen ရဲ႕ သီခ်င္းေတြပဲ။ သူ႔သီခ်င္းေတြ နားေထာင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဂီတဆိုတာ ေမွာ္တစ္ခုလိုပဲ ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္စိတ္ႀကိဳက္ ကိုယ္ဖန္တီး ႏိုင္ရင္ ႀကိဳက္တာကို လုပ္လို႔ ရတယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ကို သူတို႔က ျပတယ္ေပါ့ေနာ္။ Classic  ဆိုတာလဲ ျမင္ရတယ္။ Rock  ဆိုတာလဲ ျမင္ရတယ္။ Power  ဆိုတာလဲ ျမင္ရတယ္။ Emotion  ဆိုတာကိုလဲ ျမင္ရတယ္။ အကုန္လံုးျမင္ရတယ္။ ဒီ Queen အဖြဲ႔က အဲလိုႀကီးႀကီးမားမား Impact  ေပါ့ေနာ္ ျဖစ္တာကေတာ့ အဲႏွစ္ေယာက္ေပါ့။

ဆရာအေနနဲ႔ လက္ရွိမွာ ကိုယ္က ပညာေရး ဘက္ကိုလဲ လုပ္ေနတယ္။ လက္ရွိမွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီ ဂီတမွ မဟုတ္ပါဘူး လူငယ္ေတြထဲမွာလဲ အျခားဝါသနာပါတဲ့ အရာေတြကို ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူငယ္ေတြ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ေတြ တြက္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကို ရရွိဖို႔ဆိုရင္ ဘယ္လိုမ်ိဳး စိတ္ထားနဲ႔ ေရွ႕ဆက္သင့္လဲ ဆရာ။

နံပါတ္တစ္ကေတာ့ အေလးနက္ထားတဲ့ စိတ္ေပါ့ေနာ္။ အေလးနက္ထားတဲ့ စိတ္က အေတာ္ေလး အေရးႀကီးမယ္။ ဂုဏ္ယူတတ္တယ္။ ဂုဏ္ျပဳတတ္တယ္။ နားလည္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ေသေသခ်ာခ်ာ သိဖို႔လိုတယ္။ ေသခ်ာ သိဖို႔ တစ္သက္လံုး ႀကိဳးစားရတယ္ေပါ့။ အရမ္းလဲ ခက္တယ္။ ကိုယ္က ဘယ္သူလဲ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္တတ္လဲ။ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ လုပ္ႏိုင္လဲဆိုတဲ့ အေပၚမွာ ကိုယ္ဘာကို ႀကိဳက္တာလဲ။ ကိုယ္ဘာကို ျဖစ္ခ်င္တာလဲဆိုတဲ့ အေပၚမွာ ေသခ်ာ သိဖို႔ အဲဒီတစ္ခ်က္က အေရးႀကီးတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လူငယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အဲတစ္ခ်က္ကို မသိၾကဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သိဖို႔လဲ ခဲယဥ္းတယ္။ ကိုယ္ဘယ္သူလဲ ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ ကိုယ္ဘယ္ေနရာမွာ ေတာ္လဲ။ ကိုယ္တကယ္ ဘာလုပ္ခ်င္ေနတာလဲ။ ဘာလုပ္တာကို ကိုယ္တကယ္ေပ်ာ္ေနတာလဲ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မသိၾကဘူး။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ အကုန္လံုးက ေရာၿပီးေတာ့ သြားေနတာကိုး။ ပတ္ဝန္းက်င္ၾကည့္တယ္။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္တယ္။ clear သိပ္မျဖစ္ဘူး။ clear သိပ္မျဖစ္လို႔ရွိရင္ နည္းနည္း အခက္ခဲ ရွိတယ္။ အမွန္ေတာ့ clear ျဖစ္တဲ့သူေတြ မွန္သမွ် တစ္ခ်ိန္မွာ တကယ္ကို ေရာက္လာတာေပါ့ေနာ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြထဲမွာလဲ ေအာင္ျမင္မႈကို ရဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ သူေတြထဲမွာ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း version ရွိေပမယ့္ က်ဆံုးတဲ့ သူေတြ အခိုက္တန္႔ေပါ့ ဆရာရယ္ အခက္ခဲေတြေၾကာင့္ ဆရာတုိ႔လဲ ေက်ာ္ျဖတ္လာတဲ့ သူေတြဆိုေတာ့ အဲလိုမ်ိဳး စိတ္ဓာတ္က် အားငယ္ေနတဲ့ သူေတြ အတြက္ေကာ ဘဝမွာ အခက္ခဲေတြ ႀကံဳတဲ့ သူေတြအတြက္ ဘယ္လိုမ်ိဳး စိတ္နဲ႔ ဒီလို အခက္ခဲေတြကို ေက်ာ္လႊားသင့္လဲ ဆရာ။

ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ ကိုယ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕ႀကံဳ ကို ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က ထားတဲ့ version ကို တစ္ေနရာမွာ ထားတယ္။ ဒါကို ကိုယ္က ျမင္သြားၿပီ ဘယ္သူမွ မျမင္ဘူး။ ခုသီခ်င္း တစ္ပုဒ္ေတာင္ ေရးထားပါတယ္။ လွတဲ့ ၾကယ္စင္ဆိုတာ။ ေဘးနားက လူေတြကို ေျပာျပတယ္။ ေျပာျပလဲ ၾကားခ်င္မွ ၾကားတယ္။ ၾကားရင္လဲ အေလးနက္ ထားခ်င္မွ ထားတယ္။ ဒါကေတာ့ ႀကံဳကို ႀကံဳရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ version ကကိုယ္သိတယ္။ သိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခုနက အခက္ခဲဆိုတဲ့ အရာက ေန႔စဥ္ ျဖတ္သန္းရမယ့္အရာေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္က ေလွ်ာက္ရမွာကို အဲဒီကို ေလွ်ာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အရမ္းကို ခက္ခဲတဲ့ အရာေတြကို အရမ္းကဲလြန္း လြန္းတယ္။ သိတယ္မို႔လား လာၿပီးေတာ့ ပိတ္တာတို႔ တားတာတို႔ ကိုယ္နဲ႔ အခန္႔မသင့္ ျဖစ္တယ္။ ဒါခလုတ္ေတြ လို႔ ေျပာရမွာေပါ့ေနာ္။

ဒီခလုတ္ေတြကို အရမ္းကဲလုပ္လြန္းတယ္။ လုပ္လြန္းေတာ့ ဒီအရာႀကီးကို မေရြ႕ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ဒီအရာ မေကာင္းေၾကာင္း သူမ်ားေတြကို ေျပာခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ရဲ႕ Type  ကအဲလို မဟုတ္ဘူး ကိုယ့္ရဲ႕ version အဲကို ကိုယ္ေရာက္သြားမယ္။ ပန္းတိုင္ေပ့ါေနာ္။ သြားမွာဆိုေတာ့ ဒီခလုတ္က တစ္ခုက ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ေရာက္လာၿပီ အခက္ခဲ လို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ ဒုကၡလို႔ပဲ ေျပာမလားေပါ့။ ဒီအရာက ဘာလဲ ကိုယ့္အတြက္ တကယ္ရည္ရြယ္တာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လဲ သူက ဘယ္ေလာက္ထိ ေလးနက္တာလဲ။ ဒီအရာကို နည္းနည္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေက်ာ္သင့္ရင္ ေက်ာ္သြားတယ္။ နည္းမ်ိဳးစံုေပါ့ေနာ္။ သိိတယ္မို႔လား မလိုအပ္ပဲ ေတြ႕သမွ် အခက္ခဲေတြကို သြားၿပီး ရွင္းမေနဘူးေပါ့ေနာ္။ ရွင္းေနလို႔ ရွိရင္ ကုိယ့္ခရီးကလဲ မေရာက္ေတာ့ ဘူးေလ။ အဲေတာ့ သာမန္ကိစၥ အားလံုးကို သာမန္လို႔ပဲ သေဘာ ထားလိုက္တယ္ေပါ့။ ေျပာရမယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ တကယ့္အေရးႀကီးတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ပန္းတိုင္သာလွ်င္ အေရးႀကီးဆံုး အဲကို မေရာက္ ေရာက္ေအာင္သြားမယ္။ ဒီလိုႀကံဳလာတဲ့ အခက္ခဲဆိုတဲ့ အရာကို သာမန္လို႔ပဲ သေဘာထားၿပီးေတာ့ အၿမဲတမ္း ေက်ာ္သြားဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္ေပါ့။ အဲလိုမ်ိဳး သြားလို႔ ရွိရင္ ခရီးက ေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္။

ဆရာအေနနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ အႏုပညာ လမ္းခရီးမွာ ပရိသတ္အတြက္ေကာ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဂီတတြက္ေကာေပါ့ေနာ္။ ဘယ္လိုမ်ိဳး လမ္းေၾကာင္းေတြ ဆက္ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစားသြားဖို႔ အစီစဥ္ရွိလဲ ဆရာ။

အခုကေတာ့ လမ္းေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္းကို ေသခ်ာသြားေနတယ္။ တစ္ခုကေတာ့ Music Creation  ေပါ့။ Music Creation  ပတ္သက္ၿပီး ကိုယ္ဖန္တီးခ်င္တဲဲ့ အရာကို တစ္သက္လံုးဖန္တီးသြားမယ္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အရာကို စပ္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ Music Creation က ႑ကို ပိုၿပီးေတာ့ အားစိုက္ၿပီးေတာ့ တစ္သက္လံုး လုပ္ခ်င္ဆံုး ကိစၥေပါ့ေနာ္။  အဲတာကို ေတာက္ေလ်ာက္လုပ္မယ္။ ေနာက္တစ္ခုက Music Education  ေပါ့။ Music Education   ဆိုတာ ဒီျမန္မာႏိ္ုင္ငံကေတာ့ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း Music Education  ဆိုတဲ့ က႑ေတြက အေတာ္ေလး နိမ့္တယ္ေပါ့ေနာ္။ လူေတြက သိပ္ၿပီး ဂီတ အေၾကာင္းကို သိပ္ မသိဘူး။ မသင္ခဲ့ရဘူး။  မသင္ခဲ့ရေတာ့ ဂီတကို Eject  မလုပ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ေနာ္။ လူအမ်ားစုက Eject မလုပ္ႏိုင္တဲ့ လူေတြအအတြက္ ဖန္တီးေနတဲ့ Music  ကလဲ ဘယ္လိုမွ သိပ္ၿပီး အမ်ားႀကီး ျမင့္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။  အဲတာ အဓိကေတာ့ Music Education နိမ့္လိုပဲ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိလာဖို႔ သိလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔ တန္ဖိုး ထားတတ္လာလိမ့္မယ္ တန္္ဖိုးထားတတ္တဲ့ အဆင့္ကို သူတို႔ေရာက္လာရင္ ဒီႏိုင္ငံက ဂီတ Level  က ျမင့္လာလိမ့္မယ္။ အဲတာကေတာ့ Long time ေပါ့။ အေဝးႀကီး သြားရမယ့္ ခရီးေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲအရာကို လုပ္ထားတယ္။ သြားရမယ့္အရာေပါ့ေနာ္။ လုပ္ကို လုပ္မယ္ေပါ့ေနာ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က Music Education ျမင့္လာတဲ့ အခါမွာ တန္ဖိုး ထားစရာ ဂီတဆိုတာ သပ္သပ္ ေပၚလာလိမ့္မယ္။ သူတို႔ လိုက္ရွာၾကလိမ့္မယ္။ ဥပမာ ထားပါ မဟာဂီတေပါ့။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တကယ္ ဂႏၴဝင္ဂီတ ေတြေပါ့ လိုက္ရွာၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြာလတီ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေသခ်ာ quality ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေသခ်ာ collection ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ ဟာမ်ိဳးကလဲ ျမန္မာျပည္မွာ မရွိဘူး။ အဲလိုမ်ိဳး အတြက္လည္း ရည္ရြယ္ၿပီး beauty of tradition ကို္ယ္ေတြ လုပ္တဲ့ Project ေပါ့ေနာ္။ ဂ်ပန္ေတြနဲ႔ တြဲၿပီး လုပ္ေနတယ္။ တကယ့္ကို လူေတြ လိုအပ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ collection ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ quality ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဖန္တီးရတဲ့ Project ေတြကို လုပ္တယ္။ အဲတာကလဲ Long time ေပါ့ ေနာ္။ Long time ဆိုေတာ့ အၿမဲတမ္းကို လုပ္ျဖစ္မွာ အထက္္က တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕႐ိုးရာဂီတ ဆိုလဲ သိပ္တန္ဖိုးႀကီးတယ္။ ႀကီးေပမယ့္လည္း လူေတြက မသိဘူး။ မျမင္ဘူးေပါ့ေနာ္။ တန္ဖိုးထားရမယ္ ထိန္းသိမ္းရမယ္ဆိုတာ သိပ္ၿပီး မသိၾကေသးဘူး။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ သိလာမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ခုကိုယ္ေတြက ဒါေတြကို သိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒါေတြကို ခ်ိတ္ဆက္ၿပီးေတာ့ တကယ့္ကို တိုင္းရင္းသား ႐ိုးရာေတြကို လုပ္ဖို႔အတြက္ အၿမဲႀကိဳးစားေနတာေပါ့။