ခေယာင္းလမ္းအလြန္က အမ်ိဳးသမီး ေဒသႏၱရအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးမ်ား

.

ပညာတတ္တစ္ေယာက္လို႔ဆုိရေလာက္ေအာင္ အတန္းပညာ ျမင့္ျမင့္မား တက္ေရာက္ခဲ့ဖူးသူလည္း မဟုတ္၊ ေငြေၾကးခ်မ္းသာသူလည္း မဟုတ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို ေဒသႏၱရ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးက မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလုို႔ ေတြးေကာင္း ေတြးေနၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ တနသၤာရီတိုင္းေဒသႀကီး ထားဝယ္ၿမိဳ႕နယ္ ညွင္းေမာ္ရြာက ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳစန္းကေတာ့ ဒီအေတြးေတြကို ႐ိုက္ခ်ိဳးပစ္လိုက္ပါၿပီ။ ညွင္းေမာ္ေက်းရြာအုပ္စု အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳစန္းက  အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္နဲ႔အလုပ္ကို အခုလို စတင္ရွင္းျပပါတယ္။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးေကာင္းတစ္ေယာက္ဆိုရင္ ကိုယ့္ရပ္ရြာ ကိုယ့္လူထု ကိုယ့္အသိုင္းဝိုင္းထဲက လူေတြက ဘယ္လိုေနထိုင္သလဲ၊ ဘယ္လို စားေသာက္ေနသလဲ ၊ ဘယ္ေလာက္ထိ အနစ္နာခံေနရသလဲ ဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ဆင္းၿပီးေတာ့ ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ ခံုေပၚမွာထိုင္ၿပီးေတာ့ နင္တို႔ သြားၾကည့္လာခဲ့ ငါ့ကုိတင္ျပ ဆိုတာမ်ိဳး ကၽြန္မ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ကၽြန္မ လိုခ်င္တာကေတာ့ တိတိက်က်ေပါ့၊ ကိုယ့္မ်က္စိနဲ႔ ျမင္တာထက္ကေတာ့ ဘာမွ တိတိက်က် ေျပာလို႔မရႏိုင္ဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆင္းၿပီးေတာ့ ကြင္းဆင္းၿပီး ေလ့လာေစခ်င္တယ္။   ေသေသခ်ာခ်ာလိုက္ၿပီးေတာ့ ၾကည့္သင့္တယ္လို႔ ကၽြန္မ အဲလိုလူမ်ိဳးကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးေကာင္းလို႔ ကၽြန္မ သတ္မွတ္ပါတယ္ရွင့္။

အဲတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မ ႐ိုး႐ိုး သာမန္လူတစ္ေယာက္ေပ့ါ့ေနာ္။ ကၽြန္မတို႔ရြာမွာ အဲဒီလိုမ်ိဳးေရနံခ်က္စက္႐ံုလုပ္မယ္ဆိုတာနဲ႔ အသက္ႀကီးပိုင္းေတြကဆို ေသတဲ့သူကေသတယ္။ ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့သူက   ေနမေကာင္းျဖစ္တယ္။ အရမ္းစိတ္ထိခိုက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္ဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း ေရွ႕ထြက္ရဲတဲ့သူ သတၱိရွိတဲ့သူလည္း မရွိခဲ့ဘူး။ ေရွ႕မထြက္ရဲၾကဘူး။ အဲလိုေနလို႔ကေတာ့ ငါတို႔က မ်ိဳးျပဳတ္သြားလိမ့္မယ္ေပါ့။ အဲေတာ့ ကၽြန္မ မားမားမတ္မတ္ ေရွ႕ကိုထြက္သြားတယ္။ တိုက္ထုတ္မွပဲ ရေတာ့မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ တိုက္ရျခင္းျဖစ္တာေပါ့ေနာ္။

ကၽြန္မ ပညာအရည္ခ်င္းကေတာ့ ေလးတန္း ငါးတန္းေပါ့ေနာ္။ ပညာအရည္အခ်င္းကေတာ့ အဲေလာက္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက မိသားစုထဲက အႀကီးဆံုးဆိုေတာ့ ကၽြန္မ ဦးစီးၿပီးေတာ့ ယိုးဒယားမွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ရတယ္။ ယိုးဒယားၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္မ မေလးရွားထိ အလုပ္ဆက္လုပ္ရတာေပါ့ေနာ္။ အဲမွာ မိဘအတြက္ ကိုယ့္ေမာင္ႏွမေတြ အတြက္ဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ပညာေရးေတြ ၾကည့္႐ႈရတာေလ။

ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳစန္းရဲ႕လုပ္ရည္ကိုင္ရည္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေက်းရြာသူတစ္ဦးကလည္း သူ႔ကိုအားက်တဲ့အေၾကာင္း သူနဲ႔တြဲၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့အေၾကာင္း အခုလို ရွင္းျပပါေသးတယ္။

ကၽြန္မ အားႀကိဳးမာန္တက္ မခ်ိဳစန္းတို႔နဲ႔ သြားလုပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္မေယာက္်ားက ကၽြန္မကို တားတာေပါ့။ မႏြဲ႕ေရ အဲအလုပ္က နင္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့။ တစ္ရြာလံုး နင္တစ္ေယာက္တည္း အဲလို ျဖစ္လို႔မရဘူးေပါ့။ ကၽြန္မကေျပာတယ္ အဲအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မမွာ ေယာက္်ားလည္းမရွိဘူး။ ေဆြမ်ိဳးလည္းမ ရွိဘူးေပါ့။ ကၽြန္မ ရဝက ဝင္မယ့္အရာ ကၽြန္မ ေသခ်င္ေသပါေစေပါ့။ ကၽြန္မ အဲလို ကၽြန္မ ခ်တယ္။ မခ်ိဳစန္း လည္း အခု ရပ္ရြာလူႀကီးမင္း ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဓမၼစကူးေတြ ရပ္ရြာမွာ လမ္းေတြ ေနာက္ၿပီးေတာ့ က်န္းမာေရးေတြ ကူညီေစာင့္ေရွာက္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳစန္းဟာ ေက်းရြာလူထုဆႏၵနဲ႔ ေက်းရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးျဖစ္လာတဲ့အေၾကာင္း ေဒၚခ်ိဳခိ်ဳစန္းကပဲ ေျပာျပပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ကို ရြာကလူေတြက သိတယ္ေလ။ ကၽြန္မက ရဲရင့္တယ္။ ျပတ္သားတယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္လုပ္တတ္တယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ေရွ႕မွာလဲ အလုပ္ေတြ က အၿမဲတမ္း လုပ္မိတယ္။ ဒီလိုအလုပ္မ်ိဳးေတြက ပရဟိတေတြနဲ႔ အားလံုးက ဒြန္တြဲေနတာေပါ့ေနာ္။ လိုအပ္တဲ့ဟာေတြက ဘယ္လမ္းကျဖစ္ျဖစ္ အေပါက္ဖာေပးတတ္တဲ့ အက်င့္ ေတြ ရွိတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ရြာ ျပႆနာျဖစ္ေတာ့မယ့္ ဆဲဆဲမွာ လက္လွမ္းမီသြားတာ ေပါ့ေနာ္။ အဲမွာ ရြာကေနၿပီးေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးအျဖစ္ကို မဲဆႏၵနဲ႔ ေရြးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ မဲေရြးၿပီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္မ အႀကီးဆံု စိန္ေခၚမႈနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။  ဘယ္လိုစိန္ေခၚလိုက္သလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး မျဖစ္သင့္ဘူး။ လမ္းေဘးမွာ ေစ်းေရာင္းေနတဲ့အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး မျဖစ္သင့္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံမရွိဘူး။ သူတို႔နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ကၽြန္မကို ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားဖူးတဲ့လူမို႔႔႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး မလုပ္သင့္ဘူးဆိုတာတို႔။ ကၽြန္မကို အဲသလိုမ်ိဳးေတြ စိန္ေခၚတာေပါ့။

ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ကိုက အၿမဲတမ္း ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ခ်မ္းသာခ်င္တဲ့ ေဇာေတြ မရွိဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းကို မၾကည့္ဘူး ကိုယ့္ေနာက္က လူကို အၿမဲတမ္းၾကည့္တယ္။ အခုဆိုရင္ေတာ့ အရင္ကေတာ့ ကိုယ့္ေနာက္ကလူ ကိုယ့္ရဲ႕ မိသားစုကို ၾကည့္တာေပါ့။ အခုလက္ရွိကေတာ့ ကိုယ့္ေနာက္က ကိုယ့္ရဲ႕ တစ္ရြာလံုးကို ၾကည့္ရတာေပါ့။ တစ္ရြာလံုးရဲ႕ စိတ္ဆင္းရဲမႈက ကိုယ္ေတြက ခံစားလို႔ရတယ္ေလ။

တစ္ခ်ိဳ႕ အမ်ိဳးသမီးေတြက ေတာ္ေတာ္ အႏွိမ္ခံရတာေတြ ရွိတယ္ေနာ္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ အမ်ိဳးသမီးေတြက အရမ္းကို ႏွိပ္စက္ခံရတာေတြ ရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အိမ္မွာဆို အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ အမ်ိဳးသားဆို အမ်ိဳးသားကို ဦးစားေပးတာ ရွိတယ္။ ေက်ာင္းတက္တာကအစ အစားအေသာက္ကအစ အဝတ္အစားကအစ အကုန္လံုးေပါ့။ နင္က မိန္းကေလးမို႔လို႔ ငါသမီးက မိန္းကေလးမို႔လို႔ ၆တန္း ၇တန္း ေတာ္ၿပီေပါ့။ နင့္အစ္ကိုႀကီးက အလုပ္လုပ္ေကၽြးရမွာ အဲတာ နင့္အစ္ကိုႀကီးအတြက္ ဦးစားေပးလိုက္ပါ။ အစားအေသာက္ေတြကအစ နင့္အစ္ကိုႀကီးက ေက်ာင္းတက္ေနရတာ ပင္ပန္းလို႔ သမီးက အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္ရတာဆုိေတာ့ အဆင္ေျပတာေလးနဲ႔စား ေယာက္်ားေလးဆိုၿပီးေတာ့ ဦးစားေပးတာ ရွိတာေပါ့ေနာ္။ ပညာေရးမွာလည္း ဒီအတိုင္းပဲေလ။

အခုဆိုရင္ၾကည့္အံုး အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီး အမွတ္ေတြကအစ ကြာဟသြားတာေလ။ ကၽြန္မ အဲလိုမ်ိဳး မ ျဖစ္ေစခ်င္တာေပါ့။ ဘယ္အရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တန္းတူျဖစ္ေစခ်င္တာ။ အမ်ိဳးသမီးလည္း သက္တစ္ေခ်ာင္းပဲ အမ်ိဳးသားလည္း သက္တစ္ေခ်ာင္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီႏွစ္ခုကို ေပါင္းစပ္ၿပီးေတာ့ တန္းတူညီတူ ျဖစ္ေစခ်င္တာ ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ထဲက ဆႏၵေပါ့။

ဧရာ၀တီတိုင္းေဒသႀကီး၊ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕နယ္ ဓါးျမေခ်ာင္းေက်းရြာအုပ္စုက ေက်းရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေဒၚ၀င္း၀င္းသန္းကလည္း ဘ၀တူ အျခား အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးအမ်ိဳးသမီးေတြကို အခုလိုပဲ အမွာစကားေျပာပါတယ္။

ေက်းရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး လုပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို အစ္မအေနနဲ႔ ေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အရည္ခ်င္းရွိေအာင္ႀကိဳးစားပါ။ ျပည္သူလူထုေပၚမွာ တကယ္ေစတနာထားပါ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့လည္း ႏိုင္ငံေရးကိုလည္း စိတ္ဝင္စားပါ။ လူမႈေရးလုပ္ခ်င္ရင္ ႏိုင္ငံေရးရွိမွ လူမႈေရးလုပ္လို႔ရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ရဲရဲဝင့္ဝင့္နဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ငါတို႔ ဒီတာဝန္ေတြကို ယူႏိုင္တယ္။ အဲလိုမ်ိဳးပဲ စိတ္ဓာတ္ကိုေတြးၿပီးေတာ့ ရဲရဲဝင့္ဝင့္နဲ႔လုပ္ပါ။ ျဖစ္ပါတယ္။ အစ္မကေတာ့ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ လုပ္ပါလို႔လဲ တိုက္တြန္းပါတယ္။

ေနာက္တခါ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး ပခုကၠဴၿမိဳ႕နယ္ အမွတ္ ၆ ရပ္ကြက္ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေဒၚ၀င္း၀င္းခက္ကလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြေရွ႕တန္းထြက္ အလုပ္လုပ္လာတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အခုလို ဖြင့္ဟေျပာဆိုပါတယ္။

 တကယ္တမ္းေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အေပၚမွာေပါ့ေနာ္။ ႏိုင္ငံေတာ္နဲ႔ ကိုယ့္ရပ္ရြာ အေပၚမွာေပါ့။ စိတ္ေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔သာ လုပ္မယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ ေကာင္းပါတယ္။ က်ား မ ခြဲျခားတဲ့စနစ္ဆိုတာလည္း သိပ္မရွိေတာ့ဘူးေလ။  မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ တကယ္တမ္း က်ား၊မ တန္းတူတာ ပါလာမယ္ဆိုရင္ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ပံုရိပ္လည္း အင္မတန္ လွပသြားမွာပါ။

ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္ ေရႊေတာင္ၾကား ၂ ရပ္ကြက္က ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေဒၚျမတ္စုခိုင္ကလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြ စံျပအေနနဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကဖို႔ ေျပာဆိုထားပါတယ္။

အစ္မအေနနဲ႔ အခုအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး အျဖစ္ ပါဝင္လာခဲ့ၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ္လည္းစံနမူနာျပ လုပ္ေပးေနတယ္။ အဲတာကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ သူတို႔လည္း ငါတို႔လည္း လုပ္ႏိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးထည့္ၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကည့္ၾကပါ။ ႀကိဳးစားၾကပါ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေနရာဆိုတာ ရလာမွာပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး ဒလၿမိဳ႕နယ္ ၿမိဳ႕မရပ္ကြက္က ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေဒၚသီတာ၀င္းကလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြ ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္အထိ အလုပ္လုပ္ၾကဖို႔ အခုလို တိုက္တြန္းပါတယ္။

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ အိမ္အလုပ္လုပ္ရင္း ဟင္းခ်က္ ဘာခ်က္နဲ႔ပဲ အခ်ိန္မကုန္ဘဲနဲ႔ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ရပ္ကြက္ျပည္သူေတြရဲ႕ အက်ိဳး၊ ၿမိဳ႕နယ္ေတြရဲ႕ အက်ိဳး ၿပီးေတာ့ ဒီႏိုင္ငံေတာ္အထိ အဆင့္ဆင့္ ပါဝင္ၿပီးေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ ပါဝင္လာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ အားလံုးအတြက္ ႏိုင္ငံအတြက္လည္း အက်ိဳးရွိမယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ၿမိဳ႕နယ္ ကိုယ့္ရဲ႕ ရပ္ရြာအတြက္လည္း အက်ိဳးရွိမယ္လို႔ အစ္မကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း ပါဝင္လာႏုိင္ပါေစလို႔ အစ္မကေတာ့ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။