စိတ္ဓါတ္အေတြးအေခၚ ျမွင့္တင္ေရးတြင္ ရသစာေပ၏ အေရးပါမႈ

.

စာေပသည္ ဘ၀၏ ေၾကးမံုျပင္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုစကားရွိပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ ယင္းစာေပဆိုင္ရာ ဖြင့္ဆိုခ်က္ ေထြျပားျမင့္တက္လာသည္ကို ေတြ႕ၾကရျပန္ပါသည္။ စာေပသည္ ဘ၀၏ေၾကးမံုျပင္ဆိုသည္ထက္ ဘ၀ကို ဦးေဆာင္လမ္းညႊန္မႈေပးသည့္ အႏုပညာပစၥည္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုလာၾကျပန္ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ စာေပသည္ ျပည္သူ႔အတြက္ ျဖစ္သည္ဟု လည္းေကာင္း၊ စာေပျမင့္မွ လူမ်ိဳးျမင့္မည္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ စာေပေပ်ာက္လ်င္ လူမိ်ဳးပါေပ်ာက္မည္ဟူ၍ လည္းေကာင္း စာေပႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အဆိုအမိန္႔မ်ား ရွိျပန္ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ အနက္အဓိပၸါယ္မ်ား သေဘာထားအျမင္မ်ား ရွိေနသည္ျဖစ္ေစ စာေပသည္ လူတို႔အတြက္ အေရးပါ အရာေရာက္လွသည့္ အႏုပညာပစၥည္းျဖစ္သည့္ ယဥ္ေက်းမႈလုပ္ငန္း တစ္ခုျဖစ္သည္ဆိုသည့္ အခ်က္ကိုမူ မည္သူမွ် မျငင္းႏိုင္ပါေခ်။

စာေပအမ်ိဳးအစား ခြဲျခားလို႔ရျပန္ပါသည္။ ကဗ်ာ၊ အက္ေဆး၊ စာစီစာကံုး၊ ၀တၳဳ၊ စာတမ္း၊ ေ၀ဖန္စာ၊ သေရာ္စာ၊ အစရွိေသာ စာေပမ်ိဳးစိပ္ကြဲမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ သူ႔စာေပအမ်ိဳးအစားအေလ်ာက္ သူ႔စာေပပံုသ႑ာန္ျဖင့္ လူထုအား အက်ိဳးရွိေစသည္သာျဖစ္ပါသည္။ ထိုအထဲတြင္ ရသစာေပဟူသည့္ စာေပအမ်ိဳးအစားမွာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းၿပီး အေရးပါလွသည္ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ ရသစာေပအေျခအေနမွာ နိမ့္ဆင္းေနသည္ဟူသည့္ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပၾကသည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုမွ်ရွိခဲ့ၿပီဟု ယူဆမိသည္။ ျမန္မာစာေပနယ္ပယ္တြင္ ရသစာေပမွာ အသက္ငင္ေနသလိုပင္ ျဖစ္ေနၿပီဟုလည္း ေျပာသံဆိုသံမ်ား ၾကားေနရပါသည္။ ထိုအခါ ဘာ့ေၾကာင့္ ရသစာေပအဆင့္အတန္း နိမ့္ဆင္းသြားရသနည္းဟု စဥ္းစားသည့္အခါ လူေတြ၊ အထူးသျဖင့္ စာေရးဆရာမ်ားရဲ႕ စိတ္ဓါတ္အေတြးအေခၚအဆင့္အတန္း က်ဆင္းသြားမႈအေပၚမူတည္ေနျပန္သည္ကို ေတြ႕ရျပန္ပါသည္။ စာေပသည္ လူတို႔့၏ ဘ၀ကို ထင္ဟပ္သည္ဟု ဆိုထားသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ယခုအခါ မိမိတို႔ႏိုင္ငံ မိမိတို႔ျပည္သူတို႔၏ ေတြးေခၚေျမွာ္ျမင္မႈအေျခအေန ယိမ္းယုိင္နိမ့္ဆင္းသြားေနသည္ကို လူတိုင္းလိုလို ေထာက္ျပေနၾကသည္မ်ားရွိပါသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ညစ္ညမ္းေစမႈ၊   ေမတၱာတရား ေခါင္းပါးလာေနမႈ၊ တာ၀န္သိမႈ တာ၀န္ယူမႈ ကင္းမဲ့လာေနျခင္းႏွင့္ အသိအျမင္က်ဥ္းေျမာင္းလာေနမႈမွာ ဘယ္လိုမွျငင္းလို႔မရေအာင္ ႀကံဳေတြ႕ေနၾကရသည့္ကိစၥမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူထုစိတ္ဓါတ္အေတြးအေခၚ ျပန္လည္ျမင့္မားလာေစေရး ႀကိဳးပမ္းမႈမ်ား ဆူဆူညံညံၾကားလာရျခင္းျဖစ္သည္။ လူထုစိတ္ဓါတ္အေတြးအေခၚ ျပန္လည္ျမင့္မားလာေစေရးအတြက္ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးနယ္ပယ္အသီးသီးက ႀကိဳးပမ္းၾကရမည့္နည္းတူ စာေပနယ္ပယ္အေနျဖင့္လည္း ႀကိဳးပမ္းရမည့့္ တာ၀န္ရွိပါသည္။

