တခါတေလ မိုးေတြေလေတြၾကား မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ထမင္းစားၾကရတယ္ဆိုတဲ့ ေက်းလက္ေကာက္စုိက္သမေလးမ်ားရဲ႕ တစ္ေန႔တာ ဘ၀

.

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အခ်ိန္နဲ႔ အလ်င္မွီေအာင္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေကာက္စုိက္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ ျမန္မာႏိုင္ငံ အႏံွ႔အျပားမွာ ေတြ႔ရမွာပါ။ ဒီအမ်ိဳးသမီးထုရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြ တစ္ေန႔တာ ႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွားရမႈေတြကုိ စုစည္းတင္ျပေပးခ်င္ပါတယ္။ အင္မတန္ ရိုးသားၾကၿပီး ပင္ပင္ပမ္းပမ္း လုပ္ကိုင္ရတဲ့ ဒီ လယ္ယာအလုပ္မွာပဲ မၿငီးမျငဴလုပ္ကိုင္ေနၾကရတဲ့ ဒီ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ထဲက ေက်းလက္ျပည္သူေတြရဲ႕ လုပ္အားဟာ ဒီတိုင္းျပည္ရဲ႕ အားအကိုးရဆံုး လုပ္ငန္းစုႀကီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ လယ္ပိုင္ရွင္၊ စာရင္းဌားလို႔ေခၚတဲ့ ေကာက္စိုက္သူနဲ႔ လယ္ပိုင္ရွင္နဲ႔ ေကာက္စိုက္တဲ့ လယ္ကူလီမ်ားၾကားက သုတ္သူႀကီး ေဒသအေခၚ သုတ္ေခါင္းတို႔ရဲ႕ ေျပာျပခ်က္မ်ားကို တစ္စုတစ္စည္းတည္း ေဖၚျပေပးလိုက္ပါတယ္။

“မနက္ဆုိ ၃ နာရီေလာက္ ထရတယ္။ ထမင္းခ်က္တယ္။ ဟင္းခ်က္တယ္။ သနပ္ခါးလူးတယ္။ မိုးလင္းတာနဲ႔ လယ္ေတာထဲသြား ေကာက္စိုက္ရတာေပါ့။ လယ္ထဲကုိေတာ့ ၅ နာရီခြဲ ၆ နာရီေလာက္ ထြက္တယ္။ လူကေတာ့ မစုဘူးေပါ့ ကုိယ့္အိမ္ကေန ကုိယ္ထြက္ၾက ညီမတုိ႔ကုိယ္တုိင္ကလည္း ညီမတို႔အိမ္ကေန ထြက္ၾကတယ္။ လူက စုတဲ့အခါလည္းစုတယ္။ မစုတဲ့အခါက်ေတာ့လည္း ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ သြားၾကတယ္။

ေခါင္းေပါင္းတာက တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ေနပူလည္း ေပါင္းတာေပါ့။ ေပါင္းတယ္ဆုိတာကလည္း ရြံ႕စက္ ေပမွာစုိးလုိ႔ပါ။ ျခင္ကုိက္မွာနဲ႔ ျဖဳတ္ကလည္း ကုိက္တယ္ေလ။ ျဖဳတ္ေလးေတြက   ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ မျမင္ရဘူး ကုိက္တယ္။ ျဖဳတ္ကုိက္ရင္ ေသေအာင္နာတယ္။ ေခါင္းေပါင္းတာကလည္း ျဖဳတ္ကုိက္လုိ႔ ေပါင္းတာလည္း ပါတာေပါ့”

ဒါကေတာ့ ေကာက္စိုက္သမေလးတစ္ဦးက ေျပာျပခဲ့တာပါ။ အခု လယ္ပိုင္ရွင္က သူကိုယ္တိုင္လယ္ထဲဆင္းကူလုပ္ေပးတာကအစ အခုလိုေျပာျပပါတယ္။

“ပ်ိဳးပတ္ကုိ သူတို႔ကုိ ေလးငါးဆယ္ပတ္ တစ္ကိုင္စာ တစ္ကုိင္စာ လိုက္ခ်ေပးရတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ကုိ ပ်ိဳးပတ္ခ်လို႔ ႏိုင္သြားရင္လည္း ႀကီးႀကီးက ဝိုင္းစုိက္တာေပါ့။ ကူစုိက္ေပးတာေပါ့။ ေကာက္စုိက္သမားေတြကုိ ဘယ္လုိငွားရလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ကုိ ၈ ေယာက္ကုိ ၁ ဧကေပါ့။ ၈ ေယာက္ကုိ ၁ ဧက ဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္ကုိ ေလးေထာင္ႏႈန္းေပါ့။ ၁ ဧကကုိ ၃၆၀၀၀ ေလာက္ က်တာေပါ့။ ေခါင္းခလည္း ေပးရတယ္ေလ။ ”

