နာဂေသြးခ်င္းတို႔ရဲ႕နိဒါန္း နာဂေသြးခ်င္းတို႔ရဲ႕ မုဒ္ဦး သို႔မဟုတ္ ေဆာ္ေလာ္ရြာကေလး သို႔

.

ဓာတ္ပံု-မဇၥ်ိမ

နာဂေတာင္တန္းေဒသ ခရီးစဥ္ရဲ႕အပိုင္း ၁

ျမန္မာႏုိင္ငံ ေျမာက္ပုိင္း ခ်င္းတြင္းျမစ္ အေရွ႕ဘက္ ေတာင္ကုန္းေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႕ ခရီးသြားေနၾကပါတယ္။

ေတာင္ကုန္းေတာင္တန္းေတြ ထူထပ္ၿပီး အျမင့္ေပ ၇၀၀၀ ေက်ာ္ ၈၀၀၀ ေက်ာ္အထိ ျမင့္မားတဲ့ ေတာင္တန္းႀကီးေတြရဲ႕ၾကားမွာ ေျမႊလိမ္ေျမြေကာက္ ေကြ႔ပတ္သြားလာရတဲ့ လမ္းၾကမ္းအတိုင္း က်ေနာ္တုိ႔ သြားေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

သမေအးပိုင္းဇံုရာသီဥတုၾကားမွာ ေဆာင္းနဲ႔ မိုးရာသီသာ ရိွေနတဲ့ ေဒသျဖစ္သလို က်ေနာ္တုိ႔ ေရာက္ေနခ်ိန္ဟာ အလြန္ေအးတဲ့ ေဆာင္းရာသီကာလျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းေတြဟာ အတက္အဆင္း မတ္ေစာက္ၿပီး သတိထားသြားလာရတဲ့ လမ္းေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေဒသအတြက္ေတာ့ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ကုိ ေရြးခ်ယ္ဖုိ႔ အသင့္ေတာ္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေဒသခံအမ်ားစုက   ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ကုိသာ အသံုးျပဳၾကလုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလမ္းေတြက ေဆာင္းရာသီအတြက္ေတာ့ အတန္အသင့္ ေကာင္းေပမယ့္ မိုးရာသီေရာက္ရင္ေတာ့ ခက္ခက္ခဲခဲ စြန္႔စားခန္းေတြ ျပည့္ေနတဲ့ လမ္းၾကမ္းႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ခ်င္းတြင္းျမစ္အေနာက္ဘက္ ေ၀းလံေခါင္သီလွတဲ့ ေတာင္တန္းေဒသျဖစ္တာေၾကာင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈေနာက္က်ျခင္းရဲ႕ အမွတ္လကၡဏာေတြလုိ႔ပဲ ေျပာရမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔သြားေနတာဟာ ထင္းရွားတဲ့ နာဂတိုင္းရင္းသားတို႔ေနထိုင္ရာ နာဂ ေတာင္တန္းေဒသႀကီးျဖစ္ပါတယ္။

နာဂကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသ ေဒသဦးစီးမွဴးရံုးစိုက္ရာ လဟယ္ၿမိဳ႕ကေန အေနာက္ဘက္တည့္တည့္ကုိ က်ေနာ္တို႔ ခရီးႏွင္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔မွာေတာ့ ေဒသခံ   ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္သမားေတြနဲ႔ နယ္ေျမကၽြမ္းက်င္သူ နာဂတိုင္းရင္းသားတစ္ေယာက္ ပါ၀င္ပါတယ္။ သူက ဘာသာစကား အသင့္အတင့္ ကၽြမ္းက်င္သူလည္းျဖစ္ပါတယ္။ နာဂတိုင္းရင္းသားေတြဟာ မတူညီတဲ့ မ်ိဳးႏြယ္စုေတြ၊ မ်ိဳးႏြယ္စုခြဲေတြနဲ႔ မိသားစု မ်ိဳးႏြယ္စုေတြဆိုၿပီး အဆင့္ဆင့္ ကြဲျပားေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာသာစကားေတြကလည္း မ်ိဳးႏြယ္စု တခုနဲ႔တခု မတူညီၾကတာ အေျမာက္အမ်ားရိွေနပါတယ္။

အခုေတာ့ ေဒသခံ လမ္းျပသူရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ လဟယ္ၿမိဳ႕အေနာက္ဘက္ အိႏၵိယနယ္စပ္အနားထိ က်ေနာ္တို႔ သြားၾကမွာပါ။ ေတာင္စဥ္အထပ္ထပ္ကုိ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ ေက်ာ္ျဖတ္ၾကရမွာပါ။

