One Championship

မၿပီးဆုံးေသးေသာ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာ(သို႔မဟုတ္) ႐ွစ္ေလးလုံးလူထုအေရးေတာ္ပုံ အပိုင္း (၁)

.

ဓာတ္ပံု-သူရ/မဇၥ်ိမ
 

ေသြးနဲ႔ေရးခဲ့ရတဲ႔ ေမာ္ကြန္းေတြ၊ အသက္နဲ႔ရင္းခဲ့ရတဲ့ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔ မရတဲ့ သူရဲေကာင္းတုိ႔ရဲ႕ သမုိင္းအကၡရာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာ႔သမိုင္းက နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္ ဆန္႔က်င္ေရးနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး စတဲ႔အေရးေတာ္ပံုေတြထဲမွာ ျပည္သူလူထု တစ္ရပ္လံုး ပါဝင္ဆင္ႏႊဲခဲ့တဲ့ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ ပံုႀကီးကလည္း တစ္ခုအပါအဝင္ ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။

မဆလ အစိုးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈေတြနဲ႔ အေထြေထြၾကပ္တည္းမႈေတြကို မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး လူထုတစ္ရပ္လုံး အံုးအုံၾကြပ္ၾကြပ္ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခဲ႔တဲ႔ သမိုင္း၀င္႐ွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးကေတာ့ လာမယ္႔ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔မွာ ဆုိရင္ ၂၉ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ႐ွိခဲ႔ပါၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအေရးေတာ္ပံုႀကီးဟာ အေရာင္အေသြးစံုလင္လွတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးပန္းခ်ီကားႀကီးတစ္ခ်ပ္လို႔ ဆိုလာသူကေတာ႔ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးကေန ေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔ ဦးကိုကိုႀကီးပါ။

ဦးကိုကိုႀကီး (၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေဟာင္း)

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္လို ဥပမာ ေပးလဲ ဆိုေတာ့ ေဆးေရာင္စံု ျမင္ကြင္းက်ယ္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီး အဲေတာ့ ဒီကားခ်ပ္ႀကီးဟာ ဘယ္သူ႔ ဘယ္ပန္းခ်ီပါ ဘယ္ပါတီ ဘယ္အဖြဲ႕ရဲ႕ ပန္းခ်ီပါ မေျပာသင့္တဲ့ ပန္ခ်ီကားခ်ပ္ႀကီး အဲေတာ့ ပါဝင္တဲ့ သူေတြက ေဆးအစက္ေပ်ာက္ေလးေတြလို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ ကိုယ္တိုင္လည္း ျမင္ကြင္းက်ယ္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီးထဲမွာ အစက္အေပ်ာက္တစ္ခု အေနနဲ႔ ပါဝင္ခဲ့တာပါလို႔ ဒါေလးေတာ့ ပဏာမ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ဒီလိုမ်ိဳး အသက္၊ ေသြး၊ ေခြ်း ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ႔ ႐ွစ္ေလးလုံးလူထုအေရးေတာ္ပံု ပန္းခ်ီကားႀကီး ဘာ့ေၾကာင့္ ေပၚေပါက္ခဲ့ရတာလဲ။ သမိုင္းသင္ခန္းစာကရာ ဘာေတြျဖစ္မလဲ။

အရိုင္း(လူရႊင္ေတာ္၊သရုပ္ေဆာင္)

အင္မတန္မွ သမုိင္းႀကီးမားတဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီးကို ဒီလို ၿဖိဳခြင္း ဖ်က္စီးပစ္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြက အဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အကုန္ေပါက္ကြဲၾကၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဘယ္သူမွန္တယ္။ ဘယ္သူမွားတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တာဝန္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ တာဝန္ မရွိဘူးဆိုတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြက လက္ခံမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေသခ်ာတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ တာဝန္ခံမႈေပါ့။ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ဟာ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကပဲ လုပ္လုပ္ က်န္တဲ့ ဘယ္သူပဲ လုပ္လုပ္ ေခါင္းေဆာင္းေကာင္း ပီသရင္ေတာ့ ငါလုပ္တယ္ကြာ လို႔ပဲ ေျပာၾကမွာပဲ။ တာဝန္ခံမႈေပါ့ဗ်ာ။ အဲတာဝန္ခံမႈ မရွိတာႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ ယေန႔ထိတုိင္ေအာင္ မေက်လည္တာပဲ။

