စြန္႔ပစ္အမႈိက္ကို လူသံုးပစၥည္းျဖစ္ေအာင္ ျပန္လည္ဖန္တီးသူ ေဒၚယဥ္ယဥ္ထြန္း

.

ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ဝွမ္းမွာ အသင့္စား အစားအစာေတြက ထြက္လာတဲ့ အမႈိက္ေတြဟာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တန္နဲ႔ခ်ီ မ်ားျပားပါတယ္။ အဲဒီအထဲက အသင့္ေဖ်ာ္ ေသာက္သံုးႏုိင္တဲ့ ေကာ္ဖီမစ္ အိတ္ခြံေတြကို စုစည္း ျပင္ဆင္ၿပီး စြန္႔ပစ္ပစၥည္းကေန လက္မႈပစၥည္းျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးတီထြင္ႏိုင္သူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ရွိပါတယ္။ သူကေတာ့ ေဒၚယဥ္ယဥ္ထြန္းပါပဲ။

စစ္ကိုင္းတုိင္း မင္းကြန္းေဒသဟာ ဘာသာတရား ကုိင္း႐ိႈ္င္းသူမ်ား ေပ်ာ္ေမြ႔ရာ အပူပိုင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သစ္ေတာသစ္ပင္မ်ား စိမ္းလန္းဆဲေနရာအျဖစ္ လူသိမ်ားၾကပါတယ္။ သမုိင္းေက်ာ႐ိုးကုိ လွန္ေလွာရမယ္ဆုိရင္လည္း ကုန္းေဘာင္္္မင္း ေျခာက္ဆက္ေျမာက္ ဘုိးေတာ္မင္း ဦးဝို္င္း(ေခၚ) ဗဒံုမင္းမွာ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ရာ ေနရာလည္းျဖစ္ပါတယ္။

စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကို လက္မႈပစၥည္းျဖစ္ေအာင္ တီထြင္ဖန္တီးတတ္တဲ့ ေဒၚယဥ္ယဥ္ထြန္းဟာ အဲဒီ မင္းကြန္းေဒသ အထင္ကရေနရာတစ္ေနရာျဖစ္တဲ့ ျခေသၤ႔ႀကီးႏွစ္ေကာင္ေဘးမွာ ခ်က္ျမွဳပ္္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

ေဒၚယဥ္ယဥ္ထြန္းက သူ႔ရဲ႕ မိဘမ်ိဳးရိုးအေၾကာင္း စတင္ေျပာျပတဲ့အခါ သူ႔ရဲ႕ မိဘစဥ္ဆက္ ေနထိုင္ခဲ့လာခဲ့ပံုက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။

“ကုန္းေဘာင္မင္းတည္ေပါ့ေနာ္။ ေရႊဘို ဦးေအာင္ေဇယ်ရဲ႕ ေျမး ၁၀ ေယာက္ကေနၿပီးေတာ့မွ မင္းကြန္းပုထိုးေတာ္ႀကီး ဘုရားဒါယိကာ ဘုိးေတာ္ဦးဝိုင္းက သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ အေျခခ်ၿပီး လုပ္ကုိင္တဲ့အခ်ိန္မွာ အမတို႔ အဘုိး ၁၀ ေယာက္ကေနၿပီးေတာ့မွ ဒီမွာ မင္းကြန္းကုိ လုပ္အားေပး ဆင့္ေခၚတဲ့အတြက္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တာ။ ေရာက္ရွိလာခဲ့တဲ့အခါမွာ အမတို႔ အဘိုးအဖြားေတြက ႏွစ္ရွည္လမ်ား မင္းကြန္းပုထိုးေတာ္ႀကီး ျခေသ့ၤႀကီး ေခါင္းေလာင္းႀကီး ေရကန္ႀကီးေပါ့ေနာ္ ဒီႀကီးေလးႀကီး သာသနာျပဳရင္းနဲ႔ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေနလာတဲ့အခါမွာ မင္းကြန္းမွာ အေျခခ်ၿပီး မင္းကြန္းရြာေလး တည္ခဲ့ပါတယ္။

