လူေတြရဲ႕ဘ၀ေတြကို ေပၚေအာင္ရိုက္ႏိုင္မွသာ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဓါတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမယ္လို႔ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဓါတ္ပံုဆရာမ စိုးျမန္မာ

.

တခ်ိန္တုန္းကဆိုရင္ ျမန္မာ့လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ အမ်ိဳးသမီး ဓါတ္ပံုဆရာမရယ္လို႔ မ်ားမ်ားစားစား ရွိခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရွိခဲ့ျပန္ရင္လည္း အမ်ိဳးသား ဓါတ္ပံုဆရာေတြေလာက္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကပါဘူး။

အခုေတာ့ ျပည္တြင္းျပည္ပ ဓါတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ အမ်ိဳးသားမ်ားနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ဆိုေတြလည္းရ ေအာင္ျမင္မႈေတြရေနတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ဓါတ္ပံုဆရာမတစ္ဦး ရွိလာခဲ့ပါၿပီ။ သူကေတာ့ စိုးျမန္မာ ပါပဲ။

ဓါတ္ပံုဆရာမ စိုးျမန္မာ အေနနဲ႔ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ျခင္းအလုပ္ စတင္လာႏိုင္ခဲ့သလဲဆိုတာ ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါ သူက အခုလို စၿပီး ရွင္းျပပါတယ္။

“အမက ေမာင္ႏွစ္မငါးေယာက္ရွိတယ္။ အမမွာ အေဖမရွိေတာ့ဘူး။ အကုိႀကီး အႀကီးဆံုးၿပီးလို႔ရွိရင္ အမရဲ႕ အကုိအႀကီးဆံုးက သေဘၤာသား၊ သူက သူ႔ဘာသာသူ ေအးေအးေဆးေဆးေနသူ။ ဒုတိယအကိုက ပန္ခ်ီဆရာပါ။ ေနာက္ တတိယအမရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး အကုိတစ္ေယာက္က အင္ဂ်င္နီယာရွိတယ္။ တူေလးေတြ၊ တူမေလးေတြရွိတယ္။ အမက လက္ရွိေနတာက အေမနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းေနတာ။ အေမနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းေနတယ္ဆုိတဲ့အခါက်ေတာ့ အခက္အခဲရွိတာေပါ့။ အေမက အသက္ႀကီးၿပီဆုိတဲ့အခါက်ေတာ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းဘူး။ အဓိက ကုိယ္နဲ႔ေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုိယ္က အဓိက ျပဳစုေပးရမယ္။ ေစာင့္ေရွာက္ေပးရမယ္။ အနီးကပ္ ရွိေနရမယ္ေပါ့။

အမက ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ေလာက္ကတည္းက NGO တစ္ခုနဲ႔ အလုုပ္လုပ္ရင္း ခရီးသြားရတယ္။ ခရီးသြားရင္းနဲ႔ ေလးငါးဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ ကင္မရာကုိင္ၿပီးေတာ့ ဓာတ္ပံု႐ုိက္ရတဲ့အခါက်ေတာ့ ဓာတ္ပံု႐ုိက္ၿပီးေတာ့ ၿပိဳင္ပြဲေလးေတြ ဝင္ခ်င္လာတယ္။ ေမြးရာပါ ဟုတ္လားမဟုတ္လားေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေနာ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲ ဝင္ခ်င္တာေပါ့ေနာ္။ ၿပိဳင္ပြဲဝင္ခ်င္တဲ့အခါက်ေတာ့ သတင္းစာေတြမွာ ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲေခၚတာ ေတြ႔တဲ့အခါက်ေတာ့ Digital Camera ေသးေသးေလးေတြ ေပၚခါစဆိုေတာ့ ႐ိုက္ၾကည့္တာေပါ့။ ဘုရားေပၚမွာ သြား႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ပံုထုတ္ၾကည့္တယ္။ ပံုထုတ္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ၿပိဳင္ပြဲဝင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ပံုေတြက မေကာင္းဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ကတည္းက စၿပီးေတာ့ ၿပိဳင္ပြဲကို ဝင္ခ်င္လာတာ။ အဓိကကေတာ့ ၿပိဳင္ခ်င္လာတာေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဓာတ္ပံုအသင္းမွာက သူက ဓာတ္ပံုသင္တန္းသားေခၚတယ္။ ေခၚတဲ့အခါက်ေတာ့ အမက သတင္းစာထဲမွာေတြ႔ေတာ့ သြားၿပီးေတာ့ ေမးရင္းနဲ႔မွ သင္တန္းတက္ျဖစ္သြားတာေပါ့။”