လမ္းခရီးမွာ သူ႔ရြာသူ ျပန္လာတာပါဆိုတဲ့ ခရီးသြား ေဒသခံတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ပါတယ္။ သူဟာ သံုးရက္သြားရမယ့္ ခရီးကို ေျခလ်င္ သြားေနသူ ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းခရီးဟာ သံုးရက္ေတာင္ ၾကာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ လမ္းခရီးမွာ အခုကေတာ့ ထမင္းထုပ္ ပါခဲ့တယ္ေပါ့။ ေနာက္ ဆန္ေတြလည္း ပါတယ္။ လမ္းၾကရင္ ေရာက္တဲ့ ေနရာမွာ အိပ္မယ္ေပါ့။ အိပ္ၿပီးရင္ ခ်က္စားမယ္။ ခ်က္ၿပီးရင္ မနက္ျဖန္အတြက္လည္း ထုပ္ယူမယ္ေပါ့။ တကယ္လို႔ လမ္းမွာ ရြာမေရာက္ဘဲနဲ႔ မိုးခ်ဳပ္သြားတယ္ဆိုရင္ ဒီတိုင္းပဲ အိပ္ပ်က္တာပါပဲ။ ရြာေရာက္တယ္ဆိုရင္ ရြာက သူမ်ားအိမ္မွာ ေစာင္ေတာင္းၿပီး အိပ္တယ္တဲ့။ သူ႔ေက်ာပိုးလာတာေတာ့ ေပါင္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ေလးပါတယ္။

မတ္ေစာက္တဲ့ ေတာင္ဆင္းေတာင္တက္လမ္းေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ဆိုင္ကယ္စီးကၽြမ္းက်င္ဖုိ႔လုိသလုိ က်ေနာ္တို႔ အသံုးျပဳတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြကလည္း ဒီလုိလမ္းၾကမ္းေတြမွာ သံုးတဲ့ ဆိုင္ကယ္အမ်ိဳးအစားေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလမ္းေတြမွာ ေမာင္းႏုိင္ဖုိ႔ အထူးျပဳျပင္ထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ အရပ္အေခၚေတာ့ အင္ဂ်င္ျပန္ကုိင္ထားတယ္လုိ႔ ဆိုရမွာပါ။

သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ လံုး၀မေတြ႔မိေသးပါဘူး.။ အသြားအလာနည္းတယ္ေျပာရမွာပါ။ တခါတရံ ဆိုင္ကယ္တခ်ိဳ႕ကုိ ေတြ႔တယ္။ တခါတရံ ပလိုင္းလြယ္ထားတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြကုိ ေတြ႔ပါတယ္။ ေအးျမတဲ့ရာသီဥတုေအာက္မွာ အသားက်ေနၿပီျဖစ္တဲ့ အေလ့အက်င့္တခုျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ဖိနပ္မပါပဲ လမ္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။

သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္ကေတာ့ ေပ ၅၀၀၀ ေက်ာ္အထိရိွတဲ့ ေတာင္စဥ္အထပ္ထပ္က ကန္႔လန္႔္ျဖတ္ တားဆီးေနၾကပါတယ္။ ေတာင္တစ္လံုး တက္ၿပီးတဲ့အခါ ေနာက္ထပ္ ေတာင္တစ္လံုးက အရံသင့္ ေစာင့္ႀကိဳေနၾကပါတယ္။ ေတာင္တစ္လံုးရဲ႕ ေအာက္ကုိ ဆင္းသြားတဲ့အခါ ေအးျမတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းငယ္ေတြကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ရပါတယ္။

ေကြ႔ေကာက္ေနတဲ့ ေတာင္ပတ္လမ္းေတြက ေျမသားလမ္းေတြပဲျဖစ္ၿပီး မိုးရာသီေရာက္ရင္ေတာ့ သြားလာရခက္ခဲတဲ့ေနရာေတြျဖစ္ပါတယ္။ နာဂေတာင္တန္းေဒသရဲ႕ မိုးရာသီကာလဟာ ၆ လေလာက္အထိ ရိွၿပီး အျမင့္ဆံုးမိုးေရခ်ိန္ လက္မ ၁၆၀ ေလာက္အထိေတာင္ ရြာပါတယ္။ တျခားကာလေတြမွာေတာ့ မွ်တတဲ့ရာသီဥတုရိွၿပီး ေအးျမတဲ့ ေဆာင္းရာသီကာလျဖစ္ပါတယ္။

လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲမႈက နာဂေတာင္တန္းေဒသအတြက္ေတာ့ အဓိက ျပႆနာတခုျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ေတာင္ေပၚေျခက်င္လမ္းေတြကိုသာ အားထားေနၾကပါတယ္။ ျမင့္မားတဲ့ ေတာင္သြယ္ေတြၾကားမွာ ကူးလူးသြားလာမႈ နည္းတဲ့အခါ ဘာသာစကားကြဲျပားမႈေတြကလည္း အလိုအေလွ်ာက္ ျဖစ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

နာဂ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသမွာေတာ့ ေျမသားလမ္းသာ အမ်ားစုျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္အတြင္းေဖာက္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္ လီဒိုလမ္းမႀကီးကေတာ့ နာဂေဒသ ေျမာက္ပုိင္းသားေတြ အဓိက အားထားၾကတဲ့ လမ္းမႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အိႏၵိယ - ျမန္မာနဲ႔ တရုတ္ႏုိင္ငံေတြကုိ ဆက္သြယ္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံတကာ လမ္းမႀကီးျဖစ္ပါတယ္။

တေတာင္တက္ တေတာင္ဆင္း ခရီးႏွင္လာတာ နာရီအေတာ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေတာင္တစ္လံုးဆင္းၿပီးလုိ႔ စမ္းေခ်ာင္းတခုေတြ႔တုိင္း က်ေနာ္တို႔ နားၾကပါတယ္။ အပူလြန္ေနတဲ့ ဆိုင္ကယ္စက္ေတြကုိ ေရေလာင္းေပးၾကပါတယ္။ စမ္းေရေအးေအးကုိ ျမည္းစမ္းၾကပါတယ္။

လမ္းမွာေတာ့ ရြာတစ္ခ်ိဳ႕ကုိလည္း ျဖတ္သြားရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေတြ႔သမွ် သဘာ၀ အလွေတြကုိ မွတ္တမ္းတင္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဦးတည္သြားေနၾကတဲ့ ခရီးစဥ္ကေတာ့ နာဂရြာႀကီးတရြာျဖစ္တဲ့ ေဆာ္ေလာ္ရြာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီရြာကုိေရာက္ဖုိ႔အတြက္ အိႏၵိယနယ္စပ္အနီးထိ အေရာက္သြားၾကရမွာပါ။

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ နာဂေတာင္တန္းခရီးစဥ္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ၊ အံ့ၾသစရာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနပါတယ္။ မတ္ေစာက္ျမင့္မားတဲ့ ေတာင္ပတ္လမ္းေတြေပၚမွာ စြန္႔စားၾကရတာလည္း ရိွပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္သမားေတြရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္မႈကုိလည္း ယံုၾကည္ထားၾကရပါတယ္။ အခန္႔မသင့္တဲ့အခါ ဆိုင္ကယ္တိမ္းေမွာက္သြားခဲ့ တာေတြလညး္ ႀကံဳၾကရပါတယ္။

နာဂတိုင္းရင္းသားေတြအတြက္ စားနပ္ရိကၡာဖူလံုေရးအတြက္ ေတာင္ယာသီးႏွံစိုက္ပ်ိဳးေလ့ရိွၾကပါတယ္။ အိမ္တြင္းဟင္းလ်ာအတြက္ ၾကက္၊ ၀က္၊ ႏြားနဲ႔ ႏြားေနာက္ေတြကုိလည္း ေမြးျမဴၾကပါတယ္။ အခု က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ေနရတာဟာ ႏြားေနာက္သားကုိ အေျခာက္လွန္းေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ညေနပုိင္းေရာက္ၿပီဆိုေတာ့ ဒီ ႏြားေနာက္သားေတြကုိ တစ္ညလံုး မီးဖိုၿပီး အေျခာက္ခံၾကမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ဟင္းစားလက္ေဆာင္ေတာင္ ေပးလုိက္ပါေသးတယ္။

နာဂေတာင္ေပၚေဒသမွာေတာ့ ေတာင္ယာခုတ္ရင္း အမဲလုိက္ေလ့ရိွၾကသလို တူမီးေသနတ္လုိ႔ေခၚတဲ့ အမဲလုိက္ေသနတ္ေတြကုိလည္း အသံုးျပဳေလ့ရိွၾကပါတယ္။ နာဂတိုင္းရင္းသားေတြဟာ အမဲလိုက္ျခင္းကုိ ေတာင္ယာခုတ္ရင္း အနီးအနားေဒသေတြမွာသာ သြားေလ့ရွိၿပီး စားသံုးဖုိ႔နဲ႔ ပြဲေတာ္တည္ဖုိ႔ေလာက္သာ အမဲလုိက္ၾကပါတယ္။ အမဲလုိက္ျခင္းဟာ ေယာက္က်ားေတြအတြက္ ရိုးရာအစဥ္အလာတခုျဖစ္သလို မွ်ေ၀စားသံုးၾကတဲ့ ဓေလ့လည္း ရိွေနျပန္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ခရီးစဥ္ဦးတည္ရာ ေဆာ္ေလာ္ရြာကိုေရာက္ဖုိ႔က နီးလာပါၿပီ။ အခုဆိုရင္ ဆပ္ပေလာ္လုိ႔ေခၚတဲ့ နာဂရြာေလးတစ္ရြာကုိ ေရာက္ေနပါတယ္။ ဒီရြာေလးမွာရွိတဲ့ အိမ္ေတြက ၀ါးကုိ အဓိကအသံုးျပဳၿပီး ေဆာက္ထားပါတယ္။ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကလည္း ၀ါးေတြကုိအသံုးျပဳတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

အနိမ့္အျမင့္မ်ိဳးစံု သြယ္တန္းေတြတဲ့ ေတာင္တန္းႀကီးေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့သလဲဆိုတာ က်ေတာ္တို႔ မမွတ္မိခဲ့ပါဘူး။ အနည္းဆံုးေတာင္ အေတာ္ျမင့္တဲ့ ေတာင္ ၅ လံုးေလာက္ေတာ့ ျဖတ္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

မ်က္စိတစ္ဆံုးၾကည့္လုိက္ရင္ ေတာင္တန္းေတာင္သြယ္အထပ္ထပ္၊ ေနာက္ကိုျပန္ၾကည့္ျပန္ရင္လည္း ေကြ႔ေကာက္ေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔ျဖတ္သန္းခဲ့ရာ ေတာင္ပတ္လမ္းေတြ ျမင္ေနရပါတယ္။

ေရွ႕ကုိၾကည့္လုိက္ရင္လည္း ေတာင္တန္းတစ္ခုက ကာဆီးထားျပန္ပါတယ္။ အဲဒီအရာေတြကုိပဲ က်ေနာ္တို႔ တေရြ႔ေရြ႔ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ပါၿပီ။

နာဂတိုင္းရင္းသားေတြမွာေတာ့ မ်ိဳးႏြယ္စုအလုိက္ ပြဲေတာ္အမ်ိဳးမ်ိဳးရိွၾကသလို၊ အကအမ်ိဳးမ်ိဳး သီခ်င္းအမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ရိွၾကပါတယ္။

ေဆာ္ေလာ္ရြာကုိ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာပဲ ဒီလုိ ၀ိုင္းပတ္ကခုန္ေနၾကတာကုိ က်ေနာ္တို႔ စၿပီးေတြ႔လုိက္ရတာပါ။ မီးပံုႀကီးကုိ ၀ိုင္းပတ္ထားပါတယ္။ က်စ္လစ္သန္မာတဲ့ လက္ေတြက တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ခ်ိတ္ဆက္ထားပါတယ္။ သံၿပိဳင္သီခ်င္းသီဆိုရင္ ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ ၀ိုင္းပတ္ကခုန္ၾကပါတယ္။ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္မွာ ကခုန္ၾကဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနတာလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ခ်မ္းေအးလွတဲ့ ရာသီဥတုေအာက္မွာ အခ်ိန္အၾကာႀကီး မရပ္မနား ကခုန္ၾကပါတယ္။

မၾကာခင္မွာေတာ့ ဒီရြာေလးဟာ ေမွာင္မဲတိတ္ဆိတ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒီညအတြက္ေတာ့ ေဆာ္ေလာ္ရြာမွာ က်ေနာ္တို႔ ညအိပ္ၾကပါမယ္။ ေနာက္တရက္ ေနထြက္လာခ်ိန္ေရာက္ရင္ က်ေနာ္တို႔ ပုိၿပီးေလ့လာခြင့္ရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။