“ခိုလႈံရာ” ဇာတ္ကားကို မ်က္ရည္အႀကိမ္ႀကိမ္က်ရင္းက ရိုက္ကူးခဲ့ရပါတယ္ဆိုတဲ့ အမိ်ဳးသမီး ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာ ေက်ာ္ႏွင္းဆီ

.

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀၁၅ စက္တင္ဘာလက ျပဳလုပ္တဲ့ Myanmar Youth Micro Film ဆိုတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲမွာ မိဘေမတၱာကုိ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုေလးတစ္ပုဒ္က ပရိသတ္အႀကိဳက္ဆံုး ဆုကုိ ရရွိသြားပါတယ္။

ဒီဇာတ္လမ္းကို ရိုက္ကူးဖန္တီးခဲ့သူက အမ်ိဳးသမီးဒါ႐ုိက္တာ ေက်ာ္ႏွင္းဆီျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္နယ္ပယ္မွာ အမိ်ဳးသမီး ဒါရိုက္တာ အေရအတြက္က နည္းပါးလြန္းလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အနည္းငယ္ထဲမွာပဲ ဒါရိုက္တာ ေက်ာ္ႏွင္းဆီက တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။

ရုပ္ရွင္ ဒါရိုက္တာတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔ အထူးသျဖင့္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း လြယ္ကူတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာ္ရုံတန္ရုံ အႏုပညာ၀မ္းစာေနာက္ခံမရွိဘဲနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

ဒါ႐ုိက္တာ ေက်ာ္ႏွင္းဆီအေနနဲ႔ ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာတစ္ေယာက္ စတင္ျဖစ္လာပံုအေတြ႕အႀကံဳကို အခုလိုေျပာျပပါတယ္။

ယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္က ပန္းခ်ီနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးတာေပါ့။ ပန္းခ်ီနဲ႔ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ အႏုပညာပိုးက ပါၿပီးသားေပါ့ေနာ္။ ပါၿပီးေတာ့ ကုိယ္က လုပ္ခ်င္တာက ကုိယ္က Art ကို လုပ္ခ်င္တယ္။ ဒီ Editing ပညာကုိ စိတ္ဝင္စားတာနဲ႔ Editing ကုိ သင္တယ္။ သင္ၿပီး ငါးႏွစ္အၾကာမွာ ဒါ႐ုိက္တာေတြနဲ႔ ႐ုိက္ခဲ့တဲ့ဟာကုိ ကုိယ္က ဝါသနာပါေတာ့ သူမ်ားေတြ ဘယ္လုိ႐ုိက္ခဲ့တယ္ ဘယ္လုိ Edit လုပ္တယ္။ ဘယ္လုိယူတယ္။ အဲဒါေတြကုိ သေဘာက်တယ္။ ငါသာ ဒါ႐ိုက္တာဆုိရင္ ဘယ္လုိယူမယ္ အဲသလိုမ်ိဳး အေတြးေလးေတြ ရွိခဲ့တာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ဒါ႐ိုက္တာလုပ္ဖို႔ေတာ့ စိတ္ကူးမရွိခဲ့ဘူး။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ဒါ႐ုိက္တာသင္တန္းဖြင့္တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုးမွာ အရမ္းကုိ တက္ခ်င္တာနဲ႔ အဲဒီသင္တန္းကို တက္ခဲ့တယ္ေပါ့။ သင္တန္း ေလးလတက္ရတယ္။ သင္တန္း ေလးလတက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ႏွစ္လေလာက္ ေရာက္တဲ့အခါမွာ Multi Media ေပါ့။ Multi Media ကုမၸဏီကေနၿပီးေတာ့ MDကလည္း သူတုိ႔ကုမၸဏီက ဇာတ္လမ္းအတုိေလးေတြ ႐ုိက္တယ္တဲ့။ ႐ိုက္ၾကည့္မလားဆုိေတာ့ သင္တန္းက မဆင္းေသးဘူး။ ေလးလမွ သင္တန္းဆင္းမွာ ႏွစ္လျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႐ုိက္ၾကည္ခ်င္တယ္ဆုိေတာ့ အဲ့အန္တီက သူလည္း သူ႔ကုမၸဏီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဖိတ္ေခၚတယ္။ ႐ုိက္ပါေပါ့။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းတို ေလးပုဒ္ အရင္စရုိက္တယ္။ ႐ုိက္ၾကည့္တာေပါ့။