အမတို႔မိသားစုက အကုန္လံုး အားလံုး ေက်ာင္းေနေနတာ ၅ ေယာက္ရွိပါတယ္။ ၅ ေယာက္ထဲမွာ ၁၀ တန္းရွိတယ္။ တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ရွိတယ္။ ကုိးတန္းရွိတယ္။ ေျခာက္တန္းရွိတယ္။ အဲလုိေပါ့ ေက်ာင္းသား ၅ ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္ကုိလည္း အမက ယူထားရတယ္ေပါ့ေနာ္။ မိသားစုရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးကုိလည္း အမက တာဝန္ယူထားရတယ္။ အမ်ိဳးသားကေတာ့ က်န္းမာေရး ေတာ္ေတာ္ခ်ိဳ႕တဲ့လုိ႔ သူက ဘာမွကုိ မလႈပ္ရွားႏုိင္ဘူး။ မိသားစုရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးကုိလည္း အခုလက္ရွိ မစြမ္းေဆာင္ေပးႏုိင္ပါဘူး။ အိမ္ေစာင့္အေနေလာက္ပဲ ရပါတယ္။ သူကေတာ့ အိမ္ႀကီးႀကပ္ေလာက္ပဲေပါ့။”

ေဒၚယဥ္ယဥ္ထြန္းအေနနဲ႔ လူတကာ စြန္႔ပစ္ထားၾကတဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြျဖစ္တဲ့ အခ်ိဳရည္ဗူးခြံေတြ၊  ေကာ္ဖီအိတ္ခြံေတြနဲ႔ ပလပ္စတစ္ပိုက္ အစရွိတဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကို သူ အၿမဲ စိတ္၀င္စားေနခဲ့သူ အေလးအနက္ထား စဥ္းစားေနခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကို လူသံုးပစၥည္းအျဖစ္ ျပန္လည္ျပဳျပင္တီထြင္လုပ္ကိုင္ဖို႔ကိုလည္း စိတ္၀င္စားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အဲသလို တီထြင္ျပဳလုပ္ဖို႔ စတင္ႏိုင္ခဲ့ပံုကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းေနတာ ေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။

“အမက ၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကခ်င္ျပည္နယ္ဘက္ကုိ အမ ထြက္သြားခဲ့တယ္။ ထြက္သြားခဲ့တဲ့အခါမွာ အမတို႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ေဒသအလုိက္ ေက်ာက္ရွာ ေက်ာက္တူးတဲ့အလုပ္ေတြပဲ လုပ္စားရတာေပါ့ေနာ္။ အမကၽြမ္းက်င္တဲ့ လက္မႈပညာနဲ႔ကလည္း ဘယ္လုိမွ မအပ္စပ္္တဲ့အခါက်ေတာ့ အမတို႔ တစ္ႏုိင္တစ္ပိုင္ က်င္းေလးေတြတူးတာေပါ့။ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ။ အဲလုိလုပ္တဲ့အခါမွာ အမတို႔ မိသားစု စားဝတ္ေနေရးအတြက္ေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။ ၉၃ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အစုိးရနဲ႔ ဖက္စပ္လုပ္တဲ့ ကုမၸဏီေတြ ဝင္လာတဲ့အခါမွာ အမတို႔ ပုဂၢလိက လက္က်င္းေလးေတြက ကုမၸဏီဧရိယာနဲ႔ မလြတ္ဘူးဆုိၿပီးေတာ့မွ ပုဂၢလိက လက္က်င္းတူးတဲ့သူ ကခ်င္၊ ရွမ္း၊ ဗမာ အားလံုး စုစုေပါင္း ၄၈ ေယာက္ကို တရားစြဲဆုိၿပီးေတာ့မွ အမတို႔ အဖမ္းခံခဲ့ရတယ္။ အဖမ္းခံရၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ အမတို႔ ေထာင္ဒဏ္ ၁ ႏွစ္က်တယ္။ ကုမၸဏီရဲ႕ နယ္နိမိတ္ကို မလြတ္ဘူးဆုိၿပီးေတာ့မွ တရားစြဲခံရတဲ့အခါမွာေတာ့ အမတို႔ ၄၈ ဦး တစ္ႏွစ္စီ ေထာင္က်ခဲ့ပါတယ္။”