စာေပနယ္ပယ္အတြင္းမွ ရသစာေပသည္ လူတို႔၏စိတ္ကို သိမ္းသြင္းစည္းရုံးႏိုင္မႈ အျမင့္ဆံုး စာေပအမ်ိဳးအစားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ရွိစာေပနယ္ပယ္တြင္ ရသစာေပသည္ မနည္းပင္ အသက္ရွဴေနရသည့္သေဘာ၊ တေျဖးေျဖး သိမ္ငယ္က်ံဳလွီလာေနသည့္သေဘာ ျဖစ္ေနသည္။ လူတို႔ကို သိမ္းသြင္းစည္းရုံးႏိုင္ဖို႔ေနေနသာသာ သူ႔ကိုယ္သူပင္ ဆက္လက္အသက္ရွင္ရန္ ႀကိဳးစားရုန္းကန္ေနရသည့္သေဘာျဖစ္ေနသည္။ လက္ရွိစာေပနယ္ပယ္တြင္ စီးပြားေရး၊  ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးစာေပမ်ား ပလူပ်ံေအာင္ ထုတ္ေ၀ေနသည့္တိုင္ ရသစာေပမွာ ထုတ္ေ၀မႈအေရအတြက္ အနည္းဆံုးျဖစ္ေနသည္။

ရသစာေပ အေျခအေနဆိုးေနသည္မွာ စာေရးသူ စာေရးဆရာတို႔၏ တာ၀န္လစ္ဟင္းမႈေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္ဟူသည့္  ေကာက္ခ်က္လည္း ရွိပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ားက အေတြးအျမင္အယူအကိစၥ၊ ခံစားမႈကိစၥ နိမ့္ဆင္းသြားေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထုတ္ေ၀သူမ်ားက စီးပြားျဖစ္ စာေပမ်ားကိုသာ ဦးစားေပးထုတ္ေ၀လာၾကေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဒီေခတ္ ဒီစနစ္ႀကီးကိုယ္တိုင္က ရသစာေပကို တေျဖးေျဖးခမ္းေျခာက္လာရေလေအာင္ တြန္းပို႔ေနသလို ျဖစ္ေနသည္ဟူ၍လည္း ယူဆႏိုင္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔ျပည္သူမ်ား စိတ္ဓါတ္အေတြးအေခၚမ်ား ျပန္လည္ျမင့္မားလာေစေရး ႀကိဳးပမ္းၾကရသည့္ သည္လိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ရသစာေပသည္လည္း လြန္စြာအေရးပါသည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ရသစာေပမ်ား အျမန္ဆံုး ျပန္လည္ထြန္းကားလာေစေရး သက္ဆိုင္သူမ်ား အေျဖရွာၾကဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ပါသည္။