ခက္ခဲဆန္းသစ္တဲ့ ပုလင္းပန္းခ်ီပညာရွင္ ညီအစ္မ ႏွစ္ဦး

.

ပုလင္းထိပ္ဝေသးေသးေလးေတြကို စုတ္တံသြင္းၿပီး ပန္းခ်ီေရးဆြဲရတာ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲမလဲ ခန္႔မွန္းမိၾကမွာပါ။ ဒီလိုပုလင္းပန္းခ်ီ ေရးဆြဲေနၾကတဲ့  မႏၱေလးၿမိဳ႕က ပုလင္းပန္းခ်ီ အႏုပညာရွင္ ညီအစ္မ ႏွစ္ဦးအေၾကာင္း မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ မသီတာညိဳေလးနဲ႔ မနီလာညိဳေလးတို႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။  သူတို႔ ပုလင္းပန္းခ်ီပညာ ဘယ္လို သင္ယူခဲ့ၾကရတယ္ သူတို႔ဘ၀ တေစ့တေစာင္းကို မသီတာညိဳေလးက အခုလို စတင္ရွင္းျပပါတယ္။

ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာမႀကီး ေဒၚေစာမြန္ျမင့္ဟာ တရုတ္ျပည္ကို ေလ့လာေရး ခရီးသြားတယ္။ အဲအခ်ိန္မွာ သူက ဒီအႏုပညာျပတိုက္မွာ ပုလင္းပန္းခ်ီကို စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့တယ္။   ေတြ႕ရွိတဲ့အခါမွာသူက ျမန္မာျပည္မွာလည္း ဒီလိုပညာရွင္ေတြ ေပၚေပါက္လာရင္ ေကာင္းမွာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့ သူက ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ ယဥ္ေက်းမႈ မဂၢဇင္းမွာ ေဆာင္းပါးေလး ေရးခဲ့တယ္။ အဲေဆာင္းပါးေလးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဖက ဖတ္ၿပီးေတာ့ သူက ဒီပုလင္းပန္းခ်ီကို တီထြင္ဖို႔အတြက္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ႀကိဳးစားခဲ့ရတာလည္း သူက ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။

၁၉၈၅ခုႏွစ္ေလာက္မွာ သူေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒီတ႐ုတ္ပန္းခ်ီဆရာႀကီးေတြက သမီးမိန္းကေလးေတြကို မသင္ေပးဘူး။ သူတို႔က လိႈ႕ဝွက္ခ်က္ထားတယ္။ ဒီပညာကို ျပန္႔ပြားသြားမွာစိုးလို႔ သားေယာက္်ားေလးေတြကိုပဲ သင္ေပးတယ္။ မိန္းကေလးေတြဆိုရင္ တိုင္းတပါးသားနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ရင္ ဒီပညာ ျပန္႔ပြားမယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲတာနဲ႔ သူက သင္မေပးဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဖကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလည္း သင္ေပးတယ္။ တပည့္ အကုန္လံုး သင္ေပးတယ္။

အစတုန္းကေတာ့ နာမည္တပ္ခြင့္ မေပးဘူး။ ေနာက္က်ေတာ့ လက္ရာေတြ ကိုယ္က ေကာင္းလာတယ္။ ႀကိဳးစားတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ႀကိဳက္ရင္ သမီးနာမည္တပ္လိုက္။ သူ႔စိတ္ႀကိဳက္ေတြ႕ရင္ နီလာညိဳေလးေပါ့ေနာ္။ အဲလိုေလး အေဖက တပ္ခြင့္ေပးတာ။ သူ႔ရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒါက အေဖ့ပုလင္းေပါ့ေနာ္။ ေအာက္မွာက သီတာညိဳေလး၊ နီလာညိဳေလး။ ဝယ္တဲ့သူက ႀကိဳက္တာဝယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တည္းက ကိုယ့္ပုလင္း သူ႔ပုလင္း ဘယ္သူ႔ပုလင္းျဖစ္ျဖစ္ ဝယ္တဲ့သူက သူႀကိဳက္တဲ့ပုလင္း ေရြးဝယ္တာ။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက အေဖကိုယ္တိုင္က သားသမီးေတြကို နာမည္ထိုးခြင့္ေပးလိုက္ၿပီဆိုကတည္းက ပုလင္းပန္းခ်ီ ေရးခြင့္ေပးလိုက္ၿပီေပါ့ေနာ္။

ငယ္ငယ္ေလးကတည ္းက ဝါသနာပါတာေပါ့။ ပုလင္းပန္းခ်ီက ခုခ်က္ခ်င္းေရးသလို ခုခ်က္ခ်င္းႀကီးလည္း မတတ္ဘူးေလ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ပန္းခ်ီဝါသနာပါလို႔ ပန္းခ်ီကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေရးတယ္။ အေဖနဲ႔လည္း အၿမဲတမ္း အလုပ္ကူရင္းကေန တြဲေနတဲ့ အခါက်ေတာ့ သူ႕ကို အလုပ္ကူရင္းနဲ႔ ကိုယ္က ပညာမ်က္စိေရွ႕မွာ သင္ေနတဲ့ အခါက်ေတာ့ အျမင္ေကာ ပါတာေပါ့။ ကိုယ္က ဝါသနာပါေတာ့ အေဖက ကိုယ္ေရွ႕မွာလုပ္ေနေတာ့ အလုပ္ကူရင္းနဲ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းကေပါ့ေနာ္။ အဲလိုပန္းခ်ီဆြဲတာကေတာ့။

ပုလင္းပန္းခ်ီပညာကို တတ္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ ပုလင္းပန္းခ်ီကို လံုးဝ ခ်က္ခ်င္းႀကီးလည္း ဆြဲလို႔ ခ်က္ခ်င္းႀကီးလည္း သင္လို႔ မရဘူးေပါ့။ အျပင္ပန္းခ်ီကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ တတ္ေျမာက္မွေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ပန္းခ်ီရဲ႕ သေဘာထားေတြ အျပင္မွာေတာ္ေတာ္ေလး တတ္မွေပါ့ေနာ္။ အျပင္မွာေတာ္ေတာ္ေလး လက္ရာေျမာက္မွလည္း အထဲမွာ လက္ရာေျမာက္မယ္။ အျပင္မွာ တအားေရးတတ္ေပမယ့္ အထဲမွာ ေရးနည္းပဲ သိမယ္။ ကိုယ္မေရးတတ္လို႔ရွိရင္ ပံုစံကလည္း မက်ဘူးေပါ့ေနာ္။ လက္ရာလည္း မေျမာက္ဘူးေပါ့။ ေနာက္ ေရးတဲ့ေနရာက်ေတာ့လည္း ပုလင္းပန္းခ်ီေရးတယ္ဆိုတာက စိတ္တည္ၿငိမ္မူလည္း ရွိတယ္ေလ။ စိတ္အာ႐ံုက ေဘးကို နည္းနည္းပ်ံ႕သြားတာနဲ႔ ေရးလို႔လဲမရဘူးေပါ့ေနာ္။ စိတ္ဓါတ္လည္း နည္းနည္းတည္ၿငိမ္ရမယ္။ အာ႐ံုစိုက္မႈေပၚမွာလည္း နည္းနည္း တည္ၿငိမ္ရမယ္။ ေရးတဲ့အခါက်ရင္လည္း ၿပီးၿပီးေရာ ေရးလို႔မရဘူး။ စိတ္ကူးထဲမွာ ဒါၿပီးရင္ ဘာေရးရမယ္ ဒီမွာစိတ္ကလည္း တည္ၿငိမ္ေနၿပီးေတာ့မွ အဲလိုေလးေရးလို႔မွ အာ႐ံုစူးစိုက္မႈလည္း ရွိမွာေပါ့ေနာ္။

ပုလင္းေရးတဲ့အခါက်ရင္လည္း ကိုယ္က ေရးမယ္ဆိုရင္ ပုလင္းအျဖဴေပၚမွာ ကိုယ္က ပုလင္းေလးေတြကိုလည္း ေရြးခ်ယ္ရေသးတာ။ မွန္ဘီလူး ခံုးခြက္ မပါတာက အစ ပုလင္းေလးက ေရးလို႔ အဆင္ေျပမလား။ အဲလိုမ်ိဳးက အစ ေရြးရတယ္။ တကယ္လို႔ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့ ပုလင္းမွာ မွန္ဘီလူးပါလာေနလို႔ ရွိရင္ ကိုယ့္က မိန္းကေလးပံု ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေရးထားတယ္။ မွန္ဘီးလူးေၾကာင့္ အျပင္မွာ မဲ့မဲ့ေလး ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ အမ်ားႀကီး အကုန္လံုးကို ဂ႐ုစိုက္ၿပီးေတာ့မွ ပုလင္းပန္းခ်ီ တစ္လံုးျဖစ္တာေပါ့ေနာ္။

ပုလင္းပန္းခ်ီပညာကို လူေတြသိဖို႔ လက္ခံလာဖို႔ အျခားပန္းခ်ီပညာရွင္မ်ားကလည္း ၀ုိင္း၀န္းကူညီ ျမွင့္တင္ေပးခဲ့တာကိုလည္း မသီတာညိဳေထြးက အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

ကိုယ္က အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာက္ဆည္မွာေလ အေဖက ေနမေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ အဲဒီေတာ့ ေက်ာက္ဆည္မွာ သြားၿပီး ေဆးကုၿပီးမွာ ပုလင္းပန္းခ်ီကို ေရးတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာ ဒုကၡေရာက္ခဲ့တာေတြ အခက္အခဲမ်ိဳးစံုရွိတယ္္။ အဲလိုျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မႏၱေလးက အႏုပညာရွင္ေတြ။ အခုဆံုးသြားၿပီ ဆရာႀကီး ဦးတိုင္းေက်ာ္ေပါ့။ ေနာက္မႏၱေလးက ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးဝင္းေမာင္၊ အခုေက်ာက္ဆစ္တန္းက ေက်ာက္ဆစ္ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးေအာင္မင္း၊ ေနာက္ၿပီးက်ေတာ့ ဆရာဦးကံခၽြန္တို႔ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲလို ပန္းခ်ီဆရာႀကီးေတြက ေနၿပီးမွ အဆက္သြယ္ေတြနဲ႔ေပါ့ေနာ္။

အစ္မတို႔ ေနခဲ့တာက ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕နယ္ မင္းစုေက်းရြာမွာ ေနခဲ့တာ။ အဲဒီမင္းစုေက်းရြာဆိုတာကလည္း အဲဒီေခတ္တုန္းက လမ္းမေကာင္းေတာ့ ဖုံတစ္ေထာင္းေထာင္းနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီအထိကိုလာၿပီးေတာ့ ဒီဆရာေတြက ဆိုင္ကယ္ေတြ ကားေတြနဲ႔ ေနမေကာင္းတာကို လာၿပီးေတာ့ ေမးတယ္။ ေမးၿပီးေတာ့ ဒီပညာကို သူတို႔ ျမွင့္တင္တာေပါ့ေနာ္။ မႏၱေလးကို ဆရာႀကီး ရသေလာက္ေရးေပးပါေပါ့။ မႏၱေလးမွာ သူတို႔ အႏုပညာနယ္ပယ္ထဲမွာ သူတို႔ ပုလင္းပန္းခ်ီဆိုတာ  ပါလာေအာင္ သူတို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဝိုင္းဝန္းၿပီး ကူညီၾကပါတယ္။

ပုလင္းပန္းခ်ီေစ်းကြက္က အဲဒီေခတ္ခါတုန္းက ငါးေထာင္ဆိုတာ ဆရာဦးဝင္းေမာင္ကေနစၿပီးေတာ့မွ ေပးခဲ့တာ။ ဝယ္မယ့္သူကို မရွိဘူး။ မယံုၾကည္ၾကလို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း စတစ္ကာ ကပ္တာလား။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း မသိဘူး ခြဲၾကည့္ၾကေပါ့ေနာ္။ အဲလိုဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာ ေစ်းကြက္ မဝင္ခဲ့ဘူး။ မဝင္ခဲ့ေတာ့ ဒီဆရာႀကီး ဦးဝင္ေမာင္ကေနၿပီးေတာ့မွ မႏၱေလးကို ဒီပညာေတြကို မင္းစုထိေအာင္လာၿပီး ဒီပညာေတြကို ပုလင္းေတြကို သူကေနၿပီးေတာ့မွ သူကိုယ္တိုင္ဝယ္ သူကိုယ္တိုင္ပဲ ျပပြဲေတြ တင္ေပးတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ျမွင့္တင္ေပးခဲ့တာေပါ့။ မႏၱေလးက ပန္းခ်ၤီပညာရွင္ေတြ အႏုပညာရွင္ေတြ အကုန္လံုးနဲ႔ ဒီမွာ လာၿပီးေတာ့မွ ကူညီမႈနဲ႔ေပါ့ေနာ္။

ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕နယ္မွာၾကေတာ့  အေဒၚရွိတယ္။ သူရွိတဲ့ေနရာကို ေျပာင္းသြားတယ္။ ေျပာင္းသြားတဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဲဒီရြာက ေတာင္သူေတြပဲ လုပ္ၾကတာေလ။ ကိုယ္ကၾကေတာ့ အႏုပညာလုပ္ငန္းနဲ႔ လုပ္ကိုင္စားတဲ့သူေတြက အဲဒီေနရာကို ေရြ႕သြားတဲ့အခါၾကေတာ့ အႏုပညာလုပ္ငန္းမရွိတဲ့ အခါၾကေတာ့ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ၾကားထဲကေန ဒီပညာကို ေရးၿပီးေတာ့ ပုလင္းေလးေတြကို မႏၱေလးမွာ လာေရာင္း ေရာင္းၿပီးေတာ့မွ ကုိယ့္ရဲ႕စီးပြားေရးကို အဲလုိပဲ လုပ္ခဲ့ရတာေပါ့ေနာ္။

ေစ်းကြက္ေလး ရွာၿပီးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အမ်ားႀကီးပဲ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အခက္ခဲေတြ ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ရွိေနေန ကိုယ့္အေဖရဲ႕ သားသမီး ပီသေအာင္လို႔ေပါ့ေနာ္။ ကို္ယ္ကလည္း နဂိုကတည္းက ဝါသနာလည္းပါတယ္။ ကိုယ့္အေဖ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ပင္ပင္ပန္းပန္းရွာခဲ့တဲ့ ပညာ ဒီပညာက ႏိုင္ငံဂုဏ္ကိုလည္း ေဆာင္တယ္။ ဒီပညာကိုလည္း အဲေတာ့ အေဖမရွိတာနဲ႔ ဒီပညာေပ်ာက္သြားမွာလည္း စိုးတဲ့အတြက္ ေနာက္ကိုယ္ကလည္း ဝါသနာပါတယ္။ ပါတဲ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ္ကလည္း ဒီဟာကို ေရးရမွာ ေပ်ာ္တယ္။ ကိုယ္က စီးပြားေရးမေကာငး္လို႔သာ ဒီပုလင္းေလးေတြကို ေရာင္းလိုက္ရေပမယ့္ ဒီေရာင္းလိုက္ရတဲ့ ပုလင္းေတြက ပုလင္းတစ္လံုးေရာင္းလိုက္ရင္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ခံစားရတယ္ေပါ့ေနာ္။ ႏွေျမာတာေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္လက္ရာေလး ပါသြားတယ္ဆိုေတာ့ အဲလိုမ်ိဳးေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ အဲေတာ့ ကိုယ္က ဝါသနာလည္းပါတယ္။ ေနာက္ဒီ ပညာကိုလည္း ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာ စိုးရိမ္တယ္ေပါ့ေနာ္။

အေဖမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပပြဲေတြ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္း ပန္းခ်ီဆရာေတြ ဆရာမေလးေတြနဲ႔ အကုန္စုၿပီးေတာ့ လက္ရာစံုျပပြဲေလးေတြေပါ့ အရင္တုန္းကလည္း အဲလို လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ။ အဲဒီလိုျပပြဲေလးေတြေတာ့ လုပ္ဖို႔ အစီစဥ္ရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ ေရးထားလိုက္ရင္း ကုန္သြားလိုက္ရင္းနဲ႔ မနည္းစုစုေနရတယ္။