ေၾကးကြင္းစြပ္ သားခ်င္းတို႔ရဲ႕ ကယားျပည္နယ္ ပန္ပက္ရြာခရီး

.

ဒီကေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ခဲ့တဲ့့ေနရာက ကယားျပည္နယ္ ဒီေမာ့ဆိုၿမိဳ႕နယ္အတြင္းမွာ တည္ရွိတဲ့ ရြာငယ္ေလးတစ္ရြာျဖစ္ပါတယ္။ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ အျမင့္ေပ ၃ ေထာင္နဲ႔ ၄ ေထာင္ အၾကားမွာတည္ရွိေနတဲ့ရြာျဖစ္ပါတယ္။ ေလွကားထစ္ေတာင္ယာစိုက္ခင္းေတြရွိတဲ့ေတာင္ေပၚရြာေလးတစ္ရြာပါ။ ကယားျပည္နယ္ရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ လိြဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ကေန  မိုင္ ၃၀ ခန္႔အကြာမွာ တည္ရွိပါတယ္။ ထင္းရွဴးေတာအုပ္ေလးေတြ ၿခံရံထားတဲ့ အဲဒီရြာကေလးကေတာ့ လည္ပင္းေၾကးကြင္းစြပ္ကယန္းလူမ်ဳိးေတြ ေနထိုင္ၾကတဲ့ ပန္ပက္လို႔ေခၚတဲ့ ရြာေလးတစ္ရြာပါ။

ပန္ပက္ရြာကိုအသြားလမ္းမွာ ဒီေမာ့ဆိုေစ်းထဲကို ၀င္ေရာက္ေလ့လာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ စေနေန႔ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီးေမာဆိုေစ်းေန႔က်ပါတယ္.. ေစ်းေန႔မွာ ေဒသအသီးသီးကေစ်းသည္ေတြက ေစ်းပတ္ယာဥ္ေတြနဲ႔ ေစ်းလာေရာင္းၾကလို႔ တစ္ေနရာတည္းမွာ ကုန္ပစၥည္းစံုစံုလင္လင္ ၀ယ္လို႔ရပါတယ္။ 

ဒီေဒသမွာ ထူးျခားတဲ့ရိုးရာအစားအေသာက္တစ္ခုကေတာ့ ေခါင္ရည္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္ရည္ကို ဒီေစ်းထဲမွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ေရာင္းခ်ေနသလိုေခါင္ရည္အေ၇ာင္းအ၀ယ္လုပ္ငန္းကလည္းစီးပြားေရးအရ တြက္ေျခကိုက္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေစ်းတန္းတစ္ခုကိုေရာက္ေတာ့ ဒါဟာ ေခါင္ရည္တန္းျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီမွာကေတာ့ ေတာက္ေလွ်ာက္က ေခါင္ရည္ေတြေရာင္းခ်ေနတဲ့ေနရာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမွာဆိုလို႔ရွိရင္ က်ဳိက္ထီးရိုးဘက္မွာလိုပဲ … ေခါင္ရည္တန္းမွာ ေခါင္ရည္သြား၀ယ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အျမည္းျမည္းလို႔ရတယ္။ က်ဳိက္ထီးရိုးမွာ ယိုေတြျမည္းသလိုပါပဲ။

ဒါ့အျပင္ တျခားေဒသက လာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြဟာ ဒီေဒသထြက္ေခါင္ရည္ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ၀ယ္ယူသြားေလ့ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္ေဆာင္အေနနဲ႔ ေခါင္ရည္တစ္ဘူးေလာက္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီမွာေရာင္းတဲ့ ေခါင္ရည္က အျပင္းနဲ႔အေပ်ာ့ရယ္လို႔ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား ရွိပါတယ္။ ေခါင္ရည္နဲ႔ တဲြဖက္ျမည္းဖို႔အတြက္ ၀က္ကလီစာ၊ အမဲသားဟင္းနဲ႔ ၀က္ေသြးေၾကာ္ေတြကိုလည္း စံုလင္စြာေတြ႕ခဲ့၇ပါတယ္။ ဒီေစ်းထဲမွာေတာ့ အျမည္းတစ္ပဲြကို ၂၀၀ က်ပ္နဲ႔ ေရာင္းခ်ေနၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။

ေခါင္ရည္နဲ႔ ၀က္သားကေတာ့ တဲြစားလို႔ လိုက္ပါတယ္။ ေခါင္ရည္ရဲ႕အရသာက ေသာက္လိုက္တာနဲ႔ တစ္ကိုယ္လံုးကို ပူရွိန္းပူရွိန္းျဖစ္သြားတယ္။ ၀က္သားေလး တဲြစားလုိက္ေတာ့ ပူရွိန္းပူရွိန္းအရသာက ေပ်ာက္လုေပ်ာက္ခင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ တြဲဖက္စားလို႔ အရမ္းေကာင္း အရမ္းလိုက္ဖက္ပါတယ္။

ဒီမွာဆိုရင္ေတာ့ ေခါင္ရည္ေသာက္မယ့္ခြက္က ၀ါးနဲ႔ရက္ထားတဲ့ ခြက္ေလးခင္ဗ်။ ရန္ကုန္တို႔ ဒိျပင္ေနရာတို႔လို ဖန္ခြက္မဟုတ္ဘူး။ ၀ါးနဲ႔ရက္ထားေတာ့ ေမႊးၾကည့္ လိုက္ရင္ ၀ါးနံ႔ေလးက ေမႊးတယ္။ ေခါင္ရည္နဲ႔တဲြေသာက္မယ္ဆိုေတာ့ ေခါင္ရည္ ကလည္း ေမႊးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုတဲြေသာက္လိုက္ရင္ အနံ႔သင္းသင္းေလး ျဖစ္ေနမွာပါ။

ေခါင္ရည္နဲ႔တြဲဖက္ၿပီးစားလို႔ရတဲ့ ၀က္အူေခ်ာင္းလည္း ရွိပါတယ္။ ဒီ၀က္အူေခ်ာင္းကေတာ့ ကယားျပည္နယ္မွာပဲ ရႏို္္င္တဲ့ ၀က္အူေခ်ာင္းအမ်ိဳးအစားပါ။ ၀က္အူေခ်ာင္းနဲ႔ ေခါင္ရည္နဲ႔တဲြဖက္ၿပီးစားသံုးရပါတယ္။ ၀က္အူေခ်ာင္းက ရန္ကုန္က ၀က္အူေခ်ာင္းေတြလို မဟုတ္ပါဘူး။ သူက အထဲ မွာ ပူပူစပ္စပ္ေလးနဲ႔ စားလို႔ေကာင္းတယ္။ အရသာက အခ်ဳိမဟုတ္ဘူး။ အပူနဲ႔ အစပ္ဘက္ နည္းနည္းပိုသြားတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ 

ဒီေမာဆိုေစ်းထဲမွာ ကယားျပည္နယ္ရဲ႕ ရိုးရာအစားအေသာက္အေနနဲ႔ ကယား၀က္အူေခ်ာင္းအျပင္ ဒီေဒသမွာ စားသံုးေနၾကတဲ့ ထူးထူးျခားျခား ၀ါးပိုးကိုလည္း ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီ ၀ါးပိုးကို ၀ါးဆစ္ပိတ္ေလးေတြနဲ႔ ထည့္ေရာင္းေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ၀ါးပိုးကို ေၾကာ္ၿပီး ေခါင္ရည္နဲ႔ စားေသာက္ေလ့ ရွိျပန္ပါတယ္။

ဒီေမာ့ဆိုေစ်းကေန ပန္ပက္ေက်းရြာကို ေနာက္ထပ္တစ္နာရီေလာက္ ကားေမာင္းရပါဦးမယ္။ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာႀကီး ဆာေဂ်ာ့စေကာ့ကေတာ့ ဒီေဒသမွာရွိတဲ့လမ္းေတြဟာ တေျဖာင့္တည္းရွိတာေၾကာင့္ တျခား ေတာင္ေပၚခရီးသြားတိုင္းရင္းသားေတြကေတာင္ သူတို႔ ေဖာက္တဲ့လမ္းကို ခ်ီးက်ဴးၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။  အခုအေျခအေနအရေတာ့ ဒီေမာ့ဆိုကေန ပန္ပက္ရြာလမ္းခဲြထိက လမ္းေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပန္ပက္ရြာထဲ စ၀င္လိုက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေျမနီလမ္းေတြ စျမင္ေနရပါၿပီ။ မိုးရြာရင္ ရႊံ႕ဗြက္ထူတဲ့အတြက္ ရႊံ႕ေရွာင္လမ္းခဲြေတြလည္း အမ်ားႀကီးထြင္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာက္သြားတဲ့ေန႔ကေတာ့့ မိုးမရြာလို႔ ေျမလမ္းေတြက ခပ္မာမာေလးေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ယာဥ္အသြားအလာကေတာ့ ခပ္က်ဲက်ဲပါပဲ။

ပန္ပက္ေက်းရြာအုပ္စုမွာ ရြာငယ္ေပါင္း ၇ ရြာေလာက္ ပါ၀င္ၿပီး ရြာေတြ ဟာလည္း တစ္ရြာနဲ႔တစ္ရြာ လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ တစ္ရြာတစ္ရြာမွာ လည္း လူဦးေရ ၁၀၀ ၀န္းက်င္ေလာက္သာ ရွိၾကပါတယ္။ ရြာထဲမွာေတာ့ လည္ပင္းေၾကးကြင္းစြပ္ထားတဲ့ ကယန္းအမ်ဳိးသမီး အနည္းငယ္ေလာက္သာ ေတြ႕ရပါတယ္။

ကယန္းအမ်ဳိးသမီးေတြ လည္ပင္းမွာ စြပ္ထားတဲ့ေၾကးေခြေတြဟာ လည္ပင္းအေပၚပိုင္းမွာက်ယ္ၿပီး အလည္ေလာက္မွာ က်ဥ္းသြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လည္ပင္းအရင္းပိုင္းမွာ ျပန္က်ယ္သြားပါတယ္။ ဒီလိုေၾကးကြင္းေတြ အမ်ားႀကီးကို ၀ိုင္းစက္ေနေအာင္ ဘယ္လိုစြပ္ၾကသလဲဆိုတာကေတာ့.. တကယ္ကို စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။

ရြာထဲမွာေတာ့ ဒီလိုစနစ္တက်နဲ႔ ေၾကးကြင္းစြပ္ႏုိင္တဲ့သူ သိပ္မရွိေတာ့သလို ေၾကးကြင္းစြပ္ခ်င္တဲ့ ကယန္းမိန္းကေလးေတြလည္း ရွားပါးလာၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပဲြလမ္းသဘင္ရွိတဲ့အခါမွာေတာ့ ေခတ္သစ္ကယန္းမိန္းကေလးေတြဟာ ျဖဳတ္ရတပ္ရလြယ္ကူၿပီး ေပါ့ပါးတဲ့ အသင့္လုပ္ေၾကးကြင္းေတြကို ၀တ္ဆင္ေလ့ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေခတ္သစ္ကယန္း မိန္းကေလးေတြ ေၾကးကြင္းမစြပ္ရတဲ့ တျခားအေၾကာင္းရင္းတစ္ခုကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ကယားကေလးမေလးတစ္ဦးက အခုလို ေျပာျပပါတယ္။

မိုးရာသီအခါမွ ကၽြန္မတို႔ ေရ၀၀ခ်ဳိးရတယ္။ ေႏြရာသီအခါဆိုရင္ ေသာက္ဖို႔ေရက သိပ္မလံုေလာက္ရင္ ေရသိပ္မခ်ဳိးရဘူးေပါ့။ တစ္ပတ္မွတစ္ႀကိမ္ခ်ဳိးရတယ္။ ေၾကးပတ္တဲ့အမ်ဳိးသမီးေတြဆိုတာ အရင္က အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အခုသိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ သူတို႔က ေရမခ်ဳိးရဘူးဆိုရင္ လည္ပင္းေတြနာတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သားသမီးေတြကို သိပ္အားမေပးခ်င္ဘူးေပါ့။ လည္ပင္းနာတယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔သားသမီးေတြလည္း သိပ္ၿပီးမလုပ္ခ်င္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ေရရွားတာလည္းပါတယ္။ အကယ္၍ ေရလံုေလာက္တယ္ဆိုရင္ ေရပံုမွန္ခ်ဳိးရတယ္ဆိုရင္ လည္ပင္းကလည္း သိပ္မနာဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုရင္ ေနပူရင္ လည္ပင္းမွာ ပတ္ထားတဲ့ေၾကးလည္း ပူတယ္။ ေၾကးပူေတာ့ လည္ပင္းနာတယ္ လို႔ေျပာၾက တယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေၾကးသိပ္မပတ္ၾကေတာ့ဘူး။

ေရွးအခါကဆိုရင္ေတာ့ ကယန္းအမ်ိဳးသားေတြေတာင္ လည္ပင္းမွာ ေၾကးေခြ ႏွစ္ဆင့္ သုံးဆင့္ ဝတ္ဆင္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အသင့္လုပ္ေၾကးကြင္းေတြက ကယန္းလူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈမွာ ေနရာယူလာပါၿပီ။ ကယန္းလူမ်ဳိးေတြ ေၾကးကြင္းစြပ္တာကို ကိုယ္တိုင္ျမင္လိုက္ရေတာ့ ေၾကးကြင္း ၂၅ ကြင္းေလာက္ထိ တခ်ိန္လံုးစြပ္ထားႏိုင္ၾကတဲ့ ကယန္းအမ်ဳိးသမီးႀကီးေတြကို အံ့ၾသေလးစားသြားမိပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေတာင္ယာစိုက္ခင္းေတြဘက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေျခဦးလွည့္လိုက္ၾကပါတယ္။ ေလွခါးထစ္စိုက္ခင္းကေတာ့ ဒီေဒသမွာ စပါးစိုက္ၾကတာပါ။ စပါးတို႔ ဘာတို႔ဆိုတာက ေျမျပန္႔မွာဆိုရင္ စိုက္ဖို႔ပိုၿပီးအဆင္ေျပပါတယ္။ ကယားျပည္နယ္မွာက်ေတာ့ ေတာင္ကုန္းေတာင္တန္းေပါမ်ားတဲ့အတြက္ ေျမျပန္႔ပံုစံမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ ေလွခါးထစ္အျပန္႔ေလးေတြ လုပ္ၿပီးေတာ့ ဒါကို စိုက္ပ်ဳိးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ မိုးရြာတဲ့အခါမွာ ေလွခါးထစ္ပံုစံမ်ဳိးမလုပ္ထားရင္ မိုးေရေတြဟာ ေတာင္ေအာက္ကို တခါတည္း စီးသြားတဲ့အတြက္ စိုက္ခင္းေတြမွာ ေရမတင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ သူတို႔က ေလွခါးထစ္ပံုစံေလးေတြလုပ္ၿပီး ေရေတြကို တားထားၿပီးေတာ့ ေရေတြ တစ္ခါတည္း ေတာင္ေအာက္စီးမသြားေအာင္ စိုက္ခင္းထဲ ေရတင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ထားၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ေလွခါးထစ္စိုက္ခင္းဓေလ့ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ၿပီး ပန္ပက္ရြာအ၀င္ဘက္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ပါေသးတယ္။ ရြာအ၀င္ ညာဘက္ေဘးမွာ ကယန္းပေဒါင္တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ မ်ဳိးႏြယ္စု အထိမ္းအမွတ္ တန္ခြန္တိုင္ ရွိ္ပါတယ္။ တန္ခြန္တိုင္ေရွ႕မွာ ကြင္း ရွိပါတယ္။ ဒီတန္ခြန္တိုင္ကြင္းကေတာ့ ကယန္းပေဒါင္လူမ်ဳိးေတြက တန္ခြန္တိုင္ပဲြေတာ္က်င္းပတဲ့ေနရာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ကိုတစ္ခါ ဒီတန္ခြန္တိုင္ေတြကို တစ္တိုင္ခ်င္းစီလဲတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ တန္ခြန္တိုင္ ၅ တိုင္ ရွိတဲ့အတြက္ ဒါေတြအကုန္လဲမယ္ဆိုရင္ ၅ ႏွစ္ၾကာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ႏွစ္တစ္ခါလည္း တန္ခြန္တိုင္ပဲြေတာ္ကို က်င္းပတာျဖစ္ပါတယ္။ အခု တန္ခြန္တိုင္အနားကို သြားေရာက္ေလ့လာၾကည့္ဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကယန္းလူမ်ဳိးေတြက ရိုးရာနတ္ကို အေတာ္ေလးယံုၾကည္ကိုးစားၾက တယ္လို႔ စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဒီကိုေရာက္လာေတာ့လည္း လက္ေတြ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ ကယားလူမ်ိဳးေတြ နတ္ကိုးကြယ္ၾက နတ္ကို ပူေဇာ္ပသၾကတာေတြကိုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ နတ္ပူေဇာ္ပသတဲ့အထဲမွာ ဒဂၤါးျပားေတြကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလို ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္ တန္ဖိုးထားသံုးစဲြေနဆဲ ဒဂၤါးျပားေတြကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အိႏၵိယရူပီးျဖစ္ေနတာကို အ့ံၾသစြာေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ဒီေနရာေလးမွာ ဒီဒဂၤါးျပားတစ္ျပားဟာ ျမန္မာက်ပ္ေငြ တစ္ေသာင္း၀န္းက်င္ေလာက္နဲ႔ တန္ဖိုးညီမွ်တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီဒဂၤါးျပားေတြနဲ႔ပဲ လက္ထပ္တဲ့အခါ တင္ေတာင္းၾကတယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္ နတ္တင္တဲ့အခါ ပသၾကတယ္။ ကၽြဲႏြား၀ယ္ယူတဲ့အခါမွာလည္း အသံုးျပဳၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေဒသမွာ ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္ ဆင္းသက္လာတဲ့ ဒဂၤါးျပားသာ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။

ပန္ပက္ရြာမွာ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္း ေလ့လာဖို႔ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြထဲမွာ ရိုးရာပန္ပက္ရြာဆန္ျပဳတ္လည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ပါပဲ။ သူတို႔ဆန္ျပဳတ္က ၾကက္သားဆန္ျပဳတ္ဆိုေပမဲ့ ျမင္ေတြ႕ေနက်ဆန္ျပဳတ္လို အရည္က်ဲက်ဲ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ဆီထမင္းပံုစံ ျဖစ္ပါတယ္။ ရိုးရာအစားအေသာက္ျဖစ္တဲ့ ၾကက္သားဆန္ျပဳတ္ကို ျပဳလုပ္ဖို႔အတြက္ ဆန္ကို နႏြင္းနဲ႔ေရာနယ္ၿပီး ၾကက္အေကာင္လိုက္ ထည့္ျပဳတ္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္မွာ ငရုတ္သီးစိမ္း၊ နံနံပင္၊ ဆားနဲ႔ စပါးလင္ကို ေရာၿပီး ေထာင္းရပါတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိး ဟင္းခတ္အေမႊးအႀကိဳင္ေတြကို ေရာၿပီး ေက်ညက္ေအာင္ ေထာင္းၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ခုနတုန္းက ၾကက္သားနဲ႔ ဆန္ ေရာျပဳတ္ထားတဲ့ အိုးထဲကို ေလာင္းထည့္လိုက္ပါတယ္။ ၾကက္သားရုိးရာဆန္ျပဳတ္ျပဳလုပ္တဲ့ပံုစံကေတာ့ လြယ္ကူၿပီးေတာ့ ၇ိုးရွင္းလွပါတယ္။

ၾကက္သားဆန္ျပဳတ္ကို ႏွီးေဒါင္းလန္းႀကီးထဲကိုထည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားေသာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိး ႏွီးေဒါင္းလန္းႀကီးထဲကိုထည့္ၿပီး အတူတူ စားေသာက္ၾကတဲ့ဓေလ့ဟာ အခုအခါမွာေတာ့ သိပ္ကိုရွားပါးသြားၿပီလို႔ ဆိုပါတယ္။ 

“ေရႊရိုး” ကေလာင္အမည္ခံ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာႀကီး ဆာေဂ်ာ့စေကာ့ မွတ္တမ္းတင္ထားခဲ့တဲ့ အလြန္ေဖာ္ေရြေသာတိုင္းရင္းသားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ ေတြ႕ဆံုရင္းႏွီးခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ကယန္းလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ မူရင္းဇာတိေျမျဖစ္တဲ့ ပန္ပက္ရြာကို ေရာက္ရွိၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ရိုးရာဓေလ့ထိန္းသိမ္းမႈေတြ၊ ေႏြးေထြးေဖာ္ေရြမႈေတြဟာ အမွတ္ရစရာေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။