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ စိုးျမန္မာ ဟာ ဓါတ္ပံုေလာကထဲ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သူဘယ္လို စတင္ႀကိဳးစားရုန္းကန္ခဲ့ရသလဲ။

“၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ အမမွာ ဓာတ္ပံုစ႐ိုက္ေတာ့ Fuji S 5700 ကင္မရာအေသးေလးတစ္လံုးပဲရွိတယ္။ သင္တန္းစတက္ေတာ့ အဲဒါေလးပဲရွိတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ အမတို႔က သင္တန္းမွာက ဇူလုိင္ဆုိလို႔ရွိရင္ ပဲခူး ေအာက္ဒုိးခရီးစဥ္ရွိတယ္။ သင္တန္းကသြားတဲ့ ခရီးစဥ္ေပါ့။ အဲဒီကင္မရာ ေသးေသးေလးနဲ႔ အမ ပဲခူးခရီးစဥ္ကုိ လုိက္ရတာေပါ့ေနာ္။ အခုဆုိရင္ေတာ့ ရယ္စရာေလးေပါ့ေနာ္။ အဲဒီကင္မရာေလးနဲ႔ အမ ႐ိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အျဖဴအမဲမွာ အမ ပထမဆုရတယ္။ ပထမဆုရေတာ့ သင္တန္းတက္ရင္ သူက ပထမရရင္ ေရႊေဆာင္းရမယ္။ အဲလုိမ်ိဳးေတြရွိတယ္။ ရွိေပမယ့္ သိပ္ၿပီးေတာ့ စိတ္မဝင္စားဘူး။ အမက ေရႊေဆာင္းလည္းစိတ္မဝင္စားဘူး။ ဘာမွ စိတ္မဝင္စားဘူး။ ဓာတ္ပံု႐ုိက္ခ်င္တယ္။ ၿပိဳင္ခ်င္တယ္။ အဲဒါပဲ သိတာေပါ့။ ဆုရတယ္ဆုိရင္ ေပ်ာ္ေနတာပဲ။ ပိုက္ဆံရတယ္ မရဘူး မသိဘူးေပါ့။ ရခ်င္ရ မရခ်င္ေန ဆုရရင္ ေပ်ာ္ေနတယ္။ ”

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ဓါတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲေတြအထိ စိုးျမန္မာ တက္လွမ္း၀င္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္လာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

“၂၀၁၀ ေလာက္ကေန စၿပိးေတာ့ အမ International  ၿပိဳင္ပြဲႀကီး စဝင္ၿပိဳင္တယ္။ ပထမဦးဆုံး အြန္လုိင္းၿပိဳင္ပြဲ သူကက်ေတာ့ တစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၄၉ က်ပ္ ေပးရတယ္။ သူက အေကာင့္လုပ္ရတယ္။ တစ္ေန႔ကုိ ပံုတစ္ပံု တင္ရတယ္။ တစ္ေန႔ကုိ ပံုတစ္ပံုတစ္ပံု တင္ၿပီးေတာ့မွ တစ္လကုန္လို႔ရွိရင္ ပံုေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ေသာင္း ဘယ္ႏွစ္ေထာင္ အဲဒီအထဲကမွ Second Place , First Place , Grand Pride ဆုိၿပီးေတာ့ ေပးတာေပါ့ေနာ္။ အမက အဲဒီမွာ Second Place ကို ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ႏုိဝင္ဘာလမွာ စရခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ႏိုင္ငံျခားၿပိဳင္ပြဲေတြ အကုန္ဝင္ၿပိဳင္ျဖစ္တယ္။

