ေျမႀကီးမွ ေရႊသီးေအာင္ စီမံခန္႔ခြဲသူ ပညာတတ္ ေတာင္သူ မခ်ိဳခ်ိဳသင္း

.

စစ္ကိုင္းတိုင္းေဒသႀကီး ပုလဲၿမိဳ႕အနီးက အလယ္ပံုးရြာမွာေနထိုင္သူ မခ်ိဳခ်ိဳသင္းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ။ မခ်ိဳခ်ိဳသင္းဟာ ရူပေဗဒဘာသာရပ္ကို ဂုဏ္ထူးတန္း၀င္ၿပီး မဟာသိပၸံဘြဲ႔ ရရွိထားတဲ့အျပင္ ကြန္ျပဴတာသိပၸံဘြဲ႕ကိုလည္း ရရွိထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အခြင့္အလမ္းေကာင္းေတြရွိေနတဲ့ IT လုပ္ငန္းခြင္ကို ေၾကာခိုင္းၿပီး မိရိုးဖလာလုပ္ကိုင္ခဲ့တဲ့ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ကို ဦးေဆာင္လုပ္ကိုင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕ ေအာင္ျမင္တဲ့ လယ္ယာလုပ္ငန္း ဦးေဆာင္သူျဖစ္လာပံုအေၾကာင္းကို မခ်ိဳခ်ိဳသင္းက အခုလို စတင္ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။

“ေတာင္သူလုပ္ငန္းက ပညာသား အရမ္းပါတယ္။ သင္ၾကားထားတဲ့ပညာထက္ ပိုၿပီးပါတယ္။ ဘာျပဳလို႔လည္းဆိုေတာ့ သူက အဖက္ဖက္က မွီခိုေန ဆက္စပ္ေနတာကို၊ သူ႔တစ္ခုထဲ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေျမႀကီးေပၚမွာမီွခိုတယ္၊ ရာသီဥတုအေပၚမွာ မွီခိုတယ္။ အဓိကကေတာ့ ရာသီဥတုအေပၚမွာ မွီခုိတာေပါ့။ အခုဆိုလို႔ရွိရင္  ပိုးသတ္ေဆးေတြ၊ ေျမၾသစာထည့္တာေတြ၊   ေျမအမိ်ဳးအစာေတြကအစ ေနာက္ အခ်ိန္ကစၿပီးေတာ့ေပါ့။ ဘယ္ရက္မွာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာစိုက္ရမလဲ၊ သူက ဘယ္အခ်ိန္မွာ အသီးပန္းပြင့္၀င္တာလဲ၊ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ မိုးက ရႏိုင္မလား။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သက္တမ္းက ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ၊ သူ မွည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္မိုးေတြဘာေတြနဲ႔ ေတြ႕မလား၊ ဒါမ်ိဳးေတြကစၿပီးေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ ကိုယ္စိုက္ထားတဲ့ အသီးအႏွံေလးေတြ၊ ကိုယ္က ဒါကိုျဖစ္ထြန္းေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ထားတာ ျဖစ္ထြန္းေအာင္ျမင္လာၿပီဆိုေတာ့ ၀မ္းသာၿပီးေတာ့ စိတ္၀င္စားသြားတာေပါ့ေနာ္၊ စစျခင္းတုန္းကေတာ့ ဘ၀ႏွစ္ခုကို ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီးေတာ့ နည္းနည္းစိတ္တိုတာေပါ့။ အခုလိုမ္်ိဳး ကိုယ္စုိက္ထားတဲ့သီးႏွံေလးက ေစ်းကြက္ကေလးကလည္း မဆိုးဘူးေပါ့ေနာ္၊ အဲသလိုနဲ႔ စိတ္၀င္စားၿပီး ကိုယ္က ဦးေဆာင္တဲ့သူ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ”

ေက်ာင္းတက္ေနတယ္ဆိုေပမယ့္ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ဟာ သူနဲ႔မစိမ္းတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း မခ်ိဳခ်ိဳသင္းက အခုလိုဆက္လက္ ရွင္းျပပါတယ္။