ဦးမင္းေဇယ် (၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာင္းဆုိတာ ႐ို႐ုိးရွင္းရွင္းေလး အခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ပဲ။ ဒီ ေသသြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အျဖစ္မွန္ေဖာ္ထုတ္ေပးဖို႔လည္း တကယ္တမ္း အျပစ္ရွိတဲ့သူကို တရားဥပေဒအတုိင္း အေရးယူေပးဖို႔ ဒါက တစ္ခ်က္ ေနာက္တစ္ခ်က္က ေက်ာင္းသား သမဂၢကို တရားဝင္ဖြဲ႕စည္းခြင့္ ေပးဖို႔ ဒီ ႏွစ္ခ်က္ပဲ။ က်ဳပ္တို႔စိတ္ထဲမွာ ဒါဟာ ေက်ာင္းသားေတြ အေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားဆုိက္ကေနၿပီးေတာ့ တကယ့္ကို ရသင့္ ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို တရားေသာနည္းနဲ႔ ေတာင္းတာ။ အဲလုိပဲ ခံယူတယ္။ အခုလည္း ဒီအတုိင္းပဲ ခံယူတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ သူက ေျဖရွင္းပံု ေျဖရွင္းနည္းနဲ႔ တုန္႔ျပန္တဲ့ နည္းေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ပဲ ၾကည့္ၾကည့္ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ပဲ ၾကည့္ၾကည့္ အရမ္းကို လြန္ကဲလြန္းလို႔ ေပါက္ကြဲတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီက စလိုက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေပါ့ေနာ္။ ၁၉၈၈ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔ကတည္းက စလုိက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းဟာ အခုအခ်ိန္ထိ မၿပီးေသးတဲ့ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္လိုေပါ့ေနာ္။

ဦးကိုကိုႀကီး (၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေဟာင္း)

ရွစ္ေလးလံုးမွာ အဓိက ေတာင္းဆိုခ်က္က ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရး ဒို႔အေရးေပါ့။ ဒါဟာ ႏိုင္ငံေရးအရ အေရးပါဆံုးႏွင့္ အထင္ရွားဆံုး လူထုရဲ႕ ရင္ထဲက ေပၚထြက္လာတဲ့ အသံေပါ့။ အဲေတာ့ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရးလို႔ ေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာေတြ ပါလာလဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရး စနစ္ေပါ့။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက တစ္ပါတီ ဆုိရွယ္လစ္ စနစ္ ဆုိေတာ့ အျခားပါတီေတြ ရပ္တည္ခြင့္ မရွိဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက တစ္ပါတီထဲ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ အဲဒီ အစိုးရ မွားတယ္ မွန္တယ္ဆိုတာကို ေထာက္ျပ ေဝဖန္မယ့္ ထိန္းညွိမယ့္ နုိင္ငံေရး အင္အားစုလည္း မရွိဘူး။ ဆိုေတာ့ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အစိုးရကိုယ္၌က သူရဲ႕ အေျခအေနကို သူကုိယ္တုိင္ကို အခ်ိန္မိ သိရွိႏိုင္တဲ့ ျပင္ဆင္ႏုိင္တဲ့ အေျခေနကို မေရာက္ခဲ့ဘဲနဲ႔ ေနာက္ဆံုး အံုႂကြ ေပါက္ကြဲတဲ့ အေျခအေနထိ ေရာက္ခဲ့တယ္။

ေဒၚႏွင္းႏွင္းေမႊး(လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ)

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကၽြန္မတို႔ေတြကို ဖိႏွိပ္ခဲ့တာေတြကို ေတာ္လွန္ႏုိင္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔ ရဲရဲဝံ့ဝ့ံ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲလိုေလးနဲ႔ ၁၉၈၈ စက္တင္ဘာ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ အာဏာသိမ္းမႈ ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။  အာဏာသိမ္းမႈ ျဖစ္ပြားၿပီး ေနာက္ေန႔ စက္တင္ဘာက ၁၉ ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုးဟာ စစ္ေျမျပင္လိုပဲ စစ္တပ္က စစ္သားေတြက ေသနတ္ေတြမွာ လွံစြပ္ေတြ တပ္ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွာ  ရွိတဲ့ သပိတ္စခန္းေတြကို ဝင္ေရာက္စီးနင္းၿပီးေတာ့ ဖ်က္စီး ၿဖိဳခြဲခဲ့ပါတယ္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကစၿပီး အာဏာသိမ္းခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းဦးေဆာင္တဲ့ မဆလ တစ္ပါတီအစိုးရ လက္ထက္မွာ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရးသမုိင္း၀င္ ေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အအံုႀကီးကို မိုင္းခြဲဖ်က္ဆီးခဲ႔သလို ဦးသန္႔အေရး အခင္းအပါဝင္ လူထုအေရးေတာ္ပုံေတြကိုလည္း အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြင္းခဲ႔ပါတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ၊ ရွစ္ေလးလံုးလူထု အေရးေတာ္ပံုႀကီးကိုလည္း အာဏာ႐ွင္အစိုးက ဘယ္လိုၿဖိဳခြင္းခဲ႔သလဲဆိုေတာ႔...

