ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္ရာ နာဂတို႔ရြာ

.

အသားပြသစ္တေခ်ာင္းကုိ ဝါးေခ်ာင္းငယ္တခုနဲ႔ ပြတ္တိုက္လုိက္ပါတယ္။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာပဲပြတ္တိုက္အားအပူကေနတဆင့္ မီး ျဖစ္လာပါတယ္။ နတ္ဘုရားေတြရဲ႕ နည္းပညာကုိဘိုးဘြားေတြ ေတြ႔ရိွတတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္လုိ႔လည္းရိုးရာအယံုအၾကည္လည္းရိွေနျပန္ပါတယ္။

ဒါဟာကမၻာဦးလူသားေတြကုိ ျမင္ေနရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနာက္ေျမာက္ဘက္ နာဂတိုင္းရင္းသားတုိ႔ရဲ႕ ရိုးရာအစဥ္အလာတခုကုိေတြ႔ျမင္ေနရတာျဖစ္ပါတယ္။

ေခတ္အဆက္ဆက္ လက္ဆင့္ကမ္းလာခဲ့ၾကတဲ့ ႏႈတ္သမိုင္းနဲ႔ အေထာက္အထားေတြအရေတာ့ အေရွ႕ဘက္ တိဘက္ေဒသကေနဆင္းသက္လာတဲ့ လူမ်ိဳးစုတခုလည္းျဖစ္ပါတယ္။   ေရွးဦးေခတ္ကာလေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာေျပာင္းေရႊ႔အေျခခ်မႈေတြကေန ျမန္မာႏုိင္ငံအေနာက္ေျမာက္ အိႏၵိယနယ္စပ္အနီးေတာင္တန္းေဒသရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ လူမ်ိဳးစုႀကီးျဖစ္လာပါၿပီ။ ဒီလို ဆင္းသက္လာမႈ သမိုင္းအေျခအေနေတြကို ၿမိဳ႕နယ္ယဥ္ေက်းမႈေကာ္မီတီ၀င္ ဦးေက်ာ္သိန္းက အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိဘေတြေျပာတာေတာ့ ဟုတ္တယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ တရုတ္ျပည္ဘက္ကေနေပါ့ေနာ္။  တိဗက္ကအဲလိုလာၿပီးေတာ့ ခ်င္းတြင္းျမစ္ တစ္ေလ်ာက္ေပါ့ေနာ္။  မံုရြာနယ္ေလာက္ ရွိမယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီဘက္ကေနတစ္ခါ အိႏၵိယဘက္ကိုသြားအိႏၵိယဘက္က ျပန္လာမွ အဲလိုေနထိုင္လာတာေပါ့ေလ။  တစ္ခ်ိဳ႕က အိႏၵိယဘက္ကလာတာတဲ့ မဟုတ္ဘူးအရင္ဆံုးဆင္းသက္လာတာေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္ တိဗက္ကေနဆင္းသက္လာတာေပါ့ေနာ္။ ”

နာဂလူမ်ိဳးေတြဟာအိႏၵိယႏုိင္ငံဘက္မွာလည္းမဏိပူ၊ အာသံနဲ႔ နာဂျပည္နယ္တခုအပါအ၀င္ ေနထိုင္ၾကသလို ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ နာဂေတာင္တန္းေဒသႀကီးအျဖစ္ စစ္ကုိင္းတုိင္းအထက္ပုိင္း ခႏၱီးခရုိင္အတြင္းမွာေနထုိင္ၾကပါတယ္။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ျပဌာန္းလုိက္တဲ့  ျမန္မာႏုိင္ငံဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရနန္းယြန္း၊ လဟယ္နဲ႔ ေလရီွးၿမိဳ႕နယ္ေတြကုိစုစည္းၿပီးနာဂကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသအျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ၿပီးလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ေရွးဦးသမိုင္းရဲ႕ အ၀တ္မဲ့လူသားေတြအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့တဲ့ နာဂလူမ်ိဳးေတြဟာလူဦးေရ အနည္းဆံုးစာရင္း၀င္ တိုင္းရင္းသားမ်ိဳးႏြယ္စုႀကီးလည္းျဖစ္ပါတယ္။ နာဂ လူမ်ိဳးစုႀကီးထဲမွာ လူမ်ိဳးစုငယ္မ်ား ခြဲျခားတည္ရွိေနတာကိုလည္း ဦးေက်ာ္သိန္းကပဲ ရွင္းျပပါေသးတယ္။“