ႏုိင္ငံျခားမွာ သြားယူတာက်ေတာ့ အမ ၂၀၁၂ မွာ ကိုရီးယားမွာ Gold Pride ရတယ္။ သြားယူတယ္။ ၂၀၁၃ မွာက်ေတာ့ ထုိင္းမွာ နာေဟ့မင္းသားႀကီးလုပ္တဲ့ သူ႔နာမည္နဲ႔ လုပ္တဲ့ပြဲေပါ့။ အဲဒီဆုအတြက္ ထိုင္းမွာ သြားယူတယ္။ ၂၀၁၅ မွာက်ေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္မွာ Photo Essay ေပါ့ အမက Photo Essay လည္း ႀကိဳက္တယ္။ အဲဒီအတြက္ဆုကုိ တ႐ုတ္ျပည္မွာ သြားယူတယ္။ ၂၀၁၆ မွာက်ေတာ့ ဗီယက္နာမွာကက်ေတာ့ People ဆုိတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အဲတုန္းက Final list Story သြားလုိက္တယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ့ ဆုရတဲ့အခ်ိန္မွာ final list ပဲ ပါတယ္။ ဆုႀကီးထဲေတာ့ မဝင္ခဲ့ဘူူးရွင့္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အြန္လုိင္းကေနၿပီးေတာ့ ၿပိဳင္တဲ့ပြဲေတြမွာဆိုရင္ ဆုအေသးေလးေတြလည္း ရခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ခုႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ တူရကီ FIAP ေခၚတာေပါ့ေနာ္။  FIAP ဆုိတဲ့ အဖြဲ႔ဝင္ႏိုင္ငံေတြ ရွိတဲ့ ဓာတ္ပံုအသင္းေတြဝင္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံေတြက FIAP ဝင္ထားတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီကေန FIAP ဆုရရင္ သူက FIAP ဆုပါ ေပးတယ္။ အဲဒီမွာက်ေတာ့ FIAP မန္းရွင္းအဝက္ဆုိၿပီးေတာ့ ရတယ္။ ဒါက ၂၀၁၆ ထဲမွာ ရတာ ေလးခုေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုကက်ေတာ့ အမ နီေပါလ္က ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခု Water in Life ဆုိတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုရတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆုိရင္ ပိုက္ဆံ သူတုိ႔က ေပးခ်င္တယ္။ ေပးခ်င္တယ္။ အမကို ေပးလို႔မရဘူးေပါ့ေနာ္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနမွ အမကို သူတို႔ လူႀကံဳနဲ႔ ပိုက္ဆံေပးလုိက္မွ အမရတယ္။ အဲလိုမ်ိဳး ပြဲေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ ”

စိုးျမန္မာအေနနဲ႔ ဓါတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ပိုက္ဆံက အဓိကမက်ပဲ ၀ါသနာကသာ အဓိကျဖစ္ခဲ့ပါတယ္လို႔လည္း သူက အခုလိုရွင္းျပပါတယ္။

“တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲဝါသနာပါတယ္။ ဓာတ္ပံုဝါသနာပါတဲ့ Photo Grapher တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ပိုက္ဆံရဖို႔ မလြယ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ဆုိတဲ့အခါက်ေတာ့ အရမ္းကို နာမည္ႀကီးသြားတယ္။ အရမ္းကို ေအာင္ျမင္သြားတယ္ဆုိရင္ ၁၀ ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ကေတာ့ ရႏုိင္တယ္။ သူက ဘာရႏိုင္လဲဆုိလို႔ရွိရင္ Calender ေတြ ဘာေတြေရာင္းရမယ္။ အျခား အေသးစားေလးေတြလည္း ႐ိုက္ရတာမ်ိဳးေတြရွိတယ္။ အဲလိုမ်ိဳးေလးေတြကေတာ့ ပိုက္ဆံရႏိုင္တယ္။ စားေသာက္ဆုိင္ေတြက ႐ိုက္မယ္ဆုိရင္လည္း အဲဒါေတြက်ေတာ့ ပုိက္ဆံေတြရၾကပါတယ္။ ၿပိဳင္ပဲြတစ္ခုကို အဓိကထားၿပီး႐ုိက္တဲ့သူေတြၾကေတာ့ ဝင္ေငြမရွိဘူး။ အမဆိုရင္ အမွန္တုိင္းေျပာရရင္ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီးရတဲ့ပြဲမ်ိဳး မရဖူးဘူး။ ”

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဓါတ္ပံုပညာနဲ႔ပဲ ၀င္ေငြရေအာင္ လုပ္တတ္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းလာတာကိုလည္း သူက ရွင္းျပပါတယ္။

“ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အမတို႔က Calender ေရာင္းရတဲ့အခါက်ရင္ ကုိယ့္ဆီမွာလာဝယ္ရင္ ကုိယ္ေရာင္းရတယ္ေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက အမက အခုေနက္ပိုင္း Photo Guide လုပ္တယ္။ Photo Guide လုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ Photo Grapher တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဓာတ္ပံုနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ၿပိဳင္ပြဲကို ဝါသနာပါလုိ႔သာ ဝင္ၿပိဳင္ရတာ Photo Guide အေနနဲ႔ေတာ့ အခု ပိုက္ဆံရလာတယ္ေပါ့။ ေလာေလာဆယ္ Photo Guide တစ္ေယာက္လုပ္တဲ့သူရဲ႕ဝင္ေငြက Photo Grapher တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဝင္ေငြေပါ့။”

ဓါတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္ ထားရွိသင့္တဲ့ ခံယူခ်က္သေဘာထားအျမင္ကိုလည္း စိုးျမန္မာက အခုလို ေျပာျပသြားခဲ့ပါေသးတယ္။

“အဓိကကေတာ့ အမက ၿပိဳင္ပြဲကို ဝါသနာပါတာျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈေတြ သူတုိ႔ရဲ႕ဘဝေတြ သူတို႔ေတြ ဘယ္လိုေနလဲ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ဘယ္လုိေနလဲ ဘယ္လုိထိုင္လဲ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့အခါမွာလည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့သူက ဘယ္လုိမ်ိုး ဒါမ်ိဳးေတြကုိ အမက ျပခ်င္တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ ဓာတ္ပံုသမားေတြ ဓာတ္ပံုေလာကမွာ ေအာင္ျမင္တယ္ဆုိတာက ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကို ျပႏိုင္လုိ႔ပါ။ ႐ႈခင္းကေတာ့ ဘယ္မွာမဆုိ ႐ႈခင္းပါပဲ လွၾကတယ္ေလ။ ခ်င္းေတာင္မွာသြား႐ုိက္လည္း လွတာပဲေလ။ ခ်င္းေတာင္ေျပာလုိ႔သာ ခ်င္းေတာင္လုိ႔သိတာေလ ဒါက ႏိုင္ငံျခားမွာလည္း ရွိႏိုင္တာပဲေလ။ သူမ်ားထက္ေတာ္ဖို႔ဆုိရင္ေတာ့ ေျခတစ္လွမ္းသာမွရတာ။ ဓာတ္ပံု႐ုိက္တာက ႐ိုက္လိုက္တာပဲေလ အကုန္လံုးက ကင္မရာရွိရင္ ႐ိုက္လုိ႔ရတယ္ေလ။ သူမ်ားက ဒီလုိ႐ုိက္ရင္ ကုိယ္ဘယ္လုိ ေျပာင္း႐ိုက္လုိက္မလဲ ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ အဓိကကေတာ့ေလ လူကေလ ေအာက္က်ခံရတယ္။ ေအာက္က်ခံပါလုိ႔ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ တစ္ပါးသူ ကုိယ့္ထက္ နဲနဲေလးပဲတက္တက္ ကုိယ္ေအာက္က်ခံၿပီးေတာ့ ပညာသင္တာက အေကာင္းဆံုးပါပဲလုိ႔။ ”