စိတ္က်န္းမာေရးအထူးကုဆရာဝန္ႀကီးပါေမာကၡစိုင္းႏွင့္ေတြ႕ဆံုျခင္းအပိုင္း (၂)

.

မွတ္ဥာဏ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းတာေတြ၊ သတိေမ့တတ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး 4R Health Talk က်န္းမာေရးရာအေျဖရွာအစီအစဥ္ကေန အထူးကုဆရာဝန္ႀကီးပါေမာကၡစိုင္းနဲ႔ ေမးျမန္းထားတာေတြကို ျပန္လည္ ထုတ္လႊင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။

မဇၥ်ိမ -အသက္ ၅၀၊၆၀၊၇၀ေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွတ္ဥာဏ္ခ်ိဳ႕ယြင္းတာနဲ႔ သူငယ္ျပန္တာနဲ႔ေရာ တူပါသလား ဆရာႀကီး။

Professor: Sai- အသက္ သိပ္ႀကီးသြားၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အဆင့္ေပါ့ေလ။ အဲ့ဒါဆိုရင္ေတာ့ သူငယ္ျပန္တယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။ တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးေတာင္ ကိုယ္မမွတ္မိေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ ထမင္းစားၿပီးမွန္းလည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ေျပာတယ္ေလ။ ထမင္းေကၽြးၿပီးေပမယ့္ ငါ့ကို ဘယ္သူမွ ထမင္းမေကၽြးဘူး။ အိမ္ကလူေတြက ငါ့ကို အငတ္ထားတယ္။ အဲလုိမ်ိဳးေတြ ေျပာၾကတာေပါ့။ ေနာက္ မနက္က ဘာဟင္းစားလို႔ ေမးရင္လည္း သူက မသိေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕ဆို ကိုယ့္နာမည္လည္း ကိုယ္မမွတ္မိဘူး။ ကိုယ့္သားသမီး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိမွန္းလည္း မသိဘူး။

မဇၥ်ိမ - အဲဒါၾကေတာ့ အသက္အရြယ္ေပၚမွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားတာလား။ အေနအထိုင္ အစားအေသာက္ ဥပမာ ၉၀ ေက်ာ္ေလာက္ဆုိရင္ ဒါမ်ိဳးျဖစ္တာလား။ ၈၀ ေက်ာ္ေလာက္ဆိုရင္ ဒါမ်ိဳးျဖစ္တာလား။ လံုးဝ မွတ္ဥာဏ္က ေတာ္ေတာ္ေလးကို နည္းပါးသြားတဲ့ အေျခေနေပါ့။

Professor: Sai- ဟုတ္ကဲ့ ၈၀ ေက်ာ္ေလာက္မွာ အျဖစ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းျဖစ္ရမယ္လို႔ေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး။. ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကလည္း ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ္ေျပာထားတယ္ေလ။ အခ်က္ ၅ခ်က္ ေပါ့။ ေသြးထဲမွာလည္း အဆီဓာတ္ေတြ မ်ားမယ္။ ေသြးတိုးရွိမယ္။ ဆီးခ်ိဳရွိမယ္။ ေနာက္ကိုလက္စထေရာလည္း မ်ားမယ္ေပါ့။ အဲဒါေတြကလည္း ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းေပါ့ေလ။ အဲဒါမရွိတဲ့သူကေတာ့ မျဖစ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီမ်ားတဲ့ သူၾကေတာ့ ျဖစ္တာေပါ့။ လူတိုင္း ၈၀ ေက်ာ္ရင္ ျဖစ္ရမယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး.။

မဇၥ်ိမ- သူက်ေတာ့ ဆရာႀကီးေျပာတဲ့ အခ်က္ ၅ခ်က္ကို ဥပမာ ၈၀ ေက်ာ္မွ ေဆးလိပ္မေသာက္ေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ အရက္မေသာက္ေတာ့ဘူး။ အခုနက ေျပာတဲ့ အသီးအရြက္ စားမယ္ေပါ့။ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္မယ္ ဆိုရင္ေရာ ျပန္ေကာင္းလာႏိုင္လား။

Professor: Sai- ငယ္ငယ္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေတြဟာ ျပန္ကုစားဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ ဥပမာ ကားတုိက္မိသြားၿပီေပါ့ဗ်ာ ျပန္ျပင္ဖို႔ကေတာ့ သိပ္မလြယ္ဘူးေပါ့။