အခုလက္ရွိနာဂ႐ိုးရာဗဟိုေကာ္မတီရဲ႕ သူတို႔ရဲ႕ ေဖာ္ျပမႈအရ ကၽြန္ေတာ္တို႔  ယူသံုးေနတဲ့ စာရင္းအရဆိုရင္ လက္ရွိ ၇မ်ိဳးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္ေပါ့ေနာ္။  ဒါေပမယ့္လည္းအဲဒီ ၇မ်ိဳး တကယ္ျဖစ္မလား ၇မ်ိဳးထက္ ပိုမ်ားတဲ့ မ်ိဳးႏြယ္ေတြ ရွိမလားဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔  အခုသန္းေခါင္စာရင္းေရးရာနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ့  ကၽြန္ေတာ္ နာဂေရးရာအမ်ိဳးသားေကာင္စီနဲ႔ ဒီထက္ပိုမ်ားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္မ်ိဳးႏြယ္စုေတြ  ဒီထက္ ထပ္ရွိအံုးမလဲဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒါကိုခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာႏိုင္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ယူၿပီးေတာ့ လုပ္ကိုင္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိအေနထား ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကားေန  ျမင္ေနသိေနတဲ့ ပံုစံအရဆိုရင္ေတာ့ ၇မ်ိဳး ရွိတယ္လုိ႔ေတာ့ ေျပာလို႔ရေပမယ့္  ၇မ်ိဳးပဲ ရွိတယ္လို႔ အတည္ျပဳဖို႔ေတာ့ ေစာေနေသးတယ္ေပါ့ေလ။ ”

ေတာင္တန္းေဒသရဲ႕ နာဂလူမ်ိဳးေတြဟာလမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးအခက္အခဲနဲ႔ ကူးသန္းသြားလာမႈနည္းပါးျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲရလဒ္ေတြအျဖစ္ ေရွးရိုးအစဥ္အလာေတြနဲ႔ အခ်ိန္ၾကာၾကာေနထိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အခုေတာ့ ေျပာင္းလဲလာပါၿပီလို႔ လဟယ္ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယံအသင္းေတာ္ သင္းအုပ္ဆရာ ဦးဒပ္ထိုက္က ေျပာပါတယ္။

“ဒါေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ ဘယ္လိုေခၚမလဲသူတို႔ဘာသာသူတို႔ ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံရတဲ့ ပံုစံရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုအျခားဘာသာေတြ တစ္ခ်ိန္ကကိုယ့္ရဲ႕ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈအရလက္ခံႏိုင္တဲ့ ဘာသာကေနၿပီးေတာ့ အျခားဘာသာတစ္ခုကိုေျပာင္းသြားတာေတာ့ အမ်ားႀကီးေျပာင္းလဲမႈ ရွိပါတယ္။”

နာဂလူမ်ိဳးေတြမွာေတာ့ ခရစ္ယန္ဘာသာကုိအမ်ားဆံုးကုိးကြယ္ၾကၿပီးအဲဒီေနာက္ ဗုဒၶဘာသာကုိကုိးကြယ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ရိုးရာနတ္ကိုးကြယ္မႈျဖစ္ပါတယ္။

ယစ္ပူေဇာ္မႈနဲ႔ နတ္ကိုးကြယ္မႈဓေလ့ေတြဟာ စိတ္၀င္စားစရာေတြ ျပည့္ေနပါတယ္။ နာဂရြာတစ္ရြာမွာလည္းနတ္ဆရာေတြ၊ ေဗဒင္ဆရာေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားၾကပါတယ္။ ဒီလိုယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈအေနအထားေတြကိုလည္း ၀ုဏ္၀မ္ပိုညိဳ(နာဂ)စာေပနဲ႔ယဥ္ေက်းမႈေကာ္မတီ အတြင္းေရးမွဴး ဦးပါတင္က ရွင္းျပပါတယ္.