တကယ္တန္း ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္း ရိုက္ကူးလာရတဲ့အခါ သူစတင္ေတြ႕ရွိရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳက ဘာမ်ားလဲ။

ကုိယ္က တစ္ခါမွ မ႐ုိက္ဖူးဘူး။ ပထမဆံုး႐ုိက္ရမွာဆိုေတာ့ ေၾကာက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက ဂ်ဴေရးရွင္း ခ်ိန္ရတယ္။ ဇာတ္လမ္းတုိက ၁၅ မိနစ္ ေက်ာ္လို႔မရဘူး။ ကုိယ္ကလည္း တစ္ခါမွ မရိုက္ဖူးတဲ့အခါမွာ ၁၅ မိနစ္မွာ ဂ်ဴေရးရွင္း ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ မမွန္းတတ္ဘူး။ မမွန္းတတ္ေတာ့ သူတို႔ ဇာတ္ညႊန္းလာေပးတယ္။ ဇာတ္ညႊန္းေပးတဲ့ဟာကုိ ဖတ္လုိက္တာေပါ့။ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ဆယ္စင္းေပါ့။ တစ္မ်က္ႏွာ တစ္စင္းႏႈန္းနဲ႔ ေရးထားတာ။ ဆယ္စင္းေလာက္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ဖတ္တယ္။ ဖတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကုမၸဏီကိုေျပာတယ္။ က်မ တစ္ခါမွ မရိုက္ဖူးဘူး။ မ႐ုိက္ဖူးတဲ့အတြက္ ခဏေလာက္ အစမ္း႐ုိက္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြေခၚၿပီး အစမ္း႐ုိက္ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆုိတဲ့အခါမွာ ပထမဆံုး ႐ုိတတုိ႔  စိုးရန္ေအာင္တို႔လည္း ပါတယ္။ သူတုိ႔ကုိ ေခၚလုိက္တယ္။ ေခၚလိုက္ၿပီးေတာ့ ၁၀ မိနစ္စာ အစမ္း႐ုိက္ၾကည့္တယ္။ ကုိယ့္ဘာကုိယ္ ျပန္ၿပီးေတာ့ Edit လုပ္လုိက္တယ္။ ႐ိုက္ၿပီးသားအၾကမ္းကုိ Edit လုပ္ေတာ့ ၇ မိနစ္စာပဲရွိတယ္။ ျပရမွာက ၁၅ မိနစ္။ အဲဒီမွာ တုိင္ပတ္သြားတယ္။

စစခ်င္း ဒုကၡေရာက္တယ္ဆုိတာ အဲဒါ ဂ်ဴေရးရွင္း မခ်ိန္တတ္တာေပါ့။ ဥပမာ ႏွစ္နာရီစာဆုိရင္ ဘယ္ႏွစ္စင္းရွိမယ္ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ရိုက္ရင္ ႏွစ္နာရီစာျဖစ္မယ္။ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ရိုက္ရင္ တစ္နာရီခြဲ ဘယ္ေလာက္ေလာက္႐ိုက္ရင္ နာရီဝက္ မမွန္းတတ္ဘူး။ စစခ်င္းမွာေတာ့ အဲဒီ ၁၅ မိနစ္စာမွာ ဒုကၡေရာက္သြားတာေပါ့။

ပထမဆံုး စ႐ုိက္တဲ့ ကင္မရာမင္းကေတာ့ ဦးအပ္ခ်ည္တုိ႔ ကုိေအာင္ေစာဦးတုိ႔ေပါ့။ သူတို႔ကက်ေတာ့ အစကတည္းကခင္တာ။ ခင္ေနေတာ့ ကင္မရာမင္းက အဆင္ေျပတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပတာက ခရူေတြ( စက္အဖြဲ႔ )ေပါ့။ ခ႐ူဆိုေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြဆုိေတာ့ လာတုန္းကေတာ့ ခ႐ူအုပ္စုကေတာ့ ကၽြန္မၾကည့္လုိက္တာက ခ႐ူမွာက ခုႏွစ္ေယာက္ ရွစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ကၽြန္မေတြ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္႐ုိက္ကြင္းေပၚမွာ စင္းေပၚမွာလည္းက်ေရာ ဆက္တင္ဆုိလည္း စာပြဲခံုမရမယ္ဆုိလည္း ကိုယ္က အရမ္းစိတ္ျမန္ေတာ့ ကိုယ္ပါဝင္မ။ ေရႊ႕လိုက္ဆုိလည္း ကုိယ္ပါ ဝင္ေရႊ႕တယ္။ ေနာက္ဆံုး လုပ္ရင္းလုပ္ရင္းနဲ႔ ငါခ်ည္းပဲလုပ္ေနရတယ္။ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ မသိဘူးဆုိၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အိပ္ေနတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆုိ ေခ်ာင္ေတြမွာ သြားအိပ္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလး႐ုိက္တာပဲ ကိစၥမရွိပါဘူးဆုိၿပီး သူတုိ႔က ပညာေပးခ်င္တဲ့ သေဘာေလးေတြ လုပ္တယ္။ လုိက္တင္ေတြက်ရင္လည္း ထိုးခ်င္သလိုထိုးတယ္။ အမ်ားႀကီးေပါ့။ Lesson ေပးတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ မီးထိုးမွန္ထိုးက စေပးတာကို ေျပာျပတာပါ။

ဒါ႐ုိက္တာတစ္ေယာက္ျဖစ္လာဖုိ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ေန႔ရက္ေတြကလည္း ေတာ္႐ံုဇြဲနဲ႔ဆုိ လက္ေလွ်ာ့ၿပီးေနာက္ျပန္ဆုတ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါ႐ုိက္တာ ေက်ာ္ႏွင္းဆီကေတာ့ ပညာယူရင္းနဲ႔သာ စိတ္ေခၚမႈေတြကုိ ေက်ာ္ျဖတ္သြားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ပညာေလးေတြ နဲနဲေပါ့ စမ္းတာေလးေတြပါတယ္။ Actor ေတြကေပါ့ေနာ္။ Actor ေတြက စမ္းတာေပါ့။ Actor ေတြဆိုေတာ့ အကုန္ပါတယ္။ ဇာတ္ပို႔ကလည္းစမ္းတယ္။ မင္းသားကလည္းစမ္းတယ္။ မင္းသမီးကလည္း စမ္းတယ္။ အထူးသျဖင့္ Actor အႀကီးႀကီးေတြေပါ့ အန္ကယ္ႀကီး ဆရာ ဦးေအာင္သြင္ေပါ့။ ဦးေအာင္သြင္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ မင္းသားႀကီး မင္းသား သူက Edit လည္း တတ္တယ္။ အကုန္ေတာ္တယ္။ ေတာ္တဲ့အခါမွာ သူ႔ကုိေခၚၿပီးေတာ့ ဘဘနဲ႔ ႐ိုက္ခ်င္တယ္။ ဇာတ္လမး္ေလးက ဘဘနဲ႔ လုိက္တယ္ဆုိေတာ့ သူ႐ုိက္တယ္။ သူက သူ႔ကုိ ဒါ႐ုိက္တာလုပ္ေပးမယ့္ သူတစ္ေယာက္ေလ။ သူ႔ကုိ ႐ုိက္ေပးမယ့္သူက အရည္အခ်င္းရွိလား မရွိလားဆုိတာက သူစမ္းမွာပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူက ဒါ႐ုိက္တာခုိင္းတာ လုပ္ရေတာ့မွာ အဲဒီဒါ႐ုိက္တာ အသံုးက်လား အသံုးမက်လား သူ က်ိန္းေသ စမ္းမွာ။ အဲဒီအတြက္ စိတ္ဆုိးစရာမလုိဘူးလုိ႔ ထင္တယ္။ သူကေမးတယ္ အခု ဘယ္စင္းကုိ ႐ိုက္ေနတာလဲ။ ဟုတ္ၿပီ စင္းသရီးကို ႐ုိက္တာ။ ကဒ္ဘယ္ေလာက္လဲ ကဒ္သရီးကို ႐ုိက္တာ။ ကဒ္ဝမ္း ကဒ္တူးကိုေျပာ။ ကဒ္ဝမ္းက အိမ္ကုိ႐ုိက္မယ္။ ကဒ္တူးက ဘစ္ကလုိ႔စက္ ႐ုိက္မယ္။ ကဒ္သရီးကို ေထာ္လီကဒ္သံုးတယ္။ သူ စဥ္းစားတယ္ စဥ္းစားတာက သူကလည္း Edit လည္း တတ္္တယ္ေလ။ လက္ခံသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုး လက္ခံသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘဘက ေနာက္တစ္ကားက်ရင္ ဆံုမယ္ေနာ္ အဲဒါေတြ ေျပာသြားတာေပါ့။

တခ်ိဳ႕ သ႐ုပ္ေဆာင္ဆိုရင္ အက်ႌအဝတ္အစားက ဒီအဝတ္အစားက အဆက္ရွိတယ္ေနာ္။ ေနာက္ေန႔က်ရင္ ဒီစင္းက ျပန္႐ုိက္မွာ၊ ဟုတ္ကဲ့တဲ့။ နားေထာင္တယ္။ ေနာက္ေန႔က်ရင္ သူတို႔ ဝတ္ခ်င္တာ ဝတ္လာတယ္။ အဲဒါဆုိရင္ ကၽြန္မေျပာတယ္။ အိက်ႌမွားေနတယ္ဆိုေတာ့ မမွတ္မိဘူးတဲ့။ အဲလိုေျပာတယ္ ခပ္ေပါ့ေပါ့ပဲ။ မမွတ္မိရင္ ဒီမွာၾကည့္လုိ႔ ဓာတ္ပံုနဲ႔ က်မ စင္းတုိင္းစင္းတုိင္းကုိ ဓာတ္ပံုအၿမဲတမ္းရိုက္တယ္။ ဖုန္းနဲ႔ အၿမဲတမ္း ႐ုိက္တယ္။ ဒီမွာၾကည့္ ဒီအကႌ် တစ္ခ်က္တည္းျပလုိက္တယ္။ အဲလိုေျပာရင္ ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့ဆုိၿပီး သြားျပန္လဲတာေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ၿပီးရင္ ျပင္ခုိ္င္းတာေပ့ါေနာ္။ ႐ိုက္ရင္းတန္းလန္းနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းမႀကိဳက္ဘူး ျပင္ေပးပါတို႔။ အဲလိုမ်ိဳးေတြလာတယ္။ ဇာတ္ညႊန္းက Complete ၿပီးေနတာကုိ အဲလိုမ်ိဳးလုပ္ေတာ့ ဖ်က္သလိုျဖစ္ေနတာေပါ့။ အဲလိုဆို အတုိက္အခံ ျငင္းရတယ္။ အဲလုိမ်ိဳးေတြလည္း ႀကံဳရတာေပါ့ေနာ္။ 

ဒီကာလအတြင္းမွာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ဇာတ္လမ္းတြဲေတြ မွတ္တမ္း႐ုပ္ရွင္ေတြ ဂီတဗီဒီယိုေတြ ႏုိင္ငံအက်ိဳးျပဳ သီခ်င္းေတြကို ႐ုိက္ကူးခဲ့ၿပီး ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးတစ္ခုနဲ႔ လက္တြဲဖို႔ကိုေတာင္ သေဘာတူညီမႈ ရထားၿပီးပါၿပီ။

အခုေနာက္ပိုင္း အခု ဇာတ္တစ္ဇာတ္ ရွိတာေပါ့ေနာ္။ မ္ိန္းကေလးက အဓိကပဲေပါ့ေနာ္။ ကာရိုက္တာခ်ိန္းသြားတာ သူက ဘယ္လုိေျပာရမလဲဆုိေတာ့ ဖန္ျပြန္သေႏၶသားစပ္တာ မွားသြားလုိ႔ တိရိစာၦန္တစ္ပုိင္း ျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီမွာ သူက သူ႔ရဲ႕ျပႆနာကို ဘယ္လုိရွင္းမလဲေပါ့။ အဲဒါလည္း မိန္းမဇာတ္ေကာင္ပဲ။ အဲဒီဇာတ္လမး္ေလး ေရြးထားတယ္ေပါ့ေနာ္။

ေနာက္တစ္ခါ အခုဇာတ္လမ္းေတြ ႐ိုက္ခ်င္တာက ကြန္မန္ဒိုမ်ိဳး ဇာတ္ကားေတြေပါ့ေနာ္။ မိန္းကေလးေတြက အဓိက ေယာက်္ားေလးေတြ ၾကားထဲမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ညပ္ပါသြားတာ သူကပဲ ဦးေဆာင္သြားတယ္။ အဲလိုမ်ိဳးေပါ့။ တခ်ိဳ႕ဆုိ ေရာင္းစားခံရတယ္ေလ။ ေရာင္းစားခံရတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက ဘယ္လုိ ျပန္ကယ္ထုတ္တာတို႔ အဲသလုိမ်ိဳး ဇာတ္ေလးေတြကို ေနာက္ပိုင္း ေရြးထားတယ္။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တာ ပညာေပးေလးေတြေပါ့။

ဒါ႐ုိက္တာ ေက်ာ္ႏွင္းဆီအျဖစ္နဲ႔ ဗီဒီယိုဇာတ္ကား ၃၀ ေက်ာ္ ႐ိုက္ကူးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ႀကိဳးစားမႈရဲ႕ ရလဒ္ေတြကုိ ျမင္ေနရပါၿပီ။ အခုေတာ့ သူမဟာ ပရိသတ္ရဲ႕ အားေပးမႈနဲ႔ ေနရာတစ္ခုကို ေရာက္ရွိေနပါၿပီ။

အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ ထုတ္႐ုိက္တဲ့ကားေပါ့။ ဘဝမွာ ပထမဆံုး ထုတ္႐ုိက္တဲ့ကားက Micro Film ေပါ့။ Micro Film မွာ ပထမဆံုး ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ ထုတ္႐ိုက္တယ္။ တစ္သိန္းပဲကုန္တယ္။ ကုိယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ကိုယ္႐ိုက္ရတယ္။ ကုိယ္ Producer ၊ ကုိယ္ ဒါ႐ုိက္တာ၊ ကိုယ္ Edit၊ ကုိယ္ဇာတ္ညႊန္း၊ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္႐ုိက္တယ္ေပါ့။ ဇာတ္လမ္းလည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စဥ္းစားတယ္။ အဲဒီကား Micro Film မွာ People Choice ရခဲ့တယ္။ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ဖန္တီးခြင့္ရတဲ့ကားမွာ ဆုရခဲ့တာ အရမ္းသေဘာက်ခဲ့တာေပါ့ေနာ္။

ဒါရုိက္တာ ေက်ာ္ႏွင္းဆီက ခိုလံႈရာ ဇာတ္ကားရိုက္ကူးခဲ့တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အခုလို ေျပာျပတာကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းလွပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခိုလႈံရာဇာတ္ကားကို မ်က္ရည္နဲ႔ရိုက္ခဲ့ရတယ္လို႔ေတာင္ဆိုရမလားပါပဲ။

ဇာတ္လမ္းေရးကတည္းက မ်က္ရည္က်တယ္။ ကုိယ္ ဇာတ္ညႊန္း သိပ္မေရးတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စကားလံုး ႏွစ္လံုးသံုးလံုးကုိ ရင္ထဲကိုထိၿပီး ရင္ထဲမွာ မေကာင္းဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဘုိးဘြားရိပ္သာသြားၿပီးေတာ့ အဖြားႀကီးကုိ သြားေရြးတယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပတယ္။ အဲဒီမွာတစ္ခါ ငိုတယ္။ အဖြားႀကီးေကာ သံုးေယာက္ေပါင္းၿပီး ငိုတယ္။ အဖြားႀကီးလည္းငိုတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးလည္းငိုတယ္။ ကုိယ္လည္းငိုတယ္။ မ်က္ရည္က်ျပန္ေရာ တစ္ခါ။ ၿပီးေတာ့ ႐ုိက္ကူးေရးမွာလည္း တစ္ခါ မ်က္ရည္တရြဲရႊဲနဲ႔ ႐ိုက္တယ္။ ငိုၾကျပန္ေရာ။ Editing လုပ္ျပန္ေတာ့လည္း တီးလံုးထည့္ဘာထည့္နဲ႔ ငိုၾကျပန္ေရာ။ အဲဒီမွာ ေလးငါးေျခာက္ခါ ငိုခဲ့ရတယ္။ အဲဒီဇာတ္ကားႀကီး ရိုက္တုန္းကပါ။

အႏုပညာအေပၚ ႐ူးသြပ္ၿပီး ဇြဲႀကီးလွသူတစ္ဦးအေပၚ မိသားစုရဲ႕ နားလည္မႈကလည္း ဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးမလဲဆုိတာကိုလည္း ခန္႔မွန္းမိၾကမွာပါ။ ဒီအေၾကာင္းကိုလည္း သူက အခုလိုေျပာျပပါတယ္။

အေဖနဲ႔အေမကေတာ့ ေအးတယ္။ ေအးတယ္ဆုိတာက အႏုပညာထဲက မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ဒီ အေဖကေတာ့ ဝန္ထမ္းပဲ။ အေမကေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဘာမွမလုပ္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ အေဖ မိသားစုကလည္း အကုန္ဝန္ထမ္းေတြႀကီးပါပဲ။ မိသားစုအကုန္လံုး။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ထူးခၽြန္ၿပီး ဒီ အႏုပညာထဲကုိ ဝင္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားေပးပါတယ္။ အေမ သမီးကေတာ့ ဒီ ေက်ာင္းလည္း အဲလုိပဲ ယဥ္ေက်းမႈတကၠသို္လ္တက္ခ်င္တယ္။ ပန္ခ်ီဆြဲခ်င္တယ္။ အိမ္က ဟုတ္ၿပီလုပ္ေပါ့ ေနာက္ Editing သင္တန္း တက္ခ်င္တယ္ဆုိေတာ့လည္း လုပ္တက္ဆုိၿပီး အေမက ပိုက္ဆံေတြဘာေတြ ထုတ္ေပးတယ္။ ဒါ႐ုိက္တာသင္တန္း တက္ခ်င္တယ္ဆုိေတာ့လည္း အားေပးတာေပါ့ေနာ္။ ေနာက္က မိဘႏွစ္ပါးက ဝါသနာမပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လုပ္တဲ့မ်ိဳး႐ိုးလည္းမရွိဘူး။ ေရွ႕မွာ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ လုပ္ခဲ့တဲ့သူလည္း မရွိဘူး။ ကုိယ္က ပထမဆံုး လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ကေနၿပီးေတာ့ အေမအေဖက အားေပးတယ္။