စာအုပ္ကို ဆန္ကာခ်ၿပီးမွဖတ္ပါ

.

 

ၿပီးခဲ့တဲ့ေန႔တုန္းကေတာ့ စာအုပ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ စီစစ္ေရြးခ်ယ္ၿပီးမွ ဖတ္သင့္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒီကေန႔ေတာ့ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း မေျပာေတာ့ဘဲ စာဖတ္သူတစ္ဦး ထားရွိသင့္ထားရွိထိုက္တဲ့ စိတ္အေနအထားကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ငယ္စဥ္က အေတြ႕အႀကံဳတစ္ခုနဲ႔ စခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ္ငယ္စဥ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကပါ။ က်ေနာ္တို႔အိမ္ကို မၾကာခဏဆိုသလို ညအခ်ိန္္ေရာက္ရင္ ဖခင္ျဖစ္သူရဲ႕ဓမၼမိတ္ေဆြေတြ ေရာက္လာေလ့ရွိပါတယ္။ ဗုဒၶဓမၼတရားနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ၀ိုင္းစုၿပီး စကားေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ အဲသလိုအခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရင္ က်ေနာ္က ေရေႏြးအိုးမျပတ္ေအာင္ တည္ေပးပါတယ္။ မလွမ္းမကမ္း ေဘးနားကေနၿပီး မေယာင္မလည္နဲ႔ နားစြင့္ထားေလ့ရွိပါတယ္။

တေန႔ေတာ့ အဲဒီ၀ိုင္းထဲက ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ကို အကဲခတ္မိသြားၿပီး  “မင္းကလည္း ထိုင္နားေထာင္ေနတာခ်ည္းပဲ လုပ္ေနတယ္ မသိတာရွိ ၀င္ၿပီးေမးပါက”ြ လို႔ဆိုၿပီး စကား၀ိုင္းကို ဖြင့္ေပးပါတယ္။ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္လည္း အားရွိသြားၿပီး ေနာက္တခါ စကား၀ိုင္းျဖစ္တဲ့အခါၾကေတာ့ အရင္တုန္းကထက္ ပိုၿပီး ေရေႏြးအုိးတည္ေပး၊ လဘက္သုပ္ေပးနဲ႔ တက္ၾကြေနခဲ့ပါတယ္။

စကား၀ိုင္းစလို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ အဲဒီလိုဖိတ္ေခၚခဲ့တဲ့ဦးေလးႀကီးကပဲ “ကဲ မင္းလည္း သိခ်င္တာရွိ မရွင္းတာရွိရင္ ေမးေလကြာ”လို႔ စကားစပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘာသာေရးစာအုပ္ တစ္အုပ္ႏွစ္အုပ္ေလာက္သာဖတ္ထားၿပီး ကိုယ္သိထားသေလာက္ကိုပဲ အဟုတ္ႀကီးထင္ေနတဲ့ က်ေနာ္က ၊ တခါ ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ထိုင္ေျပာေနၾကတဲ့လူႀကီးေတြရဲ႕ေျပာစကားတခ်ိဳ႕က ကိုယ္သိထားတဲ့အခ်က္နဲ႔ မတူတာတခ်ိဳ႕ လြဲေနတယ္ထင္ၿပီး ဒါ့အျပင္ ဗုဒၶတရားေတာ္ကို ထဲထဲ၀င္ကလည္း မသိေတာ့ ဘာမေျပာညာမေျပာ ရင္ဘတ္ကုိေကာ့ၿပီး “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း က်ဆံုးတာ အခုဆိုရင္ ႏွစ္ သံုးဆယ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရွိစဥ္က အသံဖမ္းစက္တို႔ဘာတို႔ဆိုတာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ မသံုးႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ စနစ္တက် မွတ္တမ္းတင္ႏိုင္ခဲ့ပံုမရဘူး။ ဗိုလ္ထြန္းလွလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္အပါးေတာ္ၿမဲက ျပန္ေရးျပတာနဲ႔ နည္းနည္းပါးပါး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မိန္႔ခြန္းအသံဖမ္းတာတခ်ိဳ႕ကိုပဲ က်ေနာ္တို႔က ဖတ္ၾကရ နားေထာင္ၾကရတာ။ အခုဟာက ဗုဒၶဘုရားပြင့္ေတာ္မူတာ ႏွစ္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ၿပီ။ ဗုဒၶပြင့္စဥ္က စာအကၡရာေတာင္မွ မေပၚေသးဘူးလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဗုဒၶပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီး ႏွစ္ ၅၀၀ ရွိမွ အေသာကမင္းက ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္ေတြကို ေက်ာက္ထက္အကၡရာ တင္ရတာဆိုေတာ့ အဲဒီတရားေတြဟာ ခုအခ်ိန္မွာ အားလံုးဘုရားေဟာတာဆိုၿပီး ယတိျပတ္ေျပာလို႔ ရႏိုင္ပါ့လား” လို႔ စတင္ေမးခ်လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လူႀကီးေတြအားလံုး ရုတ္တရက္ ၾကက္ေသေသသြားၾကရပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဖခင္ျဖစ္သူဆီက စကားသံႀကီး က်ေနာ္ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ “မင္း ေနာက္တခါ ဒီစကားမ်ိဳးေျပာရင္ အိမ္ေပၚက ခ်က္ခ်င္းဆင္းသြားရမယ္” တဲ့။ ဒါ စာေရးသူ တကယ္ႀကံဳခဲ့တာပါ။

အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္အမွားကို အမွားတစ္ခုရယ္လို႔ ရုတ္တရက္ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ဘ၀င္မက်တာကိုပဲ လိပ္ခဲတည္းလည္းျဖစ္ေနတာမို႔ ေမးပံုေမးနည္းမဆင္မျခင္ ေမးလိုက္မိတာပါ။ တကယ္ေတာ့ အခုအထိ ခံယူထားတဲ့အခ်က္က အဲသလို ဆန္းစစ္ေ၀ဖန္ခ်င္တဲ့စိတ္က လူငယ္တိုင္း ရွိသင့္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကာလံေဒသံ အကၡာဓနံဆိုတဲ့အရာကို မသိခဲ့ဘူးေလ။ ဒါဘာေၾကာင့္ျဖစ္ရတာလည္းဆိုေတာ့ ေလ့လာအားနည္းရာကေနၿပီး ကို္ယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးတဲ့စိတ္၊ ကိုယ္သိထားတာေလးကိုပဲ အမွန္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့စိတ္အခံေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။

တခါမက ႀကံဳဖူးတာေလးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ တခါေတာ့ လာအိုႏိုင္ငံကိုခရီးထြက္ဖူးတဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္က သူေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ လာျပပါတယ္။ လာအိုႏိုင္ငံ အစိုးရနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သူ႔သေဘာထားတခိ်ဳ႕လည္းထည့္ေရးပါတယ္။ ေရးပံုသားပံုကေတာ့ က်ေနာ္ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ပါရွိတဲ့အေၾကာင္းအရာကိုေတာ့ က်ေနာ္က နည္းနည္းျဖည့္ေျပာေပးပါတယ္။ အဲဒီအခါၾကေတာ့ အဲဒီလူငယ္က က်ေနာ့္ကို သူ႔ေဆာင္းပါးလာျပတဲ့သေဘာက သူ ေရာက္ဖူးတယ္ဆိုတာရယ္၊ သူ သိတယ္ဆိုတာရယ္၊ သူေရးတတ္တယ္ဆိုတာကိုပဲ ျပခ်င္ သိေစခ်င္လို႔လာျပတာဆိုတာ သူ႔အရိပ္အေျခအရ သိလိုက္ရပါတယ္။ က်ေနာ္က လာအိုႏိုင္ငံရဲ႕ အစိုးရအေၾကာင္းေျပာရင္ မ်က္ေမွာက္လာအိုနိုင္ငံရဲ႕ေယဘုယ်သမိုင္းကိုေတာ့ တီးမိေခါက္မိေစခ်င္တယ္။ အနိမ့္ဆံုး လာအိုႏိုင္ငံဟာ ယခုလက္ရွိအခ်ိန္အထိ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္ က်င့္သံုးတဲ့ႏိုင္ငံျဖစ္တယ္ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သိေစခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ လာအုိ ေခတ္သစ္သမိုင္းရဲ႕ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့အခ်က္က လာအုိႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးက်ိဳးပမ္းမႈသမိုင္းမွာ ဘုရင့္သားေတာ္သံုးပါးက ဦးေဆာင္ခဲ့ၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီ ဘုရင့္သားေတာ္သံုးပါးဟာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ႏိုင္ငံေရးခံယူမႈ မတူၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ တစ္ဦးက ကြန္ျမဴနစ္၊ တစ္ဦးက နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစ၊ ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ဒီမိုကရက္တစ္တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း အစရွိတဲ့ အဲသလိုသမိုင္းေျခရာေလာက္ေတာ့ တီးမိေခါက္မိေစခ်င္တယ္။ ဒါမွ လက္ရွိအစိုးရအေၾကာင္း မွန္မွန္ကန္ကန္ ျပည့္စံုစြာေျပာႏုိင္ ေရးနိုင္မွာပါ။