“တစ္ခ်ိဳ႕ နာဂရြာေတြဆိုရင္ ရြာတစ္ရြာတည္ေတာ့မယ္ဆိုရင္  သူတို႔မွာငါးမ်ိဳးသတ္မွတ္ၾကတယ္။  အဲဒီငါးမ်ိဳးမရွိရင္ ရြာတည္လို႔ မရဘူးလို႔ ေျပာၾကတာေပါ့။ ပထမတစ္ခ်က္ နတ္ဆရာရွိမယ္။ ေနာက္ ေဗဒင္ဆရာရွိမယ္။  ေနာက္ နယ္နတ္ပူေဇာ္တဲ့ ဟာေနာက္ အေမႀကီးပူေဇာ္တဲ့ဟာရြာကိုပူေဇာ္မယ့္ ဟာေပါ့။ သူကပူေဇာ္မယ့္ဟာေတာင္ နတ္ဆရာေလးငါးေယာက္ေလာက္ ျပန္ခဲြတယ္။  အဲဒီလိုမ်ိဳးငါးမ်ိဳးေလာက္ ရွိေနမွ ရြာတည္တာလို႔ ေျပာလို႔ ရတာေပါ့ေနာ္။

တကယ္လို႔ ဒီလိုငါးမ်ိဳးမစံုဘူးဆိုရင္ေတာ့ ရြာတစ္ရြာလို႔ ေျပာလို႔ မရေသးဘူး။ ဒီဟာကိုအေျခခံထားၿပီးေတာ့ ဒီရြာေတြကတည္ထားတာေပါ့။ တည္ထားတဲ့ အခ်ိန္မွာဥပမာေဗဒင္ဆရာကၾကေတာ့ လူတိုင္းကအရင္ကေဆးမရွိဘူး။ တစ္ျခားဘာမွ မကိုးကြယ္ဘူးဆိုရင္ ေဗဒင္ဆရာကနတ္ဆရာနဲ႔ လူၾကားမွာဆက္သြယ္ေပးတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနတ္ဆရာၾကေတာ့ နတ္နဲ႔ လ ူၾကားမွာဆက္သြယ္ေပးတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေဗဒင္ဆရာကအကုန္လံုးကိုတြက္ခ်က္ရတယ္။ ဥပမာဖ်ားနာတယ္ ဆိုရင္လည္းဘယ္လိုဘယ္ပံု ျဖစ္တာလဲ။  ဘာလုပ္သင့္တယ္ဆိုတာကအစေနာက္ တစ္ခုခုလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတာကအစေတာလည္ သြားတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ရြာနဲ႔တစ္ရြာတိုက္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူကေဗဒင္ ဆရာကပဲအဓိကသူကဘယ္ဟာကိုတိုက္ဖို႔ မေအာင္ျမင္ျခင္းေအာင္ျမင္ျခင္းသူကတြက္ခ်က္မွ သိရတယ္။” 

ေရွးေခတ္နာဂတို႔ရဲ႕ နတ္ကုိးကြယ္ယံုၾကည္မႈအျဖစ္ ထင္ရွားတဲ့အေၾကာင္းတခုကေတာ့ ေရာဂါကုသျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္ တြက္ခ်က္အေျဖထုတ္လိုက္တဲ့အခါ သူ႔ရဲ႕တြက္ခ်က္မႈအတိုင္းကုသေပးဖို႔ နတ္ဆရာရဲ႕ တာဝန္ျဖစ္လာပါတယ္။ နတ္ဆရာဟာယစ္ပူေဇာ္ျခင္းနဲ႔ ေရာဂါကုသေပးဖုိ႔ ျပင္ဆင္ပါေတာ့တယ္။ အခုေတာ့ နတ္ဆရာရဲ႕ ေရာဂါကုသပံုအေၾကာင္းက်ေနာ္တုိ႔ ေလ့လာၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ နတ္ဆရာရဲ႔ေျပာစကားကို စကားျပန္ကတဆင့္ နားေထာင္ခ့ဲၾကရပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ နတ္တင္ရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုး ျခင္းရက္ရတယ္ေပါ့။ အဲလိုမ်ိဳး ပူေဇာ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ နတ္ေတြ စားရေအာင္ဆိုၿပီးေတာ့ ဖက္ရြက္ထဲမွာ အစာပလာေတြ ထည့္ၿပီးေတာ့ သူကို အစာေကၽြးလိုက္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳး လုပ္ေပးရတယ္။ ေနာက္ထပ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ စေကာပံုစံမ်ိဳး တစ္ခု ျပန္ရက္ရတယ္။ အဲလိုရက္လိုက္တာ လက္ကမ္းေပးရင္းနဲ႔ လင္းပန္းပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ နတ္နဲ႔ လူၾကားမွာဆက္သြယ္ေပးလိုက္တဲ့  ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ေပါ့ ရက္ရတယ္။  အဲမွာ ထည့္ရတဲ့ ဟာေတြထဲမွာ အစာပလာေတြက အထူးသျဖင့္ ကလီစာေတြ အသဲတို႔ ေနာက္ သူရဲ႕ အတြင္းကလိစာေလးေတြရယ္။ အသားရယ္ ထည့္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပူေဇာ္ရတယ္။ ေနာက္ထပ္ ေခါင္ရည္ထည့္ေပးရတယ္။ ဂ်င္း ထည့္ေပးရတယ္။ ေနာက္ ဆန္ရယ္ေပါ့ေနာ္ အဲတာေတြ ေပါင္းၿပီးေတာ့ အဲဒါနဲ႔ ပူေဇာ္ရတယ္။ ေနာက္ထပ္ အဲတာကို သြားၿပီးေတာ့ စြန္႔ပစ္ေပးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လူနာကေန တံေတြးေထြးထည့္ၿပီးေတာ့ စြန္႔ပစ္လိုက္ရတယ္။ အဲမွာ သူရဲ႕ေရာဂါေတြက တံေတြးနဲ႔အတူ ပါသြားတယ္။ အဲလိုမ်ိဳး အဲေရာဂါေတြကို သူခႏၶာ ထဲက ေမာင္းထုတ္ေပးရတယ္။