ေဒၚယဥ္ယဥ္ထြန္းဟာ ေထာင္နံရံၾကားကေနပဲ ဒီလုိအမႈိက္ေတြကုိ ခိုးဝွက္စုေဆာင္းၿပီး လက္မႈအသုံုးအေဆာင္အျဖစ္နဲ႔ ဖန္တီးခဲ့ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ မီး႐ိႈ႕ပစ္တဲ့ ေကာ္ဖီမစ္ခြံေတြရဲ႕ အနံ႔ဆုိးေတြေၾကာင့္ ေထာင္ထဲမွာေနထိုင္သူတုိ႔ရဲ႕ က်န္းမာေရးအေျခအေနေတြ ထိခိုက္ ခံစားေနရတာကို မၾကည့္ရက္ေတာ့တဲ့ သူမဟာ အႀကံအစည္တစ္ခ်ိဳ႕ကုိ လွ်ဳိ႕ဝွက္စြာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။

 

“အဲဒီေကာ္ဖီအိတ္ေလးေတြကုိ မီးမ႐ိႈ႕ခင္ ေကာင္းတဲ့အိတ္ေလးေတြ လွတဲ့ဟာေလးေတြကုိ ေရြးေရြးၿပီးေတာ့ စုထားတယ္။ စုထားတဲ့အခါမွာ တစ္ႀကိမ္မက ႏွစ္ႀကိမ္မက သံုးႀကိမ္မက အမက ဒီေကာ္ဖီအိတ္ေတြကုိ ဒီဇိုင္းေလးေတြထုတ္ဖို႔ အိုင္ဒီယာရွာတာေပါ့။ အိုင္ဒီယာရွာတယ္ဆုိတာကလည္း အမတို႔က ကက္ေၾကးေတြ ဓားေတြ ခၽြန္ထက္တဲ့အရာေတြပါမွ ဒီ လက္မႈပစၥည္းဆုိတာကလည္း လုပ္လုိ႔ရတာေလ။ အဲဒီအခါမွာ အမတို႔ ေထာင္ထဲမွာက ခၽြန္ထက္တဲ့ပစၥည္းက ေဘာလ္ပင္ေတာင္ မကိုင္ရဘူး။ သြားတုိက္တံေတာင္ ခ်ိဳးပစ္တယ္။ အဲလိုမ်ိဳး မကုိင္ရတဲ့အခါမွာ သန္႔ရွင္းေရးေတြ ဝင္လာတယ္။ လံုၿခံဳေရးေတြ ရွာေဖြေရးေတြ ဝင္လာတယ္။ ေကာ္ဖီအိတ္ေတြ ေတြ႔တယ္။ အမႈိက္ေတြကုိ ဒီလုိ စုထားရမလားဆုိၿပီးေတာ့ ခဏခဏ အ႐ုိက္ခံရတယ္။ အျပစ္ေပးခံရတယ္။ တစ္ရက္မွာ အိမ္က ေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔တဲ့ ခ်ိဳင့္ထဲမွာ စတီးဇြန္းေလးတစ္ေခ်ာင္း ပါလာခဲ့တယ္။ အဲဒီဇြန္းေလးကို ျမင္လုိက္တာနဲ႔ အမက ဦးေဏွာက္ထဲမွာ အုိင္ဒီယာက ေပၚလာခဲ့ၿပီ။ အဲဒီစတီးဇြန္းေလးကို ညဘက္ လူေတြအိပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အုတ္နီခဲနဲ႔ ထုၿပီးေတာ့ ျပားေအာင္လုပ္တယ္။ ေန႔ဆုိရင္လည္း အဲလုိပဲ လူေတြနားေနတဲ့အခ်ိန္ ဇြန္းေလးကို ထက္ေနေအာင္ေသြးတယ္။ အဲဒီလုိ အက်ဥ္းအၾကပ္ၾကားထဲကေန အုိင္ဒီယာေလးကို ရွာခဲ့ရတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တစ္ေယာက္ထုိင္ခင္းဖ်ာေလး ျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီ ဖ်ာေလးတစ္ခ်က္ကုိ အိတ္ခြံေပါင္း ၇၀၀ ေက်ာ္ ကုန္တယ္”

