မ်ိဳးတံုးေတာ့မယ့္အႏၱရာယ္ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ မိေခ်ာင္းတို႔ေပ်ာ္စံရာ ကဒံုကနိသို႔ အပုိင္း (၅)

.

နာဂစ္ရြာလို႔ လူေတြ သိၾကတဲ့ ကၽြန္းသာယာရြာကုိ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ နာဂစ္ရြာလုိ႔ ေခၚတာကေတာ့ နာဂစ္တုန္းက ကဒုံကနိဘက္မွာ ထိခိုက္မႈ အမ်ားဆံုး ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဒံုးကေလးကၽြန္းက လူေတြအတြက္ တည္ေပးခဲ့တဲ့ ရြာ ျဖစ္လုိ႔ပါပဲ။

ကဒံုးကေလးကြၽန္းမွာ ရြာပ်က္သြားတဲ့အခါ ရြာသစ္တည္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ နာဂစ္ရြာလို႔ တြင္လာခဲ့ပါတယ္။ ရြာသားေတြ ေနထိုင္ဖို႔ အိမ္ေတြကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက ေဆာက္ေပးခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ရြာထဲကိုေရာက္ေတာ့ ရြာသားေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ေၾကကြဲစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ျပန္ေျပာျပၾကပါတယ္။

နာဂစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ညလံုး ခံစားခဲ့ရပါတယ္။  မနက္ မိုးလင္းေတာ့ ကဒံုကေနၿပီးေတာ့ ကယ္ဆယ္ေရး ဆင္းလာတယ္။ ကယ္ဆယ္ေရးလာကယ္ေတာ့ ကဒံု ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းကုိ   ေရာက္တယ္။ ေရာက္ၿပီးေတာ့ အဲမွာ ေရတုိ႔ ထမင္းတုိ႔ နဲနဲ စားရတာေပါ့။ လံုလံုေလာက္ေလာက္ေတာ့ မစားခဲ့ရဘူးေပါ့။ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ စားခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ ရက္နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ လံုေလာက္မႈ ရွိလာတာေပါ့။ မိသားစုလည္း ပ်က္စီးတယ္။ အိမ္ကလည္း ဘယ္လုိမွ ေနလုိ႔မရေတာ့ဘူးေပါ့။ မိသားစုေတြကလည္း ၉ ေယာက္ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ သေဘာၤျမဳပ္လုိ႔ အကုန္ေသကုန္တယ္။

သူတု႔ိကုိ သေဘာၤေပၚတင္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေယာက်္ားေတြဆုိေတာ့ ေနႏိုင္တယ္၊ ေတာင့္ႏိုင္တယ္ဆုိၿပီး ဒီမွာ က်န္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ကုိ လြတ္ေအာင္လို႔ ေနရာေပးလုိက္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတြ မလြတ္ဘူး။ သေဘာၤေမာင္းရင္းနဲ႔ ျမဳပ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြက ရြာမွာ က်န္ခဲ့ၿပီးေတာ့ ဟုိတုိင္ဖက္၊ ဒီ အပင္ဖက္ၿပီးေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ အသက္ရွင္သြားတာေပါ့။ သစ္ပင္ေတြရွိတယ္၊ အိမ္တုိင္ေတြရွိတယ္၊ အဲဒါေတြကို ဖက္္ၿပီးေတာ့ ေနရတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲလိုပဲ ေနခဲ့ၾကရတယ္။ တစ္ရြာလံုးပဲ ဆုိပါေတာ့။

ေနာက္ၿပီး အိမ္ကုန္းတစ္လံုး က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ အိမ္ကုန္းမွာပဲ သြားၿပီးေတာ့ ေနၿပီးေတာ့ အသက္ရွင္ခ့ဲတယ္။ အဲဒီအိမ္ႀကီးမွာ လူေပါင္း ၃၀၀ ေလာက္ ရွိတယ္။ တစ္ရြာလံုးက မိသားစုေတြ အကုန္လံုး အဲဒီအိမ္မွာပဲ သြားေနခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအိမ္တစ္လံုးပဲ မၿပိဳဘဲ က်န္ေနခဲ့တယ္။ ေရက်တဲ့အထိ အဲဒီအိမ္မွာပဲ ေနၾကၿပီးေတာ့ မနက္က်ေတာ့ ေရလည္းက်ေရာ ကဒံုက လာကယ္ၾကတယ္။