အစက တုတ္တံထဲကို ႏွီးနဲ႔လုပ္တာ မီးခိုးထြက္တာေပါ့ေနာ္။ အခိုးထြက္လာတဲ့ ဟာေတြက အရင္တုန္းကဆိုရင္ တစ္ျခားမီးျခစ္ မရွိေတာ့ အဲလို လုပ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီမီး ပံုစံက နတ္ေတြ သံုးခဲ့တဲ့ဟာဆိုေတာ့ နတ္ေတြ လုပ္တာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူေတြက ေတြ႕သြားၿပီးေတာ့ လိုက္တုလုပ္တဲ့အတြက္ နတ္ေတြကို ဒီပံုစံနဲ႔ပဲ တစ္ျခား မီးျခစ္နဲ႔ ႐ိႈ႔ၿပီး လုပ္လို႔ မရဘူး။ အဲဒီ တုတ္တိုင္ေပၚမွာ ႀကိဳးနဲ႔ပဲ ဒီလိုပံုစံ လုပ္ၿပီးေတာ့ မီးေမႊးရတယ္။ အဲဒီမီးနဲ႔ ေရာဂါေတြ အကုန္လံုးကို မွိတ္ပစ္လိုက္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အဲဒီမီးဟာ နတ္မီးနဲ႔ပဲ ပူေဇာ္လိုက္ၿပီးေတာ့ နတ္ေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့အတိုင္း ပူေဇာ္ လိုက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပူေဇာ္ရတယ္။  ဒီလိုလုပ္ၿပီးေတာ့ မီးေတြ ေတာက္လာမယ္။ အဲမီးေတြ အကုန္လံုး ၿငိမ္းလိုက္ၿပီဆိုရင္ ေရာဂါေတြ အကုန္ပါသြားၿပီးေတာ့ ေရာဂါေတြ ေပ်ာက္တယ္ေပ့ါေနာ္။ ”

ေတာင္ေပၚေဒသရဲ႕ ခ်မ္းေအးလွတဲ့ရာသီဥတုေၾကာင့္ နာဂရြာကအိမ္ကေလးေတြဟာ ဝါးထရံအျပည့္ ကာရံထားပါတယ္။ အိမ္အတြင္းပုိင္း အလယ္တည့္တည့္မွာေတာ့ မီးဖိုႀကီးတခုရွိေနမွာျဖစ္ၿပီး အေပၚတည့္တည့္မွာေတာ့ သားငါးနဲ႔ စားနပ္ရိကၡာေတြ အေျခာက္ခံတဲ့ ၾကပ္ခိုးစင္တခုကို ခ်ိတ္ဆြဲထားပါတယ္။