ေကာက္စိုက္ရသူမ်ားရဲ႕ တေန႔တာ လုပ္အားခကိုလည္း အခုလို္ေျပာျပပါတယ္။

“တစ္ေန႔ကုိ ၄၀၀၀ ရပါတယ္။ တစ္ဧကကုိ ၃၅၀၀၀ အဲလိုပဲ ေပးလုိက္တာ။ သမီးတုိ႔ကေတာ့ ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ေန႔စားခနဲ႔ယူေပါ့။ လယ္ပုိင္ရွင္ကေတာ့ ဧကနဲ႔ ေပးလုိက္တာေပါ့။ တစ္ဧကကို ၃၅၀၀၀ ေပါ့။”

ဒါ့အျပင္ သုတ္သူႀကီးကလည္း သုတ္ေထာင္ပံုကအစ အခုလိုရွင္းျပပါတယ္။

“သုတ္သူႀကီးဆုိတာကေတာ့ သူက ပိုက္ဆံစုိက္ထုတ္ေပးတာေပါ့။ လယ္စုိက္မယ္ဆုိရင္ ပိုက္္ဆံႀကိဳထုတ္ေပးတာေပါ့။ အဲလုိလူကို သုတ္သူႀကီး ေခၚတာေပါ့။

သုတ္က ဘယ္လုိေထာင္ရလဲဆုိေတာ့ ခါတုိင္းႏွစ္ေတြကေတာ့ သူမ်ားသုတ္ထဲကုိဝင္တယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကုိယ္က ညီမေတြလည္းရွိတယ္ေလ ညီမေတြလည္းရွိေတာ့ ေဘးက ေခၚေကာက္ေလးေတြလည္း လုိက္စိုက္ ေဘးလူ သံုးေလးငါးေယာက္ေလာက္ကုိ ေခၚၿပီးေတာ့ တစ္ဧကေလာက္ လုိက္စုိက္တာေပါ့။ တစ္ဧကစိုက္ရင္ ဆယ္ေယာက္ကို ေခါင္းခ တစ္ေယာက္စာရတယ္ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ သုတ္ေထာင္ျဖစ္တာေပါ့။ တစ္ေန႔ကုိ တစ္ဧကကုိ ၈ ေယာက္ႏႈန္းေပးရင္ အဲဒီ ၈ ေယာက္နဲ႔ တစ္ဧကကုိ ၿပီးေအာင္စုိက္ရတယ္ေပါ့။ ”

ေကာက္စို္က္သမမ်ားရဲ႕တေန႔တာ အေျခအေနကေတာ့ အင္မတန္ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္လွပါတယ္။ သူတို႔ ေကာက္စိုက္ဆင္းတဲ့အခါ ဘယ္လိုထမင္းစားၾကရ ပင္ပမး္မႈကို ဘယ္လိုကုစားၾကရသလဲ။

“ထမင္းစားခ်ိန္ကေတာ့ တသတ္မွတ္တည္းေတာ့မရွိပါဘူး။ သတ္မွတ္ထားသေလာက္ ၿပီးရင္ေတာ့ စားလုိက္ၾကတာပဲ။ မိုးရြာရင္လည္း ဒီအတုိင္းပဲ ျဖစ္သလုိ စားလိုက္ရတာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ မိုးရြာရင္ ဟင္းခြက္ေတြ ထမင္းခြတ္ေတြထဲမွာ ေရေတြကုိ ျပည့္လုိ႔ ဝါတာဘလူးေလးေတြကို ၿခံဳၿပီးေတာ့ စားရတယ္။ လံုေတာ့ ဘယ္လံုပါ့မလဲ။ ေလေတြမိုးေတြတုိက္ ခေမာက္ေတြကလည္း လြင့္န႔ဲ ဒုကၡေတာ့ ေရာက္တာေပါ့။ တခ်ိဳ႕ ေရႀကီးေနတဲ့လယ္ေတြဆုိရင္ ထမင္းကို မတ္တတ္စားရတယ္။ ကိုယ့္ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ ကုိယ့္ဟင္းပန္းကန္ေလးနဲ႔ မတ္တတ္ စားရတာေပါ့။ တစ္ေနကုန္ ကုန္းစုိက္ရတာဆိုေတာ့ ညဘက္ဆုိ ကုိယ္ေတြလက္ေတြ နာေနတာေပါ့။ အဲဒါ ျပန္ေရာက္ပီဆုိတာနဲ႔ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ေဆးေတြလူးရတာေပါ့။ ေဆးထုိုး ေဆးစားေပါ့။ ရွိတဲ့သူကေတာ့ ေဆးထုိးရေပါ့။ မရွိတဲ့သူကေတာ့ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးေလးပဲ ေသာက္ရတာေပါ့။ ျပန္ေရာက္လို႔ ထမင္းစားၿပီးရင္ အိပ္ေတာ့တာပဲ။ အိပ္ယာကႏိုးေတာ့လည္း ညေနစာကို ခ်က္ရ ျပဳတ္ရေသးတာေပါ့။ ကုိယ့္သဘာဝ ကုိယ့္အလုပ္ဆုိေတာ့လည္း ေပ်ာ္ေနတာေပါ့ေလ။ ကုိယ့္အလုပ္ကလည္း ဒါပဲရွိတာကုိ။ စပါးစုိက္ခ်ိန္ စုိက္၊ ေကာက္ရိတ္ခ်ိန္ရိတ္၊ ပဲခူးခ်ိန္ ခူးေပါ့ေလ။ အလုပ္ကလည္း ဒါပဲရွိတာေလ။ အလုပ္လုပ္ရမယ္ဆုိရင္ ေပ်ာ္ေနတာပဲ။ အေဖာ္ေတြနဲ႔ ေဟးလားဝါးလားနဲ႔ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၿပီးသြားတာပဲ။ ကုိယ့္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဧကၿပီးတာနဲ႔ ျပန္သြားတာပဲ။ ”

ေက်းလက္ေနျပည္သူေတြရဲ႕ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရပ္တည္ရတဲ့အေျခအေနကို လယ္သူမတစ္ေယာက္က အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

“တျခားလုပ္ငန္း ဘာလုိ႔မရွိတာလဲဆိုေတာ့ သူ႔ရာသီနဲ႔ သူေပါ့။ အခု ေကာက္စိုက္ခ်ိန္ဆုိေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ စိုက္ေပါ့။ ပဲခူးခ်ိန္က်ေတာ့လည္း ဒီလုိပဲ သူ႔ရာသီနဲ႔သူ လုပ္ရတာေပါ့။ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီလံုး အလုပ္က ရွိတာမွမဟုတ္တာ။ မရွိေတာ့ သူ႔ရာသီနဲ႔ ကုိယ့္အလုပ္ရွိသေလာက္ပဲ လုပ္ေနရတာေပါ့။ ရာသီကုန္သြားေတာ့လည္း တစ္ခါ ျပန္ထိုင္စားေပါ့။ ေနာက္တစ္ခါ ရာသီေပၚေတာ့ တစ္ခါျပန္လုပ္ေပါ့။

