ရိုးရာျမန္မာမုန္႔မ်ိဳးစံုလုပ္ငန္းနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈရရွိလာေနသူ မေရႊရည္ၿဖိဳး

.

မေရႊရည္ၿဖိဳးက ျမန္မာ့႐ိုးရာ မုန္႔မ်ိဳးစံုကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ၿပီး ျပဳလုပ္ေရာင္းခ်ေပးေနသူ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ပါ။ အလွကုန္ ကုမဏီေလာကမွာ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းတစ္ခုအျဖစ္ မိမိနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ၿပီးသား ျမန္မာမုန္႔လုပ္ငန္းကို  တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ စတင္လုပ္ကိုင္ခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ရိုးရာမုန္႔လုပ္ငန္းကို ျပန္လည္ေဖၚထုတ္ေရာင္းခ်ဖို႔ အစျပဳခဲ့ပံုကို မေရႊရည္ၿဖိဳးက အခုလိုေျပာျပပါတယ္။

အစ္မက ကုမၸဏီအလုပ္ကထြက္ၿပီးေတာ့ ကိုုယ္ပိုင္စီးပြားေရးတစ္ခုလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာစလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ ကိုယ္က စဥ္းစားတာေပါ့။ ျမန္မာမုန္႔ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရွားပါးလာတယ္ေပါ့ေနာ္။ ျမန္မာမုန္႔စားတဲ့သူေတြလည္း ရွားလာသလို သိတဲ့သူေတြလည္း ရွားလာတယ္။ ေစ်းကြက္ကလည္း မရွိဘူးေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ဒါေလးကို စမ္းၾကည့္ရင္ေကာင္းမလား ဘာေၾကာင့္မလုပ္ၾကတာလဲေပါ့။ စဥ္းစားလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ စမ္းၾကည့္ရင္ေကာင္းမလားဆိုၿပီးေတာ့ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ အေမနဲ႔ အရင္တိုင္ပင္တယ္။ အေမ့ရဲ႕ မုန္႔ေလးေတြကို အစ္မက ပါကင္ေလးေတြနဲ႔ လုပ္ၿပီးေတာ့ အရင္ဆံုး စၿပီးေတာ့ အေမ့ကုမၸဏီမွာ ျဖန္႔ၾကည့္တယ္။ ျဖန္႔ၾကည့္တဲ့ အေနထားမွာ အဆင္မေျပဘူး။

 ျမန္မာမုန္႔ရဲ႕ အဓိက အားနည္းခ်က္က ၾကာရွည္မခံဘူး။ ဒါေပမယ့္ စမ္းၾကည့္မယ္ သူမ်ား မလုပ္တာ လုပ္မွပဲ ဒီအလုပ္တစ္ခုက အဆင္ေျပမယ္ေပါ့ေနာ္။ ပံုမွန္ဆိုရင္ ျမန္မာမုန္႔ေတြက ေစ်းထဲမွာပဲ ရတာမ်ားတယ္။ ဒီလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးေတြမွာဆုိရင္ ပံုမွန္ေန႔စဥ္ မနက္စာစားရင္ ဒါကို စဥ္းစားလိုက္တယ္။ စဥ္းစားလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လက္ဘက္ရည္နဲ႔မ်ားေသာအားျဖင့္ ပါလာတာ အီၾကာေကြး ဒါေလးေတြပဲ စားေနၾကတာ ျမင္တယ္။ ဒါကို အလြယ္တကူ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ စားမယ္ဆိုရင္ အဆင္မ်ား ပိုေျပႏိုင္မလားဆိုၿပီးေတာ့ ကိုယ္ကေနစၿပီးေတာ့ Marketing  စဆင္းၾကည့္တယ္။