သူမရဲ႕အႀကံအစည္ေတြ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အတူေနသူ ေထာင္းတြင္း အမ်ိဳးသမီးတုိ႔ရဲ႕ ဘဝေတြကုိပါ ကူညီ ျမွင့္တင္ေပးႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ဆက္လက္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

“ကုသိုလ္ကံလည္းမေကာင္းေတာ့ အသက္ေမြးမႈ အတတ္္ပညာလည္းမတတ္္ေတာ့ ဘဝလံုၿခံဳမႈလည္း မရွိေတာ့ ဒီလုိအပ်က္အဆီးေတြမွာ အက်ဥ္းေထာင္ထဲကုိ ေရာက္လာၾကတဲ့အခါမွာ သနားတာေပါ့ေနာ္။ ဘဝရပ္တည္မႈေလးေတြ ၾကမ္းတမ္းတယ္ဆုိၿပီးေတာ့ သနားတာေပါ့။ သနားေတာ့ သူတို႔ကို ဒီအတတ္ပညာပါ ေပး႐ံုတင္မကဘူး အသိပညာပါ အမက ေပးတာေပါ့ေနာ္။ ဘဝကို ဘယ္လုိျဖတ္သန္းရမယ္၊ ဘယ္လုိ ႐ုန္းကန္ရမယ္ဆုိတဲ့ အသိပညာေတြလည္း ေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီး အတတ္ပညာကိုလည္း သူတို႔ကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ သင္ေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ စက္ခ်ဳပ္ေပါ့။ ျမစ္ႀကီးနားေထာင္ကေနၿပီးေတာ့မွ ခ်ဳပ္ထည္ေတြလာအပ္တယ္။ အဲဒီမွာ ေထာင္ပိုင္က အမကို တစ္လကို ၇၀၀ ေပးတယ္။ လစာေပါ့ေနာ္”

သူမ ေထာင္က်ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က စုစုေပါင္ ၇ လ ၾကာခဲ့ပါတယ္။ အမွန္က သူမအတြက္ ဒီအခ်ိန္က နည္းေနတယ္လုိ႔ေတာင္ ခံစားခဲ့ရပါတယ္တဲ့။

“အထူးေလ်ာ့ရက္ေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ အမ အရမ္းဝမ္းနည္းတာ။ အမက စိတ္ထဲမွာ တစ္ႏွစ္ေနရဦးမယ္လုိ႔ ထင္ထားတာ။ တစ္ႏွစ္ကိုေတာင္မွ အခ်ိန္က နည္းေသးတယ္ေပါ့ေနာ္။ အမက အမတတ္ထားတဲ့ပညာေတြကုိ အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ သင္ေပးခ်င္တာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီလုိျဖစ္တဲ့အခါမွာ ၇ လနဲ႔ မထင္မွတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အထူးေလ်ာ့ရက္ ရလို႔႔ လြတ္ေစဆုိတဲ့အခါမွာ ေထာင္ဝန္ထမ္းေတြကေနၿပီးေတာ့ စာရြက္ႀကီးနဲ႔ ေအာ္ဝင္လာေတာ့ အမ အရမ္းဝမ္းနည္းတာ။ မေပ်ာ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ အခုအခ်ိန္ထိ အမက စဥ္းစားလုိက္ရင္ ဝမ္းနည္းလာတယ္။ (ငိုလ်က္)။ သူတုိ႔ဘဝေလးေတြအတြက္ေပါ့ေနာ္”

ေမတၱာေစတနာအရင္းခံနဲ႔ ႀကိဳးစားျပဳျပင္ေပးခဲ့တဲ့ သူမရဲ႕စြမ္းေဆာင္မႈေတြေၾကာင့္ ေထာင္ထဲမွာအတူေနခဲ့တဲ့ ညီမငယ္တခ်ိဳ႕ လူမွန္ေနရာမွန္ ျဖစ္သြားတဲ့အခါမွာ သူမ ရလုိက္တာတစ္ခုကေတာ့ ပီတိသာ ရွိပါတယ္။

“ေထာင္ကထြက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ အမသင္ေပးခဲ့တဲ့ ညီမေလးေပါ့ေနာ္ သူက ျပည့္တန္ဆာမႈနဲ႔ ေထာင္က်ခဲ့တာ။ သူကလည္း ေျပာမယ္ဆုိရင္ အတန္းပညာ အရည္အခ်င္းကလည္း မနိမ့္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း သူ႔ဘဝက အိမ္တြင္း လက္မႈပညာသင္တန္းကလည္း မတတ္ဘူး။ ဘဝရဲ႕လံုၿခဳံမႈ အာမခံခ်က္ကလည္း မရွိဘူးဆုိေတာ့ ႀကံဳရာက်ဘန္း လုပ္ကုိင္ရင္းနဲ႔ သူ ေထာင္ထဲေရာက္ခဲ့ရတာ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူ႔ကုိ ေမးလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ သူက ေျပာတယ္။ သူဝါသနာပါလုိ႔ လုပ္စားတာမဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ သူ႔မိသားစုရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးေၾကာင့္ သူ ဒီလုိ ျဖစ္ခဲ့ရတာပါတဲ့။ အဲဒီမွာ သူ႔ကုိ ပိုသနားသြားတယ္။ ပိုၿပီးေတာ့လည္း သင္ေပးတယ္။ အခု အမ အျပင္ေလာကေရာက္ေတာ့ သူ႔ကုိေတြ႔တယ္။ ေတြ႔တဲ့အခါမွာ အမ အရမ္းဝမ္းသာတယ္။ သူက ဘာလုပ္လဲဆုိေတာ့ အမသင္ေပးလုိက္တဲ့ စက္ခ်ဳပ္တဲ့ပညာနဲ႔ သူ႔ဘဝသူ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ရပ္တည္ေနတယ္။ အရင္တုန္းက မေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြကုိလည္း သူမလုပ္ေတာ့ဘူး။ သူနဲ႔ဘဝတူေတြကုိလည္း သူက ေျပာျပတယ္။ ဆင့္ပြားလည္း သင္ေပးတယ္။ အမေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတင္မကဘူး သူနဲ႔ဘဝတူ ေလးငါးေယာက္ေပါင္းၿပီးေတာ့ စက္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားၾကတယ္။ အဲဒါေလးေတြအေပၚမွာလည္း ပီတိျဖစ္ခဲ့တယ္”

အခုဆုိရင္ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ အိမ္အသံုးေဆာင္ပစၥည္းေတြ ျပဳလုပ္နည္း သင္တန္းေတြကို အႀကိမ္ေရ ၃၀ ေတာင္ သင္တန္းေတြ ပို႔ခ်ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ စစ္ကုိင္းတုိင္း မင္းကြန္းေဒသႀကီး တစ္ဝိုက္အျပင္ ကခ်င္ျပည္နယ္ မႏၱေလးတုိင္း ရန္ကုန္တုိင္း စသျဖင့္ ေနရာစံုေအာင္လည္း ကိုယ္ထူကိုယ္ထ အခမဲ့သင္တန္းေတြကုိ ပို႔ခ်ႏုိင္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ ေကာ္ဖီအိတ္ခြံ သံုးသိန္းေက်ာ္အထိ အသံုးျပဳၿပီး အိမ္အသံုးေဆာင္ပစၥည္းေတြကုိ ဖန္တီးျပႏုိင္တဲ့ ျပပြဲေတြကုိလည္း သူမအေနနဲ႔ ေအာင္ျမင္စြာ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