အဲလုိပဲ လုပ္ရတာေပါ့။ တစ္ျခားလုပ္ငန္း လုပ္တဲ့သူဆုိေတာ့ မရွိဘူးေလ။ ဒီလုိပဲ လုပ္စားရတာေပ့ါ။ တစ္ျခားလုပ္ငန္း လုပ္တဲ့သူဆုိ ဘန္ေကာက္မွာ အလုပ္သြားလုပ္တဲ့သူပဲရွိတယ္။ အဲဒါပဲရွိတယ္။ ကြာတာေပါ့ သူတုိ႔နဲ႔က်ေတာ့ သူတို႔က တစ္ေန႔ကို တစ္ေသာင္းေလာက္ ရတာေပါ့။ ညီမတုိ႔ကေတာ့ အခု အကိုတို႔ျမင္တဲ့အတုိင္းပဲ ေလးေထာင္ပဲရတယ္ေပါ့။ ညီမက အဲဒီကုိ ဘာလုိ႔မသြားျဖစ္တာလဲဆုိေတာ့ ကိုယ့္ဆီမွာက ပိုက္ဆံမရွိဘူးေလ။ ဘန္ေကာက္ တစ္ေခါက္တက္တယ္ဆုိတာက လြယ္တာမွမဟုတ္တာ။ ေလးငါးေျခာက္သိန္းဆိုတာက ညီမတုိ႔အေနနဲ႔ကလည္း ဘယ္ေနရာမွာမွ ရွာလုိ႔ အဆင္မေျပဘူးေလ။ လယ္သမား ေခ်ာင္းသမားမွမဟုတ္တာ။ လယ္သမား၊ ေခ်ာင္းသမားဆုိရင္ေတာ့ ရွာလုိ႔ရတာေပါ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ဘန္ေကာက္က ပိုက္ဆံခ်ရင္ခ်ေလ မခ်ရင္ သူတို႔လယ္ေတြရွိတာပဲ သိမ္းရသိမ္းမွာေပါ့။ ကုိယ္ေတြအေနနဲ႔ကေတာ့ ပိုက္ဆံဆိုတာ ရွာဖုိ႔ကမလြယ္ဘူးေလ။ တစ္ေန႔လုပ္ တစ္ေန႔စားေပါ့။ သြားခ်င္လားဆုိေတာ့ သြားလည္းသြားခ်င္တယ္။ မသြားလည္း မသြားခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ားေတြ ပိုက္ဆံပို႔တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ အားက်တယ္။ သူမ်ားပို႔တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ အားက်ေတာ့ သြားခ်င္စိတ္ေတာ့ ျဖစ္တာေပါ့။

ေနာက္တစ္ခုက တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကက်ေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ အဆင္မေျပေတာ့ ျပန္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ အဲလိုမ်ိဳးဆိုေတာ့လည္း စိတ္က သြားခ်င္တဲ့စိတ္ မရွိေတာ့ျပန္ဘူး။ သူမ်ားႏုိင္ငံသြားၿပီး ခ်မ္းသာလို႔ ျပန္လာေတာ့လည္း ဒီအလုပ္က လုပ္ရမွာပဲေလ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကိုယ္ရြာ ကုိယ့္ေဒသမွာက ဒီအလုပ္ပဲရွိတာေလ။ အဲေတာ့ ဒီအလုပ္ပဲ ျပန္လုပ္ရမွာေပါ့။ သူမ်ားေတြလို စာကလည္း မတတ္ဘူးေလ။ စာတတ္လုိ႔ ေဘာ့ပင္ေလးနဲ႔ ကုိင္ၿပိး လုပ္စားလို႔ရရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့ေနာ္။ ညီမတို႔က စာကလည္းမတတ္ေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ပဲ ဆက္လုပ္ရတာေပါ့။ ”

လယ္ပိုင္ရွင္ဆိုေပမယည္း လ့္လယ္စာရင္းငွားမ်ားနဲ႔အတူ လယ္ထဲဆင္း အတူတြဲဘက္လုပ္ကိုင္ရတဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေနာင္လာေနာက္သားေတြကို အခုလို အမွာစကားေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။

“ေနာင္္လာေနာင္သားေတြအေနနဲ႔ ပညာတတ္္ေအာင္လုပ္ၾကပါ။ ပညာတတ္္ရင္ ႀကီးႀကီးတုိ႔လည္း ပင္ပင္ပန္းပန္းလည္း မလုပ္ရဘူး။ အခုလုိ ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔ အခု ႀကီးႀကီးတုိ႔ကေတာ့ ပညာေတြမတတ္္ေတာ့ ဒုကၡေတြေရာက္ၿပီးေတာ့ အခု အလုပ္ၾကမ္းေတြ လုပ္စားရတယ္ေပါ့ေနာ္။ ေနာင္လာေနာင္သားေတြ အကုန္လံုး ကေလးေတြ ပညာကုိ အားထားပါ ပညာကုိ ဂ႐ုစုိက္ၿပီး သင္ၾကပါလုိ႔ အခုက ပညာတတ္္မွေလ ပညာတတ္္မွ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို ရမယ္ေလ။ ပိုက္ဆံလည္း မ်ားမ်ားရမယ္ေပါ့။ ႀကီးႀကီးတုိ႔ကေတာ့ ပညာမတတ္္ေတာ့   ေတာမွာပဲ ေတာအလုပ္ပဲ လုပ္ရင္းနဲ႔ လုပ္ကုိင္ စားေသာက္ေနရတာေပါ့။ ”

Tags: