လူငယ္နဲ႔ ခရီးသြားျခင္းအႏုပညာ ၁

.

 

ၿပီးခဲ့တဲ့ လဆန္းပိုင္းကတည္းက ဆက္တိုက္ဆိုသလို က်ေနာ္ ခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ခရီး ႏွစ္ႀကိမ္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမအႀကိမ္က ကရင္ျပည္နယ္ ဖါးအံၿမိဳ႕အနီးက ဇြဲကပင္ေတာင္ကိုသြားခဲ့ၿပီး ဒုတိယအႀကိမ္မွာေတာ့ တနသၤာရီတိုင္း ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ကို သြားခဲ့တာပါ။

ဒိီခရီးစဥ္ေတြအေပၚမူတည္ၿပီး လူငယ္ေတြ ခရီးမ်ားမ်ား သြားသင့္တဲ့အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးစရာ ရွိလာလို႔ မူလေဆြးေႏြးလက္စ “လူငယ္နဲ႔ ျမန္မာစာအေရးအသား အမွားျပႆနာ”အေၾကာင္းအရာကို ခဏရပ္ထားၿပီး လူငယ္နဲ႔ ခရီးသြားျခင္းကိစၥ ေဆြးေႏြးလိုပါတယ္။ ဒါၿပီးရင္ေတာ့ မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့ လူငယ္နဲ႔ ျမန္မာစာအေရးအသားျပႆနာကို ဆက္သြားပါမယ္။

က်ေနာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြမွာ ခရီးသြားျခင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပံုျပင္တစ္ခုရွိပါတယ္။ ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းပံုျပင္ပါ။ အဲဒီပံုျပင္ထဲမွာ သြားပါမ်ားခရီးေရာက္၊ ေမးပါမ်ားစကားရ ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အသည္းစြဲေဆာင္ပုဒ္ အသားက်လြန္းေနတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း က်ေနာ္တို႔လူမ်ိဳးေတြဟာ အခုထက္ထိ ထိေရာက္တဲ့ခရီးသြားလာျခင္းယဥ္ေက်းမႈကို အာရုံမစိုက္ႏိုင္ၾကေသးတာ ၀မ္းနညး္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့ အခုထက္ထိ ေတာလက္ေက်းရြာေတြမွာ ဟုိဘက္ရြာသည္ဘက္ရြာခရီးကို သားသမီးတစ္ေယာက္ထဲ မလႊတ္ခ်င္ မလႊတ္ရဲတဲ့မိဘေတြနဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ဦးတည္းခရီးသြားျခင္းကို ဆန္႔က်င္အထင္ေသးတဲ့ အျမင္အယူအဆ အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔က်န္ေနေသးတာ ေတြ႕ေနရပါေသးတယ္။