အိမ္အတြင္းမွာေနထိုင္သူေတြအတြက္လည္းေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် မီးခိုးေငြ႔ေတြရႈရိႈက္ေနရတာေၾကာင့္ အဆုပ္နဲ႔ အသက္ရႈလမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာေရာဂါေတြသာအျဖစ္မ်ားတယ္လုိ႔ ရြာသားေတြကေျပာပါတယ္။ ဒီလုိေရာဂါေတြျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေဆး၀ါးကုသမႈ မရွိသေလာက္ျဖစ္ခဲ့ၿပီးရြာရဲ႕ အားထားရာ ေဗဒင္ဆရာနတ္ဆရာေတြကပဲ ဒီျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းေပးခဲ့တဲ့ ဓေလ့ရိွခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုလည္း ဒီထန္ပံုက ရွင္းျပပါတယ္။

“ဒီေဆးကုတာကေတာ့ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ေဆးကုတဲ့ေန႔ဆုိတာ ေရွ႕ေခတ္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိရသေလာက္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ သစ္ရြက္ေလးေတြ သစ္ေစးေလးေတြ တစ္ခ်ိဳ႕ ဓားဒဏ္ရာေတြ ရတာ ကုသေလာက္ပါပဲ။ က်န္တဲ့ဟာေတြဆိုရင္ ေဗဒင္ဆရာေတြကေနၿပီးေတာ့ ေဗဒင္ေဟာတယ္။ သူ႔အတြက္က ဘာေၾကာင့္မို႔လို႔ ဒီလိုေရာဂါမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ရတာလဲဆိုတာကို အရင္ေဟာၿပီးေတာ့ တြက္ခ်က္တယ္။ တြက္ခ်က္တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ သူ႔ကို နတ္တင္မယ္။ နတ္တင္ရင္ ဘယ္ေကာင္နဲ႔ တင္ရင္ သက္သာႏိုင္တယ္။ ဥပမာ ၾကက္နဲ႔တင္ရင္ သက္သာႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ၾကက္နဲ႔တင္ရတယ္။ ၿပီးက်ရင္ ဝက္နဲ႔တင္လို႔ သက္သာႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ဝက္နဲ႔ နတ္တင္ရတယ္။ ၿပီးၾကရင္ အိမ္ေမြးတိရစၦာန္ ကၽြဲ၊ ႏြားနဲ႔ တင္မွ ရမယ္ဆိုရင္လည္း တင္ၾကရတယ္။

ပထမဆံုး လူနာအေျခေနကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီ ပထမဆံုး အေနနဲ႔ ၾကက္ဥကေန စၿပီး တင္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၾကက္ဥနဲ႔ မရဘူး မသက္သာဘူးဆိုရင္ ေနာက္ ၾကက္ေပါ့ေနာ္။ ၾကက္နဲ႔ မသက္သာဘူးဆိုရင္ ဝက္အေကာင္ေသးေသးေလးဟာနဲ႔ နတ္တင္ရတယ္။ တကယ္လို႔ အဲတာနဲ႔ မသက္သာဘူးဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ေဗဒင္ျပန္တြက္ၾကည့္တယ္။

အဲဒီဝက္ေတြေတာင္မွ ဝက္အထီးလား သို႔မဟုတ္ အမနဲ႔ သက္သာမလားဆိုတာ ေဗဒင္ဆရာနဲ႔ ျပန္ဆံုးျဖတ္ၿပီးေတာ့ အဲတာနဲ႔ နတ္တင္ရတယ္။ ဝက္နဲ႔ ပူေဇာ္လို႔ မရဘူးဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ျပန္တြက္ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲတာၿပီးရင္ ေနာက္ ဝက္မႀကီးေတြနဲ႔ ပူေဇာ္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ေဗဒင္တြက္ၾကည့္ရတယ္။ တကယ္လို႔ ဝက္မႀကီးနဲ႔ မသက္သာဘူးဆိုရင္ တျခား ေဗဒင္ျပန္တြက္ရတယ္။ မသက္သာဘူးဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ဒီထက္ႀကီးတာေပါ့။ ဥပမာ ႏြားေနာက္တို႔ ႏြားတို႔ သူရဲ႕ အ႐ိုးနဲ႔ပဲ အရင္တင္ၾကည့္ရတယ္။

