လူငယ္နဲ႔ စာဖတ္ျခင္းအႏုပညာ

.

 

၁။

“လူငယ္အမ်ားစုဟာ စာဖတ္ျခင္းကို အေလးအနက္မထားၾကေတာ့ဘူး”ဆုိတဲ့စကား ခဏခဏ ကၽြန္ေတာ္ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီစကားကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူပါဘူး။

လူငယ္ေတြဟာ စာဖတ္ၾကပါတယ္။ ေခတ္ေတြေျပာင္းလာတဲ့အခါ စာဖတ္ျခင္းပံုသ႑ာန္လည္း လိုက္ၿပီးေျပာင္းသြားတာပဲ ရွိတာပါ။ တကယ္ေတာ့ လူငယ္ေတြ စာဖတ္ၾကပါတယ္။

စာဖတ္ျခင္းရဲ႕တန္ဘုိးကုိ ဥပမာတစ္ခုအေနနဲ႔ေျပာရင္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေကာက္ကုိင္ၿပီး စာရြက္တစ္ရြက္ကို လွပ္လိုက္တာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ သင္ဟာ ကမၻာႀကီးထဲ ေျခတလွမ္းလွမ္းလိုက္တဲ့ သေဘာလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ စာရြက္သံုးေလးရြက္ လွပ္ၿပီးဖတ္ရင္ ကမၻာႀကီးထဲ ေျခလွမ္းသံုးေလးလွမ္း လွမ္း၀င္ၾကည့္တဲ့သေဘာပါပဲ။ စာရြက္အကုန္လံုး တစ္အုပ္လံုးကုန္ေအာင္ လွပ္ၿပီးဖတ္ၿပိီးၿပီလား၊ ဒါဆိုရင္ သင္ဟာ ကမၻာႀကီးရဲ႕ေနရာအႏွံ႔ ခရီးႏွင္လိုက္ႏိုင္ၿပီဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ ကမၻာႀကိိီးထဲ ေျခလွမ္းလွမ္းတယ္ဆိုတာ စာအုပ္ေတြက ေပးတဲ့ အသိပညာကို စာဖတ္သူက စားသံုးလိုက္ရတဲ့သေဘာ တင္စားေျပာဆိုလိုက္တာပါ။ အဲ….၊ စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးဖတ္ထားတဲ့သူဟာ အမ်ားနဲ႔ မတူကြဲျပား ထူးျခားစြာ အသိပညာ၀မ္းစာ အမ်ားႀကီး သိုမွီးထားတဲ့သူလို႔ ဆိုနိုင္ၿပိီေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အထူး သတိေပးလိုတဲ့အခ်က္ေတာ့ ရွိပါတယ္။ သင္ဟာ စာရြက္တစ္ရြက္လွပ္ရင္ ေရွ႕ကို ေျခတစ္လွမ္းလွမ္းတာ မွန္ေပမယ့္ အဲဒီစာရြက္အျပင္ ေနာက္ထပ္စာရြက္တစ္ရြက္ ဆက္ၿပီး မလွပ္ဘဲထားလိုက္ရင္္ေတာ့ သင္ဟာ ေျခတစ္လွမ္းစာပဲ ကမၻာႀကီးထဲ ၀င္ၾကည့္တဲ့သူ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ အသိပညာ၀မ္းစာကို ေျခတစ္လွမ္းေလာက္နဲ႔ပဲ တင္းတိမ္လိုက္ရသူ ျဖစ္သြားမွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။ အဲဒီအခ်က္ကိုေတာ့ အထူးသတိျပဳၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။

၂။

အထက္က ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တာ ရွိတယ္။ လူငယ္ေတြ စာမဖတ္ၾကေတာ့ဘူးဆိုတဲ့စကားကို ကၽြန္ေတာ္ သဘာမတူဘူးလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ လူငယ္ေတြဟာ စာဖတ္ၾကပါတယ္၊ စာဖတ္ပံု စာဖတ္နည္းသာ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ေခတ္နဲ႔အညီ ဖတ္ပံုဖတ္နည္း ကြာသြားတာပဲ ရွိတာပါလို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။

လက္ရွိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ဟာ အတတ္ပညာ အသိပညာမ်ား ေပါက္ကြဲျပန္႔ကား ဆန္းသစ္လြန္းတဲ့ေခတ္ျဖစ္ပါတယ္။ လူသားေတြရဲ႕ အတတ္ပညာ အသိပညာနယ္ပယ္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၅၀ တုန္းကနဲ႔ မႏိႈင္းယွဥ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပိီဆိုတာ ဘယ္သူမွ မျငင္းနိုင္ပါဘူး။ လူသားရဲ႕ အသိပညာေရး အတတ္ပညာေရးနယ္ပယ္ဟာ သာမာန္ေျပာင္းလဲတိုးတက္ျခင္း မဟုတ္ဘဲ ေပါက္ကြဲျမင့္မားတဲ့သေဘာနဲ႔ ေျပာင္းလဲလာေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ယခင့္ယခင္ကထက္ ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔လာေနသလိုပဲ ပိုၿပီးလည္း အေသးစိပ္ပါတယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ ေထြျပားမ်ားျပားလြန္းလာပါတယ္။

ဒိီလို ေျပာင္းလဲလာေနမႈဟာ တျခားနယ္ပယ္မ်ားနည္းတူ စာေပမွာလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ တခ်ိန္က လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔ စာေရးစာရိုက္လို႔ရရာကေန ကြန္ျပဴတာနဲ႔ စာေရးစာရိုက္လို႔ ရလာပါတယ္။ စာေရးတဲ့အခါ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ စာေရးရတာ ဘယ္ေလာက္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈရွိသလဲဆိုတာ လူငယ္တိုင္း သိၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ႀကိဳက္သလို စာစီစာရိုက္ မွတ္သားသို၀ွက္ လိုသလို အကုန္လုပ္လို႔ရတဲ့ နည္းပညာတစ္ရပ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ အီလက္ထေရာနစ္ ကြန္ျပဴတာ ေပၚလာတာနဲ႔ အီလက္ထေရာနစ္ ဆက္သြယ္ေရးနည္းပညာေတြ ေပၚလာတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ ကမၻာႀကီးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ အသိပညာနယ္ပယ္ႀကီးဟာလည္း ေကာင္းကင္အသစ္တစ္ခု ေကာက္တပ္လိုက္သလို ေျပာင္းလဲသြားရတာပါပဲ။ ဒီေတာ့လည္း လူသားေတြဟာ သိစရာ၊ ထိမွတ္စရာ၊ သိုမီွးစရာ၊ အသံုးခ်စရာ၊ ေလ့လာစရာ အစရွိတဲ့ လူ႔အသိညာဏ္တရားေလ့က်င့္ေရးနယ္ပယ္ႀကီးလည္း အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ေျပာင္းလဲသစ္လြင္လာရပါတယ္။

ဒိီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းၾကရတဲ့ လူငယ္ေတြဟာ လူ႔အသိပညာ လူ႔အတတ္ပညာေရးနယ္ပယ္ႀကိီးအတြင္း အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ၀င္ေရာက္ေမႊေႏွာက္ ေလ့လာစရာ ျပဳမူေဆာင္ရြက္စရာ ကိစၥေတြကလည္း အင္မတန္ မ်ားျပားၾကြယ္၀လာခဲ့ပါတယ္။ ဆန္းသစ္မႈ လ်င္ျမန္မႈနဲ႔အလ်ဥ္မီေအာင္ လူငယ္ေတြအားလံုး အစဥ္တစိုက္ အားထုတ္ၾကရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါ လူငယ္ေတြရဲ႕ဆႏၵဟာ ပံုႏွိပ္မီဒီယာေလာက္နဲ႔ အလ်င္မမီႏိုင္ၾကပါဘူး။ အီလက္ထေရာနစ္ နည္းပညာအေပၚအေျခခံတဲ့ ေလ့လာမႈမ်ား အသံုးခ်မႈမ်ား လုပ္ၾကရပါေတာ့တယ္။ တုိတိုေျပာရရင္ လူငယ္ေတြရဲ႕ ထိေတြ႕နိုင္မႈဟာ ယခင္အခ်ိန္တုန္းကလို အခ်ိန္ဆြဲေနလို႔မရေတာ့သလို ေလးလံေႏွးေကြးေနလို႔လည္း မရေတာ့ပါဘူး။ လူငယ္ေတြဟာ အခ်ိန္တုိအတြင္း ကမၻာႀကီးကို လွပ္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္လာခဲ့ပါတယ္။ အျပည့္စံုဆံုးေျပာရရင္ေတာ့ လူငယ္ေတြ ဘ၀ရပ္တည္ေရး၊ အသိပညာ တပ္ဆင္ေရးနဲ႔ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေရးကိစၥႀကီးအတြက္ အံ၀င္ခြင္က်အျဖစ္ဆံုး လက္နက္ဟာ အီလက္ထေရာနစ္ နည္းပညာအေပၚအေျခခံတဲ့ စာေပေရးသားမႈ၊ ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္း၊ ျဖန္႔ခိ်ေရးမ်ားကို မကိုင္စြဲရင္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွမျဖစ္နိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမွာ လူငယ္ေတြဟာ   ေလ့လာေရးမွာ အခ်ိန္တုိရမယ္၊ ပိုမိုအေသးစိပ္ရမယ္၊ ပိုမိုဆန္းျပားသစ္လြင္ရမယ္ဆိုတဲ့ လိုအပ္ခ်က္အရ အခ်ိန္ယူၿပီးဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္ေတြကို ခဏေဘးမွာ ခ်ထားၾကရသလိုျဖစ္လာပါတယ္။ အခ်ိန္ယူၿပိီးေရးမွရတဲ့ စာႀကီးေပႀကီးေတြကို ခဏ ရပ္ထားရသလို ျဖစ္လာပါတယ္။ အခ်ိန္ယူၿပီးမွ ျဖန္႔ခ်ိရမယ့္နည္းေတြကို ေရွာင္ရွားၾကရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ လိုရင္းတုိရွင္း စာေပေတြနဲ႔ ပိုိမိုနီးစပ္လာရၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ အခ်ိန္ယူ ဖတ္ရႈရမယ့္ စာေပေတြနဲ႔ ေ၀းသြားရပါတယ္။

ဒါဟာ လက္ရွိေခတ္ လက္ရွိဘ၀ အေနအထားမ်ားက လူငယ္ေတြ စာမဖတ္ၾကေတာ့ဘူးလို႔ အထင္ခံရေလာက္ေအာင္ျဖစ္ေစတဲ့ အေနအထားပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ လူငယ္ေတြ စာႀကီးေပႀကီးေတြ ဖတ္လာရေအာင္၊ အေတြးအေခၚ ရင့္က်က္တဲ့ စာေပေတြ လူငယ္ေတြ လက္လွမ္းမီရေလေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာလုပ္ၾကမလည္း။ လူငယ္ေတြဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဆူလြယ္နပ္လြယ္စာေပလို႔ ေျပာေနၾကတဲ့ အင္တာနက္ လူမႈကြန္ရက္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ေဖ့စ္ဘုတ္လိုဖန္သားျပင္ေပၚက စာတိုေပစေတြအျပင္ တျခားတကယ့္ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ အတြင္းနက္နက္ထဲ တိုး၀င္ၾကည့္လို႔ရတဲ့ အေျခအျမစ္က်က် စာေပေတြဆီ ျပန္လည္အာရုံကုိင္းညႊတ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုလုပ္ၾကရင္ေကာင္းမလဲ။

ေနာက္တစ္ပတ္ၾကရင္ ဆက္ၿပီး ေဆြးေႏြးၾကရေအာင္ပါ။

လူငယ္ေတြ ဆူလြယ္နပ္လြယ္စာေပနယ္ပယ္ထက္ ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔နက္ရိႈင္းတဲ့ စာေပဘက္ဆိီအထိ တက္လွမ္းသြားႏိုင္ၾကပါေစဗ်ား။