ဦးမင္းေဇယ် (၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား)

ရွစ္ေလးလံုး ကာလက တကယ္တမ္းေျပာမယ္ဆိုရင္ တကယ့္ ေရွ႕တန္း စစ္ေျမျပင္ လက္နက္မဲ့နဲ႔ လက္နက္ရွိနဲ႔ လက္နက္ကိုင္နဲ႔ လက္နက္မကိုင္နဲ႔ တုိက္တဲ့ ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္ ငါတို႔ကိုယ္တုိင္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ငရဲခန္းေတြ ငါတို႔ကိုယ္တုိင္ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ေသြးလႊမ္းေနတဲ့ လမ္းေတြ၊ အေဆာက္အအံုေတြ ေနာက္ တကယ့္ ေသလုခမန္း ေျပးခဲ့ လႊားခဲ့တာေတြ ေနာက္ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ဟစ္ ငိုေၾကြးေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီးေပါ့ေနာ္။ အဲတာကလည္း အျပင္မွာေရာ ေထာင္ထဲမွာေရာ ေတာထဲမွာေရာ အမ်ားႀကီးပဲ အဲေတာ့ ကိုကိုယ္တုိင္လည္း ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ေသတဲ့သူေတြ ေတြ႕ဖူးသလို ၾကားခဲ့တာလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ ေနာက္ကိုယ္လည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာမယ္ဆိုရင္ ကံေကာင္းလုိ႔ မေသလို႔ က်န္ေနခဲ့တာ။

ကိုသန္းေအာင္(၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား)

အျဖဴနဲ႔ အစိမ္း ဝတ္ထားတာ ရွိတယ္။ အျခား အျဖဴအစိမ္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က ကိုးတန္းျဖစ္တဲ့ အတြက္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရွစ္တန္းကို အျပင္ေျဖေနတဲ့ ေက်ာင္းသား ကေလးေတြ ရွိတယ္။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ရြယ္တူေတြေပါ့။ သူတို႔ေတြဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ပါလာၾကတယ္။ သူတို႔ ထိတယ္။ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသသလား ေပ်ာက္သလား မသိဘူး။ ထိခ်က္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ေျမာက္ဥကၠာေဆးရံုမွာ အျပည့္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေသဆံုးတဲ့ သူေတြလည္း ရွိတယ္။ သူတို႔ ေကာက္သြားတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္ခဲ့ရတာေတာ့ ေက်ာ္ဘုန္းဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕မွာတင္ က်တယ္။ ဒါ ေရစင္ေပၚက ပစ္လို႔ ႏြယ္နီထိပ္နားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်တယ္။ ေနာက္ အာဏာသိမ္းၿပီး ၁၈ ရက္ေန႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေျမာက္ဥကၠလာမွာ အဆုိးရြားဆံုး ပစ္တယ္။ အဲဒီမွာ အင္အားဘယ္ေလာက္ေလာက္ မွန္းမလဲဆိုရင္ အကုန္လံုး ရွိတာ မွန္းမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေလာင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာက္လို႔ မရပါဘူး။ အဲဒီ အခ်ိန္ခါက သူတို႔က တပ္ အာဏာသိမ္းတယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ စစ္သား အလံုးအရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ထဲကို ဝင္လာတဲ့ အတြက္ ျပည္သူေတြ မေျပာနဲ႔  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တုိင္ ေဘးကေန ေကာက္ခြင့္ မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေျပးရလႊားရပါတယ္။ အဲေတာ့  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္တာကေတာ့ ဆယ္ဂဏန္းေလာက္ ရွိတယ္။ ဆယ္ဂဏန္းဆုိတာ သံုးေလးဆယ္ေလာက္ ရွိမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွန္းတယ္။ က်ည္ထိထားၿပီးေတာ့ အခုလက္ရွိ အသက္ရွင္ေနတဲ့ သူေတြလည္း ရွိတယ္။ က်ည္ထိထားၿပီး ေသဆံုးသြားတဲ့ သူေတြလည္း ရွိတယ္။

အရိုင္း(လူရႊင္ေတာ္၊သရုပ္ေဆာင္)