ပထမေတာ့ အ႐ိုးဆိုတာ အရင္က သတ္စားထားတဲ့ ဦးေခါင္းေတြနဲ႔ လုပ္ၾကည့္တယ္။ မသက္သာဘူးဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ အေကာင္လိုက္ သြားဖမ္းၿပီးေတာ့ ပူေဇာ္ၾကည့္တယ္ေပါ့။ တကယ္ေသလုနီးပါး ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ အဲဒီ ေဗဒင္တြက္ၾကည့္လို႔ သူ႔အတြက္ ပူေဇာ္ရင္ သက္သာမယ္ဟာမ်ိဳးေတြ႔တယ္။ နတ္ကို အဲဒါနဲ႔ ပူေဇာ္လိုက္ရင္ သက္သာလာတာေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အရင္တုန္းကဆိုရင္ေတာ့ အဲလို ေဗဒင္ဆရာရယ္ ေနာက္ နတ္ဆရာရယ္ကို အဲလို ကိုးကြယ္ၿပီးေတာ့ ရွိခဲ့တယ္ေပါ့ေနာ္။ နတ္ဆရာေတြကိုပဲ အဓိက ယံုၾကည္အားထားခဲ့တယ္။

ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္နတ္ပူေဇာ္လိုက္တာကေတာ့ ဝက္နဲ႔ေပါ့ေနာ္။ ဝက္နဲ႔ ပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္တယ္။ အဲဒီရဲ႕ အဓိပၸာယ္က အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဥပမာ ၾကက္သတ္လိုက္တယ္ သို႔မဟုတ္ ဝက္သတ္လိုက္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ ႏြားေနာက္ သတ္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူရဲ႕ ေသြးအသားေၾကာင့္ သူရဲ႕ အေသြးေတြေၾကာင့္မို႔ သူမွာ ရွိတဲ့ဥပမာ အဲဒီေသြးနဲ႔ ဒီေန႔ကစၿပီးေတာ့ လံုးဝ ေဆးေက်ာ ပစ္လိုက္ပါတယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ အဲလို ဂါထာရြက္တယ္။ သူ႔အစား ဝက္ကို လဲလိုက္တယ္ ဆိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ အသက္ တစ္သက္နဲ႔ လဲလိုက္ပါတယ္ဆိုၿပီးေတာ့ တိုင္တည္ၿပီးေတာ့ လုပ္ရတယ္ေပါ့။ အဲတာေၾကာင့္ အျခား တိရစၦာန္အသက္နဲ႔ လဲလိုက္တာမို႔ သက္သာလာတာေပါ့ေနာ္။ ”

နာဂလူမ်ိဳးေတြဟာေရွးအရင္ကတည္းက နတ္စား၀ါဒကုိ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ခရစ္ယန္ဘာသာကုိးကြယ္ယံုၾကည္မႈကုိလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ကတည္းက စတင္ခဲ့ၾကၿပီးဒီေန႔ နာဂတိုင္းရင္းသား အ မ်ားစုကုိးကြယ္ၾကတဲ့ ဘာသာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဗုဒၶဘာသာယံုၾကည္မႈကလည္း အနည္းငယ္ရိွလာၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနကိုေတာ့ ရြာခံဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက ရွင္းျပပါတယ္။

“ဒီမွာ ဒီေဒသခံေတြ အမ်ားစုကေတာ့ သံုးဘာသာလံုး ကိုးကြယ္တာေပါ့ေနာ္။ ခရစ္ယာန္ ေတြကေတာ့ အမ်ားစုျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာကေတာ့ ဒုတိယ အမ်ားဆံုးေပါ့ေနာ္။ က်န္တာကေတာ့ နတ္ကိုးကြယ္တဲ့ အပိုင္းေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ ဦးဇင္းတို႔ ဗုဒၶဘာသာဆိုရင္ေတာ့ ဒီလဟယ္ၿမိဳ႕နယ္မွာ သိပ္မမ်ားေသးဘူး။ ရြာေပါင္း ဆယ္ရြာေတာ့ ေက်ာ္တယ္ေပါ့ေနာ္။

ေတာင္ယာလုပ္ငန္းနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ ရိုးရာပူေဇာ္ပသမႈေတြကေတာ့ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ရိွေနတုန္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ က်ေရာက္လာမယ့္ ေရာဂါဘယနဲ႔ ၾကမၼာဆိုးေတြကိုဖယ္ရွားဖုိ႔ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကရင္း ၾကက္၊ ၀က္၊ ႏြားစတဲ့ တိရစၦာန္ ဦးေခါင္းေတြ ေသြးေတြနဲ႔ ယစ္ပူေဇာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေရွးအရင္တုန္းကဆိုရင္ လူဦးေခါင္းနဲ႔ ယစ္ပူေဇာ္တဲ့ ဓေလ့ေတာင္ ရိွခဲ့ၿပီးအဲဒါက အႀကီးက်ယ္ဆံုး ယစ္ပူေဇာ္မႈလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီဘာသာေရး ေရာက္လာေတာ့ သူတုိ႔ စိတ္က နည္းနည္း ေအးၿငိမ္းတယ္လို႔ ေျပာလို႔ ရတာေပါ့ေနာ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဥပမာ ခရစ္ယာန္ဘက္ကလည္း  အရက္ေခါင္ရည္ ဘာညာ တားျမစ္ထားတာ ရွိပါတယ္။ ဒီနတ္တင္တဲ့ ကိစၥေတြဆိုလည္း သူတို႔က လံုးဝ မတင္ခိုင္းဘူး။ ဒီဗုဒၶဘာသာရြာမွာလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ နတ္တင္တဲ့ ကိစၥကို ဦးဇင္းတို႔ကေတာ့ အသင္းဖြဲ႔အေနနဲ႔ အတင္းအက်ပ္လုပ္တာေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ေနာ္။ ခရစ္ယာန္ ရြာေတြမွာလည္း ဒီနတ္တင္တာတို႔ ဘာတို႔ မရွိပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာရြာမွာလည္း ရွားပါးသြားၿပီးေပါ့ေနာ္။ ဒီဘာသာေရးေတြ ေရာက္လာေတာ့ သူတို႔အတြက္ ယဥ္ေက်းမႈအပိုင္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို တိုးတက္ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြဖက္ကလည္း ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ဝင္စားေအာင္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံေရး ရပ္ေရးရြာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ဝင္စားေအာင္ သြန္သင္ျပတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေအးခ်မ္းသြားတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ့ေနာ္။ စိတ္ဓာတ္ေတြ ယဥ္ေက်းသြားတယ္လို႔ပဲ ဦးဇင္းတုိ႔ ယူဆပါတယ္။ ”

ဒီက်န္တဲ့ ဘာသာတရားရဲ႕ ဆံုးမသြန္သင္မႈ မရွိတဲ့အခါမွာ သူတို႔ကေနၿပီးေတာ့ အျပင္ဘက္ကုိ ျမင္တဲ့အျမင္ မရွိဘူးေပါ့။ က်န္တဲ့ေက်းရြာေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရမယ္ ဆက္သြယ္ရမယ္ဆိုတာ မရွိဘူး။ ေနာက္ ပညာသင္ယူရမယ္ဆိုတာလည္း သူတို႔ ေတြးေခၚရတာ မရွိဘူး။ အထူးသျဖင့္ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ ဆရာေတြ ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ ပထမအဆင့္အေနနဲ႔ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္လာတဲ့အခါ က်မ္းစာဖတ္ရမယ္။ သီခ်င္းဆုိရမယ္ ဒီစာအုပ္ ကိုင္ရမယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ တရားေဟာဆရာက အေၾကာင္းမရွိေပမယ့္ ည မွာ အသံုးလံုးကစၿပီး သင္လာတဲ့အခါမွာ အခုေက်ာင္းေတြ တက္ခ်င္လာၾကတယ္။ ဒီအတိုင္းတာေပါ့ ေျပာင္းလဲမႈေတာ့ ရွိပါတယ္။

ဘာသာတရားနဲ႔ လူမႈေရးအေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင့္ ေရွးအတိတ္ကအယူအစြဲေတြေတာ့ ေလ်ာ့ပါးလာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ နတ္စား၀ါဒကေတာ့ နာဂေတာင္တန္းေက်းရြာတခ်ိဳ႕မွာရိွေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ရြာတစ္ရြာတည္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ယံုၾကည္မႈအရ မျဖစ္မေနလိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ကိုက္ညီေအာင္ေဆာင္ရြက္ရတဲ့အေၾကာင္း ဦးထန္ပံုကပဲ ရွင္းျပပါတယ္။

“အခုနက အဲလို အေကာင္ေတြကိုိ ပူေဇာ္ပသတဲ့ အပိုင္းကို တာဝန္ယူတဲ့သူေတြက ေလးငါးေယာက္ တစ္ရြာမွာ ရွိရမယ္။ ထိုနည္းလည္းေကာင္းပဲ ေအာက္လမ္းဆရာ ပံုစံေတြလည္း ရွိေသးတယ္ေပါ့ေနာ္။ စကားအေျပာဆို ဆက္သြယ္ေပးတဲ့ တကယ့္နတ္ဆရာႀကီးေတြ အဲလိုမ်ိဳးလည္း ရွိရတယ္။ အဲမွာ နတ္ဆရာက နတ္ပူေဇာ္ပသတဲ့ အပိုင္းမွာဆို ေတာင္ပိုင္း ခြဲလွ်က္ ရွိတယ္ေပါ့ေနာ္။  ဥပမာ အေကာင္ေတြ အျခားအေကာင္ေတြနဲ႔ ဥပမာ ဝက္၊ၾကက္၊ အႀကီးပိုင္းေတြ ကိုင္တဲ့ နတ္ဆရာ ပူေဇာ္ပသတဲ့ အပိုင္း တစ္ပိုင္းရွိမယ္။ ေနာက္ ႐ိုး႐ိုးဖ်ားတာ ေခါင္းကိုက္တာေလးကို မန္းေပးတဲ့ နတ္ဆရာအပိုင္း တစ္ပိုင္း ရွိမယ္။

ေနာက္တစ္ပိုင္းက ရြာအတြက္ ေကာင္းခ်ီးေပးတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ေပးတဲ့ နတ္ဆရာအပိုင္းဆို ေတာင္ပိုင္း  ပိုင္းထားတယ္။ သူတုိ႔ အဲအပိုင္းေတြကို ဘယ္လို ပိုင္းထားလည္း ဆိုေတာ့ ၾကက္ ဥကေန ၾကက္အေကာင္ထိက တစ္ေယာက္က တာဝန္ယူရတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က နည္းနည္းႀကီးတဲ့အပိုင္း ေနာက္တစ္ေယာက္က ဟို ႏြားေနာက္တို႔ အဲဒီကို စြမ္းႏိုင္တဲ့သူဆိုၿပီးေတာ့ သံုးပိုင္း ပိုင္းၿပီးေတာ့ တာဝန္ေတြကို ယူၾကတယ္။ သူတို႔ အဲဒီအေကာင္ႀကီးပိုင္းေတြ ႏြားေနာက္တို႔ အဲလိုမ်ိဳးဟာေတြနဲ႔ ပူေဇာ္ပသမယ္ဆိုရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူရဲ႕ မ်ိဳး႐ိုးစဥ္လိုက္ သူမွသူ စြမ္းနိုင္တယ္ဆိုတဲ့ သူကိုပဲ တကယ့္ အဲဒီလူေတြကို ေခၚၿပီး လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ နတ္ဆရာျဖစ္ၿပီဆိုရင္ နတ္ဆရာတိုင္းက ဝင္ၿပီးေတာ့ ပူေဇာ္ေပးလို႔ မရဘူး။

အဲမွာလည္း ဆုေတာင္းတာ ဒီဂါထာရြက္တာ သံုးမ်ိဳးရွိတယ္။ တကယ္လို႔ အဲလိုဂါထာရြက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အႀကီးပိုင္းေတြ ႏြားေနာက္တို႔ သတ္ၿပီးေတာ့ ရြက္တဲ့ဂါထာမ်ိဳးက အျခားေနရာမွာ ရြက္လို႔ မရဘူး။ အဲလုိမ်ိဳး ပူေဇာ္ရင္းနဲ႔ ဂါထာရြက္တဲ့အခ်ိန္ တကယ့္ေသေတာ့မယ့္ ဆဲဆဲ လူနာေတြလည္း အမ်ားႀကီး သက္သာတယ္။ အဲလိုမ်ိဳးလုပ္ခဲ့တယ္ေပါ့။ ”

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ နာဂေတာင္တန္းေဒသဟာအတန္အသင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာတဲ့ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြ၊ ကူးလူးသြားလာမႈေတြေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာလည္ပတ္ခ်င္စရာေဒသတခု ျဖစ္လာပါၿပီ။