ဆင္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ အစ္မတို႔ စန္က်ဳရီဆိုတဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလး ေပါ့ ေက်ာက္ကုန္းထိပ္မွာ ရွိတယ္။ အဲမွာစၿပီး ဆင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီပုိင္ရွင္ကေနၿပီးေတာ့ ျမန္မာမုန္႔ကိုတဲ့ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ လုပ္ႏိုင္လဲေပါ့။ သူတို႔ဆို ဒါဝမ္းသာတယ္ေပါ့။ ဒီမုန္႔ကို စားခ်င္လို႔ရွိရင္ သီးသီးသန္႔သန္႔ သြားစားရတယ္ေပါ့။ သမီးလုပ္မယ္ဆိုရင္ သီးသီးသန္႔သန္႔ ဒီလုိ ပါကင္ဗူးေတြနဲ႔ မလုပ္ဘဲနဲ႔ ေကာင္တာေလးနဲ႔ လုပ္ၾကည့္ပါလားဆိုၿပီးေတာ့ အႀကံေပးတာနဲ႔ အဲမွာစၿပီးေတာ့ ျမန္မာမုန္႔ကိုစလုပ္ခဲ့တာေပါ့ေနာ္။

မိမိကိုုယ္ပိုင္ဆိုင္ခန္း မဖြင့္ႏိုင္ေသးခင္မွာေတာ့ အနီးနား လက္ဘက္ရည္ဆိုင္နားမွာ သြားေရာက္တင္သြင္းေရာင္းခ်ရာကေန ဒီလုပ္ငန္းကို တင့္တင့္ျမန္မာမုန္႔ဆိုင္က အစျပဳခဲ့ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာလည္း ေရာင္းခ်ေနတာေတြဟာ ၇ဆိုင္ရွိၿပီးျဖစ္သလို ပင္ရင္းဆိုင္အျဖစ္လည္း ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ မေရႊရည္ၿဖိဳးရဲ႕ ျမန္မာမုန္႔ဆုိင္မွာ က်န္းမာေရးနဲ႔ညီညြတ္ေအာင္ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ျမန္မာမုန္႔အမ်ိဳးအစား ၃၀ ေလာက္ကိုလည္း ဆိုင္တင္ေရာင္းခ်ႏိုင္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။

အလွဴအတန္းေတြ လုပ္ၾကတာမ်ားတယ္။ ျမန္မာေတြကေလ။ အဲအခ်ိန္မွာ အခ်ိဳပြဲေအာ္ဒါမွာၾကတာ မ်ားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပင္ရင္းဆိုင္ကို လိုက္ရွာတာေပါ့။ တင့္တင့္ပင္ရင္းဆိုင္ ဘယ္နားမွာ မွာလို႔ရမလဲ ဘယ္ကိုလိုက္ရွာရမလဲဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ အစ္မကေန ပင္ရင္းဆိုင္လည္း ဖြင့္္ဖို႔ကို အဲမွာ အိုင္ဒီယာေလးတစ္ခု ရခဲ့တယ္။ စစဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းကေတာ့ အေတာ္အခက္အခဲျဖစ္တာေပါ့။ ျမန္မာမုန္႔ရဲ႕ ေစ်းအေနထားနဲ႔ ကိုုယ္ကုန္တဲ့ ကုန္က်စရိတ္က ကာမိပါ့မလားဆိုတဲ့ ဟာမ်ိဳးေလး ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္က တကယ့္တကယ္ကေတာ့ ဆိုင္စဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ဘယ္ေလာက္မွေတာ့ မၾကာဘူး ဒီေဖ့ဘုတ္က အက်ိဳးေက်းဇူးနဲ႔ ျမန္မာမုန္႔ကို အကုန္သီးသန္႔ရႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ဟာနဲ႔ သိသြားၾကၿပီးေတာ့ အခုအေနထားက်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး လူသိလာၿပီးေတာ့ ဒီျမန္မာမုန္႔ကို ဒီမွာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလာစားတာ ေတြ႕ရပါတယ္ရွင့္။

မိခင္ရဲ႕ အမည္ ေဒၚတင့္တင့္ကို အစြဲျပဳၿပီး တင့္တင့္ျမန္မာမုန္႔မ်ိဳးစံု ဆိုင္ရယ္လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ ဒီဆိုင္ေလးမွာ အခုဆိုရင္ ဝန္ထမ္း ၈ေယာက္ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေျခအေနကိုလည္း မေရႊရည္ၿဖိဳးက ဆက္ၿပီး ရွင္းျပပါတယ္။