“ ၂၀၀၇ ၊ ၂၀၀၈ မွာ အိမ္ကိုခဏျပန္လာတာေပါ့၊ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မရဲ႕အေဖက ေျပာတာရွိတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးက်မယ္ဆိုတာ မသိဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တတ္ထားေအာင္လုပ္ရမယ္တဲ့။ ကိုယ္က လုပ္ဖို႔မဟုတ္ရင္လည္း သူမ်ားကို ခိုင္းမယ္ဆိုရင္ ကုိယ္တတ္ထားမွ ျဖစ္တာတဲ့။ အမကို ငယ္ငယ္ကေလးထဲက လုပ္ငန္းခြင္ေတြကို သင္ထားေပးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါၾကေတာ့ အေဖနဲ႔ အတူတူေနတာမ်ားေနတာဆိုေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းႀကီးဟာ ေက်ာင္းသြားတက္တယ္ဆိုေပမယ့္ ဒီလုပ္ငန္းႀကီးက စိမ္းေနတာ မဟုတ္ဘူးေပါ့၊ ကိုယ္က နားလည္ေရ၀ေနတာ လုပ္လည္းလုပ္ေနတာ၊ အိမ္ျပန္လာလိုက္ ၀င္လုပ္လိုက္ ေက်ာင္းသြားလုပ္လိုက္၊ ေက်ာင္းတက္တုန္း အဆက္ျပတ္သြားတာေလးေတာ့ ရွိတာေပါ့။”

ပညာေတြတတ္ထားတဲ့ၾကားက ေတာင္ယာအလုပ္ကိုဘာ့ေၾကာင့္ စၿပီးလုပ္ျဖစ္သြားရတာလဲဆိုတာကိုလည္း သူက အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

“ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အခါ စိတ္က အဲဒီအလုပ္မွာ ႏွစ္လိုက္ေတာ့တာ၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတေလလည္းျဖစ္တာေပါ့ေနာ္၊ ေတာင္သူေတြရဲ႕ဘ၀ အရမ္းဆင္းရဲတယ္ေလ၊ ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ ေၾကာကိုေနပူလွန္း ၿပီးေတာ့ ရလာတဲ့ေငြက အရမ္းခက္ခဲတယ္ေပါ့ေနာ္၊ အဲဒီၤအခါၾကေတာ့ ကိုယ္လည္းကုိယ့္ပညာနဲကိုယ္ သင္ယူရပ္တည္ႏိုင္ရဲ႕သားနဲ႔ေပါ့ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ဘ၀ကို အားမလိုအားမရျဖစ္တာေပါ၊ ဒါေပမယ့္လည္း ေအာ္ ဒါ ငါလုပ္ရမယ့္အလုပ္ပါေလ ဒါႀကီးကိုျပစ္သြားလို႔လည္းမရဘူးေပါ့၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္းလႊဲထားလို႔မရဘူး၊ အိမ္မွာအမရွိေနတယ္ဆိုေပမယ့္လညး္ သူက အရမ္းႀကီးေရေရလည္လည္မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္၊ အရင္တုန္းကေတာ့ သူလည္းေတာင္သူလုပ္ခဲ့ေပမယ့္လည္းအခုၾကေတာ့ ေခတ္နဲ႔အညီမဟုတ္ၾကေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္၊ သူနဲ႔ ဒီအတိုင္းပစ္ထားရင္ ဘ၀ဟာ တိုးတက္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့၊ ေနာက္ဆံုး မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အခါ ဒါကို ကိုင္တြယ္လိုက္တဲ့သေဘာပါ ”

ေတာင္ယာလုပ္ငန္းခြင္အစမွာ အရႈံးေပၚၿပီး ေျမပါေပါင္ရတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့တာကိုလည္း သူက အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

“ ပထမ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ေလာက္အထိေတာ့ လုပ္ငန္းမကြၽမ္းက်င္လို႔ ၿပိီးေတာ့ ဒီမွာက သူ႔ကိုယ္မကူႏိုင္ ကိုယ့္သူမကူႏိုင္နဲ႔ေပါ့ေနာ္၊ ကိုယ္ကလည္း လုပ္ငန္းပိုင္းမွာ မကြၽမ္းက်င္တာေတြလည္း ရွိတာေပါ့။ သံုးႏွစ္ရႈံးတယ္။ ရႈံးတယ္ဆိုတာက ေစ်းကြက္စီးပြားေရးမေကာင္းတာက တမ်ိဳး၊ ကိုယ္ကလည္း ဒီလုပ္ငန္းခြင္ေတြနဲ႔ မပိုင္ႏိုင္တာတမ်ိဳးနဲ႔ ရာသီဥတုကလည္းေျပာင္းတယ္၊ ကိုယ္စုိက္ရမယ့္သီးႏွံနဲ႔ ရာသီဥတုနဲ႔ သဟဇာတမျဖစ္တဲ့အခါၾကေတာ့ အရႈံးေပၚတာေပါ့။ ကိုယ့္မွာစုေဆာင္းၿပီးသားေတြပါ ကုန္တယ္။ ကုန္ရုံတင္မကဘူး ေျမေတြဘာေတြ ေပါင္ရတဲ့အထိ ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ”