အေျခအေနကိုၾကည့္ေတာ့ ဒိီသူငယ္ဟာ က်ေနာ္ အနည္းငယ္ေထာက္ျပအႀကံျပဳမယ့္ကိစၥကို စိတ္၀င္စားမႈမျပတာကို ေတြ႕ရလို႔ က်ေနာ္လည္း အႀကံမျပဳပြဲ လႊတ္ေပးလိုက္ရပါတယ္။ သူ႔အေျခအေနက သူသိတာ တတ္တာပဲ သိေစခ်င္ၿပီး သူမသိတာၾကေတာ့ က်ေနာ့္ကို အသိေပး၀န္ခံမႈမျပဳခ်င္တဲ့သေဘာနဲ႔ သူ႔ေဆာင္းပါးကို ျမန္ျမန္ျပန္ယူသြားတဲ့သေဘာလည္းျဖစ္နိုင္ပါတယ္။

ဒိီအေတြ႕အႀကံဳႏွစ္ခုကို ၾကည့္ရင္ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လို သင္ခန္းစာယူလို႔ရႏိုင္သလဲ။

လူငယ္ဆိုတာ တက္ၾကြထက္သန္တဲ့အရြယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ခက္တာက သိသေလာက္နဲ႔လည္း အေသဆုပ္ကိုင္ထားတတ္ပါတယ္။ အဆိုးဆံုးနဲ႔ အမွားဆံုးအက်င့္က မသိတာကို မသိဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မသံုးသပ္ခ်င္တဲ့အက်င့္ပါပဲ။

လူငယ္ေတြ စာဖတ္ၾကရပါတယ္။ စာဖတ္တဲ့အခါ ငါတို႔ဟာ စာဖတ္တာ မၾကာေသးဘူး၊ စာနည္းနည္းပဲဖတ္ရေသးတယ္၊ ဖတ္ၿပီးသမွ်စာေတြရဲ႕အေျခအေနအမွန္ကိုလည္း မသိႏိုင္ေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ငါတို႔သိထားတာဟာ အကန္႔အသတ္အင္မတန္နည္းေသးတယ္။ မလြဲမေသြ ထပ္ျဖည့္ၾကရဦးမယ္။ မသိတာကို မသိဘူးလို႔ သူမ်ားေရွ႕မွာ ၀န္မခံခ်င္သည္ကထားလိုက္ဦး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ၀န္ခံတတ္ရ လက္ခံတတ္ရ သိထားတတ္ရမယ္။ ဒီစိတ္ ဒီသတၱိဟာ စာဖတ္ကာစလူငယ္ေတြ စာစဖတ္ပါၿပီဆိုကတည္းက အသိရွိရွိ သတိရွိရွိနဲ႔ လက္ကိုင္ထားသင့္တဲ့့စိတ္ပါပဲ။ အဲဒီစိတ္အခံဟာ စာဖတ္တဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ အခ်ိန္တိုတိုနဲ႔ စာေတြ အမ်ားႀကီး ဖတ္မိေစမယ့္ အာမခံခ်က္ႀကီးလည္းျဖစ္ပါတယ္။

အကယ္၍ စာေတာ့ဖတ္တယ္ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့စိတ္ နည္းပါးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲစာေတြဖတ္ဖတ္ အဲဒီလူငယ္ဟာ ဖတ္သေလာက္အရာမထင္တဲ့အျပင္ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက စာရြက္တစ္ရြက္ေလာက္နဲ႔ ရပ္တန္႔ေနတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ေနမွာပါပဲ။ ဘာျပဳလို႔လည္းဆိုေတာ့ သူဟာ သူသိထားတာ ျပည့္စံုတယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူသိထားတာ မျပည့္စံုေသးဘူးဆိုတာ သူ႔ကိုယ္သူ မသိခ်င္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ့လူငယ္၊ အသိပညာအရ မရိုးသားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ဒီေတာ့ ဘယ္လို အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈျဖစ္ေစသလဲဆိုေတာ့ အဲဒိီလူငယ္ဟာ လာအိုႏိုင္ငံနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဗဟုသုတကို သူသိထားတာထက္ ပိုၿပီးမသိေတာ့ပဲ သိသေလာက္နဲ႔ရပ္သြားတဲ့သူျဖစ္ေစေတာ့တာပဲေပါ့။

အႏွစ္ခ်ဳပ္ၾကည့္ပါမယ္။

လူငယ္ေတြ စာဖတ္ၾကရပါမယ္။ စီစစ္ေရြးခ်ယ္မႈကို ပဓါနထားၿပီးဖတ္ၾကရပါမယ္။ စာေတြဖတ္ေနရင္းက တကုိယ္ေရ ရိုးသားမႈ ႀကိဳးစားမႈ စိတ္အေျခခံနဲ႔ဖတ္ၾကရပါမယ္။

လူငယ္ေတြ စာမ်ားမ်ားဖတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။ ရိုးသားစြာႀကိဳးစားၿပီး စာဖတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။

စာအုပ္ကို ဆန္ခါခ်ၿပီးမွ ဖတ္ပါ ကိုေအာက္ပါလင့္တြင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္- http://mizzimaburmese.com/article/34762