လြတ္လာတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ ဒီ နာဂစ္ျဖစ္မယ္ဆုိတာ သတင္း အတိအက်ေတာ့ မရဘူး။ မရဘူးဆိုတာ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကၽြန္းေတြမွာက ပင္လယ္သားဆုိတာ ပင္လယ္ထြက္တဲ့သူရွိတယ္။ အိမ္က မယားေတြက ငါးေကာက္၊ ဖားေကာက္ လုိက္ေကာက္စားေနရတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဒီသတင္းေတြကုိလည္း နားေထာင္တဲ့အခ်ိန္ မရွိခဲ့ဘူး။ အခ်ိန္လည္း မေပးႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အဲလုိျဖစ္သြားတာ မေတာ္တဆ ျဖစ္သြားသလုိ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲလုိေၾကာင့္ သိတဲ့ နားလည္တဲ့သူေတြက ဒီကဒံုးကုိ အၿမဲတေစ သြားလာေနတဲ့သူေတြက သိ႐ံု၊ မွတ္႐ံုေလာက္ေလးပဲ ခဏတျဖဳတ္ ေျပာသြားခဲ့တဲ့အခါက်ေတာ့ ဒါေတြကုိလည္း ကုိယ္လုပ္ငန္းနဲ႔ကုိယ္ မိသားစု စားဝတ္ေနေရး ရွိေနတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒါေတြကုိလည္း သတိမထားမိဘူးေပါ့။

အဲလုိျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာမွာ ရာအိမ္မွဴး ကိုမင္းေအာင္ဆုိတာက ကဲ မင္းတုိ႔ ေျပးၾကေတာ့တဲ့ လြတ္ရာကၽြတ္ရာကုိ၊ ဒီမွာက ေသာင္ႀကီးပဲရွိေတာ့တယ္။ အိမ္ေတြဆုိ တစ္အိမ္မွ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲေတာ့ ဘယ္ကိုေျပးလုိ႔ ေျပးရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ကၽြန္းကုိေျပးမယ္ဆိုေတာ့လည္း အဲဒီကၽြန္းမွာလည္း တစ္အိမ္မွ မရွိေတာ့ဘူး။ အကုန္လံုး ၿပိဳကုန္ၿပီ။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ့ လ်ွိဳႀကီးထဲမွာ ဂါးေလးစီးရွိတယ္။ အဲဒီ ဂါးေလးစီးကေနၿပီးေတာ့ ဆင္းၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အကူအညီေတာင္းလုိ႔ လူေပါင္း ၈၀ ေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဒီကဒံုကုိ လုိက္ပို႔တယ္။ လာကယ္တာက ေနာက္ေန႔မွ ၿပီးေတာ့မွ ဒီကေန ကဒံု ကယ္ဆယ္ေရး လႊတ္ေပးတာပဲရွိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ အဲဒီ ဂါးေလးစီး အကူအညီေပးမႈေၾကာင့္ ကဒံုကုိ ေရာက္ေနၿပီ။

ေနာက္ထပ္ မိသားစုတစ္စုနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္ၾကည့္ပါေသးတယ္။