“ က်မက ဧက ၂၀ လုပ္ေနတာေပါ့ေနာ္။ ဒီအထဲက ၆ ဧကကေတာ့ အရမ္းေ၀းလို႔ သီးစားခ်ထားလိုက္တာေပါ့၊ လုပ္တာကေတာ့ ဒီႏွစ္ကေတာ့ စပါးလုပ္တယ္၊ ေျမပဲ မတ္ပဲ ကုလားပဲ၊ ေနာက္ ေနၾကာေပါ့ အစံုလုပ္တယ္။ စိန္ေခၚမႈကေတာ့ အရမ္းႀကီးမရွိပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္ကပညာတတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေတာ့ကာ ဗဟုသုတ ရွိထားေတာ့ စိန္ေခၚမႈသိတ္မရွိဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက အခုက ထက္ျမက္တဲ့အမ်ိဳးသမီးေတြကို အမ်ိဳးသမီးေတြကို ေနရာေပးရမယ္ဆိုတဲ့ဟာကလည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ေပါ့ေနာ္ ဒါေၾကာင့္မို႔ စိန္္ေခၚမႈႀကီးႀကီးမားမားေတာ့ မရွိပါဘူး”

မခ်ိဳခ်ိဳသင္းက သူ႔ရဲ႕ မိသားစုအေျခအေနကိုလည္း ရွင္းျပပါေသးတယ္။

“ အခု အေမဆံုးၿပီးေတာ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ အတူတူေနတာေပါ့ေနာ္၊ အမအႀကီးက ခရီးခဏခဏထြက္၊ က်န္တဲ့မိသားစု ေျခာက္ေယာက္ရွိတယ္ သူတို႔က တရြာထဲမွာပဲေနၾကတယ္ဆိုေတာ့ က်မကိုလာၿပီးေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္။ ”

အဲဒီေနာက္ သူ႔ရဲ႕ပညာေရးအေျခအေနတခ်ိဳ႕နဲ႔ ပညာေရးအေပၚအျမင္ကုိလည္း ရွင္းျပပါေသးတယ္။

“ က်မက MSc တက္တာေပါ့ေနာ္၊၂၀၀၀ မွာ ဘြဲရတာ၊ ဘြဲ႔မရခင္ ရန္ကုန္ အာရွဓနဘဏ္မွာ အိုင္တီဌာနမွာ အလုပ္၀င္လုပ္တာေပါ့၊ ၂၀၀၆ ၾကေတာ့ က်မ အလုပ္က ထြက္လိုက္တာေပါ့၊ ပညာသင္ခဲ့လို႔ ရတဲ့အသိက ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ လုပ္လို႔ရတယ္၊ ဥပမာ IT လုပ္ငန္းမွာတုန္းက ဒီ ပရိုဂရမ္တစ္ခုေရးေတာ့မယ္ဆိုရင္ သူက cost တြက္ရတယ္၊ Time တြက္ရတယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ၿပီးမွာလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာလဲ၊ အက်ိဳးအျမတ္ ဘယ္ေလာက္ရမွာလဲ။ အကုန္တြက္ခဲ့ရတာကိုး၊ အဲဒီဟာေတြက အခု က်မလုပ္ေနတဲ့ေတာင္သူလုပ္ငန္းခြင္မွာ အသံုးခ်လို႔ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ပညာသင္ခဲ့ရတဲ့အသိေတြဟာ တစ္ေနရာနဲ႔တစ္ေနရာ ေျပာင္းလဲေပမယ့္အလကားမျဖစ္ဘူး ခ်ိတ္ဆက္မိတာေပါ့။ အဓိကကေတာ့ ဒီလူမႈေရးလုပ္ငနး္လုပ္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ မိရိုးဖလာ အစဥ္အလာ ေတာင္သူလုပ္ငန္းလုပ္ဖို႔အတြက္ စီမံခန္႔ခြဲမႈေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လုပ္ႏိုင္တယ္ လုပ္လည္းလုပ္ေနတယ္ေပါ့၊  ”