လူငယ္နဲ႔ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ

.

၁။

ၿပီးခဲ့တဲ့ေန႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားစခဲ့တာရွိပါတယ္။ လူငယ္ေတြ ဘာျပဳလို႔ အႏွစ္သာရရွိတဲ့စာေတြနဲ႔ ကင္းကြာသြားၾကရသလဲ။ လူငယ္ေတြ အႏွစ္သာရရွိတဲ့စာေပေတြ ဖတ္လာရေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ ဆိုတဲ့အခ်က္ကုိ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ေျပာင္းလဲလာေနတဲ့ အေျခအေနေတြရဲ႕တြန္းပို႔မႈေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ အႏွစ္သာရရွိတဲ့စာေပနဲ႔ ေ၀းကြာၾကရတာ မွန္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြဟာ စာမဖတ္ၾကေတာ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဖတ္ေတာ့ ဖတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀အေျခအေနအရ ေျပာင္းလဲျဖစ္ေပၚလာေနတဲ့ အေနအထားအရ ဆူလြယ္နပ္လြယ္စာေပနဲ႔ ပိုၿပီး ထိကပ္နီးစပ္သြားရတာပဲျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အေလးအနက္ထားစဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ႀကီးတစ္ခ်က္ ရွိလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က “အခ်က္ႀကီးတစ္ခ်က္”လို႔ တမင္ေျပာလိုက္တာပါ။ ဒီအခ်က္က အေသးအမႊားကိစၥမဟုတ္လို႔ အင္မတန္ ေလးနက္တဲ့ကိစၥျဖစ္လို႔ အခ်က္ႀကီးတစ္ခ်က္လို႔ ကၽြန္္ေတာ္ေျပာခဲ့တာပါ။ အဲဒါကေတာ့ တိုင္းျပည္တျပည္မွာ ရသစာေပ၊ ႏွလံုးသား အာဟာရအားေပးတဲ့စာေပ က်ဆံုးရင္ ဒီတိုင္းျပည္ဟာ က်ဆံုးသြားႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ အေသးအမႊာကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္နဲ႔ခ်ီတဲ့ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။

အခု လူငယ္ေတြဟာ ဆူလြယ္နပ္လြယ္စာေပေတြဘက္ ေခါင္းလွည့္သြားေနၾကတယ္။ အႏုရသစာေပကို ေၾကာေပးထိုင္ေနၾကၿပီ။ ဒီိလုိေတြးမယ္ဆိုရင္ လူငယ္ေတြ စာမဖတ္ၾကေတာ့ဘူးဆိုတဲ့စကားထဲမွာ အဲဒီ အႏုရသစာေပနဲ႔ ေလးနက္တဲ့ စာေပေတြ ပါမသြားႏိုင္ဘူးလား။ အေသအခ်ာႀကီးကို ပါသြားမွာပဲ။ ဒါဆိုရင္ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ လူငယ္ေတြ ေလးနက္တဲ့စာေပကုိ   ေၾကာေပးထိုင္ေနၾကၿပီဆိုတဲ့အေျခအေနဟာ စိုးရိမ္ဖြယ္ကိစၥျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။

ရသစာေပ က်ဆံုးရင္ လူေတြရဲ႕ႏွလံုးသားေတြ ၾကမ္းတမ္းလာၾကလိမ့္မယ္။ လူ႔က်င့္၀တ္သိကၡာ တန္ဘိုးထားတဲ့စိတ္ေတြ အားနည္းသြားၾကလိမ့္မယ္။ လူအခ်င္းခ်င္း ယိုင္းပင္းကူညီခ်င္တဲ့စိတ္ ႏိုင္ငံႀကီးသားစိတ္နဲ႔ ျမင့္မားသိမ္ေမြ႕တဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြ ခမ္းေျခာက္သြားလိမ့္မယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ အနစ္နာခံလိုစိတ္၊ ေပးဆပ္လိုစိတ္ေတြ အားနည္းသြားၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္အႏိုင္ယူလိုစိတ္၊ အႏိုင္ရဖို႔ဆိုရင္ ဘယ္က်င့္၀တ္သိကၡာကိုမွ ထည့္မစဥ္းစားေတာ့တဲ့ အတၱဗဟိုျပဳ၀ါဒႀကီး အားေကာင္းလာလိမ့္မယ္။ တကယ့္ကို စိုးရိမ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကိစၥပါပဲ။

ဟုတ္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြ စာမဖတ္ၾကေတာ့ဘူးဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းႏိုင္ေပမယ့္ ဖတ္ေတာ့ဖတ္တယ္ ရသစာေပနဲ႔ အဆင့္ျမင့္စာေပေတြမဖတ္ေတာ့ဘဲ ဆူလြယ္နပ္လြယ္စာေတြပဲ ဖတ္လာ ေနၾကၿပိီ ဆိုတဲ့စကားကိုၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မျငင္းႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရပါတယ္။ ဒီိလိုျဖစ္လာတာကလည္း ဒီေလာက္ ရႈပ္ေထြးမ်ားျပား ျမန္ဆန္လြန္းတဲ့ေခတ္ႀကိီးမွာ အခ်ိန္ယူရ ေနရာယူရ အေလးအနက္ထားစဥ္းစားရတဲ့ပံုသ႑ာနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့အေျခႀကီးေၾကာင့္ ရသစာေပ ကိုဦးစားေပးဖတ္ရမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ဗဟုသုတရွာမွီးမႈ၊ ဘ၀၀မ္းစာ ရွာမႈဆိုတဲ့ ကိစၥေတြဟာ ေနာက္ကိုေရာက္သြားလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔သာ လူငယ္ေတြဟာ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ႏြံထဲ က်ကုန္ၾကရ တာျဖစ္တယ္။

ေကာင္းပါၿပီ။ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ မလြဲမေသြ အားသြန္ခြန္စိုက္ ေဆာင္ရြက္ၾကရမယ့္ကိစၥက ရသစာေပနဲ႔ ေလးနက္တဲ့စာေပေတြကို လူငယ္ေတြနဲ႔ ျပန္လည္သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိ လုပ္ၾကမ လည္းဆိုတာ စဥ္းစားၾကရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ေက်ာင္းပညာေရးသင္ရိုးညႊန္းတမ္းေတြမွာ ေခတ္မီၿပိီး ရသနဲ႔အေတြးအေခၚျမင့္မားတဲ့ စာေပေတြ အဓိကထား ျပဌာန္းၾကရပါလိမ့္မယ္။ သက္ဆိုင္ရာ တာ၀န္ရွိသူ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား လူပုဂၢိဳလ္မ်ားအေနနဲ႔ကလည္း ရသစာေပဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အားေပးၾကရပါလိမ့္မယ္။ ဥပမာ ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္ စာေပဆုမ်ားကအစ အစိုးရ၊ အဖြဲ႕အစည္း၊ လူပုဂၢိဳလ္တစ္စု ေကာင္းစားေရး၊ အက်ိဳးျပဳေရးစာေပဆုေတြ လက္ေရွာင္ၿပီး တကယ့္ လူထုဘ၀နဲ႔ဆႏၵကို ထင္ဟပ္ကုိယ္စားျပဳတဲ့စာေပဆုေတြပဲ ခ်ီးျမွင့္ၾကရပါလိမ့္မယ္။ စာေရးဆရာေတြ အႏုပညာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ကလည္း ရသစာေပေတြကို သည့္ထက္ အားထုတ္ေရးသား ထုတ္လုပ္ၾကရပါလိမ့္မယ္။

လူငယ္မ်ားအေနနဲ႔ကလည္း တကယ့္ ျမင့္မားတဲ့ဘ၀အေနအထားကို ျပဌာန္းေပးႏိုင္တဲ့စာေပေတြဆိုတာ ဆူလြယ္နပ္လြယ္စာေပေတြမဟုတ္ဘဲ ရသနဲ႔သုတ ျမင့္မားတဲ့စာေပေတြသာျဖစ္တယ္ဆိုတာ နားလည္သေဘာေပါက္ထားၾကရပါမယ္။ စာေပျမင့္မွ လူမ်ိဳးတင့္မယ္ဆိုတာ သေဘာတရားအရတင္မက လက္ေတြ႕အရပါ လက္ခံၾကရပါမယ္။