မဇၥ်ိမ- ဆိုလိုတဲ့သေဘာကေတာ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ကတည္းက ႀကိဳတင္ၿပီးေတာ့ ျပင္ဆင္ရမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ေနာ္။ ႀကိဳတင္ၿပီးေတာ့ ကာကြယ္ရမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ေနာ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို အလွည့္ေပးပါရေစ။ သူကေတာ့ မေထြးလွလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဆရာရွင့္တဲ့ ကၽြန္မ သတိအရမ္းေမ့တတ္ပါတယ္ရွင့္ ကၽြန္မအသက္ ၄၁ ႏွစ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ သတိထားေလ ပိုဆိုးေလပါပဲ။ အဲဒါဘာေၾကာင့္ပါလဲ ဆရာႀကီးရွင့္။ ေမ့တာနဲ႔ မွတ္ဥာဏ္ခ်ိဳ႕ယြင္းတာ တူလားဆရာ။

Professor: Sai- မတူပါဘူး။ ေမ့တာက အာ႐ံုမစိုက္ႏိုင္လုိ႔ ျဖစ္ရတာ။ ေျပာလုိက္ေတာ့ အာ႐ံုမစိုက္ဘူး။ စိတ္ဝင္စားမႈ နည္းတာေပါ့ေနာ္။ သတိထားၿပီး ဝီရိယ စိုက္မႈေတြ နည္းလို႔ ေမ့တာပါ။ သတိထားမယ္ ဝီရီယစိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မေမ့ေလာက္ပါဘူး။

မဇၥ်ိမ- ေနာက္တစ္ေယာက္ေတာ့ မဒုမၼာ ဆိုတဲ့ သူက ေမးလာပါတယ္။ သူ႔အေမက သတိအၿမဲေမ့တတ္တယ္။ ေျပာၿပီးတဲ့ စကားတုိင္းလည္း အကုန္ေမ့တယ္။ ျပန္ေျပာျပေတာ့လည္း ေမ့တယ္ အခုေျပာလုိက္ရင္ တစ္ပတ္မၾကာဘူး ေမ့တယ္။ ဘာေဆးတိုက္ရမလဲ ဆရာတဲ့ အခ်ိဳ႕မႈန္႔ေတာ့ တအားႀကိဳက္ပါတယ္တဲ့။

Professor: Sai- အခ်ိဳ႕မႈန္႔ကို ေလ်ာ့စားရမယ္ အဓိက ကေတာ့။ အဲဒီေဆးေတြဟာ ရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေပးရတာျခင္းေတာ့ မတူပါဘူး။ ဥပမာ ေမာင္နီက တစ္မ်ိဳးနဲ႔ တည့္ေပမယ့္။ ေမာင္ျဖဴက တစ္မ်ိဳးနဲ႔ တည့္ခ်င္မွ တည့္မွာေပါ့။ အဲဒါ လူကိုၾကည့္ၿပီးမွလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင့္ေတာ္တဲ့ ေဆး ေပးရပါတယ္။ လူတိုင္းကို ေလွနံဓားထစ္ ေပးလို႔ မရပါဘူး။

မဇၥ်ိမ- ေနာက္တစ္ေယာက္က ဘာေမးသြားလဲ ဆိုေတာ့ သူက တစ္ခုခုလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ တစ္ခုခုေျပာေတာ့မယ္ဆို ေတာ္ေတာ္စဥ္းစား ယူေနရတယ္။ မွတ္ဥာဏ္ပိုင္းအားနည္း ေနတာလားဆရာတဲ့။ အဲဒီအေျခေနက သတိေမ့တာနဲ႔ ဦးေႏွာက္ခ်ိဳ႕ယြင္းတာနဲ႔ အေျခေနတူလား ခင္ဗ်။

Professor: Sai- မတူပါဘူး။ သူက စုိးရိမ္စိတ္မ်ားလို႔ပါ။ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားေတာ့ ငါလုပ္တာ ေအာင္ျမင္ပါ့မလား။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ပါ့မလား။ ဘယ္လုိ အခက္ခဲေတြမ်ား ေတြ႕မလဲဆို တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ျဖစ္တာပါ။

မဇၥ်ိမ- အဲဒါဆိုရင္ သူက လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးေပါ့ေနာ္။

Professor: Sai- ကိုယ္မွန္တယ္လုိ႔ ယူဆရင္ေတာ့ လုပ္ရမွာေပါ့။ ကိုယ္က မတတ္ဘူးဆိုရင္ တတ္တဲ့သူေတြနဲ႔ အႀကံဥာဏ္ေတာင္းေပါ့။