မိသားစု ဘယ္ႏွေယာက္လဲဆုိေတာ့ အကုန္လံုး ၆ ေယာက္ပါ။

ကၽြန္မတုိ႔ စျဖစ္ေတာ့ ၃ နာရီေလာက္မွာ ေလက ျဖဴးလာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ျဖဴးလာတယ္ေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ျဖဴးလာေတာ့ ကၽြန္မတို႔က ထမင္းစားေနၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ညီမတစ္ေယာက္က အမေရ ေရက ပံုစံမက်ဘူးတဲ့။ ေရေကာေလေကာတဲ့။ ဂဏန္းလည္း မက်ဘူးတဲ့။ အဲေတာ့ အမလည္း ေလွကုိ ကုန္းေပၚ ဆြဲတင္ထားတယ္။ အိမ္ဝကုိ ဆြဲတင္တယ္ မရဘူး။ ေလက ဒီထက္ ပုိျပင္းလာတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက သြပ္ေတြဘာေတြလည္း အကုန္လြင့္လာတယ္။ လြင့္လာေတာ့ အိမ္ေတြကုိ အကုန္လိုက္ပိတ္တာေပါ့။ ပိတ္ေတာ့လည္း မရဘူး။ အိမ္က ေနာက္လံုးနဲ႔ ေရွ႕လံုးက ညႇပ္လာေတာ့ ကၽြန္မသမီး အႀကီးမကုိ အဝတ္ေတြအကုန္ပတ္ၿပီးေတာ့ က်လာတဲ့ေရေတြကပါ စပ္လာတာကုိ။ အဲေတာ့ ကၽြန္မသမီးကို အရင္ပိုက္ၿပီးေတာ့ ေရွ႕ကေန အရင္ေျပးတာ။ ေရေတာထဲကေန ေျပးတာ။ ေရေတာထဲကေနေျပးေတာ့ ကၽြန္မကို အိမ္တစ္အိမ္က ဆြဲတင္တယ္။ လြတ္သြားမွာစုိးလုိ႔တဲ့။

 

 ဆြဲတင္ေတာ့ အဲဒီအိမ္မွာ ကၽြန္မ တစ္ေခါက္ နားလုိက္တယ္။ တစ္ေခါက္နားၿပီးေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္တယ္။ ကုန္းႀကီးတစ္ကုန္းကုိ ေရာက္တယ္။ အဲဒီကုန္းႀကီးမွာ ကၽြန္မတုိ႔အကုန္လံုးကို ဆြဲတင္ထားတာေပါ့။ လာသမွ်လူေတြကုိ ဆြဲတင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ေယာက်္ားေတြက ေလွေလးေတြနဲ႔ လုိက္လာၾကတယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ့ ကုန္းႀကီးတစ္ကုန္းကုိေရာက္ၿပီး ေလွလည္းစုိက္ေရာ အဲဒီေလွက ေမ်ာသြားျပန္ေတာ့ ဘာပစၥည္းမွ မရလုိက္ဘူးေပါ့။ အဲဒီကုန္းေပၚမွာ ကေလးေတြေကာ လူႀကီးေတြေရာ အကုန္လံုးတက္ေနၾကတယ္။ ၾကြက္ေတြတက္ေနၾကတယ္။ ေယာက်္ားေတြက သူတို႔အသက္အႏၱာရယ္ကုိ ေဘးထားၿပီးေတာ့ မီးျခစ္လိုက္ရွာၿပီးေတာ့ ကုန္းေပၚမွာတင္ မီးဖုိၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေလးေတြ ေသမယ့္ကေလးေတြေတာင္ မေသပဲျဖစ္သြားတယ္ေပါ့။

ကၽြန္မတို႔ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ ေလက ျပန္ျဖဴးသြားလဲဆုိေတာ့ ၃ နာရီကေန ၈ နာရီေလာက္ထိ အမတို႔ ခံစားလုိက္ရတာ မိုးလင္းထိပါပဲ။ လင္းပိုင္းက်ေတာ့ အဲဒီေလက ၿငိမ္သြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကို ၿငိမ္သြားတယ္။ ေလၿငိမ္သြားေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ ရာအိမ္မွဴးက ကဲ ကိုယ့္ပစၥည္းေလးေတြကုိ ယူၿပီးေျပးၾကဆိုေတာ့ လိပ္ေတာင္ဘက္ကို ကၽြန္မတို႔ ဦးတည္ၿပီး ေျပးၾကတယ္။ လိပ္ေတာင္ဘက္ကိုေျပးေတာ့ ဗလက္ႀကီး တစ္ဗလက္ရွိတယ္။ လွ်ိဳႀကီးေပါ့။ အဲဒီလွ်ိဳႀကီးထဲကို ကၽြန္မတို႔ ဝင္ၿပီးေျပးၾကတယ္။ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ လြတ္မယ္ထင္ၿပီး ဝင္ေျပးၾကတာေပါ့။ လွ်ိဳႀကီးထဲမွာ ဟိုင္းႀကီးက ႏွစ္စီးရွိတယ္။ အဲဒီ ဟုိင္းႀကီးႏွစ္စီးကုိ ကၽြန္မတုိ႔က ကယ္ခိုင္းတာေပါ့။ ကၽြန္မတုိ႔ကို ကဒံုကို လုိက္ပို႔ပါဆုိၿပီးေတာ့ လုိက္ပို႔ခိုင္းတယ္။ လုိက္ပို႔ခုိင္းၿပီးေတာ့ လုိက္ပို႔ေပးတယ္။