လူငယ္တခ်ိဳ႕မွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ကိစၥက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္မႈ အားနည္းတဲ့အခ်က္ ရွိပါတယ္။ ေရအိုင္ထဲက ဖါးသူငယ္အျဖစ္မ်ိဳး ေသေသခ်ာခ်ာျပန္လည္သံုးသပ္ႏိုင္မႈေတြ က်ဆင္းလာေနတဲ့သေဘာပါပဲ။ ဥပမာ ေဖ့ဘုတ္မွာ “ရင္ဖြင့္စာ”ကို “ရင္ခိုက္စာ”လို႔ထင္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို စာေရးတတ္ၿပီ စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ၿပိီ ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ အားထုတ္မႈရပ္တန္႔ ဆြ႔ံအသြားတာမ်ိဳးဟာ မေကာင္းပါဘူး။ ေခတ္စမ္းစာဆိုႀကီး ဆရာေဇာ္ဂ်ီေျပာဖူးတဲ့စကားအရဆိုရင္ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ “စု၊တု၊ျပဳ” ကို လစ္လ်ဴရႈလို႔မရပါဘူး။ စာေတြဖတ္တဲ့အခါ စာဖတ္ၾကပါလို႔ဆိုတဲ့အခါ အဲဒီကိစၥဟာ စုေဆာင္းျခင္းဆိုတာ အကၽြမ္း၀င္တာမို႔ ေပါ့ေပ့ါေလး သေဘာထားလို႔မရပါဘူး။ သာမာန္ တက္ၾကမ္းစာေပ၊ သာမာန္ ရင္ဖြင့္စာေပ၊ သာမာန္ ႏိုင္ငံေရးစာေပေလာက္နဲ႔ “စု” ေဆာင္းလို႔လည္း မရပါဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အဆင့္ျမင့္ရသစာေပ မစုေဆာင္းမိပဲလည္း ကိုယ္တိုင္ တုပေရးသားလို႔လည္း မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ ကိုယ္ပိုင္စာေပျပဳစုဖို႔ဆိုတာ ပိုၿပီး ခက္ခဲေ၀းလံေနမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဘ၀အေျခအေနအရ ေခတ္ကာလအေျခအေနအရ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ေရြးခ်ယ္ လုပ္ကိုင္ၾကရ ဖတ္ရႈေလ့လာၾကရတာျဖစ္ေပမယ့္ တကယ္ေအာင္ျမင္တဲ့ဘ၀၊ တကယ္ခို္င္ၿမဲတည္တန္႔ျမင့္မားတဲ့ဘ၀ကို လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ ရယူခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလူငယ္ေတြဟာ အဆင့္ျမင့္ရသစာေပနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ သုတစာေပေတြကို မလြဲမေသြ ဖတ္ရႈၾကရပါလိမ့္မယ္။

လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု တိုင္းျပည္တစ္ခု အဆင့္အတန္းျမင့္မားလာေစဖို႔၊ အဲဒီအဆင့္အတန္း တည္တန္႔ေစဖို႔ဆိုရင္ ရသစာေပနဲ႔ အဆင့္ျမင့္စာေပမ်ားကို လူငယ္ေတြမဖတ္သေရြ႕ ျဖစ္လာႏိုင္စရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ လူငယ္ေတြ ရသစာေပ အဆင့္ျမင့္စာေပေတြနဲ႔ ေ၀းကြာသြားတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ အဲဒီလူ႔အဖြဲ႔အစည္း အဲဒီတိုင္းျပည္ဟာ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် နိမ့္ဆင္းက်ဆံုးသြားေနမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဘယ္သူမွမျငင္းပယ္နိုင္တဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ နန္းမေတာ္မျမေလးရဲ႕ စိန္ျခဴးၾကာေညာင္ ေလာက္နဲ႔တင္းတိမ္ေနခဲ့တုန္းက  အဲဒီသီခ်င္းေပၚစဥ္ကနဲ႔တခ်ိန္တည္းျဖစ္တဲ့ ဥေရာပမွာ ကားလ္မတ္က္စ္ရဲ႕ အရင္းက်မ္း ေပၚတဲ့ေခတ္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ တေခတ္တခိ်န္ထဲမွာပဲ ဘယ္ေလာက္အထိ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႏွစ္ခု ကြာျခားခဲ့ၾကသလဲဆိုတာ ႏိႈင္းယွဥ္ခံစားၾကည့္ သံုးသပ္သင့္တယ္ထင္လို႔ ေလးနက္စြာ အႀကံျပဳခ်င္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔ ရသစာေပနဲ႔ အဆင့္ျမင့္စာေပမ်ား သည့္ထက္ေပၚေပါက္ထြန္းကားေရး ႀကိဳးပမ္းသင့္ပါတယ္။

လူငယ္မ်ား စာဖတ္ျခင္းအႏုပညာ က်ယ္ျပန္႔ေလးနက္စြာ ကုိင္ဆြဲလာႏိုင္ၾကၿပီး အေတြးအေခၚအဆင့္အတန္း ျမင့္မားတဲ့ တိုင္းျပည္တစ္ခု ထူေထာင္ႏိုင္ၾကပါေစ။    ။

အပိုင္း(၁) အားဖတ္ရန္-http://www.mizzimaburmese.com/article/34625