က်ေနာ္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ဥေရာပတိုင္းျပည္တစ္ခုမွာဆိုရင္ အသက္ ၂၀ အရြယ္လူငယ္ေတြဟာ ခရီးအသြားအလာဆံုးအရြယ္ေတြျဖစ္ေနတာေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔စိတ္၀င္တစား သြားလာခ်င္တဲ့ေဒသေတြဟာ ကမၻာႀကီးရဲ႕ ျပႆနာေပါင္းစံုရွိေနတဲ့ေနရာေတြနဲ႔ ဒုကၡဆင္းရဲေရာက္ေနတဲ့ေဒသေတြအေပၚ အာရုံပိုစိုက္ၾကတာလည္း ေတြ႕ခဲ့သိခဲ့ရပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ေျပာရရင္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ထဲတုန္းက ေဘာ့စနီးယားမွာ မြတ္ဆလင္နဲ႔ ခရိယာန္ဘာသာ၀င္ေတြ ပဋိပကၡျဖစ္တဲ့အခါ စစ္ေဘးဒုကၡသည္ေတြ သန္းခ်ီၿပိီးရွိလာခဲ့ရပါတယ္။ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖါက္မႈေတြ၊ အစုအၿပံဳလိုက္သတ္ျဖတ္မႈေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ တေန႔ေတာ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ အသက္ ၂၂ ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ဦးဟာ အဲဒီ စစ္မက္ျဖစ္ပြားေနတဲ့ေနရာ ဒုကၡသည္ကူညီကယ္ဆယ္ေရးစခန္းေတြမွာ ေျခာက္လတိတိ သြားေရာက္ကူညီ ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျပန္ေရာက္ၿပီး က်ေနာ္နဲ႔ေတြ႕တဲ့အခါ သူ အခုလိုသြားေရာက္ခဲ့ျခင္းဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ တစ္ခုက ဗဟုသုတရရွိဖို႔ ေနာက္တစ္ခုက ဒုကၡသည္ေတြကို ကူညီခ်င္လို႔ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ သူက ေက်ာင္းၿပီးကာစအရြယ္ပါပဲ။ အဲဒီေဒသကိုသူသြားတဲ့အခါ သူ႔မိဘေတြနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက သေဘာတူေထာက္ခံေၾကာင္းနဲ႔ သူဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ဂုဏ္ယူစရာခရီးတစ္ခုထြက္နိုင္ခဲ့သူအေနနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရေၾကာင္းလည္း ေျပာျပပါတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံ သူတို႔ယဥ္ေက်းမႈမွာေတာ့ လူငယ္ေတြ အထူးသျဖင့္ ကယ္ရြယ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြသည္ပင္လ်င္ ခရီးထြက္ျခင္းအလုပ္နဲ႔ အသားက်ေနတာေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီနိုင္ငံဟာ ကမၻာေပၚမွာ တစ္ဦးခ်င္း၀င္ေငြအေကာင္းဆံုးနဲ႔ စာမတတ္သူမရွိတဲ့ႏိုင္ငံ၊ ကမၻာ့အေပ်ာ္ရႊင္ရဆံုးနိုင္ငံျဖစ္လာတာဟာ တျခားတိုးတက္ရာတိုးတက္ရာနည္းမ်ားနဲ႔အတူ အဲဒီ ခရီးသြားလာျခင္းယဥ္ေက်းမႈျမင့္မားလာေနတဲ့အခ်က္ကလည္း တစ္ခ်က္အပါအ၀င္ပါပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္လည္း က်ေနာ္ဟာ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ ဒုကၡသည္စခန္းတခ်ိဳ႕မွာေနခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ ဒီတုန္းကလည္း ေၾကာပိုးအိတ္တစ္လံုးလြယ္ၿပီး ေရာက္ရာေနရာမွာ ျဖစ္သလိုအိပ္ႀကံဳသလိုစားၿပီး ခရီးထြက္ၾကတဲ့ အသက္ ၂၀ အရြယ္ဥေရာပကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြကို ေန႔တိုင္းလိုပဲ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့တပါတ္က က်ေနာ္ ထား၀ယ္ဘက္ကို ခရီးထြက္တဲ့အခါ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕နဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ ကားစီးသြားရင္ေရာက္တဲ့ ေလာင္းလံုးၿမိဳ႕နယ္ထဲက သေဘာ့ဆိပ္ဆိုတဲ့ရြာကေလးမွာ ပင္လယ္ငါးေစ်းကြက္တစ္ခုကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္ ေ၀လီေ၀လင္းအခ်ိန္ျဖစ္သည့္တိုင္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔မေရွးမေႏွာင္းေရာက္လာတဲ့ ထိုင္းနဲ႔ အျခားကမၻာလွည့္ခရီးသည္တခ်ိဳ႕ကို တအံ့တၾသေတြ႕ခဲ့ရပါေသးတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အသက္ ၂၀ အရြယ္ လူငယ္ေတြလည္းပါလာပါတယ္။ ဒီေလာက္ ေခ်ာင္က်ၿပီး တျခားနိုင္ငံသားမေျပာနဲ႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြသည္ပင္လ်င္ ဒီငါးေစ်းကြက္ရြာကေလးဆီ ေရာက္လာဖို႔မလြယ္ကူတဲ့အေျခအေနမ်ိဳးမွာ အခုလိုေတြ႕လိုက္ရေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔အထဲက ထိုင္းႏိုင္ငံသားလူငယ္တစ္ဦးက ျမန္မာစကားအနည္းငယ္နဲ႔အဂၤလိပ္လိုေျပာတတ္တာေတြ႕ရလို႔ ဘာျပဳလို႔ ဒီရြာကေလးအထိ လာလည္ရတာလည္း ေမးၾကည့္ေတာ့ သူ႔မိဘေတြက ငါးကုန္သည္ေတြျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ သူက ငါးေတြကို စိတ္၀င္စားတဲ့အေၾကာင္း ခရီးသြားရတာ ၀ါသနာပါေၾကာင္း၊ ဗမာျပည္ကို စိတ္၀င္စားေၾကာင္း ရွင္းျပသြားခဲ့ပါတယ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းနိုင္ငံေတြထဲမွာ ကမၻာလွည့္ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ နိုင္ငံျခား၀င္ေငြ အမ်ားႀကီးရေနတာ အားလံုးအသိပါပဲ။ ခရီးထြက္ျခင္းဟာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့အလုပ္တစ္ခုျဖစ္သလို အင္မတန္ အက်ိဳးရွိတဲ့ အလုပ္တစ္ခုလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ တိုင္းျပည္၀င္ေငြ ၿမိဳးၿမိဳးမ်က္မ်က္ရေအာင္ ဖန္တီးေနတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ခရီးသြားျခင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခု ရွိပါတယ္။ “ထိုင္းလို ထီယို မူအန္ထိုင္း မိုက္ပိုင္ မိုက္လူး” တဲ့ အဓိပၸါယ္က “ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ခရီးသြားပါ မသြားရင္ မသိဘူး” လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။ တကယ့္ကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႔ သစ္လြင္လတ္ဆတ္တဲ့ ေဆာင္ပုဒ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔မွာ ရွိၿပီးသားျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းရဲ႕ “သြားပါမ်ား ခရီးေရာက္ ေမးပါမ်ား စကားရ” ဆိုတဲ့ စကားလိုပါပဲ။

တကယ္စဥ္းစားမယ္ဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာ ခရီးသြားလာမႈကုိ ခံုမင္ၾကတဲ့လူမ်ိဳးေတြ ႏိုင္ငံေတြဟာ ကမၻာ့ထိပ္တန္းႏိုင္ငံေတြျဖစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ၾကရမွာပါ။ ကမၻာႀကီးအႏွံ႔ ခရီးသြားခဲ့ၾကတဲ့ ေပၚတူဂီတို႔ ဒတ္ခ်္တို႔ဟာ ဘယ္လိုႏိုင္ငံေတြျဖစ္ခဲ့ၾကသလဲ။ အနီးကပ္ဆံုးေျပာရရင္ အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ထိုင္းတို႔သည္ပင္လ်င္ ဘယ္လိုေအာင္ျမင္ထြန္းကားေနတဲ့တိုင္းျပည္မ်ိဳးလည္း။ အားလံုးအသိပဲျဖစ္ပါတယ္။ ခရီးသြားျခင္းဟာ သင့္ေခါင္းထဲမွာ ျပတင္းေပါက္တစ္ခုဖြင့္လိုက္တာပါပဲဆိုတဲ့စကားလည္း ရွိပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အေတြ႕အျမင္သစ္ေတြ ျမင္ရသိရၾကားရေတာ့မွာေသခ်ာပါတယ္။

လူငယ္ဆိုတာ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေျပာရရင္ ပင္လယ္ထဲရြက္လႊင့္ဖို႔အေကာင္းဆံုး ေလွငယ္ကေလးတစ္စင္းပါပဲ။ လူငယ္ေတြ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ရြက္လႊင့္ၾကေစခ်င္တယ္။ လူေတြအေၾကာင္း ေတာေတာင္ေတြနဲ႔ ပင္လယ္ေတြအေၾကာင္း၊ တိုင္းႏိုင္ငံေတြအေၾကာင္း ခရီးသြားျခင္းျဖင့္ သိရွိေစခ်င္တယ္။

ေနာက္တေန႔ျပန္ဆံုတဲ့အခါ က်ေနာ္ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ခရီးတခ်ိဳ႕ ျပန္လည္မွ်ေ၀ရင္း လူငယ္ေတြခရီးမ်ားမ်ားထြက္ၾကဖို႔ ကမၻာတ၀ွမ္း ရြက္လႊင့္သြားလာၾကဖို႔ ထပ္ၿပီး ေဆြးေႏြးပါအုန္းမယ္။

လူငယ္တို႔ရဲ႕ မိုးေကာင္းကင္ သည့္ထက္ပုိၿပီး က်ယ္ျပန္႔ႏိုင္ပါေစ။