စြန္႔ပစ္ခံ အဖိုးအဖြားတို႔အတြက္ နားခိုဖို႔ တစ္ကိုယ္ေတာ္ေဆာင္ရြက္ေနသူ

.

 

ေနရာေဒသအသီးသီးက အတိဒုကၡေရာက္ေနသူ၊ စိတ္က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့သူ စြန္႔ပစ္ခံ အဖိုး၊ အဖြားေတြႏွင့္ ကေလးငယ္ေတြကို ကူညီေပးေနတာ ၅ ႏွစ္ရိွျပီလို႔  အသက္ ၂၅ ႏွစ္အရြယ္ မယဥ္မြန္က ေျပာပါတယ္။ သူတို႔ကို ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ေခၚေဆာင္ျပီး ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္ေတြမွာရိွတဲ့ ဘိုးဘြားရိပ္သာေတြကိုပို႔ေဆာင္ေပးျပီး၊ စိတ္က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့ပါက ေဆးရံုကို ပို႔ေဆာင္ေပးေနတာ ျဖစ္သလို ဒီအလုပ္ေတြကို တစ္ကိုယ္ေတာ္ ေဆာင္ရြက္ေနသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေမး။ ။ အစ္မက ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ေဒသကျဖစ္ျဖစ္ စြန္႔ပစ္ခံ အဖိုး၊ အဖြားေတြကို သြားေခၚၿပီး ကူညီေပးေန တယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳး ကူညီေပးေနတာလဲခင္ဗ်ာ။

ေျဖ။ ။ ညီမက ဘိုးဘြားရိပ္သာေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ထားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ အဖိုးအဖြားေတြကို ဘယ္ေနရာကပဲျဖစ္ျဖစ္ ညီမသြားေခၚၿပီး ပို႔ေပးေနတာပါ။ အဖိုး၊ အဖြားေတြအျပင္ မိဘမဲ့ ကေလးငယ္ေတြ လည္း ပါတယ္။ ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္တဲ့ကေလးငယ္ေတြလည္း ပါတယ္။ အလွဴမခံဘဲနဲ႔ ညီမရဲ႕လစာနဲ႔ပဲ ညီမလုပ္ေပးတယ္။ အခုလည္း ညီမ တတ္ႏိုင္သမွ် သြားေခၚေနပါတယ္။ ဟိုတစ္ရက္ကပဲ စိတ္မႏွံ႔တဲ့ အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို သြားေခၚေပးခဲ့တယ္။ စိတ္မႏွံ႔တဲ့သူေတြၾကေတာ့ စိတ္က်န္းမာေရးေဆး႐ုံကို ပို႔ေပးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ဘိုးဘြားရိပ္သာကို ပို႔ေပးတယ္။ ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္တဲ့ကေလးေတြၾကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ေအာင္ ကူညီေပး ေနပါတယ္။

ေမး။ ဟုတ္ကဲ့ပါ။ အစ္မက အခုလိုကူညီေပးေနတာဆိုေတာ့ အဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႔ လိုက္ၿပီး ကူညီေပးေနတာ လား။

ေျဖ။ ။ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ လုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ညီမတစ္ေယာက္တည္း လုပ္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ခံ အေနနဲ႔ ကေတာ့ သက္ဆိုင္တဲ့အဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ထားတာေပါ့။

ေမး။ ။ အစ္မ အခုလို စြန္႔ပစ္ခံ အဖိုး၊ အဖြားေတြနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြကို ကူညီတာ ဘယ္ခ်ိန္ေလာက္ကတည္း စလုပ္ျဖစ္တာလဲ။

ေျဖ။ ။ ညီမ ခုလိုလိုက္ၿပီး ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတာက ၅ ႏွစ္ေလာက္ရွိပါၿပီ။ အခုလက္ရွိထိ ကူညီေပးခဲ့ တာေတာ့ ကေလးငယ္ ၆ဝ ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ စြန္႔ပစ္ခံထားရတဲ့ အဖိုး၊ အဖြားေတြကို ကူညီေပးေနတာကေတာ့ အေယာက္ ၆ဝ နီးပါးေလာက္ရွိပါၿပီ။ အဖိုး၊ အဖြားေတြကူညီေပးတာကေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွ လုပ္ျဖစ္တာေပါ့ေနာ္။ အစပိုင္းကေတာ့ ကေလးေတြကိုပဲ အဓိကထားၿပီးေတာ့ ကူညီေပးတာေပါ့။ ပထမတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းမတက္ ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြ ကို ေက်ာင္းထားေပးတာတို႔၊ ေက်ာင္းပညာေရးအတြက္ ေထာက္ပံ့ေပးတာတို႔၊ စာအုပ္စာတမ္းတို႔ အဲ့ဒါေတြ ကူညီေပးတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အခမဲ့ စာသင္ဝိုင္းေတြ လုပ္ေပးတာေပါ့။ ကေလးငယ္ ေတြကိုပဲ ကူညီျဖစ္တာပါ။ အခုေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ စြန္႔ပစ္ခံထားရတဲ့ အဖိုး၊ အဖြားကိုပါ ညီမ တတ္ႏိုင္ သေလာက္ကူညီျဖစ္လာတာေပါ့။ အခု ညီမ အသက္က ၂၅ ႏွစ္ရွိပါၿပီ။

 ေမး။ ။ အစ္မက ဘာေၾကာင့္ အဖိုး၊ အဖြားေတြကို ကူညီျဖစ္သြားတာလဲ။

ေျဖ။ ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အဖိုး၊ အဖြားေတြ စြန္႔ပစ္တာေတြမ်ားလာေတာ့ ျမင္ေတြ႔ၾကားေနရေတာ့ ကူညီျဖစ္ သြားတာေပါ့။ ညီမက ဘယ္ေနရာကပဲျဖစ္ျဖစ္ သတင္းၾကားတာနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ညီမကို ဆက္သြယ္သူ ရွိတာနဲ႔ သြားေရာက္ေခၚၿပီးေတာ့ စိတ္က်န္းမာေရးမေကာင္းဘူးဆိုရင္ စိတ္က်န္းမာေရး ေဆး႐ုံကို ပို႔ေပးတယ္။ က်န္းမာ ေရးေကာင္းေအာင္ ကူညီေပးတာေပါ့။ တကယ္လို႔ က်န္းမာေရးေကာင္းသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ သူ႔မိသားစုနဲ႔ မေန ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ဘိုးဘြားရိပ္သာေတြဆီ ကူညီပို႔ေပးပါတယ္။

ေမး။ ။ အဖိုး၊ အဖြားနဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ လွဴဒါန္းခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ဘယ္လို ဆက္သြယ္လွဴဒါန္း လို႔ရမလဲ။

ေျဖ။ ။ ကူညီခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ညီမရဲ႕ ဒီ ဖုန္းနံပါတ္ ၀၉ - ၄၂၂၄၉၉၀၅၁ ကို ဆက္သြယ္လို႔ ရပါတယ္။ လွဴဒါန္းခ်င္တယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ေတာ့ ညီမက တကယ္လိုအပ္တဲ့ေနရာေတြကို တဆင့္လွဴေပးပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ လည္း လိုက္လွဴေပးတယ္။ ညီမကိုယ္တိုင္ေတာ့ အလွဴမခံပါဘူး။

ေမး။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါ။ အစ္မ ကူညီေပးခဲ့တဲ့ စြန္႔ပစ္ခံအဖိုး၊ အဖြား ၆ဝ ေက်ာ္ကေလ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေနရာေဒသ အသီးသီးကပဲလား။ ဘယ္ေနရာက ပိုမ်ားလဲ။

ေျဖ။ ။ ရန္ကုန္က ပိုမ်ားတာေပါ့ေနာ္။ အခု ညီမသြားေခၚေနတာက ေနရာေဒသအစံုကပဲ။ ထားဝယ္ကလည္း သြားေခၚထားတာရွိတယ္။ ေနာက္ ေမာ္လၿမိဳင္ ၿပီးေတာ့ စက္စဲဘက္ေတြကလည္း သြားေခၚထားတာရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဧရာဝတီတုိင္းဘက္ကလည္း ရွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္က ပိုမ်ားပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာက ဒုကၡ ေရာက္ၾကတာ ပိုမ်ားတာေပါ့ေနာ္။

ေမး။ ။ ေခၚေဆာင္လာတဲ့ အဖိုး၊ အဖြားေတြကို ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ဘိုးဘြားရိပ္သာေတြနဲ႔ စိတ္က်န္းမာေရး ေဆး႐ုံကိုပဲ ပို႔ေပးတာလား။

ေျဖ။ ။ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်ား။ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္ေတြမွာရွိတဲ့ ဘိုးဘြားရိပ္သာေတြကို ပို႔ေပးတာပါ။

ေမး။ ။ အစ္မအေနနဲ႔ ခုလို တစ္ကိုယ္ေတာ္အျဖစ္နဲ႔ေပါ့။ စြန္႔ပစ္ခံ အဖိုး၊ အဖြားေတြနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြကို ဘာေၾကာင့္ ကူညီေပးျဖစ္သြားတာလဲ။

ေျဖ။ ။ ဘာေၾကာင့္ လုပ္ျဖစ္သြားတာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္တိုင္လည္း မိဘ မစံုခဲ့ဘူးေလ။ ကိုယ့္အေနနဲ႔က ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ရဲ႕ခံစားခ်က္နဲ႔ကိုယ္ လုပ္ျဖစ္သြားတာပါ။ စြန္႔ပစ္ခံထားရတဲ့ အဖိုး၊ အဖြားေတြကို ျမင္ေတြ႔ရေတာ့ သူ႔တို႔ေနရာမွာ ကိုယ္သာဆိုရင္ဆိုတဲ့ခံစားခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဖိုး၊ အဖြား ေတြရဲ႕ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ေလး ေကာင္းမြန္ႏိုင္ေအာင္ ညီမတတ္ႏိုင္သေလာက္၊ ခြန္အားရွိသေလာက္ ကူညီ ေပးတာပါ။ ကေလးေတြဆိုရင္လည္း သူတို႔ရဲ႕ ေပ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းေလးေတြကို ျပန္ၿပီးေတြ႔ေအာင္ ညီမ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီေပးတာပါ။ အမ်ားႀကီးမကူညီႏိုင္ရင္ေတာင္မွ တတ္ႏိုင္သမွ်ေလး အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေတြ လုပ္ေပးသြားခ်င္တယ္။