မႏၱေလးၿမိဳ႕က ေစတနာရွင္ ေစာင္းဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေမ

.

မႏၱေလးေ႐ႊၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ ျမန္မာ့ ေစာင္းသံသာေတြ ေဝစည္ေနပါတယ္။ အခုလုိ ပူျပင္းလွတဲ့ ေႏြရာသီ ေန႔လယ္ခင္းအခ်ိန္အခါမွာ လူတစ္စုကေတာ့ ၿငိမ့္ေညာင္းသာယာတဲ့   ျမန္မာ့ ေစာင္းဂီတကို တီးခတ္ သီဆုိၾကရင္းနဲ႔ အပူရွိန္ကုိ ေမ့ေပ်ာက္ေနၾကပါတယ္။

ဒီအိမ္ေလးဟာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္ ထိန္းသိမ္းထားရွိရာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ပံုရိပ္ကို ပုိမုိအသက္သြင္းေပးႏိုင္တဲ့ ျမန္မာ့ေစာင္းပညာရွင္ ဆရာႀကီး ဦးျမင့္ေမာင္ရဲ႕ အိမ္ပါ။ အခုဆုိ ဆရာႀကီး ဆံုးပါးသြားတာ ၁၅ ႏွစ္ ရွိပါၿပီ။ ဆရာႀကီး ဆံုးပါးသြားေပမယ့္လည္း  ဒီအိမ္ေလးမွာ သာယာၿငိမ့္ေညာင္းလွတဲ့ ေစာင္းသံေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ ရွင္သန္ေနဆဲပါ။

တကယ္ေတာ့ ဒီအိမ္ဟာ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေစာင္းပညာရွင္ေလးေတြ စုေဝးရာ ဘူမိနက္သံ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီ ဘူမိနက္သံကုိ အသက္သြင္းေနသူကေတာ့ ေစာင္းဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေမပါပဲ။ သူမကို လူအမ်ားစုက ခ်စ္ခင္စြာ ေမေမႀကီးလုိ႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။ ကြယ္လြန္သူ ေစာင္းဆရာႀကီး ဦးျမင့္ေမာင္ရဲ႕ ပါရမီျဖည့္ဖက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ေစာင္းတီးပညာကို သင္ၾကားေပးေနတယ္ဆိုေပမယ့္လည္း သင္ၾကားတဲ့အခါ ႏို္င္ငံတကာ ဂီတသေကၤတေတြကို အသံုးျပဳၿပီးမွာ သင္ေပးေနတာလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ေမေမႀကီးေဒၚခင္ေမအေနနဲ႔ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေစာင္းပညာကို ဆက္လက္ သင္ၾကားေပးေနတာပါလဲ။ သူ႕အေနနဲ႔လည္း ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ေစာင္းပညာ တတ္ေျမာက္လာခဲ့တာပါလဲ။ ဒီအေၾကာင္းကို ဆရာမႀကီးေဒၚခင္ေမက အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

“ေမေမႀကီးတုိ႔ရဲ႕ အကုိေခၚတာေပါ့ ဆိုင္းဆရာႀကီး ဦးစိန္လွေမာင္က အေမႀကီးေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းကိုလာေခၚၿပီးေတာ့မွ ပန္ထ်ာေက်ာင္းပုိ႔လိုက္တာ။ အသက္ ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ အဲဒီ ပန္ထ်ာေက်ာင္း ေရာက္ပါတယ္။ အေမက ဘာမွကုိ မတီးတတ္တာ။ အိမ္မွာေနရင္ အဲဒီကေလးလုိပဲ ဟုိသီခ်င္းေအာ္ဆို ဒီသူခ်င္းဆုိနဲ႔ေပါ့ ဝါသနာပါလွခ်ည့္လည္း မဟုတ္ဘူး။ အကိုပို႔လုိ႔သာ ပန္ထ်ာေက်ာင္း ေရာက္ရတာေလ။ ဆရာက ပုိ႔လုိ႔သာ အဲ့ေစာင္းဆုိတာ သင္ရတာ။ သင္ေတာ့လည္း အဆင္ေျပသား သင္ေပးလုိက္တာ ရတာပဲေလ။ ဝါသနာပါေနလို႔လားဆုိေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးလည္း ကုိယ္က ကေလးဆုိေတာ့လည္း နားမလည္ဘူးေပါ့ေနာ္။ အဲလုိနဲ႔ သင္လာတာေပါ့”