ကၽြန္မတုိ႔ပစၥည္းေတြ ပင္လယ္ျပင္မွာ ဘယ္ေလာက္ ေပၚလဲမေပၚလဲ ကၽြန္မတုိ႔ ကဒံုးထဲကေန ထြက္ခြာတာ ေတာ္ေတာ္ေစာေစာ ၇ နာရီ ၈ နာရီ ေလာက္တည္းက ထြက္ခြာတာ ကဒံုႀကီးကို ကၽြန္မတုိ႔ ေလးနာရီေလာက္မွေရာက္တယ္။ တစ္နာရီေလာက္ ေမာင္းရတဲ့ခရီးက ေလးငါးနာရီေလာက္ သြားလုိက္ရတယ္ေပါ့။ ပစၥည္းေတြကုိ ေရွာင္ၿပီး ေမာင္းတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ပစၥည္းေတြလည္း အမ်ားႀကီး လူေသေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခံလိုက္ရပါတယ္။ ေၾကညာတာေတာ့ ေၾကညာပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ဒီလုိ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္မထားမိဘူးေပါ့။

နာဂစ္မုန္တုိင္းတုန္းကေတာ့ ေဒသခံ ျပည္သူေတြက မုန္တုိင္းအႏၱရာယ္ က်ေရာက္လာရင္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ကာကြယ္ရမယ္ဆုိတဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ အသိပညာေတြ မသိေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သူတုိ႔ေတြမွာ အထိအခိုက္ အပ်က္အဆီး အေသအေပ်ာက္ မ်ားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအျဖစ္အပ်က္ႀကီးကို ဥပမာယူၿပီးေတာ့ နာဂစ္မုန္တုိင္းႀကီး ၿပီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ မုန္တုိင္းေတြ တုိက္ခက္လာရင္ ျပည္သူေတြ ခိုလံုဖို႔အတြက္ ဒီလုိ တည္းခိုႏိုင္ဇို႔ရာ ရွက္တာႀကီးေတြ ေဆာက္လုပ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

အခုဆုိရင္ ကဒံုကနိရြာနားက ဆုိင္ကလုန္း ရွက္တာႀကီးဆီ ေရာက္ေနတာပါ။ ဒီရွက္တာႀကီးက ျမစ္ထဲက သဲေတြကိုယူၿပိးေတာ့ ကုန္းျမင့္လုပ္ၿပီး အဲဒီအေပၚမွာမွ ရွက္တာႀကီးကို ေဆာက္လုပ္ထားတာပါ။ ရွက္တာႀကီးကေတာ့ ႏွစ္ထပ္ အေဆာက္အဦးႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ရွက္တာရဲ႕ အေနာက္ဖက္မွာလည္း ေရခ်ိဳေတြကုိ ကန္ေတြနဲ႔ စနစ္တက် သိုေလွာင္ထားပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ပတ္လည္မွာ ေလကာပင္ေတြကုိလည္း စုိက္ပ်ိဳးထားပါတယ္။ ဒီရွက္တာႀကီးကို အခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ စာသင္ေက်ာင္းအျဖစ္ အသံုးျပဳေနတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

ရာသီဥတုနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အထိနာခဲ့က်လို႔ အခုခ်ိန္မွာ ရြာသူရြာသားေတြက သူတို႔ရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳေတြနဲ႔ ရင္းၿပီးေတာ့ ရာသီဥတုဆုိင္ရာ အသိျမင္ ဗဟုသုတေတြ သဘာဝေဘးအႏၱရာ ႀကိဳတင္ကာကြယ္မႈေတြ တကယ္္လုိ႔ သဘာဝေဘးအႏၱရာယ္ က်ေရာက္လာခဲ့ရင္လည္း ဘယ္လုိ ေရွာင္ရွားရမယ္ဆုိတာေတြ သိရွိခဲ့ရလုိ႔ ေဒသခံေတြအတြက္္ တကယ္ကုိ ဝမ္းသာခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေဒသခံေတြရဲ႕ေျပာစကားေတြနားေထာင္ရတဲ့အခါမွာလည္း သူတို႔အတြက္ ေျပာမျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စာနာမိပါတယ္။