မဇၥ်ိမ- ေနာက္တစ္ေယာက္ေတာ့ ဆရာေရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြလည္း မၾကာခဏ ေမးျမန္းတတ္တဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေဆး ရွိပါသလားတဲ့။ ေလက်င့္ယူလို႔ေရာ ရပါသလားလို႔ ေမးလာပါတယ္။ သူက ဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ ေရႊဆန္းအိမ္လို႔ ေခၚပါတယ္။

Professor: Sai- မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေဆးေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဓိကကေတာ့ လူငယ္ေတြ  ေဆးသံုးစြဲစရာ သိပ္မလိုပါဘူး။ မွတ္ဥာဏ္ကလည္း နဂုိကတည္းက ေကာင္းၿပီးသားပါ။ အာဟာရျပည့္ဝေအာင္ စားမယ္။ အိပ္ေရးဝဝ အိပ္မယ္။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ဖိစီးမႈ ေလ်ာ့မယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ မွတ္ဥာဏ္ အလိုလို ေကာင္းလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

မဇၥ်ိမ -ေနာက္တစ္ခု ေမးလာတာက ေမ့တတ္တဲ့ေရာဂါ ေပ်ာက္ေအာင္ ဘာေဆးေတြ စားရမလဲတဲ့။ ေလ်ာ့ပါးသြားေအာင္ လုပ္တဲ့နည္းလမ္း ရွိပါသလား။ ကၽြန္ေတာ္အသက္က ၄၈ ႏွစ္ ပါ ခင္ဗ်ာ တဲ့။

Professor: Sai -ရွိပါတယ္။ ေဆးေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစာေစာကေျပာသလို လူၾကည့္ၿပီးမွ ေပးလုိ႔ ရမွာပါ။

မဇၥ်ိမ -ဆုျမတ္ထြန္းဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔အေမက အသက္ ၆၃ ႏွစ္ပါ အခုတေလာ အရမ္းေမ့တတ္လာလို႔ ဘာလုပ္ရမွာပါလဲ။ ကၽြန္မက အသက္ ၂၇ ႏွစ္ပါ ကိန္းဂဏန္းေတြကိုေတာ့ ထူးထူးျခားျခား မွတ္မိလြယ္ၿပီး က်န္တစ္ျခားအရာေတြကို ေတာ္ေတာ္ေမ့တတ္လို႔ပါ။ ဘာလုပ္ရမွာပါလဲ။ သူၾကေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ဟာေတြကို မွတ္မိတယ္။ အခ်ိဳ႕ဟာေတြ မမွတ္မိဘူး အဲဒါ ဘာျဖစ္တာပါလဲ ခင္ဗ်။

Professor: Sai- အာရံုစူးစိုက္မႈ နည္းလို႔ ျဖစ္မွာပါ။ သူက ဂဏန္းေတြေတာ့ စိတ္ဝင္စားတယ္။ အျခားဟာေတြေတာ့ စိတ္မဝင္စားဘူးဆိုတဲ့ သေဘာပါ့ေနာ္။

မဇၥ်ိမ- ဟုတ္တယ္ အခ်ိဳ႕သူေတြ ရွိတယ္ေလ။ ပိုက္ဆံေခ်းၿပီး ျပန္ေပးဖို႔ၾကေတာ့ ေမ့ေနတယ္။ ရဖုိ႔ၾကေတာ့ မေမ့ဘူး။

Professor: Sai- ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီသေဘာသဘာဝကိုလည္း သေဘာေပါက္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ အင္မတန္မွ ေကာင္းတဲ့ နမူနာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံေပးဖုိ႔ၾကေတာ့ ေမ့တယ္။ ပိုက္ဆံေတာင္းဖို႔ၾကေတာ့ မေမ့ဘူးဆိုတာ ဆရာႀကီးရဲ႕ အင္မတန္မွ ေကာင္းတဲ့ နမူနာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ အာရံုစူးစိုက္မႈမ်ားတယ္ဆိုရင္ အာရံုစူးစိုက္မႈ လိုတဲ့ ကိစၥ မွာ မေမ့ဘူးဆိုတာ ဆုိလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်။

မဇၥ်ိမ- ေနာက္တစ္ေယာက္ ေမးလာတဲ့ ေမးခြန္းက ဆရာႀကီးေရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တခ်ိဳ႕ေတြမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ထံုေဆးတို႔ ေမ့ေဆးတို႔ ခြဲစိပ္တဲ့ အခါမွာ လုပ္ၾကတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒါကေရာ မွတ္ဥာဏ္ကို သြားၿပီး သက္ေရာက္မႈ ရွိလား။

Professor: Sai - ျဖစ္ပါတယ္။ ခဏခဏ ေပးရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ထိခိုက္မႈေတာ့ ရွိပါတယ္။

မဇၥ်ိမ -ဆိုေတာ့ ခဏခဏ ခြဲစိပ္မႈ လုပ္လို႔ ဒါမ်ိဳး လုပ္ရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူေပါ့ေနာ္။

Professor: Sai -မေကာင္းပါဘူး။ အိပ္ေဆးေတြ ဘာေတြလည္း ဒီလိုေပါ့။ အၾကာႀကီး ေသာက္ရင္ေတာ့ ထိခိုက္တာပါပဲ။

မဇၥ်ိမ -ခဏတျဖဳတ္ဆိုတာ ဘယ္ကာလကို ေျပာတာလဲ ဆရာႀကီး။

Professor: Sai -၆လ ၁ႏွစ္ေပါ့ဗ်ာ။

မဇၥ်ိမ -ေဆးၾကေတာ့ ဒီ ျပင္းအားေတြေရာ ရွိလား။

Professor: Sai- ရွိပါတယ္။ သူတို႔က သက္သာသြားၿပီဆိုရင္ တစ္ေျဖးေျဖး ေလ်ာ့သြားရတာပါ။

မဇၥ်ိမ -ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမးျမန္းေနၾက ေမးခြန္းေလး တစ္ခုပါပဲ။ သူက ဥယ်ာဥ္မႈးဆိုတဲ့ အေကာင့္ပိုင္ရွင္က ေမးတာပါ။ ေမ့တတ္တယ္။ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲလို႔ ေမးလာပါတယ္။ အခုနက ဆရာႀကီးလည္း ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီး ထပ္ျဖည့္ေျပာစရာရွိရင္ ေျပာပါအံုး။

Professor: Sai -မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေအာင္ေတာ့ အာဟာရ ျပည့္ျပည့္ဝဝ စားပါ။ အိပ္ေရးဝဝ အိပ္ပါ။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားပါ။ ဗီတာမင္ေတြ ခ်ိဳ႕တဲ့ေနရင္လည္း ဗီတာမင္ေတြ ေသာက္ပါ။

မဇၥ်ိမ -အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ရွိရင္ အခုနက ဆရာႀကီး ေျပာသြားတဲ့ အထဲမွာ အသီးအရြက္ေပါ့ေနာ္ ဒါေတြကို မ်ားမ်ားစားရမွာေပါ့။ အသားထဲမွာဆိုရင္ေရာ ဘယ္လိုမ်ိဳး အစားစာေတြ စားသင့္လဲ။

Professor: Sai အသားကေတာ့ ငါးက အေကာင္းဆံုးပဲေပါ့။ ၾကက္ဥတုိ႔ေပါ့။

မဇၥ်ိမ -တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ကေလးေတြကို မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေအာင္ဆိုၿပီး ငါးေကၽြးၾကတယ္။ အဲဒါေရာ တကယ္သက္ေရာက္မႈ ရွိလားဗ်။

Professor: Sai- ငါးကေတာ့ ရွိပါတယ္။

မဇၥ်ိမ - အသားေတြ ဘာေတြကေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ နည္းတယ္ေပါ့။

Professor: Sai -ငယ္တုန္းေတာ့ အသားစံုစားတာ ေကာင္းပါတယ္။

မဇၥ်ိမ - ေမ့တတ္တဲ့ေရာဂါ ျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ တစ္ေန႔ကို ဘယ္လို ေနထိုင္ရမယ္။ ဘယ္လို စားေသာက္ရမယ္။ ညႊန္းေပးေစလိုပါတယ္ ဒကာႀကီးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေလး ျဖည့္ၿပီးေတာ့ ေမးခ်င္ပါတယ္။ အစားအေသာက္ဆိုရင္ တစ္ေန႔ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ စားရမလဲ။ အေနထုိင္ဆိုရင္ အိပ္တယ္ဆိုရင္ ေမ့တတ္တဲ့ေရာဂါ ရွိသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တစ္ေန႔ကို နာရီဘယ္ေလာက္ အိပ္သင့္သလဲေပါ့ေနာ္။

Professor: Sai- အနည္းဆံုးေတာ့ ၈နာရီေလာက္ အိပ္သင့္တယ္။ အဟာရျပည့္ဝတဲ့ အစားေတြ စားရမယ္။ ေစာေစာကေျပာသလိုေပါ့။ သိပ္ ခ်ိဳလြန္း၊ ငံလြန္း၊ အဆီအဆိမ့္ မ်ားလြန္းတာေတြ ေလ်ာ့စားရမယ္ေပါ့။ အဟာရျပည့္ေအာင္ စားရပါမယ္။

မဇၥ်ိမ- ဒီမွာ ေမးလာတဲ ေမးခြန္းကေတာ့ အမ်ားဆံုးကေတာ့ ေမ့တတ္တဲ့ ျပႆနာေပါ့ေနာ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာေမးလာလဲ ဆိုေတာ့ အရမ္းေမ့တတ္တယ္။ ပစၥည္းတစ္ခုကို သိပ္ၿပီး ၁နာရီေလာက္ၾကာရင္ အဲပစၥည္း သိမ္းထားတဲ့ေနရာကို ေမ့သြားေရာ အေတာ္ၾကာစဥ္းစားၿပီးမွ ျပန္ရွာေတြ႕တယ္။ ညက သိမ္းတဲ့ပစၥည္း မနက္ျဖန္ ဘယ္နားထားမိမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အဲလုိျဖစ္တာ ခဏခဏပဲ။ ၾကာေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြေတာင္က်လာတယ္။ အမ်ိဳးသာကလည္း ေမ့တတ္လြန္းလို႔ ၿငိဳျငင္လာတယ္။ အဲဒါ ဆရာႀကီး ဘယ္လုိမ်ိဳး ေနထိုင္ရမယ္ဆိုတာ အႀကံဥာဏ္ေပးပါအံုးတဲ့။

Professor: Sai- အခုလိုျဖစ္တာ သူ႔မွာ စိုးရိမ္စိတ္ လြန္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ စိတ္က်ေရာဂါလည္း နည္းနည္းဝင္ေနတယ္တဲ့ တူပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္က်ေရာဂါဝင္ရင္လည္း ေမ့တတ္ပါတယ္။

မဇၥ်ိမ- အခ်က္ေတြထဲမွာ စိတ္က်တဲ့အေၾကာင္းအခ်က္ေတြက ေမ့တတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာထဲမွာ ပါတာေပါ့။

Professor: Sai- ပါတာေပါ့။

မဇၥ်ိမ- ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သူက ဥပမာေလး ေျပာထားတာပါခင္ဗ်။ ေမ့တတ္ေတာ့ ေသာ့ခတ္တာ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေသာ့ခေလာက္ပါ အိတ္ထဲထည့္လာတယ္။ စိတ္ပ်က္ရပါတယ္ဆရာတဲ့။ ဆရာႀကီး အားေပးစကားေလး နည္းနည္း ေျပာေပးပါအံုး။

Professor: Saiအဲဒါ ခဏခဏ ျဖစ္ရင္လည္း ဆရာဝန္နဲ႔ တုိင္ပင္သင့္ပါတယ္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ျပႆနာမရွိပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ေသာ့ခတ္လား မခတ္လား ေသခ်ာျပန္စစ္ရတာ ရွိပါတယ္။ ေသာ့ခတ္တယ္။ ေနာက္ဆြဲၾကည့္တယ္။ ေနာက္ အေဝးကေန လာၿပီးေတာ့ ျပန္ခတ္ရဲ႕လား ျပန္ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ သံသယရွိၿပီးေတာ့ ေနာက္ျပန္လွည့္လာၾကည့္တယ္။ အဲဒါမ်ိဳးၾကေတာ့ obsessive compulsiveေရာဂါထဲ ဝင္သြားပါတယ္။ အဲဒါၾကေတာ့ ေဆးကုသဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

မဇၥ်ိမ -ဆရာႀကီး အဲဒါၾကေတာ့ ျမန္မာလိုေျပာရင္ ဘာေရာဂါလို႔ ေျပာမလဲ။

Professor: Sai- ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သံသယ ရွိတာေပါ့။ မေသခ်ာတာေပါ့။ ငါလုပ္မွ လုပ္ျဖစ္ရဲ႕လားေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို မီးခလုတ္ ပိတ္လိုက္တယ္။ မီးက မလင္းေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါပိတ္မွ ပိတ္ရဲ႕လား။ အဲလို ျပန္ျပန္ၾကည့္ရတာေပ့ါေနာ္။

မဇၥ်ိမ -အဲဒါၾကေတာ့ ကုသဖို႔ လိုလား ဆရာႀကီး။

Professor: Sai- သိပ္ျဖစ္ရင္ေတာ့ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္း ျပတ္တတ္တဲ့အထိ ျဖစ္ရင္ေတာ့ ကုသဖုိ႔ လုိတာေပါ့ေနာ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ မအိပ္ရေတာ့ဘူးေလ။ အဲတာမ်ိဳးၾကေတာ့ ကုသဖို႔ လိုတာေပါ့ေလ။

မဇၥ်ိမ -ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အခုနက ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ ေမ့တတ္တာကို ေလ့က်င့္ၿပီး ဖယ္ရွားလို႔ ရပါသလား။ ေဆးရွိရင္ ဘာေဆးစားရမွာပါလဲ။ ဆရာႀကီးကေတာ့ အခုနက နည္းလမ္းေတြ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီး ထပ္ျဖည့္ ေျပာေပးပါအံုး ခင္ဗ်။

Professor: Sai- တရားေလး ထုိင္ေပးတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဆိုရင္ေပါ့ေလ။ တရားထုိင္မယ္။ အိပ္ေရးဝေအာင္ အိပ္မယ္။ အာဟာရျပည့္ေအာင္ စားမယ္။ စိတ္ဖီဆီးမႈေတြ ေလ်ာ့ေအာင္ ေနထိုင္ပါေပါ့ေနာ္။

မဇၥ်ိမ - ေနာက္ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ကို အလွည့္ေပးပါရေစ။ သူကေတာ့ ဆရာႀကီးကို အားကိုးထားပါတယ္။ ဆရာ သားစာက်က္တာ သိပ္မမွတ္မိဘူး။ အဲဒါ ဘယ္လို က်က္သင့္ပါသလဲတဲ့။ ဆရာႀကီး နည္းနည္းေလး အႀကံေပးပါအံုး ခင္ဗ်။ ေက်ာင္းသားေလးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သူက ျမတ္လင္းလို႔ ေခၚပါတယ္။

Professor: Sai -အဓိကကေတာ့ အာဟာရျပည့္ဖို႔ေတာ့ လိုတယ္ေလ။ ဗီတာမင္ဓာတ္လည္း မခ်ိဳ႕တဲ့ဖို႔ လိုတယ္။ ေနာက္လိုအပ္ရင္ေတာ့ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ ေဆးတစ္ခ်ိဳ႕ ရွိပါတယ္။ အဲဒါေလးေတြ ေသာက္ဖို႔ လိုတာေပါ့။

မဇၥ်ိမ- ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မ အေဖက ၇၃ ႏွစ္ ရွိၿပီ ဆီးခ်ိဳျဖစ္ေနတာ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ ေဆးေသာက္ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ  လုပ္ၿပီး ထိန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ခဏ ခဏတို ေဒါသထြက္ပါတယ္။ ဘယ္လို ထိန္းသိမ္းရပါမလဲ။ ဒါကေတာ့ စိတ္နဲ႔ နည္းနည္းဆိုင္သြားမယ္ထင္တယ္။

Professor: Sai- အဲဒါကေတာ့ စိတ္ၾကြေရာဂါနဲ႔ နည္းနည္းဆုိင္မယ္ထင္တယ္။ စိတ္အလိုမက်တာေပါ့။ ဒါ မွတ္ဥာဏ္နဲ႔ေတာ့ မဆုိင္ဘူးေပါ့ေနာ္။

မဇၥ်ိမ - ေနာက္တစ္ခုက အခုနက ဆရာႀကီး ေျပာသြားတဲ့ အထဲမွာ စိတ္ဖိစီးမႈ မ်ားရင္ တစ္ခါတေလ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ သူက ခံစားရတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္ အဲဒါ ဘာျဖစ္တာလဲလို႔ သူက ေမးထားပါတယ္။

Professor: Sai- စိုးရိမ္စိတ္လြန္ကဲသြားရင္ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

အပိုင္း (၁) အား ေအာက္ပါတြင္ ၾကည့္ႏိုင္ပါသည္- http://www.mizzimaburmese.com/article/30814