အကိုျဖစ္သူရဲ႕ သေဘာေၾကာင့္သာ ေစာင္းပညာကုိ သင္ၾကားခဲ့ေပမယ့္ အထံုပါရမီပါသူ ေမေမႀကီးက ေက်ာင္းမွာ ထူးခၽြန္တဲ့ အသက္အငယ္ဆံုး ေက်ာင္းသူတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

“အဲဒီတုန္းက အသက္က အကန္႔အသတ္မရွိေတာ့ေလ အသက္အႀကီးေတြပဲ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေတြလည္း ပါတယ္။ အကုိႀကီးေတြဆုိ ၂၀ ေက်ာ္ ၃၀ ဝန္းက်င္ေတြအထိရွိတယ္။ အေမက ငယ္တယ္ေလ။ အေမတို႔ ပန္ထ်ာေက်ာင္းတက္ေတာ့ သင္႐ိုးညႊန္းတန္းရွိတယ္ေလ။ ပထမႏွစ္က ၁၃ ပုဒ္ သင္ရတယ္။ အဲ့ေတာ့ အေမကလည္း သင္ရင္းသင္ရင္းနဲ႔ ၿပီးသြားတာပဲ။ တခ်ိဳ႕လည္း မကုန္ဘူးေပါ့ေနာ္။ အဲဒီ ၁၃ ပုဒ္ မကုန္ဘူး။ အေမက ပထမႏွစ္ သင္လုိက္တာ ၁၃ ပုဒ္ကုန္တယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ ဒုတိယႏွစ္အတြက္ ေတာ္တဲ့သူဆုိရင္ အဲဒီမွာတစ္ခါ ဒုတိယႏွစ္ သီခ်င္းေတြအတြက္ ႀကိဳတက္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေမက ဒုတိယႏွစ္စာ ႀကိဳတက္ေတာ့ သီခ်င္းေလးပုဒ္ အပုိရတာေပါ့။ အဲဒီအတြက္ ပထမႏွစ္မွာတင္ သီခ်င္းအပုဒ္ ၁၇ ႏွစ္ပုဒ္ ရခဲ့တယ္။

ဒုတိယႏွစ္ၾကေတာ့ သူတုိ႔က ျပဌာန္းတာ သီခ်င္းက ၂၁ ပုုဒ္။ အေမတုိ႔ေခတ္ကေပါ့ေလ။ အခုက်ေတာ့ အဲ့လုိမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သီခ်င္းေတြ ေလ်ာ့တယ္ေပါ့ေလ။ အဲဒါလည္း အလိုက္အထိုက္နဲ႔ ၿပီးတာပဲ သင္႐ုိးကေတာ့ ကုန္တယ္။ တတိယႏွစ္လည္း ေစာင္းသင္တန္းက သံုးႏွစ္ေနရတယ္ေလ။ ဒုတိယႏွစ္မွာ ေအာင္သြားလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီ တတိယႏွစ္ကုိ ဆက္တက္ခြင့္ရတယ္။ အခု တကၠသုိလ္ ဂုဏ္ထူးတန္းေတြ တက္ရသလုိေပါ့။ တတိယႏွစ္လည္း အဲလိုပဲ သီခ်င္းပီးတယ္။ ဟုိ ပတ္ပ်ိဳးႀကီးေတြဆုိ ဘယ္ေက်ာင္းသားမွ မတက္ခဲ့ရဘူးေလ။ ဒီေစာင္းသင္တန္းအေနနဲ႔ ေျပာတာေနာ္။ အေမက ထိပ္ဆံုးကေပါ့။ အေမကလည္း ေက်ာင္းဖြင့္ကတည္းက စေရာက္ေတာ့ တတိယႏွစ္လည္း သင္႐ုိးညႊန္းတန္း ကုန္ခဲ့တယ္ေပါ့။ ပညာပုိေလးေတြ တက္ရတာေပါ့ေနာ္”

အရြယ္ေရာက္လုိ႔ အိမ္ေထာင္က်ျပန္ေတာ့လည္း ေစာင္းပညာရွင္ႀကီး ဦးျမင့္ေမာင္နဲ႔ ေမတၱာသက္ဝင္ စံုမက္ခဲ့တာေၾကာင့္ ေမေမႀကီးႏွင့္ ျမန္မာ့ဂီတ အထူးသျဖင့္ ေမေမႀကီးနဲ႔ ေစာင္းပညာဟာ ပုိမိုနီးစပ္ခဲ့ရပါတယ္။

“၁၈ ႏွစ္က်ေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီ။ အဲဒီ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေတာ့လည္း အႏုပညာအလုပ္ လုပ္ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ ေက်ာင္းကထြက္ေတာ့ ေမေမ့ကို သူက သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေပါ့။ ေမေမကေတာ့ ကေလးဆုိေတာ့ ဘာမွနားမလည္ဘူး။ စႏၵယားလည္း သင္ခိုင္းတယ္။ ေနာက္ ေမေမ့ရဲ႕အိမ္သား ဆရာႀကီး ဦးျမင့္ေမာင္က သူလည္း ပန္ထ်ာေက်ာင္းတက္တယ္။ ေမေမ တတိယႏွစ္မွာ သူက ေရာက္လာတာ။ အေမက ငယ္တာငယ္တာ အတန္းႀကီးတယ္သူ႔ထက္။ ဆရာႀကီးက ေစာင္းသင္တန္း သံုးႏွစ္ပဲတက္တယ္ ျပန္သြားတယ္။ ေတာင္ႀကီးမွာ သင္တန္းေက်ာင္း ဖြင့္တယ္။ အႏုပညာ သင္တန္းေက်ာင္း ဖြင့္တာေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ အေမတုိ႔က အႏုပညာ ေတာက္ေလွ်ာက္လုပ္ခဲ့ေတာ့ အဆက္မျပတ္ လုပ္ခဲ့ရတာေပါ့ေလ။ ကုိယ္ပုိင္ေက်ာင္းေလး ဖြင့္တာေပါ့။ အစိုးရေက်ာင္းမဟုတ္ဘူး ကုိယ္ပိုင္ေက်ာင္း။ သူက ရည္ရြယ္ခ်က္က စႏၵယား၊ ပတၱလား သင္ခုိင္းတာ ေတာင္ႀကီးက်ေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာင္းနဲ႔ ကိုယ္က်ေတာ့ ပတၱလားသင္တန္းေကာ တက္ရေအာင္ဆုိၿပီးေတာ့ အေမ့ကို သင္ခုိင္းတယ္”

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဝါသနာအရင္းခံနဲ႔ ေစာင္းပညာကုိ သင္ယူခဲ့သူမဟုတ္ခဲ့တဲ့ ေမေမႀကီးဟာ ေစတနာအရင္းခံနဲ႔ ေစာင္းပညာကုိ လက္ဆင့္ကမ္း သင္ၾကားေပးသူ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

“စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ေပါ့ေနာ္ ကိုယ္ဒီအသံေလးေတြ ၾကားေနရေတာ့။ အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔ေလးေတြ ပုိၿပီးေတာ့မွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ဆုိေတာ့ ဝမး္သာတယ္ေပါ့။ အခုလုိလာတက္ေနေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ အေမက တစ္ခါတစ္ေလလည္း ေတြးတယ္ေပါ့ေနာ္။ ဆရာထားခဲ့တဲ့ အရာက ဒါ ဆရာ့ပညာေတြပဲ အေမျပေနတာေတြက အင္တာေနရွင္နယ္ ႏုတ္(International Note)နဲ႔ ေရးေပးခဲ့တာ အမ်ားႀကီးပဲ။ အေမ့ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဘယ္မွတ္ႏိုင္မလဲ။ ဆရာႀကီးေရးေပးထားခဲ့တာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဆရာက တစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ ဘဘကေလ သမီးတို႔ ဘဘက သမီးက တအားေတာ္ေတာ့ေလ ေတာ္သလုိ ေရးေပးခဲ့တယ္။

အေမက နည္းနည္းညံ့ေနတယ္။ ညံ့ေတာ့ ညံ့သလုိေရးတယ္ဆုိေတာ့ ဒီသမီးက အေနေတာ္ေလာက္ပဲေတာ္တယ္ ဒီသားကလည္း ေတာ္႐ံုသင့္႐ံုပဲ ေတာ္တယ္ဆုိရင္ သူက အကြက္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တည္းမွာတင္ သံုးေလးမ်ိဳးေလာက္ရွိတယ္။ အဲ့ေတာ့ အေမ့တြက္ အဆင္ေျပေနတယ္။ ညံ့တဲ့ တပည့္ေလးလာေတာ့လည္း ညံ့သလုိေလးျပေပါ့။ ေတာ္တာၾကေတာ့လည္း ေတာ္သလုိေပါ့။ ကို္ယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ တက္ႏိုင္သေလာက္ကေလးပဲ ဘဘပညာေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ။ ကုိယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ကိုယ္ဆို မမွတ္ႏိုင္ဘူး။ သူတုိ႔ေလးေတြ အဲ့လုိေလးေတြဆုိေတာ့ ေက်နပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအာ္ ငါမ်ားမရွိရင္ အင္တာေနရွင္နယ္ တတ္တဲ့သူကလည္း နည္းတယ္ေလ။ ဘယ္သူေတြက လုပ္ၾကမလဲ။ အဲလိုေလးေတာ့ စိတ္ပူတာေပါ့ေနာ္”

ေဒၚခင္ေမဟာ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ဆရာႀကီးရဲ႕ ပါရမီျဖည့္ဖတ္ေကာင္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့အျပင္ သားသမီးေတြကုိလည္း ေကာင္းမြန္စြာ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ မိခင္ေကာင္းလည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

“မိန္းကေလး ၄ ေယာက္ ေယာက်္ားေလးက ၁ ေယာက္ အငယ္ဆံုးက သားေလးေပါ့။ ခုနသားေလးက ေမြးစားသား။ အကုန္လံုး အိမ္ေထာင္က်ၿပီးၿပီ။ နံပါတ္ႏွစ္ သမီးေလးပဲ အပ်ိဳ။ အငယ္ဆံုးက သားေပါ့။ သားလည္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္  ရွိတယ္။ ေျမးက အေမက ရွစ္ေယာက္ရွိတယ္”

အခုေတြ႔ေနရတာကေတာ့ ေမေမႀကီးရဲ႕ တပည့္ေက်ာ္ေလးေတြပါ။ အသက္အရြယ္ေတြက ငယ္ၾကေပမယ့္ ဆရာေကာင္းတပည့္ ပန္းေကာင္းပန္ၾကဆုိသလုိ သူတုိ႔ရဲ႕ ေစာင္းနတ္သံေတြဟာ နားဝင္ခ်ိဳသံ ရွိၾကပါတယ္။

“သူတို႔က သင္ခ်င္တယ္ဆုိေတာ့ အေမကေတာ့ ၁၀ နာရီ ေနာက္ပိုင္းအားတယ္။ ၁၀ နာရီဆုိေတာ့ ခ်က္ရျပဳတ္ရတယ္။ အခုထိ ကိုယ့္ဘာသာခ်က္တယ္။ ဆြမ္းေတာ္နဲ႔ ဖုန္းႀကီးဆြမ္းေလာင္းတာဆိုေတာ့ ၁၀ နာရီ ေနာက္ပိုင္းယူ။ ၁၁-၁၂ ေပါ့။ ၁၁ ကေန အခ်ိန္ ႀကိဳက္သေလာက္ ညေန ၅ နာရီေလာက္ထိေပါ့ေနာ္။ သူတို႔ေလးေတြ သူတို႔အားတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း မျပန္ဘူး တစ္ေန႔လံုးေပါ့ စားတာေသာက္တာအထိ ေနၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း သူ႔အလုပ္ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ သူ႔နာရီးၿပီးရင္ ျပန္ၾကတယ္ေပါ့။ ေန႔တုိင္းပဲ အဲ့ဒါ။

