အၾကမ္းဖက္မႈ သံသရာ

.

ဒီကေန႔ထုတ္ သတင္းစာတခိ်ဳ႕မွာ ဒီပဲယင္းအၾကမ္းဖက္မႈကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ေဆာင္းပါးမ်ား ဖတ္ရပါတယ္။ ေဆာင္းပါးမ်ားရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြထဲမွာ ဒီပဲယင္းလို အၾကမ္းဖက္မႈမ်ိဳး ေနာက္ထပ္ မေပၚေပါက္ေစေရးနဲ႔ အဲဒီအၾကမ္းဖက္မႈရဲ႕ လက္သည္တရားခံမ်ားကို ေဖၚထုတ္ အေရးယူသင့္တယ္ ဆိုတဲ့ အျမင္နဲ႔ ေရးသားၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း အၾကမ္းဖက္မႈ မ်ိဳးစံုထဲက အဲဒီ ဒီပဲယင္း အၾကမ္းဖက္မႈဟာ လူရာေထာင္ ခ်ီရွိတဲ့ လူအုပ္ႀကီးက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စီးလာတဲ့ကားနဲ႔ ေနာက္ကလိုက္ပါသူ ကားတန္းကို ည အခ်ိန္မေတာ္ ၀ိုင္း၀န္း႐ိုက္ႏွက္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ အၾကမ္းဖက္မႈရဲ႕ လက္သယ္ တရာခံဟာ ဘယ္သူေတြလဲဆိုတာ အခုထက္ထိ ေဖၚထုတ္ျခင္းလည္းမရွိ   ေဖၚထုတ္အေရးယူ   ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ျခင္းလည္း မရွိတဲ့အခ်က္ဟာ တကယ့္ကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ထူးျခားတဲ့အခ်က္လို႔ ဆိုရမွာပါ။

အၾကမ္းဖက္မႈအေၾကာင္းေတြ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားၾကရပါတယ္။ ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး တစ္ဦးကို လူႏွစ္ေယာက္က ဓါးနဲ႔လိုက္ခုတ္လို႔ ေသဆံုးရတဲ့အျဖစ္နဲ႔ အမ်ိဳးသမီး ရပ္ေက်းအုပ္ခ်ဳပ္ေရး မွဴး တစ္ဦးကို အမည္မသိ လက္နက္ကိုင္မ်ားက မေသမခ်င္း ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္သြားတဲ့ အျဖစ္ဟာ အၾကမ္းဖက္မႈေတြပါပဲ။

အၾကမ္းဖက္မႈေတြဟာ စီးပြားေရး ၾကပ္တည္းမႈေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏိုင္ငံေရးအရပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသ အေလ်ာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အစြန္းေရာက္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈအရပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခိုက္ရန္ေဒါသအေလ်ာက္ပဲ   ျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ပြားၾကေလ့ရွိၿပီး အုပ္စုလိုက္ျဖစ္ေစ တစ္ဦးခ်င္းျဖစ္ေစ ျဖစ္ပြားပံုအမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။

အၾကမ္းဖက္သူမ်ားကို ပြင့္လင္းျမင္သာစြာ ဥပေဒအရ ေဖၚထုတ္အေရးယူႏိုင္ၾကတာရွိသလို အမႈအခင္းအေနျဖင့္ပင္လ်င္ မွတ္တမး္မ၀င္ပဲ တရားခံမရွိ အလိုလို အခ်ိန္ၾကာျမင့္လာတာနဲ႔အမွ်   ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေစ ဘယ္အ ၾကမ္းဖက္မႈမဆို လက္ခံႏိုင္ဖြယ္မရွိဘဲ တရားအရေျပာရရင္ေတာ့ ဘယ္အၾကမ္းဖက္မႈမဆို ဥပေဒ အရသာ ေဖၚထုတ္ႏိုင္ျခင္းမရွိေပမယ့္ လူေတြၾကား ေမ့ေပ်ာက္သြားတယ္ရယ္လို႔ေတာ့ ဘယ္ရွိႏိုင္ပါ့မ လည္း။ လူ႔က်င့္၀တ္ရားအရ လူ႔သိကၡာတရားအရ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း တည္ဆဲဥပေဒေဘာင္ အျပင္ဖက္ ထုတ္ထားရမယ့္ ကိစၥေတြ မဟုတ္ပါဘူး။

ယခုရက္ပို္င္းအတြင္းမွာပဲ  ဗင္နီဇြဲလားႏိုင္ငံမွာ လူ ၁၁ ဦး ေသနတ္နဲ႔ပစ္သတ္ခံရတဲ့သတင္းနဲ႔ ဘရာဇီးႏိုင္ငံမွာ အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္ မိန္းမငယ္တစ္ဦးကို အမ်ိဳးသား ၃၀ ခန္႔က အဓမၼျပဳက်င့္ ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းဟာ လူအမ်ားစိတ္၀င္းစားေစတဲ့ သတင္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘရာဇီးရဲေတြက သကၤာမကင္းရွိတဲ့ ရပ္ကြက္ေတြထဲ စစ္ဆင္ေရးသေဘာ ၀င္ေရာက္ရွာေဖြတဲ့အခါမွာလည္း အဓမၼျပဳ က်င့္သူလို႔ ယူဆရသူ တစ္ဦးမွ ဖမ္းဆီးႏိုင္ခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့ဘူးလုိ႔လည္း သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ဘရာဇီးျပည္သူတခ်ိဳ႕က လမ္းေပၚထြက္ၿပီး အၾကမ္းဖက္သူေတြကို ထိေရာက္စြာ ေဖၚထုတ္အေရးယူဖို႔ အစိုးရကို ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာလည္း ရက္ ၁၀၀ စီမံခ်က္အရပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခအေနအရပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်းရြာနဲ႔ ရပ္ကြက္ေတြအတြင္း ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သားေတြအေပၚ အၾကမ္းဖက္ ၿခိမ္းေျခာက္ အႏိုင္က်င့္တဲ့ လူအုပ္စုေတြကို ရွာေဖြေဖၚထုတ္ဖမ္းဆီး အေရးယူေနတာမ်ိဳးေတြ ၾကားလာရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့လည္း အၾကမ္းဖက္မႈဆိုရင္ ဘယ္လိုအၾကမ္းဖက္မႈမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူမ်ားအေနနဲ႔ လက္ခံႏိုင္ဖြယ္ရွိတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။

တရားခံေဖၚထုတ္ အေရးယူႏုိင္ျခင္း မရွိတဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ရာဇ၀တ္မႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဦးစြာပထမ တာ၀န္ရွိသူဟာ သက္ဆိုင္ရာ တိုင္းျပည္တာ၀န္ရွိသူမ်ား ျဖစ္ၾကတယ္ဆိုတာလည္း မျငင္း ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလို အျဖစ္မွန္နဲ႔ တရားခံ ေဖၚထုတ္ အေရးယူႏိုင္ျခင္း မရွိႏိုင္ျခင္းဟာ ႏိုင္ငံတစ္ခုရဲ႕ ပံုရိပ္ကို က်ဆင္းေစၿပီး သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံရဲ႕ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈ အားနည္းေနတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုလည္း ျပဆိုရာ ေရာက္ပါတယ္။

အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္ အၾကမ္းဖက္မႈေတြကို တရားခံ ေဖၚထုတ္ဖို႔ အခ်ိန္ၾကာျမင့္ေနရတာလဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္ အၾကမ္းဖက္မႈေတြရဲ႕ တရားခံ အစစ္အမွန္ကို ျမန္ျမန္နဲ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေဖၚထုတ္ အေရးမယူႏိုင္ၾကရတာလဲ။ ဒီေမးခြန္းေတြရဲ႕ အေျဖအမွန္ကို သက္ဆိုင္ရာ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ဦးစြာပထမ တာ၀န္ယူ ေျဖဆိုၾကရမွာျဖစ္ၿပီး ျပည္သူမ်ားအေနနဲ႔ လည္း ၀ိုင္း၀န္း အေျဖရွာၾကရမွာျဖစ္ေၾကာင္း မဇၥ်ိမက တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။