အဓိက အစ္မ မုန္႔က က်န္းမာေရး အတြက္လည္း ရည္ရြယ္ထားတယ္။ ျမန္မာမုန္႔ကို အဓိက ဘာလဲဆိုေတာ့ ဒီေဆးသၾကား၊ ဆိုးေဆး၊ တာရွည္ခံေဆးေတြ ဘာမွ မသံုးဘဲနဲ႔ လုပ္ထားတယ္ေပါ့။ ဒီလို က်န္းမာေရး ႐ႈေထာင့္ကို ယူထားတယ္။ ယူထားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ လာစားတဲ့သူေတြကလည္း အရသာကို ႀကိဳက္ၾကတယ္။ အဲေတာ့ ေစ်းႏႈန္း ျပႆနာေလးေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ရွိတာေပါ့ေနာ္။

လက္ရွိမွာေတာ့ မုန္႔ျပဳလုပ္တဲ့အပိုင္းကို မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚတင့္တင့္က တာဝန္ယူၿပီး မုန္႔ေတြရဲ႕ အရည္အေသြးနဲ႔ သန္႔ရွင္းသန္႔ရပ္မႈအပိုင္း ဆုိင္ကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မႈအပိုင္းနဲ႔့ ဝန္ေဆာင္မႈ အပိုင္းေတြကုိေတာ့ သူမက တာဝန္ယူလ်က္ရွိပါတယ္။

မုန္႔လုပ္တဲ့ တာဝန္ယူတဲ့ အပိုင္းမွာေတာ့ ပထမက အေမက မုန္႔လုပ္တယ္။ အစ္မက ေရာင္းတဲ့ ဘက္မွာပဲ သြားတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲေနာက္ပိုင္းမွာ ဆိုင္ခြဲေတြလည္း မ်ားလာတယ္။ ဆိုင္ခြဲေတြကလည္း ရွိလာတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ပင္ရင္းဆိုင္မွာလည္း မုန္႔အစံုခင္းလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အစ္မတို႔က အေမတစ္ေယာက္တည္း မရေတာ့ဘူး။ ဝန္ထမ္းေတြ ခန္႔ထားတယ္။ အစ္မကိုယ္တိုင္ကိုယ္က ဒီ သင္တန္းတက္လိုက္ရတယ္ေပါ့။ အစ္မကိုယ္တိုင္ကလည္း အေမလုပ္တတ္သလို ပံုမွန္ လုပ္တယ္။ လုပ္ရာကေန သင္တန္းတက္တယ္။ သင္တန္းတက္ၿပီးေတာ့ Creation  လုပ္ထားတဲ့ မုန္႔ေလးေတြလည္း ရွိတယ္ေပါ့။ အခုပင္ရင္းဆိုင္ဖြင့္တဲ့ အေနထားမွာ အစ္မ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အပိုင္းကိုပဲ သြားၿပီးေတာ့ မုန္႔လုပ္တဲ့ အပိုင္းမွာ အေမကေန ဦးစီးေပးၿပီးေတာ့ ဝန္ထမ္း (၈)ေယာက္နဲ႔ အစ္မတို႔ Run ေနပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတေလ ဝန္ထမ္းေတြ ခြင့္ယူသြားတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာ့ သူမကိုယ္တိုင္ပဲ စားပြဲထိုး သူမကိုယ္တိုင္ပဲ ေအာ္ဒါလက္ခံသူ တစ္ခါတရံလည္း သူမကိုယ္တိုင္ပဲ သန္႔ရွင္းေရးကအစ ေဆာင္ရြက္ၿပီး ျမန္မာမုန္႔ေလးေတြကို ေရာင္းခ်ေပးေနပါတယ္။ ဒါအျပင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ရွိတဲ့ ဆိုင္ခြဲေလးေတြကို သြားေရာက္ စီမံကြပ္ကဲရတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း သူမရဲ႕ ေန႔စဥ္လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြထဲမွာ ပါဝင္ေနပါတယ္။ ဒီလို အလုပ္အေတြ႕အႀကံဳတခ်ိဳ႕ကိုိလည္း မေရႊရည္ၿဖိဳးက ရွင္းျပပါတယ္။

ဒီလက္ဘက္ရည္ဆု္ိင္ေတြမွာစၿပီး ေရာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း အစ္မကေတာ့ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အရင္ေရာင္းတာ။ ေရာင္းၿပီးေတာ့မွ ဝန္ထမ္းနဲ႔ လြဲတယ္။ ဝန္ထမ္းကို သင္တယ္။ မုန္႔ထုတ္ပိုးပံုကအစ ဝန္ေဆာင္မႈကအစေပါ့ေနာ္။ သင္ေပးၿပီးေတာ့မွ တစ္ေယာက္ခ်င္းလႊဲလႊဲၿပီးေတာ့ ထားခဲ့တယ္ေပါ့ေနာ္။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာဆိုရင္လည္း Customer  ေတြရဲ႕ feedback  ကိုၾကားခဲ့ရတယ္။ လာၾကတဲ့ အထဲမွာ အဘိုးအဘြားေတြလည္း ပါတယ္။ ကေလးေလးေတြလည္း ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ အဂၤလိပ္ေက်ာင္းက ကေလးေတြပါ မိဘေတြက ေခၚလာၿပီးေတာ့ ဒါ ဗမာမုန္႔ေတြဟာ ဒီမုန္႔ေတြ အမ်ိဳးအစားေတြ ဒီနာမည္ေတြဆိုတာ တကူးတက တစ္သီးတစ္သန္႔ လာျပတယ္။ လာဝယ္စားတယ္။ စားဖူးေအာင္ ေကၽြးတဲ့ မိဘေတြလည္း ပါလာတယ္ေပါ့။ အဲဒီအတိုင္းတာေလးေတြ feedback ေလးေတြ ရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မ္ို႔လို႔ ကိုုယ္လုပ္ရက်ိဳးနပ္တယ္ေပါ့။

ငယ္စဥ္ကတည္းက အမ်ိဳးသမီးလုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ မေရႊရည္ၿဖိဳးဟာ ဆယ္တန္းေအာင္ ၿပီးခ်ိန္ကတည္းက save and  marketing အပိုင္းမွာ အလုပ္စတင္ဝင္ခဲ့ၿပီး အေဝးသင္န႔ဲ စီးပြားေရး ဘြဲ႔ကို အရယူခဲ့သူပါ။ အလွကုန္ ကုမဏီမ်ားမွာ save promontory ဘဝကေန brand manager ဘဝကို တစ္ဆင့္ၿပီး တစ္ဆင့္တက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္လည္း သူမဟာ မိမိငယ္စဥ္ဘဝကတည္းက ေတာင့္တခဲ့တဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ဘဝကိုေရာက္ေအာင္ က်ိဳးစားဖို႔ကိုေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့မေနခဲ့ပါဘူး။

အဓိက လုပ္ငန္းရွင္ ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ရည္ရြယ္ခ်က္က အဲဒီရည္ရြယ္ခ်က္က အခု ဒီႀကီးလာတဲ့အပိုင္းမွာၾကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက စိတ္ကူးက စူပါမားကက္ ပိုင္ရွင္တို႔ အဲလုိပံုစံမ်ိဳး ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အစ္မမွာ background အေနနဲ႔ၾကေတာ့ အစ္မက ကိုယ့္ထူးကိုယ္ခၽြန္ၿပီးေတာ့ ဒီဘဝ ရပ္တည္လာတာေပါ့။ ရပ္တည္လာတဲ့ အပိုင္းမွာလည္း ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုမၸဏီအလုပ္ကို ဝင္လုပ္တယ္။ ကုမၸဏီအလုပ္မွာလည္း save and  marketing ပိုင္းကို ယူခဲ့တာေပါ့ေနာ္။ အစ္မက save promontory ဘဝကေန brand manager ဘဝကို အဆင့္ဆင့္ တက္ခဲ့တယ္ေပါ့ေနာ္။ တက္ခ့ဲၿပီးေတာ့ အဲဒီမွာ အေတြ႕အႀကံဳက အမ်ားႀကီးပိုရခဲ့တယ္။ ဘာအေတြ႕အႀကံဳလဲဆိုေတာ့ အခုနက save and  marketing အဲအေတြ႕အႀကံဳေတြကေတာ့   ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ေနာက္ management အပိုင္းေပါ့။ အဲဒီအပိုင္းေတြက အစ္မက သင္တန္းတက္စရာ မလိုဘဲနဲ႔ကိုုယ္ စာေတြ႕မဟုတ္ဘူး လက္ေတြ႕ရခဲ့တာေပါ့။ အဲလက္ေတြ႕ရခဲ့တာကို ကိုယ္က Product   တစ္ခုအေနနဲ႔ ဘာလုပ္မလဲ စဥ္းစားတာေပါ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီအေတြ႕အႀကံဳကို Product  နဲ႔ ေပါင္းလိုက္တယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ေတာ့ ကုိယ္လုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲဲ႔ေပါ့။

ေနာက္တစ္ခုက အစ္မတို႔မွာက အရင္းအႏွီး ဒါလုပ္ငန္းရွင္ျဖစ္မယ္ဆိုတာလည္း ပံုမွန္ဆို အရင္းအႏွီးလိုတယ္ေလ။ အရင္းအႏွီးလိုတဲ့ အတိုင္းအတာမွာလဲ အစ္မတို႔ အတိုင္းအတာက ကုမၸဏီလုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈဆိုတာ လက္ထဲမွာ မရွိဘူး။ အဲအတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ လုပ္ငန္းေသးေသးေလးကို ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ေသးေသးေလးကေနစရမယ္ေပါ့။ ကိုယ့္လက္ရွိမွာ ဆိုလို႔ရွိရင္ လက္ရွိဝင္ေငြနဲ႔ဆို ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲဆိုေတာ့ စားေသာက္ကုန္လုပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္လိုက္တာ။ အဲရည္ရြယ္ခ်က္ထဲမွာမွ ကိုယ့္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ အလုပ္ေပါ့။ ကိုယ္ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြမ္းက်င္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကိုလည္း ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ကၽြမ္းက်င္လိုက္တဲ့ အလုပ္ကလည္း အေမနဲ႔ တရင္းတႏွီးကိုယ္လုပ္ခဲ့တာဟာ ဒီျမန္မာမုန္႔ေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ဒီအလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္ရင္းနဲ႔ ျမန္မာမုန္႔ကို လုပ္ခဲ့တယ္။

အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးေတြနဲ႔ အိမ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔အတြက္ သူမေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ကုမၸဏီအလုပ္ကထြက္ၿပီးေနာက္ပိုင္း အေျခအေနကိုလည္း သူက နိဂံုးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

ဘာလုပ္ရမလဲ မသိဘူး။ ကုမၸဏီလုပ္ငန္းလုပ္မယ္ဆိုေတာ့လည္း ကြန္ပ်ဳတာ မတတ္လို႔ speaking  မတတ္လို႔ ဆယ္တန္းမေအာင္လို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ မလုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးေတြလည္း ရွိတယ္ေပါ့ေနာ္။ လမ္းျပတယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ နည္းနည္းနဲ႔ လုပ္လို႔ရတာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ပညာအရည္အခ်င္းနဲ႔ မရဘူးဆိုလို႔ရွိရင္ အိမ္တြင္းမႈေက်ာင္းမွာဆိုရင္ အစ္မ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ဒီမုန္႔  သင္တန္းကိုတက္ခဲ့တာ အိမ္တြင္းမႈ သင္တန္းေက်ာင္းမွာ တက္ခဲ့တယ္။ အိမ္တြင္းမႈသင္တန္းေက်ာင္း ဓမၼေစတီ လမ္းေထာင့္ေလးမွာ ရွိတယ္။ သြားတက္္ၾကည့့္ပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ အစံုရွိပါတယ္။ အလုပ္တစ္ခုေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုရင္ အဓိက စိတ္ပဲလိုတယ္ေပါ့ေနာ္။ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ရယ္။ တိုးတက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ရယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းေကာင္းရယ္ အဲတာပဲ လိုပါတယ္လို႔။