အခုအိမ္မွာ ဘယ္သူလာသင္သင္ ပထမေတာ့ စိမ္းေနတာေပါ့ေနာ္။ စားစရာေသာက္စရာ ထမင္းစားတန္ရင္ ထမင္းစားတယ္ေပါ့။ မုန္႔နဲ႔တန္ရင္ မုန္႔နဲ႔ ၿပီးသြားတာရွိတယ္။ ဒီအိမ္ကိုလာေတာ့ တပည့္ေတြကို ကုိယ့္သားသမီးေတြ ခရီးေဝးကလာသလုိပဲ ကိုယ္က ခံစားရတယ္။ ကိုယ့္သားသမီးေတြလာသင္လုိ႔ရွိရင္ ဘယ္သူ႔ျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဒီတပည့္ခ်စ္လုိ႔ ဒီတပည့္က်မွ မဟုတ္ပါဘူး။ အကုန္လံုး တပည့္ေတြ အတူတူပါပဲ။ ေစတနာကို ဘယ္သူ႔အေပၚျဖစ္ျဖစ္ အျပည့္ထားတာပါ။ ရင္းတာရယ္ ဖ်ားတာရယ္ အေမတို႔အေပၚမွာ မရွိပါဘူး။ အေမႀကီးကေတာ့ ခ်ဲ႕တာရယ္ ေလ်ာ့တာရယ္ေတာ့ မရွိပါဘူး။ လာရင္လာသေလာက္ သင္ေပးလုိက္တာပဲ။

တစ္ခါတစ္ေလဆုိ လွဲေတာင္ မလွဲရဘူး။ အခုလုိ စေနဆုိရင္ ပုိမ်ားတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေလးေတြကလည္း ခ်ိန္ဆတယ္ေပါ့ေနယ္။ အိမ္ကေပးတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔။ ပိုက္ဆံေပးရတယ္ မွတ္တာေလ။ အေမႀကီးရယ္တဲ့ ဉာဏ္ပူေဇာ္ခမ်ား ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲတဲ့။ အဲဒါလဲ ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ေဆးေက်ာင္းသားက ေဆးေက်ာင္းသားေတြ မ်ားေနပါလားလုိ႔။ အဲ့ေတာ့ လာခဲ့ မင္းသင္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္သာ လာခဲ့ သင္ေပးမယ္ဆိုေတာ့ ေမေမႀကီးနဲ႔ နီးတယ္တဲ့။ ဒီဘက္မွာ ေဆးေက်ာင္းသား အေဆာင္ေတြရွိတယ္ေလ။ ေဆးေက်ာင္းသားေတြ ေနၾကတာ။ မင္းတုိ႔စာ မင္းတုိ႔ႏိုင္တယ္ဆုိရင္ လာသင္လွည့္လုိ႔ သင္ေပးတယ္”

အခုဆုိ ေမေမႀကီးရဲ႕ အသက္ဟာ ၇၄ ႏွစ္ ရွိေနပါၿပီ။ အမွန္ေတာ့ ေျမးအရြယ္ တပည့္ငယ္ေလးေတြအဖုိ႔ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေမကို ေမေမႀကီးလုိ႔ ေခၚမယ့္အစား ဖြားဖြားႀကီးလို႔ ေခၚရမယ့္ အရြယ္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တပည့္ေတြအေပၚမွာ မိခင္ႀကီးသဖြယ္ ေမတၱာ ေစတနာ ထားႏိုင္လြန္းတဲ့ ေဒၚခင္ေမဟာ ေမေမႀကီးဆုိတဲ့ အေခၚအေဝၚနဲ႔သာ လိုက္ဖက္လြန္းေနပါတယ္။   ေမေမႀကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ က်န္းမာသန္စြမ္းေနသ၍ ေစာင္းပညာရွင္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြကို ဆက္လက္ ေမြးထုတ္ေပးေနဦးမွာ ျဖစ္သလုိ ေမေမႀကီးရဲ႕ အိမ္ေဂဟာေလးမွာလည္း သာယာၿငိမ့္ေညာင္းတဲ့ တပည့္ေတြရဲ႕ ေစာင္းလက္သံေလးေတြကုိ ၾကားေနရဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။