“အမ အသိပညာေပးျပပြဲဆုိလုိ႔ရွိရင္ ေနျပည္ေတာ္မွာ ကမာၻ႔ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးေန႔ ကုလသမဂၢကုိ္ ေခၚျပတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အာဆီယံ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးေန႔မွာလည္း အာဆီယံ ၁၀ ႏိုင္ငံက ဝန္ႀကီးေတြကုိလည္း ေခၚျပတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဝန္ႀကီးေတြက ဘယ္လုိေျပာလဲဆုိရင္ အဲအခ်ိန္မွာ အမ အိတ္အခြံေပါင္း ေလးသိန္းေက်ာ္နဲ႔ ျပတာ။ ပစၥည္းေပါင္း အမ်ိဳးအမည္ေပါင္း ၄၈ မ်ိဳးနဲ႔ျပတယ္။ အဲဒီခန္းမႀကီးတစ္ခုလံုး အမပြဲပဲ။ အဲဒီမွာ သမၼတႀကီးက အကုန္စီစဥ္ေပးတယ္။ စီစဥ္ေပးေတာ့ အဲဒီပြဲက အမပြဲပဲ။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းမႈမွာ သမၼတႀကီးကလည္း ဝင္လာတဲ့အခါမွာ အမကုိေျပာတယ္။ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆုိရင္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ကုလသမဂၢတို႔ အာဆီယံေတြကုိ ျပဖုိ႔ဆုိတာက ျမန္မာႏိုင္ငံကေန စြမ္းစြမ္းတမံ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ထိန္းသိမ္းမႈကုိ ျပႏုိင္တာဆုိေတာ့ ၂၀၁၅ ဒီႏွစ္မွာပဲ စျပႏုိင္တာေပါ့။ အရင္ႏွစ္ေတြမွာဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကဗ်ာေတြ ေဆာင္းပါးေတြ ပန္ခ်ီေတြနဲ႔ ဘုတ္ေတြကိုပဲ ကပ္ျပရတာတဲ့။ ဒီ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္းထားတယ္ဆုိတာကုိ လက္ေတြ႔လည္း မျပႏုိင္ဘူးေပါ့။ အခု ဒီႏွစ္မွာ အဲလုိျပႏုိင္တယ္ဆုိေတာ့ သမၼတႀကီးက သူကုိယ္တုိင္ကလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ဂုဏ္ကုိ ျမင့္တင္တဲ့အတြက္ သူတို႔လည္း မ်က္ႏွာရတယ္ေပါ့ေနာ္။

ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ အမကလည္း ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသကပဲဖိတ္ဖိတ္ ဘယ္လုိအဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳးကပဲ အေထာက္အကူ ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ အမ အခုလုိ မိသားစု စားဝတ္ေနေရးေရာ ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးေတြေရာ ရပ္တည္ေနရတဲ့ အထဲကေနၿပီးေတာ့ ဖဲ့ၿပီးမွ ထပ္ၿပီးေတာ့မွ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားနဲ႔ကုိ အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ သင္တန္းလုိက္ေပးၿပီးေတာ့မွ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ဘဝကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တာေပါ့ေနာ္။ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ဘဝကို ျဖတ္သန္းေစခ်င္တာပါ။ အမရဲ႕ဆႏၵကေတာ့ အဲဒါပါပဲ”

အမွန္တကယ္ေတာ့ ေဒၚယဥ္ယဥ္ထြန္းဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ကမာၻေျမႀကီးကို အလွဆင္ေနသူတစ္ေယာက္ပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အထင္ကရ မင္းကြန္းေဒသကထြက္တဲ့ အဖိုးတန္ အမ်ိဳးသမီးေကာင္းတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ထင္သာျမင္သာရွိေအာင္ ေျပာရရင္ေတာ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းမ်ားၾကားက သို႔မဟုတ္ အမႈိက္ေတြၾကားက ျမန္မာ့အလွလု႔ိသာ ရပါလိမ့္မယ္။။