အရင္တုန္းက အေနာက္ပုိင္းေက်ာင္းမွာ အဲဒီ နာဂစ္ျဖစ္ၿပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဝက႐ံုးမွာ မုိးေလဝသသတင္း အၿမဲေၾကညာေပးတယ္။ အိမ္တုိင္းအိမ္တုိင္းမွာ ေရဒီယိုကို အေတာ္မ်ားမ်ား ဝယ္ၾကတယ္။ နာဂစ္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အဲဒီေရဒီယိုုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေရာင္းအားေကာင္းခဲ့တယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ မိုးေလဝသသတင္း အခ်ိန္တုိင္း နားေထာင္ေနရတယ္။ အခုထိလည္း နားေထာင္းတုန္းပါပဲ။

 

အခုေတာ့ ကိုယ္ေတြက ခံစားထားဖူးေတာ့ ဘာကုိမွ မမက္္ေတာ့ဘူး။ အမွန္တုိင္းေျပာတာ ဘာကိုမွ မမက္ေတာ့ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ျဖစ္ေနတဲ့အေပၚမွာ ထမင္းစားရဖုိ႔ရယ္ ကုိယ္ရဲ႕မွတ္တမ္းေတြ စာရြက္စာတမ္းေတြ လိုအပ္တာေတြေပါ့ အဲဒါေတာ့ အိပ္ကေလးနဲ႔ ထည့္ထားတယ္။ အခုလည္း ရွက္တာ ရွိေနၿပီဆုိေတာ့ ရွက္တာကိုပဲေျပးေျပး ဘယ္ကိုပဲေျပးေျပး ယူသြားရမယ္ေလ။ မွတ္ပံုတင္ေလးေတြ ကုိယ့္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္စုဇယားေလးေတြ ဒါေလးေတြက ေရာက္တဲ့အရပ္မွာ အသံုးျပဳလို႔ရေအာင္ေပါ့။ က်န္တာကေတာ့ ဘာမွမလုိေတာ့ဘူး။ အခုေလာေလာဆယ္ ကိုယ့္အတြက္ ထမင္းစားေနရရင္ၿပီးေရာ။

ဒါေပမယ့္ စုေဆာင္းထားတာေတာ့ စုေဆာင္းထားရမယ္ေလ။ ရွိတဲ့ဟာေလးနဲ႔ မုိးတြင္းစာေလးေတြ ဝယ္ထားရတာေပါ့။ ျဖစ္ဖူးတယ္ေလ။ ကဒံုးေလးမွာ ေသာက္ေရအိုးထားတယ္၊ ေရတက္လာေတာ့ ၿပိဳလဲသြားတယ္ေလ။ ဘာနဲ႔ေသာက္မလဲ။ ဒါေတြကလည္း အခု မျဖစ္ေပၚဘူးလုိ႔ ေျပာလုိ႔မရဘူးေလ။ တင္ထားရမွာေပါ့။ ဗံုးနဲ႔တင္ထားတယ္။ ေနာက္ဆံုး ငါးဗံုးေလာက္ တင္ထားလုိက္ရင္ ေနာက္ သဘာဝေဘးအႏၱရာယ္ ႀကံဳလာခဲ့ရင္ ေသာက္လုိ႔၇တယ္ေပါ့။ အခုကေတာ့ အထူး သတိထားတယ္။ မိုးေတြ ညိဳလာရင္ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္လာတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း ေရေဘးနဲ႔ေသမယ့္သူကလည္း ေသမွာပဲ၊ မီးေဘးနဲ႔ ေသမယ့္သူကလည္း ေသမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေလးကေတာ့ လုပ္ထားရမွာေပါ့။ ကုိယ့္မွာလည္း သားသမီးေတြ ေျမးေလးေတြ ရွိတယ္ဆုိေတာ့လည္း ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေလးေတာ့ လုပ္ထားေပးရမွာေပါ့။ အခုလည္းေၾကာက္တယ္ မုိးသီးေတြေၾကြတယ္တဲ့ သြပ္ေတြေတာင္ ေပါက္တယ္တဲ့။ ဖုန္းေတြထဲလည္းပါတယ္။ ေရဒီယိုေတြထဲမွာလည္း ေၾကညာတယ္ေလ။ အဲေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ။