အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္ ( ၇ )

.

ဘ႑ာေရး မညီမွ်မႈမ်ား (Fiscal Imbalances)

ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈသည္ ျပည္သူ႔အသံုးစရိတ္ႏွင့္ ျပည္သူ႔ဘ႑ာေငြမညီမွ်သည့္အေျခအေနတစ္ရပ္ကိုရည္ညႊန္းသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ဝင္ေငြ (အခြန္အပါအဝင္ အျခားေသာ အစိုးရဝင္ေငြမ်ားအားလံုး) ႏွင့္ ထြက္ေငြ (ျပည္သူ႔ ဝန္ေဆာင္မႈ အသံုးစရိတ္တာဝန္မ်ားအားလံုး) မညီမွ်ျခင္း၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဝင္ေငြနည္းၿပီး ထြက္ေငြ မ်ားေန သည့္အေျခအေနကို ဆိုလိုသည္။

ဖက္ဒရယ္ႏုိင္ငံအပါအဝင္ ႏုိင္ငံအမ်ားစုတြင္ အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားအား အပ္ႏွင္း ေသာ ဘ႑ာေရးအာဏာမ်ား (အသံုးစရိတ္တာဝန္ဆိုင္ရာ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာမ်ားႏွင့္ အခြန္ဆိုင္ရာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာမ်ား) သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဟန္ခ်က္ညီမႈ သို႔မဟုတ္ ညီမွ်မႈမရွိသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ျပည္နယ္ႏွင့္ ေဒသႏၱရအစိုးရမ်ားအား အပ္ႏွင္းထားေသာ အသံုးစရိတ္အာဏာ (တာဝန္မ်ား) သည္ ၎တို႔အား အပ္ႏွင္းထား ေသာ အခြန္အာဏာမ်ားထက္ ပိုမ်ားေလ့ရွိသျဖင့္ ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈသည္ သဘာဝျဖစ္စဥ္တစ္ခုပမာ ရွိေန သည္။ ထိုဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈအတိုင္းအတာသည္ ဘ႑ာေရး အာဏာခြဲေဝသည့္ အတိုင္းအတာေပၚ မူတည္ၿပီး ဖက္ဒရယ္ႏုိင္ငံအလိုက္ ကြဲျပားသြားသည္။

ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈပံုစံ (၂) မ်ဳိး ရွိသည္။ ေဒါင္လိုက္ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈ (vertical fiscal imbalance) ႏွင့္ အလ်ားလိုက္ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈ (horizontal fiscal imbalance) တို႔ ျဖစ္သည္။ ေဒါင္လိုက္ဘ႑ာေရး မညီမွ် မႈသည္ ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ျပည္နယ္အစိုးရမ်ားအား အပ္ႏွင္းထားေသာ ဘ႑ာေရးအာဏာမ်ား မညီမွ်သည့္ အေျခအေန (ျပည္ေထာင္စုသည္ ျပည္နယ္မ်ားထက္ ဘ႑ာေရးအာဏာပိုရွိျခင္း) ကို ရည္ညႊန္းသည္။ အလ်ား လိုက္ ဘ႑ာေရး မညီမွ်မႈသည္ ျပည္နယ္မ်ားက တူညီေသာ ျပည္သူ႔ဝန္ေဆာင္မႈမ်ားကို မေပးႏုိင္သည့္ အေျခ အေနကို ရည္ညႊန္းသည္။ ေဒါင္လိုက္ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈသည္ ျပည္နယ္၏ ဘ႑ာေရးအာဏာမ်ား (အသံုး စရိတ္တာဝန္ႏွင့္ အခြန္အာဏာ) မညီမွ်ျခင္း သို႔မဟုတ္ ဘ႑ာေရး စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္၏ အားနည္းခ်က္မ်ား ရွိျခင္း (စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈႏွင့္ထိေရာက္မႈမရွိျခင္း) ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္သည္။ အလ်ားလိုက္ဘ႑ာေရး မညီမွ် မႈသည္ ျပည္နယ္အလိုက္ သယံဇာတႂကြယ္ဝမႈအဆင့္မတူညီျခင္း၊ ၿမိဳ႕ျပအေျခစိုက္ စက္မႈလုပ္ငန္း ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအေန အထား မတူညီျခင္း၊ ပထဝီ အေနအထားခက္ခဲျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္သည္။

ဖက္ဒရယ္ႏုိင္ငံတစ္ခု၏ ဘ႑ာေရးအာဏာခြဲေဝမႈပံုစံေၾကာင့္ ထြက္ေပၚလာႏိုင္ေသာ ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈမ်ားကို နည္းလမ္း အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေျဖေလွ်ာ့ႏုိင္သည္။ မူအရ ေဒါင္လိုက္ဘ႑ာေရးမညီမွ်မွႈမ်ားကို နည္းလမ္း (၄) ခု ျဖင့္ ေျဖေလ်ာ့ႏုိင္သည္။ ၎တို႔မွာ ျပည္သူ႔ဝန္ေဆာင္မႈဆိုင္ရာ အသံုးစရိတ္တာဝန္မ်ားကို အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားအၾကား လႊဲေျပာင္းအပ္ႏွင္းျခင္း (ျပည္နယ္၏ တာဝန္အခ်ဳိ႕ကို ျပည္ေထာင္စုက လႊဲေျပာင္းယူျခင္း)၊ အခြန္အာဏာမ်ားကို ျပန္လည္သတ္မွတ္ခြဲေဝျခင္း (ျပည္ေထာင္စု၏ အခြန္အာဏာအခ်ဳိ႕ကို ျပည္နယ္မ်ားအား ခြဲေဝေပးျခင္း)၊ အစိုးရ အဖြဲ႔မ်ားအၾကား (ျပည္ေထာင္စုမွ ျပည္နယ္မ်ားသို႔) ဘ႑ာေငြလႊဲေျပာင္းျခင္း၊ (အခြန္) ဝင္ေငြခြဲေဝမႈအစီအစဥ္ မ်ားကို ခိုင္မာစြာခ်မွတ္ထားျခင္းတို႔ ျဖစ္သည္။ အလ်ားလိုက္ဘ႑ာေရး မညီမွ်မႈမ်ားကို အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားအၾကား (ျပည္ေထာင္စုမွျပည္နယ္မ်ားသို႔ သို႔မဟုတ္ ခ်မ္းသာေသာ ျပည္နည္မ်ားမွ ဆင္းရဲေသာ ျပည္နယ္မ်ားသို႔) ဘ႑ာေငြလႊဲေျပာင္းျခင္း၊ ျပည္နယ္မ်ား၏ အခြန္အာဏာကို တိုးေပးျခင္းႏွင့္ အခြန္စနစ္ထြန္ကားေရးအတြက္ ျပည္နယ္မ်ား၏ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းကို ျမႇင့္တင္ေပးျခင္း စသည့္နည္းလမ္းတို႔ျဖင့္ ကုစားႏုိင္သည္။

အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားအၾကား ဘ႑ာေငြလႊဲေျပာင္းျခင္း (Intergovernmental Transfers)

အစုိးရအဖြဲ႔မ်ားအၾကား ဘ႑ာေငြလႊဲေျပာင္းျခင္းသည္ အစိုးရအဖြဲ႔မ်ား၏ ဘ႑ာေရးဆက္ႏႊယ္မႈကို ထိန္းသိမ္း ရာတြင္ အေရးအႀကီးဆံုးေသာ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ဖက္ဒရယ္ႏုိင္ငံ အပါအဝင္ ႏိုင္ငံအမ်ားစုတြင္ ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈမ်ားသည္ အနည္းႏွင့္အမ်ား ရွိၾကသည္။ ထိုမညီမွ်မႈမ်ားကို ေျဖရွင္းသည့္အစီအမံမ်ား(သို႔မဟုတ္) ဘ႑ာေရးညီတူမွ်တူျဖစ္ေစသည့္ အစီအစဥ္မ်ား (fiscal equalization) သည္ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိႏုိင္သည္။ ထိုအစီအစဥ္မ်ားသည္ ဖက္ဒရယ္ႏုိင္ငံအလိုက္ ကြဲျပားမႈရွိၿပီး ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈ အားလံုးကို ပေပ်ာက္သြားေအာင္ ေျဖရွင္းႏုိင္ျခင္း မရွိသည့္တိုင္ ေလ်ာ့နည္းသြားေအာင္ ကုစားေပးႏိုင္သည္။ ဘ႑ာေရး မညီမွ်မႈမ်ားကို ကုစားႏုိင္သည့္ နည္းလမ္းမ်ားသည္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ (၃) မ်ဳိး ရွိသည္။ ၎တို႔မွာ ဝင္ေငြခြဲေဝျခင္း (revenue sharing)၊ ေထာက္ပံ့ေငြခ်ေပးျခင္း (grants) ႏွင့္ အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားအၾကား ဘ႑ာေငြ လႊဲေျပာင္းျခင္း (intergovernmental transfers) တို႔ ျဖစ္သည္။

ဝင္ေငြခြဲေဝသည့္နည္းသည္ အခြန္တစ္ခုခ်င္းအလိုက္ အခြန္ဝင္ေငြခြဲေဝျခင္း (tax-by-tax sharing) (သို႔မဟုတ္)အခြန္ဝင္ေငြအားလုံး စုေပါင္းထားသည့္ စုေပါင္းဘ႑ာေငြမွ ခြဲေဝျခင္း (sharing from total pool) စသည့္ ပံုစံ တစ္ခုခုျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ျပည္နယ္မ်ားအား အခြန္ေငြခြဲေဝသည့္ အစီအစဥ္ျဖစ္သည္။ ထိုအစီအစဥ္ျဖင့္ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈမ်ားကို ေျဖရွင္းႏိုင္သည္။ ထိုနည္းလမ္းအရ ခြဲေဝမည့္အခြန္အခ်ဳိးအစား (ရာခိုင္ႏႈန္း) ကို အေျခခံမူ (၂) ရပ္ျဖင့္ (ေကာက္ခံရာေဒသ အေျခခံမူႏွင့္ ျပန္လည္ျဖန္႔ေဝမႈအေျခခံမူ Derivation and Redistribution principles) သတ္မွတ္ကာ အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားအၾကား အခြန္ေငြခြဲေဝသည္။ ထိုအေျခခံမူမ်ားအရ အခြန္ေကာက္ခံရရွိသည့္ ေဒသအတြက္ သီးသန္႔အခြန္ အခ်ဳိးအစားတစ္ခု ႀကိဳတင္ သတ္မွတ္ထားျခင္းျဖင့္ (သို႔မဟုတ္) စုေပါင္းအခြန္ဘ႑ာေငြမွ စည္းမ်ဥ္းအေျချပဳ ပံုေသနည္းတစ္ခုခုျဖင့္ လည္းေကာင္း အခြန္ေငြခြဲေဝၿပီး ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈမ်ားကို ေျဖေလွ်ာ့ႏုိင္သည္။

ေထာက္ပံ့ေငြခ်ေပးရာတြင္လည္း ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိသည္။ ျပည္ေထာင္စုသည္ ျပည္နယ္မ်ားအားသတ္မွတ္ခ်က္မပါ ေသာ အေထြေထြေထာက္ပံ့ေငြမ်ား (unconditional grants) ေပးႏိုင္သကဲ့သို႔ သတ္မွတ္ခ်က္ပါေသာ (ျပည္နယ္မ်ားလိုက္နာရမည့္ စည္ကမ္းခ်က္မ်ားပါရွိေသာ) အထူးေထာက္ပံ့ေငြမ်ား (special grants) လည္း ျပည္နယ္မ်ားအား ခ်ေပးႏိုင္ပါသည္။ ဥပမာ - ျပည္ေထာင္စုအထူးေထာက္ပံ့ေငြသည္ အေျခခံအေဆာက္အံု ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္သာ အသံုးခ်ရမည္ သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္မ်ားက ခြင့္ျပဳထားေသာ အရက္ဝယ္ယူသံုးစြဲႏိုင္သည့္ အသက္အရြယ္ကို တိုးျမႇင့္ရမည္ အစရွိသည့္ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား ပါရွိပါက ထိုသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကို လိုက္နာမွ သာလွ်င္ ျပည္နယ္မ်ားသည္ ျပည္ေထာင္စု၏ အထူးအေထာက္အပံ့ကို ရယူခံစားပိုင္ခြင့္ရွိမည္ ျဖစ္သည္။ ျပည္နယ္မ်ားသည္ ၎တို႔၏ အသံုးစရိတ္တာဝန္မ်ားအတြက္ ကိုယ္ပိုင္ဝင္ေငြအရင္းအျမစ္လံုေလာက္မႈ မရွိ လွ်င္ ျပည္ေထာင္စု၏ ေထာက္ပံ့ေငြမ်ားကို ရယူေလ့ရွိသည္။

ဝင္ေငြခြဲေဝျခင္းႏွင့္ ေထာက္ပံေငြခ်ေပးျခင္း နည္းလမ္းတို႔အျပင္ အစိုးရအဖြဲ႔တစ္ခုမွတစ္ခုသို႔ (ျပည္ေထာင္စုမွ ျပည္နယ္မ်ားသို႔၊ သိုမဟုတ္ ျပည္နယ္အခ်ဳိ႕မွ အျခားျပည္နယ္မ်ားသို႔) ဘ႑ာေငြလႊဲေပးသည့္ နည္းလမ္း (intergovernmental transfers) ျဖင့္လည္း ဘ႑ာေရးမညီမွ်မႈမ်ားကို ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ပါသည္။ ဤနည္းလမ္းတြင္ ျပည္နယ္မ်ား၏ ဘတ္ဂ်က္ လိုေငြမ်ား (budget deficit) အတြက္ ဘ႑ာေငြလႊဲေပးျခင္းႏွင့္ ေဒသႏၱရေခ်းေငြ မ်ားထုတ္ေပးျခင္းတို႔ပါဝင္သည္။ေခ်းေငြမ်ားေၾကာင့္ေၾကြးၿမီမ်ားတိုးပြားလာႏုိင္သျဖင့္ေၾကြးၿမီပမာဏကန္႔သတ္မႈမ်ား ထားရွိလာၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ လက္ေတြ႔တြင္ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရသည္ ျပည္နယ္ တစ္ခုခုက ဘ႑ာေရးအခက္အခဲႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရလွ်င္ အလိုက္သင့္ ကူညီေျဖရွင္းေပးသည္က မ်ားပါသည္။ ထိုသို႔ ဘ႑ာေရး လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ကူညီေျဖရွင္း ေပးျခင္းကို ျပည္ေထာင္စု အစိုးရ၏ ကူညီကယ္ထုတ္မႈမ်ား (federal bailout) (တစ္နည္းခ်က္စာအုပ္ထုတ္ေပးသည့္ ဖက္ဒရယ္စနစ္ - cheque book federalism) ဟု ေခၚေဝၚၾကသည္။ ထိုကူညီကယ္ထုတ္မႈသည္ ျပည္နယ္မ်ားအေပၚ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၏ ၾသဇာလြမ္းမိုးမႈကို ျမင့္တက္ေစႏိုင္သျဖင့္ အကန္႔အသတ္ျဖင့္ ခြင့္ျပဳသင့္ပါသည္။ ဘ႑ာေငြလႊဲေပးျခင္းသည္ ဘ႑ာေရးမညီမွ် မႈမ်ား ကုစားရန္အတြက္ ရည္ရြယ္ေသာ္လည္း ထိုအေလ့အထသည္ တစ္ခါတစ္ရံ၌ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရအေပၚ ျပည္နယ္မ်ား၏ ဘ႑ာေရးအရ မွီခိုေနရမႈ (fiscal dependency) ႏွင့္ ျပည္နယ္မ်ား၏ ဘ႑ာေရးဆိုင္ရာ တာဝန္ခံမႈ (fiscal accountability) တို႔အေပၚ သက္ေရာက္ႏိုင္သည္။ ျပည္နယ္မ်ားသည္ ျပည္ေထာင္စုအေပၚ ဘ႑ာေရးအရ မွီခိုေနရမႈမ်ားေလေလ ျပည္နယ္မ်ား၏ ဘ႑ာေရးလုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာ (fiscal autonomy) ထိခိုက္ေလေလ ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ျပည္ေထာင္စု၏ အသံုးစရိတ္ဆိုင္ရာ ဦးစားေပးမႈမ်ားသည္ ျပည္နယ္ ၏ အသံုးစရိတ္ဆိုင္ရာ ဦးစားေပးမႈမ်ားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းမက်သည့္ အေျခအေနမ်ဳိးတြင္ ျပည္နယ္ မ်ားသည္ သတ္မွတ္ခ်က္ပါေသာ ျပည္ေထာင္စု ေထာက္ပံ့ေငြ ရရွိႏုိင္ေရးအတြက္ ျပည္ေထာင္စု၏ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကို လိုက္နာေပးရသည့္အခါ ျပည္နယ္ဘ႑ာေရးလုပ္ပိုင္ခြင့္ကို အားနည္းသြားေစသည္။ ျပည္ေထာင္စု၏ ကူညီမႈ ႏွင့္အတူ လႊမ္းမိုးျခယ္လွယ္မႈမ်ား ရွိလာႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စု ေထာက္ပံ့ေငြအေပၚ အလြန္အကြ်ံအား ထားမႈသည္ ေရရွည္အားျဖင့္ ေကာင္းေသာ အေလ့အထ မဟုတ္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပည္နယ္မ်ားသည္ ၎တို႔၏ ေျခေထာက္ေပၚ ရပ္တည္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ႏိုင္ေရးအတြက္ မိမိတို႔၏ ဘ႑ာေရး စြမ္းေဆာင္ ႏိုင္မႈ (fiscal capacity) ခိုင္မာ အားေကာင္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္သင့္ပါသည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုေသာ္ ဘ႑ာေရးဆိုင္ရာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား (ဘ႑ာေရးမူဝါဒမ်ား ခ်မွတ္ျခင္းႏွင့္ ဘ႑ာေရး အာဏာမ်ား ခြဲေဝျခင္း) ခ်မွတ္ရာတြင္ ႏုိင္ငံေရးရႈေထာင့္ (ကုိယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္၊ တာဝန္ယူ/တာဝန္ခံမႈ စသည့္ အေျခခံမူမ်ား) ႏွင့္ စီးပြားေရးရႈေထာင့္ (ထိေရာက္မႈ၊ မွ်တမႈစသည့္ အေျခခံမူမ်ား) ႏွစ္ခုလံုးကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားရန္လိုအပ္ၿပီး ထိုရႈေထာင့္မ်ားကို ခ်ိန္ခြင္လွ်ာထုိးကာ ဆံုးျဖတ္သြားရန္ လိုပါသည္။ အစိုးရအဖြဲ႔ (ျပည္ ေထာင္စု သို႔မ ဟုတ္) တစ္ခုခုကို ဘ႑ာေရး အာဏာမ်ား (အသံုးစရိတ္အာဏာႏွင့္ အခြန္အာဏာမ်ား) ကို မညီမွ်စြာ အပ္ႏွင္း ထားလွ်င္ (တနည္းအားျဖင့္ ျပည္ေထာင္စု သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္အစိုးရအား ဘ႑ာေရး အာဏာတစ္ရပ္ သို႔မ ဟုတ္ ႏွစ္ရပ္လံုးကို ပိုေပးထားလွ်င္) ထြက္ေပၚလာႏိုင္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲအက်ဳိး ဆက္မ်ား (ဥပမာ - ႏိုင္ငံ ေရးအရ ဘ႑ာေရးကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ မရွိျခင္းႏွင့္ ဘ႑ာေရး တာဝန္ခံမႈ မရွိျခင္း၊ စီးပြားေရးအရ ထိေရာက္မႈ မရွိျခင္းႏွင့္ တစ္ႏုိင္ငံလံုး သာတူညီမွ်မႈမရွိျခင္း) ကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏိုင္မည့္ အစီ အမံမ်ား (ဘ႑ာေရးသာတူ ညီမွ်မႈျဖစ္ေစျခင္းအစီအစဥ္မ်ား) ကို စနစ္တက် ခ်မွတ္သြားရန္ အေရးႀကီးပါ သည္။ ႏုိင္ငံေရးအာဏာခြဲေဝမႈႏွင့္ ဆက္စပ္မႈရွိေသာ ဘ႑ာေရးအာဏာ ခြဲေဝမႈမ်ားသည္ ႏိုင္ငံအလိုက္ ကြဲျပား ႏိုင္ၿပီး မည္မွ်ပင္ စနစ္တက်ခြဲေဝ သြားသည့္တိုင္ ကမာၻေပၚတြင္ လံုးဝ ၿပီးျပည့္ေသာ ခြဲေဝမႈပံုစံ မရွိပါ။ အားနည္း ခ်က္မ်ား မလႊဲမေရွာင္သာ ရွိေန ႏုိင္သျဖင့္ ထိုအားနည္းခ်က္မ်ားကို ကုစားႏုိင္သည့္ အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားအၾကား ဘ႑ာေငြ လႊဲေျပာင္းမႈအစီအစဥ္ မ်ားသည္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္၏ အေရးႀကီးဆံုးေသာ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုျဖစ္သည္။  ။

  1. အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္ ( ၁ )

  2. အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္ ( ၂ )

  3. အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္ ( ၃ )

  4. အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္( ၄ )

  5. အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္( ၅ )

  6. အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္ ( ၆ )