၄၂ ေယာက္ အလံုပိတ္ၿပီးေတာ့ ကားႀကီးနဲ႔ အင္းစိန္ကို ေမာင္းသြားၿပီးေတာ့ ဟိုလည္း ေရာက္ေရာ ဖြင့္လုိက္ေရာ လူေတြက မြန္းက်ပ္ၿပီးေတာ့ ေသသြားတဲ့ သူေတြ အဲထဲမွာ အဲေကာင္ ပါသြားတာပဲ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ မ်ိဳးမကင္းေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္နင့္ဖြယ္ရာ ယေန႔ထက္တုိင္ေအာင္ အဲကေလးက တကယ္ေသတာလား တကယ္မေသဘူးလား အဲဒီမိဘက မသိေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သည္ပင္လွ်င္ အသက္ ၅၈ႏွစ္ ရွိၿပီ အဲအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္အသက္ ရွိရင္ ၂၈ႏွစ္ေပ့ါ။ ဒီလို ေသပံုေသနည္းဟာ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝ ဘယ္တုိင္းျပည္ ဘယ္ႏိုင္ငံ ဘယ္လူမ်ိဳးမွာပဲ ရႈရႈ ဒီလိုေသနည္းမ်ိဳး ေသရတယ္ဆုိတာ ေကာင္းေသာ ေသျခင္းလား မေကာင္းေသာ ေသျခင္းလား ေစာက္က်ိဳးနည္းတဲ့ နည္းလမ္းလားဆိုတာေတာ့ ရိုးရိုးေလးပဲ စဥ္းစားရင္ကို အေျဖက ေပၚပါတယ္။

ေဒၚႏွင္းႏွင္းေမႊး(လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ)

အဲလုိ ၿဖိဳခြဲတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ သာေကတၿမိဳ႕နယ္မွာ ရွိတဲ့ ေက်ာင္းသာသမဂၢ အေဆာက္အအံုထဲမွာ ကၽြန္မတို႔က သာေကတၿမိဳ႕လည္ေခါင္မွာ ရွိတဲ့ အေဆာက္အအံုတစ္ခုေပါ့ေနာ္။ အဲအေဆာက္အအံုမွာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားပါတယ္။ အဲဒီ စစ္သားေတြ ခ်ီတက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔က ေက်ာင္းသား သမဂၢ အေဆာက္အအံုထဲမွာ ကၽြန္မႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ေက်ာင္းသား ေလးငါးဆယ္ေယာက္ေလာက္ ရွိပါတယ္။ အဲဒီရဲေဘာ္ေတြကို သူတို႔က အကုန္လံုး လွံစြပ္တပ္ထားတဲ့ ေသနတ္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ကို ထိုင္ခိုင္းပါတယ္။ ထုိင္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အထြဋ္အျမတ္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢကို ျဖဳတ္ခ်ၿပီးေတာ့ စစ္ဖိနပ္ႏွင့္ တက္နင္းပါတယ္။ စစ္ဖိနပ္ တက္နင္းၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢအလံကိုလည္း ျဖဳတ္ခ်ၿပီးေတာ့ လွံစြပ္နဲ႔ ျဖဲပစ္လုိက္ပါတယ္။ အဲလို လုပ္ျခင္းဟာ သူတို႔က ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အညံမခံတဲ့ ဒီမိုကေရစီ စိတ္ဓာတ္ကို ဦးခ်ိဳးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ယူဆေကာင္း ယူဆလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္ရာ ဖ်က္ဆီးလိုက္ျခင္းဟာ သူတို႔ထင္သလိုမ်ိဳး ပ်က္စီးသြားတာမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္ ဆက္လက္ၿပီး တုိက္ပြဲဝင္ရအံုးမယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ႀကီး ကမၻာေျမေပၚမွာပ်က္သုဥ္းသြားသည္အထိ တုိက္ပြဲဝင္ၾကရအံုးမယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မတို႔ ရင္ထဲမွာ ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။

႐ွစ္ေလးလုံးရဲ႕ေတာင္းဆိုသံေတြ၊ ႐ွစ္ေလးလုံးရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ ႐ွစ္ေလးလုံးညီညြတ္မႈေတြကေတာ႔ ဒီကေန႔ အထိ ႐ွင္သန္ေနတုန္းပါပဲ။ ဒီလို ရင္းႏွီးေပးဆပ္မႈႀကီးမားလြန္းလွတဲ႔ လူထုအေရးေတာ္ပံုႀကီးကေန ဘာေတြ ျပန္ရခဲ႔ပါသလဲ။ အေရးေတာ္ပုံႀကီးက ၿပီးဆုံးခဲ႔ၿပီလား။ လူထုတိုက္ပြဲက သူရဲေကာင္းေတြရဲ႕ အိပ္မက္ေတြက ဒီကေန႔မွာ အျပည္႔အဝ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ႔ၿပီလား။ ဒီေမးခြန္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထပ္ေမးၾကည္႔ ရေအာင္ပါ။